Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

1214. Ιστορία Ενός (Πλαστικού) Ίππου




Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2004. Με την πτήση 201, της Ολυμπιακής, πετάμε από το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.  Αναχώρηση στις 10:25, με το airbus «Κρήτη», τρεις ώρες, περίπου, στον αέρα και άφιξη στο Παρίσι και το αεροδρόμιο Σαρλ ντε Γκολ. Ξενοδοχείο «Millennium» [12, Boulevard Haussmann 75009 Paris – δωμάτιο 117].

Τρεις διανυκτερεύσεις στο Παρίσι και στη συνέχεια Euro Disney και διανυκτερεύσεις δύοΞενοδοχείο «Disneyland», δωμάτιο 3337. Επιστροφή με την πτήση 206, της Ολυμπιακής και πάλι, με το Boeing «Πέλλα», την Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2004.


Περάσαμε, βεβαίως, καλά. Περπατήσαμε, είδαμε, απολαύσαμε, χαρήκαμε. Όσο μπορέσαμε, όσα προλάβαμε! Επισκεφθήκαμε, αυτό έλειπε δα, και το Μουσείο του Λούβρου (το πρωινό της Δευτέρας, 6 Σεπτεμβρίου 2004). Κοσμοπλημμύρα. Τα βασικά, τα, θαρρώ, προλάβαμε. Φεύγοντας περάσαμε και από το βιβλιοπωλείο του Μουσείου. Τι αγόρασα, ο παράξενος εγώ; Μα ένα ίππο πλαστικό και καφέ!


Το μήκος του, περίπου, δεκαπέντε (15) εκατοστά, το ύψος του οκτώ (8). Με την σέλα του την χρυσοκεντημένη, τις κουβερτούλες της, τα χάμουρά του και δύο εξάσφαιρα, υποθέτω, στις θήκες τους. Όμορφος, γλυκός, με καλές αναλογίες και δυνατότητα να στέκεται στα δύο πίσω του πόδια (και στην πλαστική ουρά του) και να φτάνει σε ύψος τα δώδεκα (12) εκατοστά. Τον αγόρασα, λοιπόν!


Για χρόνια αρκετά ήταν κάτοικος της Α29 και μάλιστα, στην αρχή, στο έπιπλο που είχα τις, σε DVD, ταινίες μου, δίπλα στο, έπιπλο, γραφείο μου. Εκεί στεκόταν, σε πίσω πόδια και ουρά, και με τα μπροστινά του ποδαράκια αγκάλιαζε έναν μικρό, ασημί, πύργο του Άιφελ, ομοίως αγορασμένον από το βιβλιοπωλείο του Λούβρου.



Όταν έφυγα από την Α29 ο εν λόγω ίππος δεν ήταν ανάμεσα στα ελάχιστα που πήρα μαζί μου. Τριάμισι, περίπου, έτη μετά τον αναθυμήθηκα. Τον ζήτησα. Η Βα είχε την καλοσύνη να μου τον φέρει στην Τ47. Ξανασμίξαμε, έτσι, την Πρωτομαγιά του 2016, που συνέπεσε με την Κυριακή του Πάσχα.

Πλέον τον έχω απέναντί μου, πάνω στην ράχη της μίας από τις δύο βιβλιοθήκες του γραφείου μου. Για να μην τον κουράζω, και για να μην ο πύργος του Άιφελ του λείπει, τον έχω να καλπάζει (από τα αριστερά στα δεξιά). Πίσω του υπάρχουν εκατοντάδες ίπποι κλεισμένοι σε πενήντα πέντε (55) αυτοκινητάκια, κυρίως Schuco, στην κλίμακα 1:72.





Πριν από λίγες μέρες κοίταξα την κοιλίτσα του. Εκεί, τυπωμένο με ανάγλυφα γραμματάκια, διάβασα: Made in China!
Τον αγαπάω τον γαλλοκινεζάκο μου!



Καλή Καθαρή Δευτέρα!

 

Ένα κλικ μακριά Mireille Mathieu και  “Amour Défendu” (1977):



11/03/2019

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019

1213. Εικονοκείμενα


Ακολουθούν έντεκα (11) εικονοκείμενα, χωρίς επικεφαλίδες, τα οποία αναρτήθηκαν στο ηλεκτρονικό ημερολόγιο του alter ego μου (ολίγιστος):












Ένα κλικ μακριά ο Γιώργος Νταλάρας στο τραγούδι του Λάκη Παπαδόπουλου «Θέλω να Γυρίσω»:


02/03/2019 

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

1212. Της Παλατινής Ανθολογίας Σύντομα Επτά



5.29 ΚΙΛΛΑΚΤΟΡΟΣ


Ἁδὺ τὸ βινεῖν ἐστι. τίς οὐ λέγει; ἀλλ΄ ὅταν αἰτῇ
χαλκόν, πικρότερον γίνεται ἐλλεβόρου.

Γλυκό το να κάνεις έρωτα. Ποιος δεν το λέει; αλλά όταν ζητά χρήματα, πικρότερο γίνεται και από φαρμάκι.

5.34 ΠΑΡΜΕΝΙΩΝΟΣ


Ὁ Ζεὺς τὴν Δανάην χρυσοῦ, κἀγὼ δὲ σὲ χρυσοῦ·
πλείονα γὰρ δοῦναι τοῦ Διὸς οὐ δύναμαι.

Ο Ζεύς την Δανάη με χρυσό, κι εγώ εσένα με χρυσό· γιατί περισσότερα να δώσω από τον Δία αδυνατώ.


5.50 ΑΔΕΣΠΟΤΟΝ


Καὶ πενίη καὶ ἔρως δύο μοι κακά· καὶ τὸ μὲν οἴσω
κούφως, πῦρ δὲ φέρειν Κύπριδος οὐ δύναμαι.

Φτώχια και έρωτας, δύο τα κακά σ’ εμένα· και το πρώτο αγόγγυστα υπομένω, αλλά της Αφροδίτης τη φλόγα να υπομείνω αδυνατώ.


5.59 ΑΡΧΙΟΥ


Φεύγειν δεῖ τὸν Ἔρωτα· κενὸς πόνος· οὐ γὰρ ἀλύξω
πεζὸς ὑπὸ πτηνοῦ πυκνὰ διωκόμενος.

Τον Έρωτα πρέπει να τον αποφεύγεις· μάταιος κόπος· γιατί δεν θα ξεφύγω πεζός από πτηνό επίμονα καταδιωκόμενος.


5.68 ΛΟΥΚΙΛΛΙΟΥ, ΟΙ ΔΕ ΠΟΛΕΜΩΝΟΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΚΟΥ


῍Η τὸ φιλεῖν περίγραψον, Ἔρως, ὅλον ἢ τὸ φιλεῖσθαι
πρόσθες, ἵν΄ ἢ λύσῃς τὸν πόθον ἢ κεράσῃς.

Ή το αγαπώ σταμάτησε, Έρωτα, τελείως ή πρόσθεσε το αγαπιέμαι, προκειμένου ή να με απαλλάξεις από τον πόθο ή να τον μετριάσεις


5.81 ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΦΙΣΤΟΥ


Ἡ τὰ ῥόδα, ῥοδόεσσαν ἔχεις χάριν. ἀλλὰ τί πωλεῖς;
σαυτὴν ἢ τὰ ῥόδα ἠὲ συναμφότερα;

Συ με τα ρόδα, ρόδινη έχεις χάρη. αλλά  τι πουλάς; τον εαυτό σου ή τα ρόδα ή και τα δύο;


5.88 ΡΟΥΦΙΝΟΥ


Εἰ δυσὶν οὐκ ἴσχυσας ἴσην φλόγα, πυρφόρε, καῦσαι,
τὴν ἑνὶ καιομένην ἢ σβέσον ἢ μετάθες.

Εάν και τους δύο εξίσου, πυρφόρε, δεν κατάφερες να πυρπολήσεις τη μια φωτιά ή σβήσε  ή άλλαξέ της θέση.

Α! Και Καλό Μάρτιο!

Ένα κλικ μακριά το τραγούδι Today Has Been Cancelled” [1969], με την Helen Shapiro:


28/02/2019

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

1211. Ο Ρούλης και η Καραμέλα


Έχω μια πλαστική φιγούρα. Το ύψος της κάτι λιγότερο από επτά εκατοστά. Χρώμα της το γκρίζο. Σκούρο και ανοιχτό. Μια αρκούδα είναι. Με χεράκια σταυρωμένα. Ματάκια γουρλωτά. Την βρήκα, σαν δώρο, μέσα σε ένα κουτί δημητριακών. Μάλλον Kelogg’s. Το 2006 ή το 2007, πιθανότατα. Την συμπάθησα πολύ. Την πήρα μαζί μου στο γραφείο. Πολλά πρωινά της έλεγα «Καλημέρα»! Την βάπτισα. Στην κοιλιά της έγραψα «Ρούλης».


Ξεκίνησε, λοιπόν, από την Α29. Συνέχισε , στο τότε γραφείο μου, στην Σ56. Με ακολούθησε στην Χ22. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Έπρεπε να πάω στο σπίτι μου. Με ακολούθησε, λοιπόν, στην Τ47. Μαζί θα γεράσουμε. Σήμερα, που γράφω για αυτήν, έψαξα για το όνομά της. Στο μέγα διαδίκτυο βεβαίως. Δεν τα κατάφερα. Μάλλον είναι ο Baloo. Δεν έχει σημασία. Την αγαπάω την αρκουδίτσα μου με τα γουρλωτά ματάκια.


Κατά καιρούς την φωτογράφιζα. Στον Ρούλη, λοιπόν, έχω αφιερώσει ακόμα μία εγγραφή, στο παρόν ημερολόγιο, στις 28 Ιανουαρίου 2009 (εδώ), ενώ φωτογραφίες του έχω ανεβάσει στο Facebook και στο Instagram.


Πάμε, τώρα, στην, του τίτλου, «Καραμέλα». Πρόκειται, λοιπόν, για μια καραμέλα από γυαλί, ύψους κάτι λιγότερο από οκτώ εκατοστά,  με χρώματα το κόκκινο και το κίτρινο. Δώρο συναδέλφου και φίλης. Στα χέρια μου την Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2002.


Με συντρόφευε και αυτή στα, κατά καιρούς, γραφεία μου και με ακολούθησε, βεβαίως, από την Χ22 στην Τ47. Η θέση της ήταν πάντοτε πάνω στα τετράγωνα χαρτάκια σημειώσεων, κάτι σαν ελαφρύ πρες- παπιέ, στο πλαστικό κουτί των οποίων κρεμόταν, με τα χεράκια του, ο Ρούλης. Βίοι παράλληλοι, λοιπόν.


Για να στεγάσω τον Ρούλη και την Καραμέλα, στην Τ47, φρόντισα να προμηθευτώ μια μεταλλική θήκη για τα χαρτιά σημειώσεων του γραφείου της Τ47. Το χρώμα της γκρι ανοιχτό για να ταιριάζει με τα χρώματα του Ρούλη. Ρούλης και Καραμέλα βρήκαν έτσι τη θέση τους, όπως μπορείτε να δείτε στις σχετικές φωτογραφίες:





Ένα κλικ μακριά το τραγούδι The Law, του και με τον LeonardCohen, από το εξαιρετικό άλμπουμ του Various Positions”:



27/02/2019

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

1210. Στις Παρυφές του Υμηττού


Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019, 10:30. Βρίσκομαι στην Τ47 και ασχολούμαι με τα δικά μου. Χτυπά το κινητό μου. Είναι ο καλός φίλος ΓΣ. Προτείνει περπάτημα. Δέχομαι ευθύς και ευχαρίστως. Συναντιόμαστε είκοσι λεπτά μετά. Με το αυτοκίνητο, του Γ, κατευθυνόμαστε προς τη διασταύρωση Λεωφόρου Κύπρου και  Αγίου Νεκταρίου, στην Αργυρούπολη.

Αφήνουμε το αυτοκίνητο επί της Αγίου Νεκταρίου λίγα μέτρα μετά την Λεωφόρο Κύπρου.  Ο Γ είναι οργανωμένος. Ανοίγει το πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του και βγάζει δύο μπαστούνια («μπατόν», βαρβαριστί) πεζοπορίας. Μου δίνει το ένα. Πρώτη φορά, λοιπόν, που θα χρησιμοποιήσω ένα τέτοιο μπαστούνι. Κατευθυνόμαστε προς την οδό Παλαιολόγου. Περνάμε μία μπάρα, η θέση της οποίας σημειώνεται με μία κόκκινη βούλα στην εικόνα που ακολουθεί, και ο περίπατος μας στον Υμηττό αρχίζει.


Είναι η τρίτη φορά που περπατάω στις παρυφές του Υμηττού. Η πρώτη ήταν την Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013 και ξεκίνησε από την Ηλιούπολη. Μια περιγραφή της, και αρκετές φωτογραφίες, μπορείτε να βρείτε εδώ. Η δεύτερη φορά ήταν ένα χρόνο, παρά μία ημέρα, μετά τη δεύτερη. Κυριακή, και πάλι, 23 Μαρτίου 2014 και η πεζοπορία ξεκινά από την οδό Αγίου Νεκταρίου, μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο πάνω, από αυτήν της 20ης Φεβρουαρίου. Περιγραφή του συγκεκριμένου περιπάτου, καθώς και έντεκα φωτογραφίες, μπορείτε να βρείτε εδώ.


Τρίτη φορά, λοιπόν, στον Τρελό, ή Υμηττό, με καλή παρέα και συζήτηση για μαθηματικά, ο Γ είναι μαθηματικός, διαδίκτυο, φωτογραφία και άλλα ενδιαφέροντα. Και, μιας και είπαμε την μαγική λέξη «φωτογραφία», να σας πω και το, στην περίπτωσή μου, αυτονόητο. Κάποιες δεκάδες φωτογραφίες με το Huawei CLT-L29, ή P20 Pro, αν προτιμάτε, τις έβγαλα! Βρήκα μάλιστα την ευκαιρία να βγάλω και την πρώτη μου «πανοραμική» φωτογραφία, με το συγκεκριμένο κινητό, την οποία βρήκα εξαιρετική.  Το μόνο κακό ήταν ότι υπήρχε μία σχετική ομίχλη / ατμοσφαιρική ρύπανση η οποία περιόριζε την ορατότητα προς Ακρόπολη, Λυκαβηττό, Πειραιά κ.λ.π. Δεν πειράζει μιας και, σίγουρα, θα υπάρξει επανάληψη του συγκεκριμένου περιπάτου.

Συνολικά, σύμφωνα με την εφαρμογή “Pacer” του κινητού μου, πρέπει να διανύσαμε περίπου 5 χιλιόμετρα σε μιάμιση περίπου ώρα και σε υψόμετρο, σύμφωνα με το Google Earth, 100 – 300 μέτρων. Διαδρομή κατά την οποία το μπαστούνι πεζοπορίας μου φάνηκε μια χαρά εργαλείο! Σκέφτομαι μάλιστα να αγοράσω ένα, τέτοιο «μπατόν», για συντροφιά στις επόμενες εξορμήσεις μου.

Ακολουθεί μια επιλογή δεκατεσσάρων (14) φωτογραφιών από τις δεκάδες που, όπως ήδη έγραψα, έβγαλα στον τρίτο αυτό περίπατό μου στον Υμηττό:
















Ένα κλικ μακριά το κλασικό Stop!με τη Sam Brown:


23/02/2019