Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2020



Την Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019, ανέβασα, στο παρόν ημερολόγιο την εγγραφή:


1254. Netflix. . . της Κορέας


με θέμα τις Κορεάτικες σειρές του Netflix.


Η σημερινή εγγραφή είναι αφιερωμένη σε μία ακόμη Κορεάτικη σειρά του Netflix. Τη σειρά:


Σοκολάτα: Η Γεύση του Έρωτα


Μια σειρά την οποία παρακολούθησα και της οποίας εχθές είδα και το τελευταίο επεισόδιο, τουλάχιστον της πρώτης περιόδου, το δέκατο έκτο.



Μια σειρά με κεντρικό θέμα την ιστορία της σχέσης, και του έρωτα τελικά, μιας σεφ κι ενός γιατρού. Μιας σχέσης η οποία ξεκινά από την τρυφερή ηλικία των πρωταγωνιστών, διακόπτεται και συνεχίζεται χρόνια μετά όταν ξανασυναντιούνται δίχως, κατ’ αρχάς, να έχουν επίγνωση της προηγούμενης σχέσης τους. Παράλληλα εξελίσσεται και ένα πλήθος δευτερευουσών ιστοριών υφασμένων στον καμβά της κύριας ιστορίας.


Το στοιχείο που κυριαρχεί στη σειρά αυτή είναι το, κορεάτικο, φαγητό. Φαγητό σε μεγάλη ποικιλία, το οποίο παρασκευάζεται δεξιοτεχνικά μπροστά στην κάμερα ανοίγοντας την όρεξη του θεατή. Τόσο που να του δημιουργείται η επιθυμία να επισκεφθεί ένα κορεάτικο εστιατόριο και . . . να παραγγείλει. Εγώ, ομολογώ, ότι ήδη το έψαξα!



Ένα άλλο σημείο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό για τον Έλληνα θεατή της σειράς είναι ότι αυτή ξεκινά και τερματίζεται στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα στο πανέμορφο Ναύπλιο και την εντυπωσιακής ομορφιάς Μονεμβασιά.



Μου άρεσε η σειρά αυτή γιατί δεν υπάρχει βία στο να αποκαλυφθούν τα αισθήματα των πρωταγωνιστών. Αισθήματα που παίρνουν το χρόνο τους να ωριμάσουν και να εκφράζονται με κινήσεις, συμπεριφορές και βλέμματα. Με αξιοπρέπεια και εντιμότητα. Φανταστείτε ότι το πρώτο τους φιλί οι πρωταγωνιστές το δίνουν στο δέκατο τέταρτο επεισόδιο! Στη δύση θα είχαν προλάβει να κυλιστούν στο κρεβάτι κάποιες δεκάδες φορές.



Μου άρεσε που σεναριογράφος και σκηνοθέτης έδιναν χρόνο και χώρο στους πρωταγωνιστές για να πουν, να δείξουν, να εκφράσουν και να . . . μαγειρέψουν δίχως παρεμβολές, δίχως ενοχλητικές τρίτων παρουσίες. Χωροχρονικά απομονωμένοι να χτίσουν και να ζήσουν τη σχέση τους. Ακόμα και η ψυχρότητα, που άγγιζε την απάθεια, του πρωταγωνιστή πριν να συνειδητοποιήσει τα αισθήματα που έτρεφε, τελικά, μου άρεσε!



Μου άρεσε η διακριτική μουσική επένδυση της σειράς και με βεβαιότητα μου αρέσει η Κορεάτικη γλώσσα και τρόπος που σέρνουν τα φωνήεντα στο τέλος κάποιων λέξεων. Μου άρεσε και ο με υπερβολή παρουσιασμένος, πλούσιος και μεγαλογιατρός, βλάκας της σειράς.



Μια σειρά με δεκαέξι ωριαία, περίπου, επεισόδια η συγκεκριμένη με πρωταγωνιστές την Ha Ji-Won και τον Yoon Kye-Sang.  Σκηνοθέτης ο Lee Heyong-Min και σεναριογράφος ο Lee Kyoung-Hee.


Η σειρά ανήκει βεβαίως στην κατηγορία Korean Drama, για την οποία υπάρχουν χιλιάδες αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Καλή διάθεση να έχετε, και γνώση Αγγλικών, και μπορείτε να βρείτε, για την συγκεκριμένη κατηγορία, ό,τι φανταστείτε!



Ένα κλικ μακριά αγαπημένος Larry Miller και «I Want My Life Back” από το τελευταίο του άλμπουμ The Sinner And The Saint”:


23/02/2020

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2020

1270. Η Νύφη κι Ο Γαμπρός (Lego BrickHeadz)

Την Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2020, ακολουθώντας μια διαδρομή 26, περίπου, χιλιομέτρων, με τα ΜΜΜ, ταξίδεψα, ας το πούμε έτσι, από την Τ47 στη Νερατζιώτισσα. Ο στόχος ήταν να επισκεφθώ το κατάστημα της Lego, στο “The Mall Athens”. Το έπραξα.



Όταν βγήκα από το κατάστημα της Lego ο τραπεζικός μου λογαριασμός ήταν μειωμένος κατά το ποσό των  28,98 €. Από αυτά τα 13,99 € δόθηκαν για το κουτί Lego BrickHeadz 40384 (Wedding Groom) και τα υπόλοιπα για το κουτί Lego BrickHeadz 41631 (Newt Scamander [76] & Gellert Grindelwald [77]). Δύο κουτιά που μπορούσε να αγοράσει κάποιος στο συγκεκριμένο κατάστημα και μόνο.

Εκείνο που με τράβηξε και αγόρασα το πρώτο κουτί ήταν το καπέλο και τα, μαύρα και μεγάλα, γυαλιά που φορούσε ο γαμπρός σε μία του κουτιού εικόνα. Και επιπλέον το ότι στο κουτί υπήρχαν 255 τουβλάκια που έδιναν τη δυνατότητα συναρμολόγησης τριών διαφορετικών εκδοχών για την εμφάνιση του γαμπρού και, βεβαίως, πολλή περισσοτέρων αν κάποιος αυτοσχεδίαζε.  



















Τον Lego-γαμπρό, λοιπόν, τον συναρμολόγησα δύο μέρες μετά την άφιξη του κουτιού του στην Τ47. Το Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2020. Του έβαλα, βεβαίως το μαύρο του καπέλο, τα ωραία του μαύρα γυαλιά και του φόρεσα και κουστουμάκι μαύρο. Τον καμάρωσα, τον καλοκοίταξα και του άλλαξα χρώμα στο κουστουμάκι. Του έβαλα ένα σκούρο μπλε, κουστουμάκι, και του χάρισα, θαρρώ, επιπλέον γοητεία και αρχοντιά.
  
Είχαμε τον γαμπρό. Έπρεπε να αποκτήσουμε και τη νύφη την ύπαρξη της οποίας, εφόσον δεν την είχα προσέξει στο Lego–κατάστημα, πληροφορήθηκα από το διαδίκτυο. Ο, κατά-Lego, κωδικός της 40383. Η νύφη και ο γαμπρός, «Wedding Bride, Wedding Groom”, ανήκουν στη σειρά BrickHeadz της Lego για το 2020. Περιέργως, ενώ η τιμή τους είναι ελκυστική, και η συγκεκριμένη σειρά γνωστή και αγαπημένη, τα BrickHeadz του 2020 διατίθενται για πώληση μόνο στο κατάστημα της Lego στο «The Mall Athens».


Έτσι βρέθηκα να με χωρίζουν, από την επιθυμητή νύφη, 26, πάντα περίπου, χιλιόμετρα. Τα χιλιόμετρα αυτά τα διήνυσα προχθές, Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2020. Η γνωστή διαδρομή, το γνωστό κατάστημα, η γνωστή ευγενική, νεαρή πωλήτρια. Πόσο μειώθηκε ο τραπεζικός λογαριασμός μου; Μα κατά 39,97 €, μιας και πλην της νύφης, 13,99 €, (40383) αγόρασα και τα κουτιά 40377 (Donald Duck [101], 9,99 €) και 40378 (Pluto [98] & Goofy [99], 15,99 €). Να σημειωθεί ότι το κόστος του Donald Duck ήταν μικρότερο κατά 3 € από την αναφερόμενη, στον επίσημο ιστότοπο της Lego, τιμή και αυτό των δύο άλλων κουτιών κατά 1 €, για το καθένα.

Σήμερα το πρωί συναρμολόγησα και τη νύφη και η, αναμενόμενη, αναμονή για τον γαμπρό τερματίστηκε. Η νύφη, ευτυχώς γι’ αυτόν, εμφανίστηκε!




Ένα ταιριαστό ζευγάρι, θαρρώ, έτσι όπως τους βλέπω τον ένα δίπλα στον άλλο. Λοιπόν, πάντρεψα την νύφη ταυτοχρόνως νυμφεύοντας τον γαμπρό. Μετά τη σεμνή τελετή ακολούθησε, κατ’ έθιμο, φωτογράφιση του ζεύγους και με γυαλιά και άνευ.

















Ένα κλικ μακριά αγαπημένος Enrico Macias και «Αγαπάτε Αλλήλους» (Aimez-Vous Les Uns Les Autres) [1977]:



19/02/2020

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

1269. Κατακορύφως Φωτογραφίζοντας


Ξαφνική χθεσινή απόφαση. Στις 12:30, περίπου ξεκίνησα να κατηφορίζω προς το κέντρο της Γλυφάδας. Ως συνήθως, περπατούσα, σκεπτόμουνα και φωτογράφιζα. Κτήρια, δρόμους, βενζινάδικα, έναν σκύλο στην Ψηλορείτου, ένα Pet Shop στην Ανδρέα Παπανδρέου, γκράφιτι, μια μαγαρισμένη, από τα μαλακισμένα με τα σπρέι, πινακίδα στη γωνία Ανδρέα Παπανδρέου και Κόδρου και άλλα μερικά.

Συνήθως προτιμώ να φωτογραφίζω «οριζοντίως», σε διάταξη τοπίου. Έτσι έχω πιο γεμάτες φωτογραφίες και το περιθώριο να επιλέξω ποια περιοχή τους με ενδιαφέρει ώστε να την κόψω και να την κρατήσω. Αυτός είναι και ο λόγος που φωτογραφίζω στη μέγιστη δυνατή ανάλυση της, φωτογραφικής, μηχανής μου.  

Δεν, όμως, προσφέρονται όλα τα θέματα για «οριζοντίως» φωτογράφιση. Ένα πρώτο, πρόχειρο, παράδειγμα η φωτογράφιση κτισμάτων και ειδικότερα πολυκατοικιών. Σε αυτές τις τελευταίες έχω μία αδυναμία. Μου αρέσει να τις απομονώνω και νοητά να τις μεταφέρω σε, ας πούμε, ένα πράσινο λιβάδι όπου στέκοντας μόνες τους αναδεικνύονται ή καταποντίζονται, της ασχήμιας τους λόγω.

Έτσι, στο χθεσινό μου περίπατο, φωτογράφισα, όσο μπορούσα, κάποιες πολυκατοικίες που τις βρήκα, οπτικά, ενδιαφέρουσες. Φωτογραφίες «κατακόρυφες», βεβαίως, μιας και ήθελα να, κατά το δυνατόν, απομονώσω τα κτίσματα αυτά. Μου αρέσουν οι πολυκατοικίες! Μου αρέσει να φαντάζομαι τους χώρους τους, τα δωμάτια των διαμερισμάτων τους, τους ανθρώπους που ζουν σε αυτά, τις ιστορίες τους.

Από τις χθεσινές αυτές φωτογραφίες, λοιπόν, θα παραθέσω, στη συνέχεια, δέκα, κυρίως από την Άνω Γλυφάδα.

Ο στόχος, όταν ξεκίνησα το περπάτημά μου, ήταν να γευματίσω στο «Crepa Corner”, Αρτέμιδος 1, κοντά στην Πλατεία Εσπερίδων. Λοιπόν, το έπραξα! Στη συνέχεια περπάτησα και πάλι προκειμένου να εντοπίσω το, μεταξύ των οδών Ευαγγελιστρίας και Λαοδίκης, υπό κατασκευή κτήριο “Semeli”, το οποίο όπως διάβασα στο διαδίκτυο. . . μοιάζει με διαστημόπλοιο! Για το σκοπό αυτό ανηφόρισα την οδό Ευαγγελιστρίας σε όλο το μήκος της, από την οδό Φοίβης μέχρι την οδό Αγίου Νικολάου.

Πραγματικά εντόπισα ένα περιφραγμένο μεγάλο οικόπεδο, μεταξύ των οδών Ευαγγελιστρίας, Σεμέλης και Λαοδίκης, και τίποτα άλλο. Υποθέτω ότι το έργο βρίσκεται στο ξεκίνημα του και ότι για να εντυπωσιαστούμε από το αποτέλεσμα θα πρέπει να κάνουμε υπομονή, ίσως για κάποια χρόνια.

Όταν, από την Αγίου Νικολάου, βγήκα στην οδό Γρηγορίου Λαμπράκη σταμάτησα στην στάση «Πανδρόσου» και περίμενα το λεωφορείο 124 για να επιστρέψω στην Τ47. Τελικά και συνολικά, στον περίπατο μου αυτό, διάνυσα περίπου 7 χιλιόμετρα, φωτογράφισα και γευμάτισα (σαλάτα του σεφ, κρέπα (τυρί, ζαμπόν, μανιτάρια, πιπεριά και καλαμπόκι) και μία μικρή μπύρα Fix). Καθόλου άσχημα, θα έλεγα!

Ακολουθούν οι δέκα, πολυκατοικιών, φωτογραφίες:












Ένα κλικ μακριά αγαπημένος Larry Miller και “Ain’t No Love Here Anymore”, από το τελευταίο του άλμπουμ The Sinner And The Saint” [2019]:



15/02/2020

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2020

1268. Το κορίτσι και ο ήλιος


Το κορίτσι καθόταν στο παγκάκι.
Πάλευε με το κινητό της.
Απέναντί της ο ήλιος.
Μπήκε ανάμεσά τους.
Φρόντισε η σκιά του
Να καλύψει το κινητό της.
Αμφέβαλε για το αν το κορίτσι
Κατάλαβε για ποιο λόγο μετακινήθηκε.

Ένα κλικ μακριά ο Marty Balin στο Hearts”:



10/02/2020

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

1267. Πασατέμπος και Νίκη Μ.

Δεκαετία του 1960, κάπου στο τέλος της. Το 1968. Μετακομίζουμε από την Κάτω Ηλιούπολη, και το ενοίκιο, στο ιδιόκτητο σπίτι μας, στην Τ47 στην Άνω Γλυφάδα. Πηγαίνω πλέον στην πρώτη Γυμνασίου και, παρά την μετακόμιση, στο Γυμνάσιο Αρρένων της Ηλιούπολης.

Γυμνάσιο, λοιπόν, στην Ηλιούπολη αλλά Αγγλικά στην περιοχή. Στο φροντιστήριο Αγγλικών του Διονύση και της Νταίζης. Εκεί, συναντάω τον «έρωτα», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για ένα παιδί της ηλικίας μου. Είναι ψηλή, μελαχρινή, όμορφη! Είναι η Νίκη Μ.

Τρία-τέσσερα σπίτια μετά την Τ47 υπάρχει ένα άσπρο δωματιάκι που εφάπτεται στο δρόμο. Χτισμένο μέσα σε ένα επίμηκες οικόπεδο, που στο βάθος του υπάρχει μία κατοικία, λειτουργεί σαν περίπτερο, το οποίο κρατά μία γηραιά κυρία.

Το μόνο που σίγουρα θυμάμαι ότι διέθετε προς πώληση ήταν. . . πασατέμπος! Λογικά θα πρέπει να διέθετε και τσιγάρα και άλλα είδη που τότε είχαν τα περίπτερα. Η γειτονιά, βεβαίως, την εποχή εκείνη ήταν εξαιρετικά αραιοκατοικημένη και το μόνο σίγουρο, και αυτό το θυμάμαι, το δωματιάκι, για το οποίο μιλώ, ελάχιστα πράγματα είχε.

Εκείνη την ωραία εποχή, λοιπόν, κάποια απογεύματα πήγαινα στο περίπτερο αυτό της γειτονιάς αγόραζα πασατέμπο και κατηφόριζα. Πόσο πασατέμπο αγόραζα; Δεν θυμάμαι! Θυμάμαι μόνο ότι με μία ταπεινή δραχμούλα η γηραιά κυρία γέμιζε με πασατέμπο ένα φλιτζανάκι του καφέ. Λογικά θα πρέπει να αγόραζα τρία – τέσσερα τέτοια «φλιτζανάκια».

Προς τα πού κατηφόριζα; Μα προς το σπίτι της Νίκης Μ. φυσικά. Κατηφόριζα, έτρωγα τον πασατέμπο μου και . . . έκανα όνειρα για εμένα και τη Νίκη. Έτσι και αφού γυρόφερνα το σπίτι της μια δυο φορές, με μόνο στόχο να την αντικρίσω, έπαιρνα τον ανηφορικό δρόμο της επιστροφής.

Μέτρησα εχθές, στο Google Earth, την απόσταση ανάμεσα στην Τ47 και το σπίτι της Νίκης. Μόλις 1,3 χιλιόμετρα με υψομετρική διαφορά 60, περίπου, μέτρων. Μια καλή άσκηση για τα παιδικά μου πόδια!

Βόλτες προς το σπίτι της Νίκης, λοιπόν, και συγκίνηση κάθε φορά που τη συναντούσα στο σχολειό μας των Αγγλικών όπου με το ζόρι λέγαμε ένα «γεια σου». Η όμορφη Νίκη, δυστυχώς για εμένα, «τα είχε» με έναν μεγαλύτερο συμμαθητή μας, τον Ανδρέα.

Θυμάμαι, επίσης, ένα περιστατικό με τη Νίκη. Κάποια στιγμή, στα Αγγλικά, θέλοντας να με προσπεράσει, σε περιορισμένο χώρο, μου είπε το κλασικό “Sorry!” για να της απαντήσω ευθύς «Sorrιασμένη να ’σαι!»  Μοιάζει, λοιπόν, το κόλλημα με την Ελληνική γλώσσα, και τη χρήση της, να το είχα από μικρός.

Να έχετε ένα Καλό ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο και έναν Καλό Φεβρουάριο 29 ημερών!

Ένα κλικ μακριά το αγαπημένο μου Judy In Disguise (With Glasses)από τον John Fred & His Playboy Band, από τα τέλη του 1967:



30/01/2020

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2020

1266. Μια Ανάμνηση

Δεκαετία του 1960, κάπου στη μέση. Κατοικούμε στην Κάτω Ηλιούπολη, στην οδό Άρεως. Πηγαίνω στο Δ’  Δημοτικό Σχολείο. Σιμά στο σπίτι μας ένα σωρό άκτιστα οικόπεδα. Τα παιδιά της γειτονιάς μαζευόμαστε και παίζουμε. Στρατιωτάκι, ξυλίκι, στάκαμαν, πόλεμο.

Μάλιστα έχουμε φτιάξει και «τουφέκια», με το μαύρο λάστιχο για σφεντόνες το οποίο συγκρατούμε τεντωμένο με ένα καρφί περασμένο σε ένα μανταλάκι στερεωμένο στην κάνη του «τουφεκιού». Τα πυρομαχικά μας, εκτός από πετρούλες, είναι και κάποιοι στρογγυλοί πράσινοι καρποί, λίγο μεγαλύτεροι από ρεβίθια, που τους αποκαλούμε «μπιρμπιλόνια» (και μη με ρωτήσετε το όνομα του δέντρου από το οποίο κρεμόντουσαν σε τσαμπιά – δεν έχω ιδέα!).

Τώρα που το σκέφτομαι, το πώς δεν βγάλαμε κανένα μάτι, με τα «τουφέκια» μας αυτά, θαύμα είναι! Από την άλλη είχαμε και πιο επικίνδυνα παιχνίδια, όπως μικρές σφεντόνες με λαστιχάκι και δίπροκα (καρφιά σε σχήμα υ).

Κάποια στιγμή σε ένα κοντινό, άχτιστο οικόπεδο ανακαλύπτουμε ένα πάκο με πλαστικές σακούλες. Δεν μας παίρνει και πολύ να αρχίσουμε να τις γεμίζουμε με νερό και να τις εκσφενδονίζουμε ο ένας στον άλλον. Θα πρέπει, συνεπώς, να ήταν καλοκαιράκι.

Σε μια τέτοια, σακουλονερομάχη, λοιπόν, βρίσκομαι αντιμέτωπος με έναν φίλο που ετοιμάζεται να με κάνει μούσκεμα εκσφενδονίζοντάς μου τη σακούλα του. Τον προλαβαίνω! Εκσφενδονίζω τη δικιά μου, η οποία τον βρίσκει ακριβώς στον καρπό του χεριού που κρατά τη σακούλα, τον αφοπλίζει και τον μουσκεύει.

Αυτή ακριβώς η εικόνα, της εκσφενδόνισης, του πλήγματος και του αφοπλισμού, έχει μείνει ζωηρότατη στη μνήμη μου σαν μία από της πλέον αγαπημένες εικόνες της παιδικής μου ηλικίας.

Ένα κλικ μακριά “Forever” από τον Billy Raffoul:


28/01/2020

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

1265. Χωρίς Λόγια

Πλήθος 1973-1979 1980 - 1989  1990 - 1999 2000 - 2009  2010 - 2019 ΣΥΝΟΛΟ
Σελίδων [Α4] 239 266 210 174 244 1.133
Λέξεων 94.394 103.827 79.725 68.103 93.382 439.431
Χαρακτήρων 463.535 513.563 410.060 348.619 474.585 2.210.362
Παραγράφων 2.243 2.484 1.850 1.488 2.270 10.335
Γραμμών 11.908 13.382 10.488 8.687 12.119 56.584





24/01/202