1646. Αλοΐσιους: Μια που βασανίζει σκέψη

 

Πέρασαν ήδη δύο χρόνια από την τελευταία εγγραφή του παρόντος ημερολογίου που αφορούσε τον Αλοΐσιους Φλοπ. Συγκεκριμένα μια επιστολή του, που συνόδευε μια συλλογή εκατόν τριάντα επτά χειρογράφων σημειωμάτων του, προς μία Χ.

Το έχω ήδη αναφέρει: Όταν η έμπνευσή μου στερεύει τα χειρόγραφα του Αλοΐσιους αποτελούν μια εύκολη λύση. Σ’ αυτήν τη λύση καταφεύγω (και) σήμερα για να ξεπεράσω αυτή την έλλειψη και να φανώ συνεπής απέναντι στην δέσμευση, προς τον εαυτό μου τουλάχιστον, για τον ρυθμό των πέντε εγγραφών ανά μήνα στο ημερολόγιο αυτό. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κατέβηκα στο υπόγειο της Τ47. Άνοιξα το κιβώτιο με τα χαρτιά του Αλοΐσιους. Έβαλα το χέρι και άδραξα κάποια από αυτά. Τα διάβασα. Βρήκα, θαρρώ, κάτι κατάλληλο. Μια επιστολή, ή, μάλλον, το σχέδιο μιας επιστολής προς μία απροσδιόριστη «Αγαπητή». Ίσως την Χ, της προ διετίας εγγραφής, ίσως και κάποια άλλη. Ατυχώς, δεν υπάρχει σημειωμένη κάποια ημερομηνία Στο πάνω μέρος της πρώτης σελίδας σημειωμένη και υπογραμμισμένη η λέξη «Πρόχειρο». Αντιγράφω, αποκρυπτογραφώ κάποιες λέξεις, διαμορφώνω σε παραγράφους και μεταφέρω:

 

Αγαπητή,

 

Είναι μέρες τώρα που με βασανίζει μια σκέψη. Η σκέψη του να σου απευθύνω μια επιστολή. Ναι! Στους σημερινούς άχαρους καιρούς, που το να τους χαρακτηρίζουμε έτσι δεν είναι άμοιρο της προχωρημένης ηλικίας μας, ν’ ανοίξεις το πραγματικό γραμματοκιβώτιό σου και να βρεις!

 

Μια επιστολή, απτή, χειρόγραφη, σε φάκελο με γραμματόσημο, με αποστολέα και παραλήπτη, μεταφερμένη από τόπο σε τόπο. Θα αναθυμηθείς πιστεύω. Θα εκτιμήσεις. Τι κι αν έχουν περάσει δεκαετίες από την τελευταία φορά που βρήκες μια επιστολή στο γραμματοκιβώτιο σου. Ίσως και ακριβώς γι΄αυτό. Είναι καλά τα e-mail, καλά τα SMS και όλα τα σχετικά του σημερινού ψηφιακού κόσμου. Αλλά· δεν πάντα η ταχύτητα σώζει.

 

Θέλω να κρατήσεις στα χέρια σου αυτά που γράφω. Να υπάρχει υλική υπόσταση, να μην όλα είναι «μηδέν» και «ένα» βαλμένα στη σειρά και διαβασμένα σε φωτεινές οθόνες. Ζήσαμε δεκαετίες γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο. Δεκαετίες με χωρισμούς και επανασυνδέσεις. Χρόνια σιωπής και χρόνια με ένα ελάχιστο πλήθος συναντήσεων. Μια δύσκολη σχέση παρουσίας – απουσίας. Σε αγαπούσα και στο είχα πει, χρόνια μετά την έξαρση της αγάπης. Ποτέ δεν παραδέχτηκες κάτι αντίστοιχο. Ποτέ, τα τελευταία χρόνια, δεν στις συναντήσεις μας αγκαλιαστήκαμε. Είναι αυτές οι δεκαετίες που γνωριζόμαστε που μου δίνουν το δικαίωμα να επανέλθω· να συνοψίσω.

 

Δεν γνωρίζω πώς είσαι, τι κάνεις, αν υγιαίνεις ή όχι. Εύχομαι να είσαι Καλά. Είναι τώρα εδώ και σχεδόν τρία χρόνια που βιώνω ακόμα έναν χωρισμό μας. Έναν χωρισμό που εγώ προκάλεσα, κι εσύ ευχαρίστως αποδέχτηκες. Έναν χωρισμό που αισθάνομαι πως είναι ο τελευταίος. Δεν είναι πως δεν θα χωρίσουμε πια. Αυτό θα είχε σαν απαραίτητη προϋπόθεση το να ξανασμίξουμε κι αυτό είναι κάτι που πολύ δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ να συμβαίνει.

 

Είναι που, τελικά, αισθάνομαι τραυματισμένος από την συμπεριφορά σου και καμία διάθεση δεν πλέον για επανασύνδεση έχω. Δεν θα κάνω, λοιπόν, το πρώτο βήμα κι αν, παρ’ ελπίδα, το κάνεις εσύ την απάντηση την έχω ήδη στων χειλιών την άκρη: «Λυπάμαι». Δεν θα συντηρήσω τον παραμικρό μεταξύ μας διάλογο.  Θα τον τερματίσω ευθύς με ένα: «Δεν έχω τόπο να σταθώ· να σου μιλήσω». Έτσι είναι.

 

Είναι αυτό ακριβώς, το «Λυπάμαι», που με ώθησε να σου γράψω. Θέλω να το ακούσεις, να το δεις. Μια εποχή υπήρχε έρωτας· μια άλλη αγάπη. Τώρα από τα δύο τίποτα. Μονάχα ανάγκη. Ναι. Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω. Αισθάνομαι, νέτα σκέτα, την ανάγκη να σε έχω, σαν φίλη τώρα πια, στη ζωή μου. Αποδεδειγμένα δεν γίνεται, Το γεγονός με εκνευρίζει. Με ζορίζει. Με ταλαιπωρεί. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να χρωματίσει την καθημερινότητά μου και γνωρίζω καλά πώς και το αγνοείς και πώς, αν δεν το αγνοούσες, ουδόλως το επιθυμείς.

 

Όπως και να έχει: Υγίαινε.

 

Αλοΐσιους Φλοπ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το αν τελικά ο Αλοΐσιους ταχυδρόμησε την, κατά τη γνώμη μου, δακρύβρεχτη αυτή επιστολή δεν το γνωρίζω. Προσωπικά, και για την εικόνα που, μέσα από τα χειρόγραφά του, έχω σχηματίσει γι’ αυτόν, προτιμώ να μην την έχει στείλει. Είναι αυτό το πιο πάνω «Δεν έχω τόπο να σταθώ· να σου μιλήσω» που δείχνει πως δεν πατάει σε στέρεο έδαφος. Είναι ο φόβος του, αν τον έχω σωστά ψυχολογήσει, να γυρίσει η «Αγαπητή» και να του πει: «Και πότε ανταποκρίθηκα στα αισθήματά σου;» ή «Και πότε σου υποσχέθηκα κάτι;». Κάτι τέτοιο πραγματικά θα εξουδετέρωνε τον άκρως λογικό και ρεαλιστή, παρά τις εκρήξεις συναισθηματικότητας, Αλοΐσιους.

 

Να είσαστε Καλά!

 

Ένα κλικ μακριά ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και τα Κίτρινα Ποδήλατα στο «Έτσι Κι Αλλιώς», σύνθεση των Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Ισαάκ Σούση:

 

 23/05/2026

1645. Taj Mahal: Δύο + Ένα

 

 

Την Τετάρτη, 25 Μαΐου 2022 και στην εγγραφή:

 

1406. Τατζ Μαχάλ (Lego Architecture 21056)

 

είχα την ευκαιρία να γράψω για την τρισδιάστατη εικόνα που δημιούργησε η Lego η τρανή, για τη σειρά της “Architecture”, για το περίφημο Τατζ Μαχάλ και να την παρουσιάσω.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν έμεινα στη Lego. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για κτήρια / κτίσματα, με χρήση diamond bricks, τουβλάκια σημαντικά μικρότερα από αυτά της Lego -για εξοικονόμηση χώρου και όχι μόνο, βρήκα μια ελκυστική, κατά LELEBROTHER και κινέζικη, του Τατζ Μαχάλ εκδοχή. Δεν δίστασα. Παρήγγειλα και παρέλαβα. Παρέλαβα και συναρμολόγησα.

 

Δύο χιλιάδες είκοσι δύο (2022) κομμάτια το πλήθος κομματιών της, κατά την Lego, τρισδιάστατης απεικόνισης του Τατζ Μαχάλ. Τέσσερεις χιλιάδες τριάντα έξι (4036) τα diamond bricks για την εκδοχή της LELEBROTHER τα οποία συναρμολόγησα, χαλαρά τα πρωινά, ημερών οκτώ εντός (Κυριακή με Κυριακή, 11 με 18 Φεβρουαρίου του 2024).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εκείνο που δεν έκανα ήταν να τοποθετήσω τα αυτοκόλλητα που συνόδευαν το κινέζικο δημιούργημα. Μου φάνηκαν, και ίσως και να είναι, χαμηλής ποιότητας και δεν καμία διάθεση είχα να σε περιπέτειες εμπλακώ. Αυτό που μπορώ να πω είναι το κινέζικο μοιάζει πιο ελκυστικό και λεπτομερέστερο, δεδομένης και της διαφοράς στων κομματιών το πλήθος, του δανέζικου.

 

Κάποια στιγμή πέρασα από το πλαστικό στον ξυλοπολτό (για να λέμε τα υλικά με το όνομά τους) συναρμολογώντας κτήρια δύο. Ένα Κινέζικο Περίπτερο [Jiefang] και το κτήριο της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Γουχάν. Μου άρεσε! Αναζήτησα και ένα κατασκεύασμα, με ξυλοπολτό, τρίτο. Και βρήκα τι; Μα το Τατζ Μαχάλ για φορά τρίτη!

 

Αν κάποιος ψάξει στο διαδίκτυο θα διαπιστώσει πως κυκλοφορούν πολλές εκδοχές του συγκεκριμένου κτηρίου σε πλαστικό ή/και σε «ξύλο». Η του ξυλοπολτού εκδοχή που διάλεξα, παρήγγειλα, παρέλαβα και τελικά συναρμολόγησα ήταν με φωτισμό Led και πλήθος κομματιών ίσο προς τετρακόσια έξι (406). Ατυχώς, δεν μπόρεσα να προσδιορίσω την κατασκευάστρια εταιρεία – κάτι όχι ασυνήθιστο για προϊόντα “Made in China”. Η παραγγελία έγινε στην Temu, την Τετάρτη, 11/12/2024, η παραλαβή τη Δευτέρα, 23/12/24 και η συναρμολόγηση το τριήμερο 10 – 12 Μαΐου 2026, Κυριακή με Τρίτη. 

 

Στο κουτί του “Persian Love Palace”, διότι δικό μας το κουτί κι όπως θέλουμε το βαπτίζουμε, περιλαμβάνονταν:

 

• Δύο φύλλα, Α4, με τις οδηγίες συναρμολόγησης. Μικρές, αχνές και κακοτυπωμένες.
• Δεκατρία ξυλοπολτού φύλλα, διαστάσεων 287Χ220 τετραγωνικών χιλιοστομέτρων, με τα 406 κομμάτια του κτηρίου και κάποια επιπλέον, εντελώς απαραίτητα όπως αποδείχθηκε.
• Ένας πλαστικός δίσκος με δέκα Led, τροφοδότηση με USB και ενσωματωμένο διακόπτη (ON / OFF).
•  Δύο κυκλικά αυτοκόλλητα για στερέωση του δίσκου με τα Led.

Κυριακή, 10 Μαΐου 2026, λοιπόν και στρώνομαι στη δουλειά, έχοντας σκανάρει, σε μορφή PDF, τις οδηγίες συναρμολόγησης τις οποίες και προβάλλω στο monitor του Η/Υ μου, προκειμένου να έχω τη μέγιστη δυνατή επιφάνεια συναρμολόγησης. Βεβαίως είναι πρωί και με συντροφεύει ο απαραίτητος, εδώ και δεκαετίες, σκέτος διπλός και Ελληνικός καφές.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λοιπόν:

 

Αν ο Κινέζος μπορεί να σου κάνει τη ζωή δύσκολη· θα στην κάνει!

 

Είπαμε· εξαιρετικά κακοτυπωμένες, μικροσκοπικές και σε κάποια σημεία ασαφείς οδηγίες συναρμολόγησης.

Αλληλουχία βημάτων συναρμολόγησης που σε κάποια σημεία χρειάζεται σαφώς αναθεώρηση.

Ανοχές στην διαστασιολόγηση των κομματιών  που σε αρκετές περιπτώσεις καθιστούν το κούμπωμα πραγματικό άθλο -κυρίως αν έχεις να αντικριστά αντιστοιχίσεις πέντε και έξι και περισσότερα σημεία για το κούμπωμα.

Ανάγκη, κυρίως για τα πιο πάνω σημεία, άσκησης σημαντικής πίεσης. Ικανότητα που, θεωρώ, δύσκολα θα μπορούσε να έχει ένα παιδί ή μία γυναίκα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το αυτοκόλλητο, διπλής όψης, για τη στερέωση του δίσκου Led με δυσκόλεψε. Το προστατευτική της μίας επιφάνειας δεν έβγαινε με τίποτα. Όταν κατάφερα τελικά να το αφαιρέσω το αυτοκόλλητο έμοιαζε με στραβοχυμένο λουκουμά! 

Σε κάποιες περιπτώσεις, που χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω κόλλα, η Loctite -υγρή ή/και σε μορφή ζελέ, την οποία με μεγάλη επιτυχία είχα χρησιμοποιήσει  σε προηγούμενες ξυλοπολτοκατασκευές, αποδείχθηκε εκνευριστικά ανεπαρκής. Κατέφυγα σε κόλλες UHU και ΡRΙΤΤ και κάτι έκανα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η συναρμολόγηση του κεντρικού, κρεμμυδοειδούς τρούλου, ήταν δύσκολη. Έναν εσωτερικό δακτύλιο, σημαντικού μεγέθους, δεν τον τοποθέτησα τελικά. Προσπάθησα αλλά στάθηκε αδύνατο! Μοιάζει πως δεν ήταν και απαραίτητος. Δύσκολο ήταν και το κούμπωμα των εξωτερικών φύλλων τα οποία είχαν τέσσερα σημεία για κούμπωμα και καμπυλώνονταν σε δύο. Ξεκινώντας με επίπεδη επιφάνεια και όντας μερικώς χαραγμένα, για να καμπυλωθούν, κατά την τοποθέτηση ήταν πολύ εύκολο να σπάσουν. Μου έσπασαν τρία – τέσσερα αλλά ο κατασκευαστής, γνωρίζοντας προφανώς τη συγκεκριμένη δυσκολία, είχε φροντίσει να υπάρχει ικανό πλήθος εφεδρικών τέτοιων κομματιών. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παρόμοιας, αν και μικρότερης φυσικά, δυσκολίας ήταν και η συναρμολόγηση των τεσσάρων μικρότερων τρούλων. Πέραν του σπασίματος κάποιων φύλλων υπήρχε και δυσκολία αυτά να κουμπώσουν στο κάτω σημείο σύνδεσης αναγκάζοντάς με να χρησιμοποιήσω κόλλα (εδώ κυρίως φάνηκε η ανεπάρκεια της Loctite). Εξαιρετικά δύσκολο ήταν και το κούμπωμα των τεσσάρων πυργίσκων για το οποίο απαιτήθηκε πολύ γυαλοχαρτάρισμα και κτηνώδης, θα έλεγα, μυϊκή δύναμη (κι έχω και πρόβλημα με τη μέση μου). Και μιας και ανέφερα το γυαλοχαρτάρισμα ν’ αναφέρω πόσο χρήσιμο μου φάνηκε το γυαλόχαρτο που συνόδευε το κουτί BOOK NOOK TQ133 (Tonecheer Spacetime Museum). Μου έλυσε τα χέρια!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν υπάρχει κάποια πρόβλεψη για διέλευση του USB καλωδίου ώστε να μην ανασηκώνει, έστω και ελάχιστα, την όλη κατασκευή. Δεν υπάρχει επίσης δυνατότητα τροφοδότησης των Led με μπαταρία ούτε και κάποιο κάλυμμά τους που θα επέτρεπε ένα ηπιότερο φωτισμό, και όχι τον υπάρχοντα έντονο, σε επίπεδο βαρβαρότητας, και θα απέτρεπε την οπτική επαφή με τα Led.

 

Το τελικό αποτέλεσμα πάντως είναι όντως, τουλάχιστον, εντυπωσιακό. Με μέγεθος 290X285X290  κυβικά χιλιοστόμετρα, διακοσμημένες επιφάνειες, φωτισμό LED και κόστος, κρατηθείτε!, μόλις 21,12 € μοιάζει άδικο να διαμαρτύρεται κανείς για το οτιδήποτε.

 

 

Προσωπικά πάντως είμαι πρόθυμος να πληρώσω, ακόμα και τα διπλάσια, για καλύτερη σχεδίαση, καλύτερες οδηγίες συναρμολόγησης, αυτόνομη τροφοδότηση των Led και καλύτερο φωτισμό!

 

Να είσαστε Καλά,

Να συναρμολογείτε,

Να παίζετε!

 

Διότι· το είπε και ο Ηράκλειτος:

 

αἰὼν παῖς ἐστι παίζων πεσσεύων· παιδὸς ἡ βασιληίη.

 

Ένα κλικ μακριά οι Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Φίλιππος Πλιάτσικας στο «Βραχυκύκλωμα» του Βαγγέλη Γερμανού:

 

 

19/05/2026