Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2022

1426. «Πολιτεία»: Σελιδοδείκτες

Υποθέτω πως θα πρέπει να υπάρχουν αρκετοί, για να μην γράψω πολλοί, εκεί έξω που συλλέγουν σελιδοδείκτες. Ομολογώ πως, με τη γνωστή του συλλέγειν νοοτροπία μου, είμαι ένας από αυτούς αν και όχι ιδιαίτερα συστηματικός (συλλέκτης τους). Για την ενασχόλησή μου αυτή είχα την ευκαιρία να γράψω σχετικά τη Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018, στην εγγραφή «1169. Σελιδοδείκτες», του παρόντος ημερολογίου.

Μια καλή πηγή, απλών χαρτονένιων, σελιδοδεικτών είναι τα βιβλιοπωλεία και οι εκδοτικοί οίκοι οι οποίοι τους διαθέτουν δωρεάν, πολλές φορές σε μεγάλη ποικιλία, προκειμένου να διαφημίσουν, συνήθως, καινούργιες (με το συμπάθιο και για το «γ») εκδόσεις τους. Δεν παραλείπω, κάθε φορά που επισκέπτομαι έναν τέτοιο χώρο, να κοιτάξω για σελιδοδείκτες και να επωφεληθώ από τη διαθεσιμότητά τους. 


Την Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2022, λοιπόν, που επισκέφθηκα το βιβλιοπωλείο «Πολιτεία» (επί της οδού Ασκληπιού 1- 3) - με συνέπεια ο τραπεζικός μου λογαριασμός να μειωθεί κατά 50,23 € και το πλήθος των βιβλίων μου να αυξηθεί κατά τέσσερεις μονάδες – δεν παρέλειψα να κοιτάξω για καινούργιους σελιδοδείκτες.

Το μόνο εύκολο μιας και οι βιβλιοπώλες, οι καλοί, τους αραδιάζουν μπροστά στις ταμειακές μηχανές τους, όπου η στάση είναι υποχρεωτική αν υποκύψεις στον πειρασμό, που σιγά το δύσκολο, να αγοράσεις βιβλία. Λοιπόν, βρήκα. Πήρα. Μου άρεσαν πολύ. Κυρίως αυτοί με προσωπογραφίες, Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών, φιλοτεχνημένες από την, εξαιρετική, Little Miss Grumpy.

Πήρα όσους βρήκα στα δύο ταμεία που χρησιμοποίησα – μιας και στην «Πολιτεία», ατυχώς θα έλεγα, υπάρχουν διαφορετικοί χώροι και είσοδοι ανάλογα με το είδος του βιβλίου που ενδιαφέρεσαι να αγοράσεις. Κάποιους τους πήρα δύο και τρεις φορές σκεπτόμενος και την κόρη μου, Βα, η οποία είναι, ομοίως, επιρρεπής εις τα τοιαύτα.

Τελικά κατέληξα με δέκα εννέα μοναδικές προσωπογραφίες λογοτεχνών, δώδεκα από τις οποίες Ελλήνων, τις οποίες αλφαβητικά ταξινόμησα, επιμελώς σκανάρισα και διάσπαρτες στο κείμενο παραθέτω. Το μόνο σίγουρο πως την επόμενη φορά που θα επισκεφθώ την «Πολιτεία» θα ψάξω για τέτοιους σελιδοδείκτες που δεν ήδη έχω.

Με την ευκαιρία παrρέθεσα, στην αρχή της εγγραφής, και τις εικόνες δύο χειροποίητων σελιδοδεικτών που δύο κυρίες, οι ΧΜ, αυτόν με την κόκκινη φούντα, και η ΑΜ, είχαν την καλοσύνη να κεντήσουν ειδικά για εμένα.

Να είσαστε Καλά και να Διαβάζετε, κάνει Καλό.

Ένα κλικ μακριά Tom Jones και “I Who Have Nothing”,  διασκευή στα Αγγλικά του Ιταλικού τραγουδιού "Uno dei Tanti" («Ένα Από τα Πολλά»), σε μουσική του Carlo Donida και στίχους του και στίχους του Giulio "Mogol" Rapetti, με πρώτη εκτέλεση από τον Joe Sentieri το 1961. Τους στίχους στα Αγγλικά υπογράφουν οι Jerry Leiber,  Mike Stoller:


25/09/2022

Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2022

1425. Από ξύλο και καφέ

 

Η Τ47, ως γνωστόν, διαθέτει υπόγειο. Το υπόγειο, ως λογικόν, διαθέτει σκάλα. Κάτω από αυτή τη σκάλα υπάρχει μια αποθηκούλα. Η είσοδός της καλύπτεται από βενέτικο στόρι χρώματος, κάπως, μπλε. Η αποθηκούλα, δικαιολογώντας το όνομά της, περιέχει διάφορα, όχι απαραιτήτως χρήσιμα.



Τις μέρες αυτές προέκυψε ανάγκη για ένα μικρό Project Δήμητρα στην αποθηκούλα. Ανασκουμπώθηκα. Την άδειασα, για να την, ελαφρώνοντας την, ξαναγεμίσω. Για μία ακόμα φορά αντιμετώπισα πρόβλημα με βιοδιασπώμενες πλαστικές σακούλες που είχα ατυχώς χρησιμοποιήσει. Διαλυμένες από μόνες τους και αδύνατον να τις χειριστείς. Κατέβασα την ηλεκτρική σκούπα.



Προχώρησα στο ξεσκαρτάρισμα. Αν είχα μεγαλύτερο συναισθηματικό θάρρος θα πετούσα περισσότερα αντικείμενα, από όσα τελικά πέταξα. Ανάμεσα στα της αποθηκούλας ένα ξύλινο κιβώτιο και μία ξύλινη μικρή βαλίτσα. Δεν θυμόμουν τι περιέχουν. Τα άνοιξα. Η βαλιτσούλα περιείχε κάποια  εργαλεία και λίγα πόμολα και πλάκες.












Το κιβώτιο, χρώματος καφέ – βαμμένο από εμένα πριν κάποιες δεκαετίες – περιείχε βιβλία και κάποια περιοδικά. Τα βιβλία κυρίως σχολικά, από το εξατάξιο τότε Γυμνάσιο, και λυσάρια (όπως τα λέγαμε τότε και θαρρώ και τώρα έτσι τα λένε) μαθηματικών γενικώς. Τα περιοδικά κάποια παλιά τεύχη του περιοδικού «Μάσκα», και ένα «Μυστήριον», από την δεκαετία του 1950 και κυρίως του 1960.











Τα ξεφύλλισα. Αναθυμήθηκα. Λοιπόν; Γιατί τα κρατάω; Ας πούμε πώς τα περιοδικά έχουν ακόμα κάποια αξία. Τα λυσάρια; Σε τι χρησιμεύουν; Ποιος θα ασχοληθεί μαζί τους. Πότε; Κανείς και ποτέ. Οι σίγουρες απαντήσεις. Τότε; Το έγραψα. Έλλειμα συναισθηματικού θάρρους. Κάποια στιγμή θα το βρω και πολλά έντυπα, της Τ47, θα πάρουν τον δρόμο της ανακύκλωσης ή και άλλους.










Κάποια από τα έντυπα του καφέ, ξύλινου κιβωτίου – με την πριονισμένη υποδοχή του λουκέτου (γιατί κάποτε το κλείδωσα και μετά έψαχνα το κλειδί) - τα σκανάρισα και σκόρπισα τις εικόνες τους στην εγγραφή που ήδη διαβάζετε.










Να σημειώσω, κλείνοντας, πόσο σοκαρίστηκα και στεναχωρήθηκα με το άγγελμα του θανάτου, στις 11 Σεπτεμβρίου 2022 – από πνευμονία, μετά από νόσηση με κοροναϊό – του αγαπημένου μου Javier Marias (Χαβιέρ Μαρίας).

Ένα κλικ μακριά το ντουέτο The Black Keys στο “Never Gonna Give You Up”, σύνθεση των Gamble & Huff και Jerry Butler:


20/09/2022

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2022

1424. Πρωινός Καφές

 

Με τον καιρό, και συνεκδοχικά την αύξηση της ηλικίας μας, αποκτούμε συνήθειες διάφορες. Μικρές, μεγάλες, επιδραστικές ή αδιάφορες. Κάποιες από αυτές καταλήγουν να γίνονται και διαδικασίες αποκτώντας μάλιστα και συγκεκριμένο τελετουργικό. Συνεπώς αποτελεί μια μικρή μεγάλη ευχαρίστηση το να μπορεί κάποιος να απολαμβάνει αυτές του τις συνήθειες.

Είναι εδώ και δεκαετίες που η μέρα μου ξεκινά με ένα διπλό Ελληνικό καφέ, ο οποίος, κυρίως τώρα που συνταξιοδοτήθηκα, αποτελεί και τον μοναδικό καφέ της ημέρας. Δεδομένου ότι οι πιο δημιουργικές ώρες μου είναι οι πρωινές αυτή μου η συνήθεια αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Τόση που, όπως έχω ήδη γράψει να χρησιμοποιώ, εναλλάσσοντάς τα, τρία διαφορετικά σετ κατάλληλων φλιτζανιών.

Όταν, λοιπόν, ένα από τα τρία φλιτζανάκια μου έσπασε το μόνο σίγουρο ήταν πως θα έπρεπε να προμηθευτώ ένα καινούργιο, μαζί με το πιατάκι του βεβαίως, για να μην η της εναλλαγής συνήθεια διαταραχτεί.  Ξεκίνησα το ψάξιμο από το διαδίκτυο χωρίς να καταφέρω κάτι.

Η λύση βρέθηκε όταν το Σάββατο, 27 Αυγούστου 2022, επισκέφτηκα, επί τούτου, το κατάστημα “Hondos Center”, στη Γλυφάδα. Εκεί, στο δεύτερο υπόγειο, όπου τα είδη οικιακής χρήσης, μια ευγενική πωλήτρια είχε την καλοσύνη να μου δείξει όλα τα διαθέσιμα φλιτζανοπιατάκια για διπλό Ελληνικό καφέ. Στάθηκα τυχερός. Ένα από αυτά, από τα τελευταία αν όχι το τελευταίο, μου άρεσε.











Καταβάλλοντας το ποσό των 7,88 € το συγκεκριμένο φλιτζανοπιατάκι αγοράστηκε, μεταφέρθηκε και  τοποθετήθηκε, στο κατάλληλο ράφι, στην κουζίνα της Τ47. Λευκό, με καμπυλωμένο τετράγωνο φλιτζάνι και πιατάκι και με μία ελαφρώς ανάγλυφη γκριζοασημί παράσταση ενός ξηραμένου δέντρου στο πιατάκι και σε δύο αντικριστές όψεις του φλιτζανιού.

Οι δύο παραστάσεις στο φλιτζανάκι, και η δυνατότητα μία από αυτές να ευθυγραμμιστεί με την αντίστοιχη παράσταση στο πιατάκι, εξυπηρετούν προφανώς τη χρήση από, κολλημένους αν θέλετε, δεξιόχειρες ή αριστερόχειρες. Περιττό να γράψω πως, όταν το χρησιμοποιώ, ως δεξιόχειρας, σχολαστικά ευθυγραμμίζω τα γκριζοασημένια δεντράκια μου και απολαμβάνω τον πρωινό καφέ μου.












Ο καφές (μου) για να ψηθεί, στο κατάλληλο της κουζίνας μάτι, χρειάζεται, περίπου, έξι (6) λεπτά. Τον απολαμβάνω, όσο ο καιρός το επιτρέπει, στην βεράντα της Τ47 διαβάζοντας, απαραιτήτως, ένα βιβλίο.

Αφιτά. Να είσαστε Καλά.

Ένα κλικ μακριά το (Do The) Push And Pull (Part 1)” [1970] με τον Rufus Thomas. To μοναδικό τραγούδι του Rufus Thomas, σύνθεση του ίδιου, που έφτασε στο νούμερο ένα στο Αμερικάνικο Billboard Best Selling Soul Singles Chart:



17/9/2022