Δίνεται ένα κανονικό οκτάγωνο, ΑΒΓΔΕΖΗΘ, στο οποίο ενώνουμε όλες τις κορυφές του. Ζητείται να ευρεθεί το πλήθος των τριγώνων που σχηματίζονται.
Κανονικό οκτάγωνο ονομάζεται το, επίπεδο, πολύπλευρο το οποίο έχει οκτώ κορυφές και στο οποίο όλες οι γωνίες του είναι ίσες και όλες οι πλευρές του ίσες.
Μια πρώτη σκέψη είναι να αρχίσει κανείς να μετρά τρίγωνα. Δεν είναι καλή ιδέα. Ο ασφαλέστερος τρόπος θα ήταν με τη βοήθεια Η/Υ. Ευκαιρία για ξεσκόνισμα των όσων γνωρίζουμε για το ζήτημα: Γλώσσες Προγραμματισμού, λοιπόν!
Το πρόβλημα αυτό δημοσιεύτηκε στη στήλη “Leisure Lines”, σελίδα 266, του τεύχους Νοεμβρίου 1989, VOL.13 No 11, του περιοδικού “Personal Computer World”. Η απάντηση δόθηκε στο τεύχος του Φεβρουαρίου 1991, VOL. 14 No 2, του ίδιου περιοδικού και στην ίδια στήλη, στη σελίδα 226. Τελικά αποδείχθηκε ότι η καταμέτρηση αυτών των τριγώνων δεν ήταν και το απλούστερο δυνατό.
Κάθε απάντηση δεκτή με την προϋπόθεση ότι υπάρχει και το σκεπτικό για το πώς υπολογίστηκε, ή καταμετρήθηκε, το πλήθος των εν λόγω τριγώνων.
Για βραβείο στο νικητή, ή τους νικητές, επιφυλάσσομαι. . .
Η Κατερίνα, ante portas βεβαίως, έκανε την αρχή. Μου χάρισε μια τιμητική διάκριση διαδικτυακής φιλίας στην εγγραφή της “Σατιρικά, διακρίσεις φιλίας και άλλα” την 5/6/2009. Διάκριση για την οποία την ευχαρίστησα αλλά δεν έπραξα τα τυπικά και δέοντα. Σήμερα είναι μια καλή ευκαιρία να επανορθώσω, στο μέτρο του δυνατού. Το έπραξα.
Προχθές με τίμησε η “violets with wind above them” με την εγγραφή της “ένα αξιόλογο μπλοκ”. Ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Βεβαίως και αποδέχτηκα την τιμή και βεβαίως την ευχαρίστησα. Ξαφνίστηκα, και της το έγραψα, από το γεγονός ότι παρακολουθεί το e-ημερολόγιο μου από το 2006. Χάρηκα πολύ, και δεν της το έγραψα, που οι μουσικές επιλογές μου μοιάζει να την αγγίζουν. Πραγματικά μοχθώ για τις επιλογές αυτές και το να τις εκτιμούν και, πλην εμού, άλλοι πραγματικά με ενθαρρύνει να συνεχίσω.
Οι διακρίσεις αυτές ήρθαν σε δύσκολη εποχή. Έχω σχολιάσει σχετικά εδώ και εδώ. Δε χρειάζεται, και δεν έχω, να προσθέσω κάτι άλλο. Δε μένει παρά να ευχαριστήσω, και από αυτή τη θέση, τις δύο κυρίες για την τιμή που μου έκαναν, να επιλέξω ένα τραγούδι, να τους το αφιερώσω, και να ανεβάσω τραγούδι και εγγραφή.
Να είσαστε όλες / όλοι Καλά!
Henry Mancini - Love Theme From 'Romeo And Juliet'.
Πόσος καιρός πέρασε από την τελευταία “εγγραφή” του Αλοΐσιους; Ικανός, θαρρώ. Είναι το Project – Δήμητρα που με οδήγησε, αυτή τη φορά, στα χαρτιά του. Και, όχι!, δε σκοπεύω να τα πετάξω! Είπαμε να απαλλαγούμε από τα περιττά, όχι από τα πολύτιμα. Το να ασχολούμαι με τα χαρτιά του είναι κάτι που με ευχαριστεί. Ψάχνω, διαβάζω, ταξινομώ. Και, ως γνωστόν, όποιος ψάχνει, βρίσκει. Βρήκα κι εγώ. Χαρτιά καρφιτσωμένα (και η καρφίτσα σκουριασμένη). Η επιστολή μιας κυρίας και η απάντηση του Αλοΐσιους. Τις διάβασα. Ο Αλοΐσιους θα πρέπει να έχει, ή να είχε, σχέση με τα μαθηματικά. Αυτή την αίσθηση μου έδωσε ο συστηματικός τρόπος με τον οποίο απάντησε, σχεδόν λέξη προς λέξη, στην επιστολή της κυρίας. Δε γνωρίζω αν, τελικά, έστειλε την απάντηση αυτή. Αν την έστειλε θα πρέπει να την αντέγραψε και να καρφίτσωσε το αντίγραφο, που βρήκα και διάβασα, πίσω από την επιστολή της κυρίας. Θα παραθέσω, στη συνέχεια, την επιστολή του Αλοΐσιους και θα κρατήσω, για προφανείς λόγους, την επιστολή της κυρίας για τον εαυτό μου. Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό θα ήθελε, και αναλόγως θα έπραττε, και ο Αλοΐσιους. Το αξιοπερίεργο είναι ότι στις επιστολές δεν υπάρχουν ημερομηνίες. Ιδού:
Λοιπόν, και μιας και “Το σιγαθέν θνήσκει”, ας το συζητήσουμε. Κατ’ αρχήν ευχαριστώ για τον κόπο που έκανες να ασχοληθείς με την περίπτωσή μου και να μου απευθύνεις ότι και όσα με την επιστολή μου έστειλες. Θα απαντήσω και αναγνωρίζω ότι σαν δεύτερος διατηρώ συγκριτικό πλεονέκτημα. Η δυσκολία είναι πάντα σε αυτόν που κάνει την αρχή. Πάμε;
Ήδη από την πρώτη σου πρόταση με θάβεις και με θέτεις εκτός παιχνιδιού. Τυπική ευγένεια, λοιπόν, άνυδρη και ενδιαφέροντος άνευ. Μα τότε τι συζητάμε; Ωστόσο, ναι! Και τυπικός είμαι και, σαφέστατα, ευγενικός. Και ακόμα, συνήθως πάντα, οι φίλοι και οι γνωστοί αρχικά εκλάμβαναν την τυπικότητα αυτή σαν αδυναμία συμμετοχής και σαν ψυχρότητα στην κοινωνική επαφή. Όμως δεν είναι έτσι. Όσοι είχαν την διάθεση να επιμείνουν ανακάλυψαν ένα άτομο συνεπές με διαρκές και ουσιαστικό ενδιαφέρον για την σχέση. Το καλό, σε αυτή την περίπτωση, είναι το προβλέψιμο των αντιδράσεων (και όχι των ενεργειών).
Βεβαίως και στην επιστολή μου δεν έγραψα: “Προσμένω απάντηση σου” όμως, ούτε: “Μη τολμήσεις να απαντήσεις” έγραψα. Θέλω να πω ότι πολλές φορές ερμηνεύουμε τον κόσμο με τα φίλτρα της ψυχής μας. Είναι βολικό να εντάσσεις την συμπεριφορά του άλλου στο πλαίσιο της σκέψης σου με τρόπο που να μην διαψεύδει τις ελπίδες ή και την απογοήτευσή σου.
Σε ευχαριστώ που δεν με έχεις εχθρό γιατί το να το δηλώνεις σημαίνει ότι θα μπορούσες. Ωστόσο, εκφράσεις του τύπου “διαθέτω απείρως λιγότερο εγωισμό από σένα”, και μάλιστα από μαθηματικούς, καλύτερα να τις αποδώσουμε σε στιγμιαίο εκνευρισμό και να μην τις σχολιάσουμε. Εκτός αν έχεις βρει τρόπο και διαδικασία να μετράς τον “μέσο” εγωισμό, διότι περί αυτού πρόκειται, οπότε να το συζητήσουμε. Όπως και να έχει το να διαθέτει κάποιο άτομο άπειρο εγωισμό και μάλιστα δίχως ευγένεια ψυχής είναι ο συνδυασμός που σκοτώνει. Εδώ πλέον μιλάμε για καθαρματάκια.
Το ότι δεν εκδηλώθηκε περιέργεια, “αν όχι το ενδιαφέρον”, για το τι κάνει ένας άνθρωπος που, τελικά, εκτιμάμε βαραίνει τόσο εμένα όσο, ακριβώς, και εσένα. Και εξ’ άλλου δεν ήμουν εγώ αυτός που δεν απάντησε στο τελευταίο μήνυμα. Ομολογώ, από την άλλη, ότι αντέχω τη σιωπή όπως άλλοι αντέχουν το πιοτό. Πάντα, όταν επιλέγεις τη σιωπή, διακινδυνεύεις το να πράξει ομοίως και ο απέναντι.
Περί εγωισμού, υπεροψίας και συρματοπλεγμάτων. Δυστυχώς. Δεν ανήκουν σε άλλες εποχές αλλά σε όλες τις εποχές. Πάνε πακέτο με περιπτώσεις, περιστάσεις και ανθρώπους. Όσο με αφορά, πάντως, προσπαθώ συνειδητά, τα δύο πρώτα τουλάχιστον, να τα αποφεύγω. Θεωρώ και ελπίζω ότι έχω μόνο όσο εγωισμό χρειάζεται για να μην φθείρομαι (ακριβώς με την έννοια που νοθεύουμε και τον χρυσό για να αντέχει) και ότι δεν είμαι υπερόπτης. Τώρα όσο για τα συρματοπλέγματα ο καθένας κάνει ότι μπορεί για να ανακαλύψει και να ακυρώσει, ή και να ενισχύσει, αν χρειάζεται, τα δικά του.
Η εποχή που ζούμε είναι μια χαρά. Και προσμονή, ντροπαλότητα και αναμονή πάνε, και πάλι, με περιπτώσεις, περιστάσεις και ανθρώπους και όχι με εποχές. Δεν είμαι αυτάρκης, αλλά ειλικρινά, είναι εφηβικό μου όνειρο και θα το ήθελα και το προσπαθώ. Και βέβαια μιλάμε για αυτάρκεια που δεν θα είναι εις βάρος των άλλων (δηλαδή του εαυτού μας). Αν κάτι μου ανήκει γιατί να το διεκδικήσω; Όσο για αυτό που επιθυμώ είμαι πρόθυμος να πληρώσω (διεκδικήσω) μέχρι το ποσό που νομίζω ότι αξίζει ή μπορώ να αντέξω. Αλίμονο, και συγχρόνως ευτυχώς, δε μπορούμε να τα πληρώσουμε όλα.
Υπάρχουν και πολλά δεδομένα και πολλά πράγματα που χαρίζονται. Αν μάλιστα τύχει και σου χαρίσουν έρωτα επιθυμητό τότε πρέπει να συγκαταλέγεσαι στους ευτυχείς αυτής της σφαίρας. Δρω και αντιδρώ, λοιπόν, σύμφωνα με τα δικά μου, υποκειμενικά, δεδομένα, σύμφωνα με τα όσα έχω ζήσει και βιώσει και σύμφωνα με τις επιθυμίες και τους στόχους μου. Θέλω να πιστεύω ότι μια μέση και συνηθισμένη επίγνωση της εποχής μας, αν μη τι άλλο, την έχω.
Ευχαριστώ και ανταποδίδω τα καλά σου λόγια για ανθρώπους ακέραιους, έντιμους και μορφωμένους και συμφωνώ απολύτως για το θείο δώρο της ανθρώπινης επικοινωνίας. Καλά παιδιά, όμως, υπάρχουν σήμερα όσα υπήρχαν και χθες, τηρουμένων των αναλογιών. Εκείνο που έχει δυσκολέψει, και που τα κάνει δυσεύρετα, είναι η επικοινωνία και η κοινωνική συναναστροφή.
Τα περνάω όπως τα περνούσα και τίποτα δεν έχει βελτιωθεί ή χειροτερέψει. Απλώς έχω οργανώσει καλύτερα τον χώρο μου, στο διαμέρισμα της οδού Χ., και περνάω περισσότερο χρόνο εκεί. Και εγώ θα ήθελα, και ειλικρινά προσπαθώ, να είμαι πιο “ανοικτός”. Πιστεύω ότι ανήκω στο εαυτό μου και το σύμπαν και ότι με κατάλληλες προϋποθέσεις μπορώ να πάω και αλλού γιατί κατά βάθος το θέλω.
Δεν έχω κανένα πρόβλημα να θεωρήσω το ενδιαφέρον σου ακριβώς όπως μου το περιγράφεις. Χαίρομαι που μετά από όσα μου έγραψες νοιώθεις εντάξει με τον εαυτό σου και, αν και δεν μου έλυσες καμία απορία, ποτέ δεν μου φάνηκες παράλογη, ασυνάρτητη ή περίεργα παρορμητική. Μου αρέσει που έχεις βεβαιότητες του τύπου ότι δεν περιμένεις απάντηση. Εύχομαι, με τη σειρά μου, να περνάς πάντα καλά κι εσύ.
Δεύτερη φορά σήμερα, για εφέτος, που κατηφόρισα από την Τ47 στην Α29. Είναι κάτι που μου αρέσει, με ευχαριστεί. Βαδίζω, με σχετικά γοργό ρυθμό, κοιτάζω και σκέφτομαι. Αυτό είναι όλο. Ίσως οι καλύτερες εποχές για βάδισμα να είναι τα δίμηνα Μαρτίου, Απριλίου και Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου αλλά και σήμερα καλά ήταν. Κατηφόρισα, ξεκινώντας στις 20:15 περίπου, και προσέγγισα την Α29 με αλλεπάλληλα αριστερά – δεξιά. Σήμερα ακολούθησα μια διαδρομή που, ένα σημαντικό τμήμα της, το έκανα για πρώτη φορά. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει την περιοχή του αν δεν βαδίσει στους δρόμους της. Είναι καταπληκτικό το πόσο αλλάζει η όψη των κτιρίων, των κτισμάτων γενικότερα, αλλά και το τοπίου ανάλογα με το από πού τα προσεγγίζεις. Ανακάλυψα αρκετά ενδιαφέροντα κτίρια και κάποιες πανέμορφες, εξωτερικές, εισόδους κατοικιών. Βεβαίως είχα επάνω μου το Sony – Ericsson C905 αλλά το να βγάλω τις φωτογραφίες που θα ήθελα δεν ήταν πάντοτε το ευκολότερο. Είναι, πάντοτε, οι άνθρωποι που μπαίνουν στη μέση και κοιτούν με καχυποψία κάθε φορά που υψώνεται μια φωτογραφική μηχανή. Έκανα ότι μπορούσα. Η χαρά, για να μην πω η ευτυχία, είναι απλή υπόθεση. Μπροστά ο άσσος της υγείας και μετά τα μηδενικά. Όπως, π.χ., το μηδενικό του να βαδίζεις, να κοιτάς και να σκέπτεσαι που κάνει, ευθύς, τον άσσο δέκα. Ευτυχία είναι να αξιοποιεί κανείς της υγείας του το 1 για να έχει 10, 100 και 1.000 . . .
Το περίμενα εδώ και καιρό. Είχα τις πληροφορίες μου. “Είναι σχεδόν έτοιμο. Σε λίγο βγαίνει!”. Και δεν έβγαινε. Απογοητεύτηκα. “Πάει!” σκέφτηκα, “Τώρα πια καλά Χριστούγεννα. . .”.
Σήμερα επισκέφθηκα ένα βιβλιοπωλείο με μία φίλη. Δεν το είδα αμέσως. Έψαχνα το βιβλίο “Επιστολαί” του Αλκίφρονα σε μετάφραση Τάσου Βουρνά, εκδόσεις “Πατάκη”. Δεν το βρήκα. Το παράγγειλα. Παράγγειλα επίσης το βιβλίο “Η Έρημος Της Αγάπης” του Φρανσουά Μοριάκ, εκδόσεις “Εμπειρία Εκδοτική”.
Τελικώς, το είδα! Τουλάχιστον 20 αντίτυπά του βρισκόντουσαν, σε δυο στοίβες, σ’ ένα πάγκο στην είσοδο του βιβλιοπωλείου. Χάρηκα, χαρά μεγάλη! Το καινούργιο και πολυαναμενόμενο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη. Τίτλος; “Το Πάθος Χιλιάδες Φορές”. Ένιωσα ευτυχής! Πήρα ευθύς ένα αντίτυπο στα χέρια μου και δεν το άφηνα, λες και φοβόμουν ότι δεν θα το ξαναβρώ. Ήρθαν έτσι τα πράγματα που το βιβλίο μου το δώρισε η φίλη που συνόδευα. Έτσι, και με την αφιέρωση που κοσμεί πλέον το αντίτυπό μου, το έργο απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη αξία.
“Το Πάθος Χιλιάδες Φορές”, λοιπόν. Η συνέχεια του εξαιρετικού και επικού “Ο Θάνατος Ήρθε Τελευταίος”. Υπέρτιτλος, αν αυτή είναι η σωστή έκφραση, και στα δύο έργα: “Με Το Παράξενο Όνομα Ραμάνθις Ερέβους”. Πρόκειται για ένα, σχετικά, ογκώδες βιβλίο 768 σελίδων των εκδόσεων “Καστανιώτη” με ISBN SET 978-960-03-3199-8.
Το εκνευριστικό είναι ότι το “Πάθος” είναι 3 – 4 χιλιοστά πιο κοντό από το “Θάνατο”. Ίσως αυτό να είναι και το λογικό. Ο θάνατος, τελικώς, υπερισχύει!
Ένα άλλο εκνευριστικό είναι ότι στο βιβλίο, που κυκλοφόρησε εχθές όπως μου είπαν, υπάρχει ήδη, δεξιά κάτω από τον τίτλο, η επισήμανση “Τρίτη Έκδοση”. Εύχομαι, και πιστεύω, το βιβλίο να αξίζει και να επιτύχει πλήθος εκδόσεων μέγα· αλλά όχι έτσι!
Το βιβλίο “Ο Θάνατος Ήρθε Τελευταίος” εκδόθηκε το 2001 και το πλήθος των σελίδων του αγγίζει τις 719. Μεγάλο, επικό, όπως ήδη είπαμε, πολυπρόσωπο μυθιστόρημα το οποίο δεν εξαντλείται με μία ανάγνωση. Για να βοηθηθεί ο αναγνώστης, αλλά και να δηλωθεί η συνέχεια πιστεύω, στις εισαγωγικές σελίδες του “Πάθους” παρατίθεται το γενεαλογικό δέντρο του Βασίλη και της Δωροθέας. Τα οκτώ έτη που χωρίζουν τα δύο μυθιστορήματα αποτελούν ικανό χρονικό διάστημα και η μνήμη, η δική μου τουλάχιστον, δυσκολεύεται να διατηρήσει τις γέφυρες.
Θυμάμαι ότι έκανα κι εγώ μια προσπάθεια να σχηματίσω το γενεαλογικό δέντρο των ηρώων του πρώτου βιβλίου. Μια προσπάθεια που αποτυπώθηκε σε ένα αρχείο MS Excel η “εικόνα” του οποίου ακολουθεί:
Μη με ρωτήσετε τίποτα σχετικό με το κατασκεύασμα μου. Το δήλωσα. Δε θυμάμαι!
Μετά από όλα αυτά, σκέφτομαι ότι ίσως δεν είναι άσχημη ιδέα να διαβάσω και πάλι το πρώτο της σειράς, “με χαρτί και με μολύβι” όπως έχω αποφασίσει να διαβάζω πλέον, και στη συνέχεια να διαβάσω το δεύτερο προσδοκώντας, έτσι, μέγιστη χαρά και ευχαρίστηση.
Θα σκεφτώ. Θα αποφασίσω. Θα διαβάσω.
Καλό Ιούλιο φίλες και φίλοι του παρόντος αναγνώστες!
Πόσες φορές θα προγραμματίσεις και θα αποτύχεις; Την κάθε φορά που έχεις χρόνο μπροστά σου προγραμματίζεις διάφορα. Θα φτιάξεις αυτό, και ‘κείνο και τ’ άλλο. Συνήθως κάνεις κάτι λίγο από το “αυτό” και είσαι και ευχαριστημένος. Έτσι και αυτή τη φορά. Κανονική άδεια πέντε ημερών που, για οικογενειακούς λόγους, τη ξόδεψες, χαλαρά ομολογουμένως, επιτόπου. Τα σχέδια σου όμως τα είχες κάνει! Μάλιστα τους είχες δώσει και όνομα. Αυτό του τίτλου: Project Δήμητρα (αμ! Το δουλεύεις το εγγλέζικο, τι θαρρούμε;).
Τώρα γιατί “Δήμητρα” είναι μια άλλη ιστορία. Προγραμμάτιζες, λοιπόν, για πολλοστή φορά να βάλεις τάξη στο χάος. Να παλέψεις, κι αυτή είναι η λέξη, με τα αντικείμενα που σε περιτριγυρίζουν. Με τα αντικείμενα που έχεις στην κατοχή σου. Έχεις πειστεί πλέον ότι καμιά ανακατάταξή τους δεν μπορεί να ελευθερώσει χώρο. Πρέπει να το αποφασίσεις. Κάποια από αυτά θα πρέπει να τα πετάξεις, να τα χαρίσεις, να τα πουλήσεις, ίσως, να τα εξαφανίσεις. Δεν αρκεί το να τα αποσύρεις ή να τα κρύψεις σε ντουλάπες, συρτάρια, ράφια ή μπουφέδες. Δε χωράνε πια!
Και πώς να κάνεις κάτι τέτοιο; Πώς να αποχωριστείς έντυπα που κράτησες στα χέρια σου, τα ξεφύλλισες και τ’ αγάπησες; Πώς να δεις εκατοντάδες ασημένια δισκάκια και πλήθος δισκέτες στα σκουπίδια; Με τι καρδιά να τα πετάξεις; Και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ίσως και να τα χρειαστείς αύριο. Κάθε άλλο. Για τα δισκάκια, κυρίως, πάει! Πέρασε η σειρά τους. Άχρηστα είναι και το γνωρίζεις. Τα έντυπα, ωστόσο, είναι άλλη ιστορία. Έχουν τη χάρη τους. Επιτρέπουν αναδρομές, ζωντανεύουν μνήμες και εποχές.
Το γυροφέρνεις στο μυαλό σου καιρό τώρα. “Πρέπει να απαλλαγώ από ένα σωρό πράγματα. Πρέπει να ξεσκαρτάρω. Να πετάξω έντυπα, CD, DVD και άλλα”. Το γυροφέρνεις, σε απασχολεί, σε προβληματίζει. Από την άλλη ψάχνεις δικαιολογίες, αναβάλλεις και μεταθέτεις. “Πόσα περιοδικά χωράει, ανά τετραγωνικό μέτρο, μια κατοικία;” συλλογιέσαι. “Πόσα ασημένια δισκάκια, αυτοκινητάκια, αεροπλανάκια, τανκς και άλλα;”. Δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημά σου. Γνωρίζεις ότι πρέπει να το κάνεις. Θα το κάνεις! “Αχ! βρε Δήμητρα! Με ζορίζεις! Πολύ με ζορίζεις!” μονολογείς μουρμουρίζοντας και όλο το project της σκέφτεσαι.
Τις έφαγες τις πέντε μέρες της άδειας σου. Έφτασε ακόμα ένα Σαββατοκύριακο και παραμένει αμετάβλητος ο όγκος των αντικειμένων που μάζεψες στη πορεία της ζωής σου. Περιοδικά, CD, DVD, δισκέτες και οι συλλογές σου: αυτοκίνητα, τανκς, αεροπλάνα. Χώρια τα άλλα. Τα σκορπίσματα. Παλιοί Η/Υ, μόνιτορ, μητρικές, drives, εκτυπωτές και πλήθος χαρτιά και εκτυπώσεις. Δεν έκανες τίποτα απολύτως επί της ουσίας. Μια πρόχειρη απογραφή μόνο που σε τρόμαξε. “Πότε πρόλαβα και τα μάζεψα όλα αυτά;” αναρωτήθηκες. “Τριανταπέντε χρόνια, και βάλε, μαζεύεις και πετάς ελάχιστα. Τι περίμενες;”.
Το φιλοσοφείς. Το προσεγγίζεις. Τι είναι η ζωή, ο άνθρωπος, ο παφλασμός των κυμάτων; Τέτοια! Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Αλλά σε καίει. Το θέλεις να απαλλαγείς, να ανασάνεις. Μοιάζει περίεργο, ίσως, αλλά ότι ονειρεύεσαι είναι μεγάλα δωμάτια με ελάχιστη επίπλωση. Ένα έπιπλο - γραφείο με τα στοιχειώδη και μόνο. Το “project - Δήμητρα”, πρόκληση και στόχος, πρέπει να ολοκληρωθεί. Σωστά και πλήρως. Πάλεψε το, λοιπόν, προχώρησε! Με τόλμη και αποφασιστικότητα!
Χθες το βραδάκι τηλεφώνημα της Φ., ο συγκρατημένος της τόνος, το ένα διάστημα σιωπής που κανένας δεν θέλησε να καλύψει. Το γράμμα της Ε. από το Παρίσι. Τα ποιήματα μου “ΓΕΙΤΟΝΕΣ” και “Αλλόηχος” που της είχε ταχυδρομήσει η Φ. Τα χωρίς να ξέρει κλάματά της διαβάζοντάς τα και η συμπάθεια και εκτίμηση που μου τρέφει. Το περίεργο του πως η “φωνή” σου φτάνει τους άλλους. Η, πριν τα μάθω όλα αυτά, σκέψη ότι θα προτιμούσα να είχα φιλικές σχέσεις με την Εύη μάλλον ή με τη Φ.
Και σήμερα διαγώνισμα στα Δίκτυα IV. Γιαναδούμε. . .
Δευτέρα πρωί. Βρίσκομαι στην Α29. Ο δέκτης της τηλεόρασης στην κρεβατοκάμαρα ανοιχτός και παίζει. Ένας κυριούλης αγωνιά. Γίνεται μια ψηφοφορία, κάπου στο διαδίκτυο, περί βουνών και, ω! εθνική συμφορά!, ο Όλυμπος [μας] είναι μόλις δεύτερος! Πρώτο είναι ένα “απίθανο”, κατά τον κυριούλη, βουνό στην Κίνα. “Αν είναι δυνατό!”, διαρρηγνύει τα ιμάτια του, “ακούς εκεί Φι-Φο-Φου”, δε συγκράτησα το όνομα του βουνού, “τι πιάνει μπροστά στον Όλυμπο;” (αφτό ήταν το νόημα των λόγων του). Κάνει, από τηλεοράσεως, λοιπόν έκκληση σε όλους όσους έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο να τρέξουν να ψηφίσουν “Όλυμπο” γιατί χανόμαστε!
Εμ, βέβαια! Όλυμπος είναι αυτός! Το βουνό των Θεών. Των Θεών μας! Ενώ το άλλο; Άσχετο, κακομοιριασμένο, απίθανο. Χωμένο και χαμένο στο πουθενά και το τίποτα. Πφ! Κίνα. Τρίχες! Μια χώρα μόλις 1.300.000.000 κατοίκων [και κάτι ψιλά]. Σπουδαία τα λάχανα! Εμείς με τα βαρβάτα 11.000.000 είμαστε οι σπουδαίοι και οι ικανοί. Ο πολιτισμός των Κινέζων είναι για τα μπάζα. Ο Ελληνικός είναι ο αυθεντικός και ανέσπερος.
Εμπρός παιδιά. Να σπεύσουμε, να ψηφίσουμε! Πέντε, δέκα, εκατό, χίλιες φορές ο καθένας. Όσες χρειάζεται. Μην καταδεχτούμε να μας προσπεράσει ένα ψωροδις [και βάλε] Κινέζοι. Το θέμα είναι πρωτίστως εθνικό. Δεν πειράζει που καθημερινά μας πηδάνε οι Τούρκοι, δεν πειράζει που μας κουνιούνται οι Σκορπιανοί, δεν πειράζει που μας έχουν στην απόξω οι Αμερικάνοι, δεν πειράζουν χρηματιστήρια, Βατοπέδια, Siemens και τα τοιαύτα. Όχι! Ο Όλυμπος να βγει πρώτος και το σώσαμε! Να οργανωθούμε! Να φτιάξουμε βάρδιες. Να ψηφίζουμε με πόδια και με χέρια. Να τους δείξουμε τι εστί Ελλάς και της φυλής μεγαλείο!
Κάτι τέτοια ακούω, διαβάζω (και σκέφτομαι, εδώ που τα λέμε) και τρελαίνομαι. Εδώ ο κόσμος καίγεται και. . . Μα τι διάβολο σκοπό εξυπηρετούν τέτοιες και παρόμοιες ψηφοφορίες και είναι τόσο της μόδας; Τι αποδεικνύουν, τι αντιπροσωπεύουν; Από πότε το δίκαιο ή / και το σωστό είναι αποτέλεσμα τέτοιων διαδικασιών; Δηλαδή άμα ο Όλυμπος πατώσει, παύει να είναι ο Όλυμπος με ότι αυτό σημαίνει; Έχουν βαλθεί όλοι οι άσχετοι και αργόσχολοι να ψηφίζουν (και μία και δεκάδες φορές) και να διαμορφώνουν αποτελέσματα και τάσεις. Αν σε μια τέτοια ψηφοφορία τεθεί το ερώτημα “Είναι η Μακεδονία Ελληνική;” και πλακώσουν όλοι οι “εχθροί”, φανεροί και κρυφοί, και ψηφίζουν “Όχι” με τελικό αποτέλεσμα “Όχι” με συντριπτικό ποσοστό, βεβαίως, τι θα σήμαινε αυτό; Από πότε η αλήθεια είναι αποτέλεσμα ψηφοφορίας και, συνεκδοχικά, πλειοψηφίας;
Αρνούμαι να μπω σε αυτή τη λογική. Στη λογική του φασισμού της πλειοψηφίας. Αρνούμαι να ψηφίσω για τέτοιους, ή παρόμοιους, “εθνικούς λόγους” και να μπω στο παιχνίδι. Η αλήθεια και η ουσία αλλού βρίσκονται και αλλιώς είναι. Δυστυχώς, για όλους όσους χρησιμοποιούν παρόμοιες πρακτικές, η αλήθεια είναι ανεξάρτητη από την πολωμένη γνώμη του κάθε άσχετου Νίκου και της κάθε βαριεστημένης Δήμητρας. Το παιχνίδι παίζεται αλλού. . .
