Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2020

1305. Χειρόγραφα

 

Ζούμε σε μία εποχή που η χρήση του  πληκτρολογίου, σε Η/Υ, τάμπλετ και κινητά, έχει πλέον καθολικά επιβληθεί προκειμένου να παραχθεί γραπτός λόγος. Τόσο, που οι τελευταία, ή οι τελευταίες;, γενιά να χαρακτηριστεί ως γενιά του αντίχειρα λόγω της ευχέρειας που έχουν τα μέλη της στην χρήση του για την πληκτρολόγηση σε κινητά και τάμπλετ.

Το χειρόγραφο μοιάζει έτσι να είναι μια ξεχασμένη υπόθεση. Το χέρι ξεσυνήθισε να γράφει. Το μυαλό έγινε νωθρό. Για την ορθογραφία των κειμένων μας στηριζόμαστε πλέον στους αυτόματους διορθωτές που παρέχουν τα ηλεκτρονικά μέσα δημιουργίας γραφής. Δεν γνωρίζω να διαμαρτυρηθώ για την διαμορφωμένη αυτή κατάσταση και ούτε επιθυμώ να αναφωνήσω «Μα τι ωραία που ήταν η εποχή των χειρόγραφων κειμένων». Αλίμονο αν κολλούσαμε στα όσα από τους γονείς μας, και τους πριν, βρήκαμε και μάθαμε αρνούμενοι  εξελίξεις που διευκολύνουν, σε μεγάλο βαθμό, την καθημερινότητά μας.

Από την άλλη, δεν μπορώ να μην σταθώ στην ομορφιά που έχει μια καλογραμμένη χειρόγραφη σελίδα, ένας στρωτός και ευανάγνωστος γραφικός χαρακτήρας. Ανήκω, βλέπετε, σε μια γενιά που  στο Δημοτικό Σχολείο διδάχτηκε καλλιγραφία. Μου άρεσε να γράφω με το χέρι και μου αρέσει ακόμα. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι που, χρόνο με τον χρόνο, ο γραφικός μου χαρακτήρας χειροτερεύει. Αδιάψευστος μάρτυρας τα δεκαεπτά μεγάλου σχήματος τετράδια του χειρόγραφου ημερολογίου μου, περισσότερες από 3400 σελίδες,  από την Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 1973, μέχρι σήμερα.

Εκτός από τα χειρόγραφα ημερολόγια, το χειρόγραφο τετράδιο με «Τα Άλλα Κείμενα», και αυτό των ποιημάτων μου («Ολίγον Τε Φίλον Τε»), έχω κρατήσεις τετράδια μου από το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το ΕΜΠ. Επιπλέον υπάρχει ένα τετράδιο στο οποίο έχω αντιγράψει ποιήματα και τραγούδια και ένα ακόμα με λεξούλες της Ελληνικής. Υπάρχει, βεβαίως, και ένα σημαντικό πλήθος χειρόγραφων φύλλων με αντιγραφές, σκέψεις και σημειώσεις καθώς και ένα σημαντικό πλήθος χειρόγραφων επιστολών, δικών μου και άλλων. Αρκετά από τα πιο πάνω έχουν, κατά καιρούς εμφανιστεί, στο παρόν e-ημερολόγιο.

Εκείνο που είχα σκεφτεί να πράξω και, ομολογώ, δεν έχω απαγκιστρωθεί από την ιδέα, είναι να επιλέξω ένα βιβλίο και να στρωθώ να το αντιγράψω όσο καλύτερα και καλλιγραφικά μπορώ. Έτσι, να αισθανθώ σαν μοναχός – αντιγραφέας του μεσαίωνα και να δώσω όλη μου την προσοχή και την φροντίδα για ένα, κατά το δυνατόν, άψογο αποτέλεσμα.

Επειδή αγαπώ το γράψιμο, αγαπώ και τα μέσα γραφής. Πένες, στυλό, μολύβια, μαρκαδόρους, ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Αυτά τα είδη δεν παραλείπω να τα ψάχνω και να τα αγοράζω. Το να γράφω με το χέρι είναι μία διαδικασία που μου αρέσει, με ευχαριστεί και με ηρεμεί. Πάντοτε στην επιφάνεια του γραφείου μου βρίσκεται ένα ευάριθμο πλήθος λευκών σελίδων που μου δίνει την άνεση να σημειώσω το οτιδήποτε επιθυμώ. Από εγγραφές για τον ολίγιστο μέχρι μονογραφές, ονόματα και σχόλια.

Ακολουθούν, σκαναρισμένες, χειρόγραφες σελίδες:




















Να είσαστε Καλά και να Προσέχετε.

Ένα κλικ μακριά, Tamás Vásáry στην Πολωνέζα Nούμερο 6 του Chopin, τα έργα για πιάνο του οποίου, σε εκτέλεση του πρώτου, τα λατρεύω:

22/09/2020

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2020

1304. Ένα Κείμενο


Μέσα της δεκαετίας του 1970. Μια άλλη εποχή. Δίχως διαδίκτυο, δίχως έξυπνα κινητά, δίχως κοροναϊό, βεβαίως. Οι εγκαταστάσεις του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) βρισκόντουσαν στην οδό Πατησίων. Τα λεωφορεία της Γλυφάδας τερμάτιζαν στο Ζάππειο και την  απόσταση μέχρι το  ΕΜΠ μπορούσες να την διανύσεις με μιαν ανάσα. Μια εποχή  που το κορίτσι των ονείρων σου έπρεπε  να το παραμονέψεις σε στάσεις και διαδρομές λεωφορείων και τρόλεϊ. Μια εποχή με όνειρα, επιθυμίες και ελπίδες. Από εκείνη, την ηρωική εποχή, και το κείμενο που ακολουθεί. Το έκτο κείμενο της σειράς «Τα άλλα κείμενα». Ιδού:

06. KEIMENO

Προσπάθεια κατασκευής ποιήματος αδύνατη. Ας καθαρογράψω, λοιπόν, μερικές σκόρπιες σκέψεις. Δε μπορώ να σπουδάσω. Αισθάνομαι σαν άνθρωπος του μεσαίωνα. Θα ήθελα να αντιγράψω μερικά κείμενα. Κυρίαρχη σκέψη. Θυμήσου τον απρόσιτο άγγελο. Οι άγγελοι είναι ξανθοί. Δες Χατζή. Την έκαψε τη γριά. Τη γυναίκα του ράφτη του καμπούρη.

         Τέτοια κατασκευάσματα σαν κι αυτό δε μπορούμε να πούμε ότι αντιστέκονται στον οντολογικό χρόνο. Νομίζω ότι από τα σπουδαιότερα πράγματα που κατορθώνει η τέχνη είναι και η αλλοίωση του οντολογικού χρόνου. Κλοπιμαίο. Στραβίνσκι. Οι λειτουργίες του ασυνείδητου αξεδιάλυτες. Θα πρέπει πάντοτε να μεταφέρω μερικές λευκές κόλλες μαζί μου. Μου λείπουν λέξεις. Μου λείπουν λέξεις. Σώψυχα. Αναπόφευκτος σαν θάνατος. Μέτρο δυνατότητας του άνθρωπου. Πρέπει να ισορροπήσω και να καθορίσω βασικές αρχές. Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να αρνηθώ.

         Πλησιάζει ο χρόνος που η Μεγάλη Άσκηση Γραφής θα πρέπει να δει το φως. Θα προσπαθήσω να τη φέρω στα σημερινά μου όρια. Θα πρέπει να είναι κυνικά ειλικρινής. Θα πρέπει να γίνει κείμενο σταθμός. Κείμενο με παραμέτρους. Πρέπει να αποφασίσω μερικά πράγματα. Με φοβίζουν τα “θα”.

         Είναι απρόσιτη και αυτή όπως και η άλλη. Δε θα στείλω κάρτα. Όχι ποτέ! Σήκω και κτύπησε τώρα ή ποτέ! Στη σφενδόνη. Πάλι στη σφενδόνη. Πόσοι κύκλοι; Πόσοι αιμάτινοι κύκλοι; Ποιος νόμος σκοτεινός και αξεδιάλυτος με κυβερνάει; Πώς θα τον ξεφύγω; Έτσι προσεγγίζεται η αυτόματη γραφή; Οι μέρες μας ήταν καλές τότε. Θα τη συντρίψω. Εκείνη το θέλησε να αντιπαραβάλουμε τα αναστήματά μας. Τα σπίτια μας είναι ψυχρά και άδεια. Ο λόγος μας τραύλισμα. Πόσοι πιάνουν μολύβι στο χέρι να γράψουν αυτά που σκέπτονται σχετικά συχνά;

         Μην πιστέψεις ότι είσαι σπορά Θεών θα καταστραφείς. Έλα και σίμωσε στα όρια σου. Θ’ ανασάνεις τότε. Πόσο ελέγχω το χώρο και το χρόνο. Σε τι τον επηρεάζω; Σκοτεινός σαν θάνατος. Και ήμουν στο σκοτάδι και ήμουν το σκοτάδι. Και μ’ είδε μια ακτίνα. Καρυωτάκης είναι. Φοβάμαι τις μέρες που έρχονται. Ψέματα. Δεν τις φοβάμαι. Πάλι ψέματα.

                                                                                              22 Μάρτη 1976 / Βιβλιοθήκη ΕΜΠ

Να είσαστε Καλά και να Προσέχετε.

Ένα κλικ μακριά Γιώργος Νταλάρας και «Σαν ΣβησμένοΚαρβουνάκι». Ένα τραγούδι των Σταύρου Κουγιουμτζή, Μάνου Ελευθερίου από το άλμπουμ «Στα Ψηλά τα Παραθύρια» του 1975:


15/09/2020

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2020

1303. Κλέψωμεν. . .

 

5.219 ΠΑΥΛΟΥ ΣΙΛΕΝΤΙΑΡΙΟΥ

Κλέψωμεν, Ῥοδόπη, τὰ φιλήματα τήν τ' ἐρατεινὴν

 καὶ περιδηριτὴν Κύπριδος ἐργασίην.

ἡδὺ λαθεῖν φυλάκων τε παναγρέα κανθὸν ἀλύξαι·

 φώρια δ' ἀμφαδίων λέκτρα μελιχρότερα.


Ας κλέψουμε, Ροδόπη, τα φιλιά και τ’ αγαπημένα,

που γι’ αυτά  πασχίζουν πολλοί, της Αφροδίτης έργα.

Είναι γλυκό να ξεγλιστράς  από τους φύλακες και να 

ξεφεύγεις απ’ τα μάτια τους που όλα τα κυνηγούν·

τα κλεμμένα κρεβάτια είναι πιο γλυκά από τα φανερά.


Για τον Παύλο Σιλεντιάριο έχουμε μιλήσει και στην, ομώνυμη, εγγραφή «0978. Παύλος Σιλεντιάριος», του παρόντος.

Η μετάφραση του επιγράμματος είναι της ταπεινότητας μου, μιας και οι μεταφράσεις του που βρήκα, σε βιβλία που έχω στην κατοχή μου καθώς και στο διαδίκτυο, περισσότερο με εκνεύρισαν παρά με ικανοποίησαν.

Ανάγκη να επαναλάβω ότι, για τα ερωτικά επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας, θεωρώ την μετάφραση τους βοηθητική εντελώς. Το ζητούμενο είναι να γευτούμε τον ρυθμό, την ακρίβεια και την λιτότητα του αρχαίου κειμένου. Μόνο τυχαίο δεν είναι το ότι οι μεταφράσεις των επιγραμμάτων αυτών απαριθμούν πλήθος λέξεων πολύ μεγαλύτερο αυτού του αρχαίου κειμένου.

Για να μεταφράσω το επίγραμμα, και να εκτεθώ όσο εκτέθηκα, χρησιμοποίησα κυρίως το εικοσάτομο «Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας» του εκδοτικού οίκου «Πάπυρος».

Επιτρέψτε μου να επιμένω. Διαβάστε, φωναχτά θα πρότεινα, το επίγραμμα, νιώστε το και χρησιμοποιήστε σαν βοήθημα και μόνο τη μετάφραση.

Να είσαστε Όλοι Καλά και να, βεβαίως, προσέχετε.

08/09/2020

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2020

1302. με το φεγγάρι αγκαλιά

Ομολογώ το είπα κι εγώ, ασμένως, το σχετικό «Ναι» στην εξαδέλφη «Αρτίστα του βωβού», από το ομώνυμο blog, και το όνομά μου προστέθηκε ήδη στους μετέχοντες στο πρότζεκτ Bloggers talking challenge # 2 που ξεκίνησε από το ιστολόγιο Pause Blog.



Ένα πρότζεκτ με στόχο να γνωριστούμε λίγο καλύτερα τουλάχιστον οι blogger εμείς που επιμένουμε ενάντια στην κυριαρχία του Facebook και των εικονιδίων. Οι προηγούμενες συμμετοχές, στο πρότζεκτ αυτό, για όσες / όσους ενδιαφέρονται, υπάρχουν εδώ.

Ακολουθώντας, λοιπόν, τη σχετική διαδικασία έδωσα τη σκυτάλη στην Fish eye, από την Θεσσαλονίκη η οποία ανταποκρίθηκε και οι απαντήσεις της θα ακολουθήσουν. Η Fish eye διατηρεί το blog «με  το φεγγάρι αγκαλιά».

Με την Fish eye μας συνδέει διαδικτυακή φιλία πολλών ετών. Τόσο και έτσι που πλέον το φιλία προηγείται του διαδικτυακή. Μου αρέσουν οι φωτογραφίες που σοφά επιλέγει για τις αναρτήσεις της. Μου αρέσουν τα κείμενά  της που πολλές φορές κρύβουν έναν λυρισμό που ξαφνιάζει. Μου αρέσει ο τρόπος που απλώνει την ματιά της στον κόσμο και το πως εκφράζει τα αισθήματα και συναισθήματά της.

Από εμένα Καλό, από αύριο, Σεπτέμβριο.

Ο λόγος στη Fish eye:

Με προσκάλεσε ο ''aeipote'' σ’ αυτό το ωραίο παιχνίδι που γίνεται για να συστηθούμε κατά κάποιο τρόπο και να γνωριστούμε καλύτερα μεταξύ μας,  κι εγώ είπα το ''ναι'' γιατί πρώτα απ' όλα θεώρησα ότι μου έκανε μεγάλη τιμή και δεύτερον έχω ένα μικρό θεματάκι μαζί του,  δεν μπορώ να του πω ''όχι''.  Και δεν το κάνω για να μην τον στενοχωρήσω,  το κάνω επειδή στις προτάσεις του το ''ναι'' μου βγαίνει αβίαστα :) Διόλου περίεργο όλο αυτό,  διότι τον αείποτε τον γνωρίζω εδώ και πάαρα πολλά χρόνια,  από το 2006 με 2007 περίπου και δεν έχει αλλάξει καθόλου η πρώτη εντύπωση που είχα σχηματίσει πως πρόκειται για έναν άνθρωπο ευγενικό,  διακριτικό,  ευαίσθητο και με κοφτερό μυαλό. 

η ιστορία του blog μου

Έκανα την πρώτη μου ανάρτηση,  στις 8 Οκτωβρίου του 2006.  Ήταν δοκιμαστική και επρόκειτο για μια φωτογραφία από τις διακοπές μου στην Λευκάδα,  όπου απεικονίζονται  τα μπλε νερά της παραλίας των Εγκρεμνών.
Το ''με το φεγγάρι αγκαλιά''  είναι το προσωπικό ημερολόγιο των συναισθημάτων μου τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια,  167 ολόκληρους μήνες,  με αναρτήσεις άλλοτε βιωματικές και άλλοτε φανταστικές.  Είναι ο τρόπος που διάλεξα για να αποτυπώσω τα άλλοτε όμορφα και παραμυθένια κι άλλοτε ρεαλιστικά και δύσκολα  μονοπάτια της καθημερινότητας μου.

Πέντε τυχαία πράγματα που θα ήθελες να μάθουμε για σένα

1) Αγαπώ πολύ τις χειροτεχνίες.  Υπήρξαν η κύρια απασχόληση μου.  Είχα δε το πείσμα και την επιμονή ώστε να τις προχωρήσω και σε επαγγελματικό επίπεδο.
2) Είμαι αρκετά αισιόδοξη  και ανοιχτή για νέους ορίζοντες,  αν και δεν απομακρύνομαι πολύ από τις συνήθειες μου.
3)  Αγαπώ την ψυχολογία και την φιλοσοφία,  πιστεύω στη θετική σκέψη.
4)  Στα όνειρα μου,  ζω σε ένα σπίτι στο δάσος,  μαζί με την οικογένεια μου.  Λατρεύω την φύση και τα ζώα.
5)  Αγαπώ πολύ τον κινηματογράφο και τα βιβλία!

Ένα τραγούδι που σου δίνει δύναμη.

Tango Santa Maria - Gotan Project


Τί σε ενοχλεί στο διαδίκτυο.

Η αντιγραφή φωτογραφιών και κειμένων από επαγγελματικά sites, χωρίς αναφορά στην πηγή.

Γεγονότα που σε ''διαμόρφωσαν'' στον άνθρωπο που είσαι σήμερα.

Ο πατέρας μου και η μητέρα μου!  Οι σχέσεις μου,  οι ερωτικές και οι φιλικές.  Οι δυσκολίες που συνάντησα και αντεπεξήλθα στην ζωή μου αλλά και τα όσα καλά μου δόθηκαν δίχως περιορισμό και για τα οποία νιώθω ευγνωμοσύνη.

Αγαπημένες σου συνήθειες.

Η πιο ευχάριστη στιγμή της ημέρας είναι η βόλτα μου στην παραλία της Θεσσαλονίκης,  αλλά και η στιγμή που θα κάτσω στον καναπέ,  ανάμεσα στα φουσκωτά μαξιλάρια μου και θα πιω τον καφέ μου.
Η πιο χαλαρωτική στιγμή μου είναι όταν με βελόνες και κλωστές κεντάω ή ράβω όπως το quilting που είναι κάτι καινούργιο για μένα και ασχολούμαι μ’ αυτό τελευταία.

Καλοκαιρινός προορισμός.

Ταξίδια στα νησιά!  Ένας επίσης εξαιρετικός καλοκαιρινός προορισμός είναι το Πήλιο.

Λόγοι για να μην χάσεις το χαμόγελο σου στα δύσκολα

Δεν θα πω πως δεν απογοητεύομαι ή πως δεν μελαγχολώ. Όμως η κουβέντα με έναν τρυφερό φίλο,  μπορεί να μου χαρίσει χαμόγελο και καλή διάθεση.  Η ανάγκη να στηρίξω συναισθηματικά τα παιδιά μου και την οικογένεια μου επίσης.
Η απασχόληση με τις χειροτεχνίες μου,  υπήρξε ως σήμερα ένα πολύ δυνατό στήριγμα για εμένα.     

Για την συνέχεια του παιχνιδιού θα προσκαλέσω μια πολύ δημιουργική φίλη blogger, την Ρένα Χριστοδούλου:

http://diaheiros.blogspot.com/

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2020

1301. Η δεύτερη φορά


Η πρώτη φορά ήταν την Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2007. Ένα κείμενο μου, γραμμένο την Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2007,  με τίτλο «0274. Στόχοι», φιλοξενήθηκε στο blog «ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΟ», την Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2007:


Περισσότερα πράγματα για την ανάρτησή μου στο «ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΟ» στα:


και


Τη δεύτερη φορά είναι . . . σήμερα. Σήμερα που ένα αυτοβιογραφικό, και σε συγκεκριμένο πλαίσιο, σημείωμά μου φιλοξενείται στο blog της αγαπητής φίλης και εξαδέλφης, όπως θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε, «Αρτίστα του βωβού».

Πρόκειται για ένα παιχνίδι/παιχνίδισμα για τους  blogger(s) που παραμένουν ενεργοί (δεν θα πρέπει να είμαστε και πολλοί) προκειμένου (και) να γνωριστούμε καλύτερα.

Το παιχνίδι έχει, βεβαίως, τίτλο αλλά και ιστότοπο στον οποίο εμφανίζονται όλες οι σχετικές αναρτήσεις. Όσοι πιστοί δεν έχουν παρά να επισκεφθούν το:


και να διαβάσουν.

Η «Αρτίστα του βωβού», λοιπόν, με προσκάλεσε, εγώ ασμένως δέχτηκα (πώς να όχι πεις σε μία τέτοια φίλη εξαδέλφη) και το αποτέλεσμα αποτυπώνεται στην που ακολουθεί της Αρτίστας ανάρτηση:


[Ευχαριστώ πολύ, και από εδώ, εξαδέλφη. Εύχομαι να είσαστε όλοι Καλά. Σε παρακαλώ να προσέχεις τον εαυτό σου].

Για όσους ενδιαφέρονται η επόμενη ανάρτησή μου θα αφορά το Bloggers talking challenge # 2 μιας και, συνεχίζοντας το παιχνίδι, θα φιλοξενήσω σχετικό αυτοβιογραφικό σημείωμα της καλαίσθητης και αγαπητής φίλης από τη Θεσσαλονίκη Fish eye. 

Να μας έχουν οι Θεοί Καλά. . .

Ένα κλικ μακριά αγαπημένος Δημήτρης Μητροπάνος και «Τα ναύλα» σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου από το άλμπουμ «Τα πικροσάββατα» του 1984:



25/08/2020

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2020

1300. Φυσαρμόνικα


Πότε αγόρασα την πρώτη μου φυσαρμόνικα; Θα πρέπει να ήταν στα πρώτα χρόνια του Γυμνασίου. Μετά την πρώτη ακολούθησαν και επτά – οκτώ άλλες. Μία από αυτές, την ακριβότερη, την κατέστρεψα όταν, κάποια στιγμή, δεν ανταποκρίθηκε στα γούστα μου. Την τελευταία, για την τιμή των όπλων, την αγόρασα από το Lidl πριν λίγα χρόνια.

Μου άρεσε ο ήχος της φυσαρμόνικας. Μου άρεσε  το  μέγεθος και η συνεπακόλουθη φορητότητά της. Βάλθηκα, λοιπόν, να μάθω να παίζω φυσαρμόνικα. Το υπόγειο της Τ47 προσφερόταν. Φύσαγα, ξεφύσαγα. Δεν ενοχλούσα κανέναν. Αγόρασα μάλιστα και ένα βιβλιαράκι, μόλις πενήντα δύο (52) σελίδων, μήπως και τα καταφέρω καλύτερα. Επρόκειτο για το «Χαρήτε την φυσαρμόνικα», του Lee Martin, που αγόρασα την Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 1981, για 150 ταπεινές δραχμούλες, από τον Μουσικό Οίκο Γεωργ. Σπυρ. Νικολαΐδη, στην στοά του Αρσάκειου. Χαμένος κόπος.


Αργότερα, όταν απόκτησα οικογένεια και εργασία στην επαρχία πήρα μαζί μου και τις φυσαρμόνικες. Χαμένος κόπος και πάλι. Φαίνεται ήμουν τόσο φάλτσος που η, τέως, σύζυγός μου με άκουγε και έβγαζε σπυράκια. Τα παράτησα. Αργότερα, όταν μετατέθηκα στην Αθήνα και ξαναβρήκα το υπόγειο του πατρικού μου, αραιά και που, έπιανα τις φυσαρμόνικες μου και φυσωξεφυσούσα τα δικά μου.

Κάποια από αυτά τα φυσωξεφυσήματα (κάποιος φιλόλογος – ευγενικός αναγνώστης παρακαλώ να την ορθογραφία της λέξης ελέγξει) μάλιστα τα διέσωσα σε κασέτες. Τα πρώτα σε ένα, σχεδόν επαγγελματικό θα έλεγα, ραδιοκασετόφωνο SANYO που είχε φέρει ο γαμπρός μου από την Σαουδική Αραβία και κατόπιν στο ραδιοκασετόφωνο PHILIPS που είχα αγοράσει για την στρατιωτική  μου θητεία. Κατάφερα, έτσι, να κουτσοπαίξω κάποια τραγούδια όπως τα «Μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη», «Συννεφούλα», «Strangers in the night», «Blowing in the wind» και άλλα.


Θα ήθελα πολύ να γνώριζα να παίζω καλά και σωστά κάποιο μουσικό όργανο. Θα με βοηθούσε. Δεν τα κατάφερα. Πάντοτε θαύμαζα τον πατέρα μου που έπαιζε, πολύ καλά θαρρώ, ούτι, όντας αυτοδίδακτος. Ξεκίνησε μάλιστα παίζοντας, πάντα ερασιτεχνικά και πάντα αυτοδίδακτος, μαντολίνο. Έχω ένα πλήθος αναμνήσεων του πατέρα μου να παίζει στο ούτι παραδοσιακά τραγούδια της πατρίδας του, της Βολισσού στη Χίο, στο σπίτι μας είτε σε οικογενειακές συγκεντρώσεις. Από αυτόν κληρονόμησα ένα μαντολίνο, του 1896, και δύο ούτι αλλά ατυχώς όχι και το ταλέντο του. Ευτυχώς πρόλαβα και διέσωσα, σε μία κασέτα καταρχάς, κάποια τραγούδια της  Βολισσού παιγμένα, από τον πατέρα μου, στο ούτι. Ένα από αυτά ακούγεται στην εγγραφή «1007. Ένα Ιδιαίτερο Άκουσμα».


Θα κλείσω την εγγραφή αυτή με ένα απόσπασμα, για όσους φυσικά αντέχουν, από μία ηχογράφηση της 25ης Νοεμβρίου 1978, ημέρα Σάββατο. Στην ηχογράφηση αυτή αυτοσχεδιάζω, ας το πούμε έτσι, με μία χρωματική φυσαρμόνικα της Hohner. Η φυσαρμόνικα αυτή ήταν ακριβώς αυτή που έπεσε θύμα της εφηβικής μου οργής, όπως ήδη ανέφερα στην πρώτη παράγραφο της παρούσας εγγραφής.

Να είσαστε όλοι Καλά.



19/08/2020

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2020

1299. Ρίτα Σακελλαρίου (και το υπόγειο της Τ47)



Το υπόγειο της Τ47 υπήρξε το γραφείο μου όταν ήμουν σπουδαστής στο ΕΜΠ. Μετά, τον Αύγουστο του 1980 ξεκίνησα να υπηρετώ την στρατιωτική μου θητεία. Απολύθηκα τον Δεκέμβριο του 1982. Τον Αύγουστο του 1983 προσλήφθηκα σε μία θέση εργασίας στην περιοχή της Κοζάνης. Μετατέθηκα στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 1992.




Κάποια στιγμή, για προσωπικούς λόγους, αποφάσισα να ανακαινίσω το υπόγειο της Τ47. Το έπραξα. Η ανακαίνιση ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2000 και ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2001. Το υπόγειο απόκτησε WC, έπιπλα γραφείου, καινούργια ηλεκτρολογική εγκατάσταση, μοκέτα και κλιματιστικό. Τον Μάιο του 2001 μετέφερα στερεοφωνικό και δίσκους από την Α29 στο υπόγειο της Τ47 και συνάμα εγκατέστησα έναν Η/Υ. Το υπόγειο είχε γίνει πλέον ο ζωτικός προσωπικός μου χώρος.



Το Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012, στο πλαίσιο του Mega Project Δ, εγκαταστάθηκα μόνιμα στο ισόγειο της Τ47. Ο πατέρας μου είχε φύγει από τη ζωή τον Γενάρη του 1999 και η μητέρα μου τον Μάιο του 2009. Στον Β' όροφο της Τ47 κατοικούσε η αδελφή μου Δ. Το υπόγειο εξακολουθούσε να είναι ο χώρος που φιλοξενούσε το γραφείο, το στερεοφωνικό, τους δίσκους και τον Η/Υ μου.



Κάποια στιγμή, τον Δεκέμβριο του 2015, και με πρόταση / προτροπή του γιου μου Ι. μετέφερα το γραφείο μου από το υπόγειο σε ένα από τα τρία υπνοδωμάτια του ισογείου. Το στερεοφωνικό τοποθετήθηκε στο σαλόνι (με εξαίρεση το pick-up το οποίο και δεν χρησιμοποιούσα και δεν χωρούσε). Από τους δίσκους CD ανέβασα στο ισόγειο μόνο τους βασικούς. Χατζιδάκι, Ξυδάκη, Θεοδωράκη, Χαΐνηδες, Σαββόπουλο. . .



Ο κύριος όγκος των δίσκων, περίπου 600 δίσκοι βινυλίου και 3700 CD, παρέμεινε στο υπόγειο. Δεν υπήρχε χώρος γι’ αυτούς στο ισόγειο. Μάλιστα μετά την μεταφορά δύο βιβλιοθηκών στο ισόγειο αναγκάστηκα να αγοράσω ακόμα δύο βιβλιοθήκες, από την JYSK, τις οποίες χρησιμοποίησα, βεβαίως, σαν δισκοθήκες.



Μετά την μετακίνηση του γραφείου, από το υπόγειο στο ισόγειο, οφείλω να ομολογήσω ότι το υπόγειο της Τ47 χρησιμοποιείται πλέον σαν αποθήκη. Εκτός από τους δίσκους υπάρχει και ένα μεγάλο πλήθος περιοδικών, σε έναν μπουφέ και μία ειδική, βαρέως τύπου, ραφιέρα καθώς επίσης και άλλα πράγματα διάφορα (καρέκλες, θερμαντικά σώματα, ανεμιστήρες, εργαλεία . . .).



Έτσι, κάθε φορά που θυμάμαι, ή παρουσιάζεται η ανάγκη, να ακούσω ένα από τα CD μου, πρέπει, συνήθως, να κατεβώ στο υπόγειο και να το ψάξω. Κάποιες φορές δυσκολεύομαι λίγο να το βρω κάποιες άλλες όχι. Την τελευταία φορά που κατέβηκα στο υπόγειο ψάχνοντας κάποιον δίσκο ήταν για το CD «1976 - Οι Μεγάλες Επιτυχίες». Ο λόγος ήταν να μεταφέρω σε μορφή mp3 το τραγούδι «Κι εσύ τρελή με τυραννάς», της Μαρίζας Κωχ, που είχα χρησιμοποιήσει στην εγγραφή 1297. Βεβαίως. Όποιο τραγούδι έχω χρησιμοποιήσει σαν μουσική υπόκρουση εγγραφής το έχω καλοταξινομημένο και στον Η/Υ μου σε μορφή mp3.



Κάθε φορά, λοιπόν, που ψάχνω έναν συγκεκριμένο δίσκο στο υπόγειο ανεβαίνω στο ισόγειο με αυτόν και κάποιους άλλους. Είναι που, αυτούς τους άλλους, τους αναθυμάμαι, τους νοσταλγώ και θέλω να τους ξανακούσω. Αυτή τη φορά ανέβηκα με τέσσερα άλμπουμ του Μητροπάνου και από ένα του Μαζωνάκη, του Ρόκκου και της Ρίτας Σακελλαρίου.






Πάντα μου άρεσε η φωνή και κάποια τραγούδια της Ρίτας Σακελλαρίου. Την Τρίτη, 8 Ιουλίου 1980, μάλιστα, είχα αγοράσει, σε δίσκο βινιλίου, το κλασικό άλμπουμ της, «Ιστορία μου» (με κόστος 0,70 €). Σε CD είχα τρία άλμπουμ της με επιλογές από τα τραγούδια της, και βεβαίως σκόρπια τραγούδια της σε διάφορα άλμπουμ. Στα CD που έχω στην κατοχή μου υπάρχουν αθροιστικά 147 τραγούδια της με πολλές επαναλήψεις. Το κλασικό «Ιστορία μου», παραδείγματος χάριν, υπάρχει έξι φορές.

Το άλμπουμ της Σακελλαρίου, που ανέβασα από το υπόγειο, ήταν το τετραπλό, σε χάρτινη συσκευασία, «Αφιέρωμα Ρίτα Σακελλαρίου Ιστορία μου. . .» με 64 «μεγάλες επιτυχίες». Το πρώτο CD του άλμπουμ αυτού είχε δοθεί, σαν προσφορά, με το φύλλο της Κυριακής, 1 Ιουλίου 2012, της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής». Τα τρία επόμενα ακολούθησαν τις επόμενες τρεις Κυριακές.



Λοιπόν, (ξανα)άκουσα και τα τέσσερα CD. Κάποια τραγούδια μου άρεσαν πολύ, κάποια καθόλου. Σκέφτηκα να κάνω μια επιλογή τραγουδιών για τον Η/Υ, σε μορφή mp3 και ποιότητα 320 Kpbs (ως συνήθως). Ασχολήθηκα. Ξεχώρισα δεκατρία τραγούδια. Αυτά:

01. ΑΝ ΚΑΝΩ ΑΤΑΚΤΗ ΖΩΗ - 1972 [ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΣΑΛΗΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ]
02. ΚΑΘΕ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ - 1969 [ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΣΑΛΗΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ]
03. ΔΥΟ ΠΟΝΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΑ ΧΑΡΑ - 1968 [ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ & ΝΙΚΟΣ ΚΟΜΠΟΡΟΖΟΣ] 
04. ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΩ - 1970 [ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΝΙΣΑΛΗΣ & ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ] 
05. ΜΕ ΕΙΠΕΣ ΑΦΙΛΟΤΙΜΗ - 1972 [ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΣΑΛΗΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ]
06. Ο ΦΙΓΟΥΡΑΤΖΗΣ - 1972 [ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΣΑΛΗΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ] 
07. ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ - 1972 [ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΣΑΛΗΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ]   
08. ΛΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΡΩ - 1980 [ΤΑΚΗΣ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗΣ]
09. ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ - 1972 [ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΣΑΛΗΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ]
10. ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΕΣ ΜΟΥ ΑΚΟΜΑ - 1979 [ΤΑΚΗΣ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗΣ].MP3
11. ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ - 1979 [ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΜΑΡΚΕΑΣ & ΜΑΡΩ ΜΠΙΖΑΝΗ]
12. ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΛΗΡΩΝΩ - 1980 [ΤΑΚΗ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗ]
13. ΣΩΣΕ ΜΕ - 1986 [ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΒΕΛΑΣ]

Τα μετέτρεψα. Τα ακούω και τα χαίρομαι. Η μερίδα του λέοντος, όσον αφορά τους δημιουργούς, στο δίδυμο Γιώργος ΜανισαλήςΚώστας Ψυχογιός με έξι τραγούδια (με ακόμα ένα τραγούδι του Μανισαλή σε στίχους Γιώργου Γιαννακόπουλου). Όσο για το χρονικό εύρος που καλύπτουν τα τραγούδια, αυτό εκτείνεται στα δεκαεννέα έτη, από το 1968 μέχρι το 1986, με πέντε τραγούδια του 1972.

Μου αρέσουν τα δεκατρία, πιο πάνω, τραγούδια. Μου αρέσει κυρίως η μουσική τους που είναι ξεκάθαρη και διακριτή και όχι το θολό, τυποποιημένο, ντάπα – ντούπα των περισσότερων σύγχρονων τραγουδιών. Μου αρέσει ο ήχος και το παίξιμο του μπουζουκιού σ’ αυτά. Μου αρέσει η χροιά της φωνής της Ρίτας Σακελλαρίου και ο τρόπος που ερμηνεύει τα τραγούδια αυτά. Μου αρέσουν, στις περισσότερες περιπτώσεις, και οι στίχοι που δίνουν το στίγμα μιας εποχής που πέρασε πια και πάει.

Σε κάθε περίπτωση διατηρώ το δικαίωμα να μου αρέσει, και στη μουσική, και να το δηλώνω ό,τι με αγγίζει και με συγκινεί πέρα από είδη και κατατάξεις. Από σκυλάδικα μέχρι ατονική μουσική. Ό,τι ευφραίνει πρέπει να είναι αποδεκτό και ομολογητέο. Κάθε τραγούδι, θα έλεγα, έχει τη χάρη και το κοινό του.

Να είσαστε όλοι Καλά.

Ένα κλικ μακριά Ρίτα Σακελλαρίου, βεβαίως, και το κλασικό «Ιστορία μου»:


15/08/2020