Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

1157. Τρία Ποιήματα Για Ένα Μουντό Απόγευμα


1.  ΤΑ ΦΙΛΙΑ

Το μόνο που θυμάμαι
είναι τα φιλιά, όλες οι άλλες λεπτομέρειες
μού διαφεύγουν –
σώμα, κινήσεις,
διαγράμματα
και τα λοιπά.

Το μόνο που θυμάμαι
είναι τα φιλιά
στα χείλια,
σα χαρακιές στα χείλια –
το πάθος αισθάνομαι ακόμη
πάνω στα χείλια
σαν απόγνωση

2. ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΚΑΜΠΟΣ

Δυο φίδια είμαστε
που βγήκαν μες στ’ αλώνι να μαλώσουν
και σφιχταγκαλιαστήκανε.
Αγρίμια είμαστε
δυο ζώα άγρια κι ευγενικά
που το 'να μπαίνει μέσα στ' άλλο
να χτίσει τη φωλιά του.
Κι αν γη χωρίς νερό ξεραίνεται,
η γη δεν είμαστε, μήτε νερό,
μα δυο ποτάμια διψασμένα
που σπάσανε τα φράγματα, υπόγεια
και το 'να μέσα στ' άλλο ξεδιψάει.

Ένα ποτάμι τα κορμιά μας και μια ρίζα.

Και να! Και να! Καινούργιος κάμπος!


3. ΜΟΝΟΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Έλα πάλι στα όνειρά μου απόψε
Έλα άνθος που ανοίγεις και κλείνεις και γίνεσαι πέτρα.
Και γίνεσαι άγριο πουλί κι άλλοτε πάλι ραγισμένο χαμόγελο.

Έλα μέσα στον κήπο μου όσο θα κρατάει η εφήμερη βλάστηση.
Όσο θα παίζουν τα τρυφερά βιολιά των γρύλων
Κάτω από τ' ανύποπτα φύλλα.

Έλα πριν να πέσει η πάχνη.
Πριν να σύρει το γυάλινο ξίφος της
η σκοτεινή αυγή.
Πριν να ματώσουν τα βλέφαρα.

Έλα και γίνε εσύ το κλειδί που ανοίγεις τις πόρτες.
Και γίνε η βροχή και ο κρύος αγέρας.

Έλα και χτύπα σαν το αστροπελέκι και χτύπα με.
Χτύπα με στην ασίγαστη επιθυμία μου να σ' αγγίξω
και να σε κρατήσω για πάντα.

Για πάντα όπως κρατάει ο ουράνιος θόλος
τον ήλιο και το φεγγάρι και τ’ άστρα.

Κι έτσι από στιγμή σε στιγμή
Μέσα από ίσκιους κι από ψεύτικα είδωλα
ας σε κερδίζω.
Κι ας σε χάνω πάλι σε λίγο.
Κι ας γίνεσαι πέτρα κι ας γίνεσαι βροχή και κρύος αγέρας.

Εγώ θα είμαι εκεί, εκεί θα βρίσκομαι πάντα.
Εκεί θα σε περιμένω.

Ακόμα κι ως την άλλη ζωή θα σε περιμένω.
Αγγίζοντάς σε μονάχα στον ύπνο μου.


Τα ποιήματα από το βιβλίο «Σύγχρονη Ερωτική Ποίηση» (Καστανιώτης, Αθήνα 1989, ISBN 960-03-0196-4).

Καλό Απρίλιο!


Ένα κλικ μακριά ο Ludovico Einaldi στη σύνθεσή του “Dolce Droga” η οποία, στα αφτιά μου μοιάζει σκανδαλωδώς με τη μουσική του τραγουδιού «Το Όνομά Μου», με τη Νατάσα Μποφίλιου, το οποίο ανέβασα εδώ, και στο οποίο ως συνθέτης εμφανίζεται ο Θέμης Καραμουρατίδης:


31/03/2018

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

1156. Το Έβδομο Βιβλίο


Το πέμπτο είναι το πλέον αγαπημένο. Στην προπροηγούμενη εγγραφή αναφερθήκαμε στο ενδέκατο. Ήρθε, λοιπόν, η σειρά και για το έβδομο. Και για όσους, δεν ήδη, το αντιλήφθηκαν τα «πέμπτο», «ενδέκατο» και «έβδομο» αναφέρονται στα βιβλία τα οποία συναπαρτίζουν την Παλατινή Ανθολογία (Π.Α).

Κατά τη Βικιπαίδεια:

·     Το βιβλίο VII, από τα καλύτερα της Ανθολογίας, περιέχει 748 επιτύμβια επιγράμματα, πραγματικά ή φανταστικά, σε τάφους γνωστών και αγνώστων προσώπων.

Για μία πρώτη γνωριμία με το έβδομο, των «Επιτύμβιων Επιγραμμάτων», αυτό βιβλίο της Π.Α προμηθεύτηκα ένα αντίτυπο του βιβλίου «Ναυαγού Τάφος Ειμί» της Τασούλας Καραγεωργίου (Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2016, ISBN 978-960-576-542-2).

Το βιβλίο ξεκινά με «Προλεγόμενα», έκτασης τριών σελίδων, και περιλαμβάνει αρχαίο κείμενο και μετάφραση για 51, αν τα μέτρησα σωστά, επιγράμματα από το έβδομο βιβλίο. Παράλληλα, και για κάθε επίγραμμα, υπάρχει «εικαστική ανάγνωση» από τον Γιώργο Ξένο την οποία, μέρα που είναι και για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας, προτιμώ να αφήσω ασχολίαστη. Στο βιβλίο, σχήματος 16,4Χ24,2 τετραγωνικών εκατοστών, περιλαμβάνονται επίσης επτά σελίδες με «Σημειώσεις» και «Πίνακας Περιεχομένων».

Μεταφέρω, από τον ιστότοπο του Εκδότη, ένα απόσπασμα από τα «Προλεγόμενα» της μεταφράστριας:

Δεν είναι αλήθεια πως ό,τι αφορά τον θάνατο συνδέεται μόνον με συναισθήματα θλίψης. Τα επιτύμβια επιγράμματα από το έβδομο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας, που αφορούν ναυαγούς και ναυάγια, μέσα στη μελαγχολική τους πυκνότητα -καθώς, σε δύο ή τέσσερις ή έξι στίχους βιογραφείται ο νεκρός ναυαγός - φέρουν παράλληλα τα ευφρόσυνα δείγματα ενός ανθρωπισμού που απαντά στον αποτρόπαιο και κατά κανόνα πρόωρο θάνατο με ένα επιτύμβιο "σήμα". Πρόκειται για ένα νοερό κενοτάφιο που σε πείσμα της "τετρηχυίας" θάλασσας υψώνει μαγικά η αρχαία ελληνική ποίηση για να διασώσει ό,τι συνιστά το πρόσωπο του θαλασσοπνιγμένου: το όνομα, την ηλικία και ενίοτε την καταγωγή.

Μπορείτε να έχετε, μέσω You Tube, μια  «εικόνα» του βιβλίου: εδώ.

Και για αυτό το βιβλίο ισχύει το:

Λατρεύω τα βιβλία στα οποία δεν υπάρχει αυτό το απωθητικό Απαγορεύεται να αντιγράψετε να . . . και να . . .!

που πρωτοέγραψα (εδώ).

Πάμε, λοιπόν, να δούμε κάποια επιγράμματα που περιέχονται στο συγκεκριμένο βιβλίο:

7.282

Ναυηγοῦ τάφος εἰμί· σὺ δὲ πλέε· καὶ γὰρ ὅθ' ἡμεῖς
 ὠλλύμεθ', αἱ λοιπαὶ νῆες ἐποντοπόρουν.

                                                                    Θεοδωρίδου

Ναυαγού είμαι τάφος· μα εσύ το ταξίδι συνέχισε·
α, κι εμείς σαν χανόμασταν,
τ’ άλλα καράβια τη θάλασσα διέπλεαν

εγώ, αν μου επιτρέπετε, θα πρότεινα:

Ναυαγού τάφος είμαι· συ δε πλέε· γιατί και
όταν εμείς χανόμασταν, τα άλλα πλοία
θαλασσοπορούσαν

7.269

Πλωτῆρες, σῴζοισθε καὶ εἰν ἁλὶ καὶ κατὰ γαῖαν·
 ἴστε δὲ ναυηγοῦ σῆμα παρερχόμενοι.

                                                                     Πλάτωνος

Ναυτικοί, στην ξηρά και στη θάλασσα
είθε πάντα να σώζεσθε·
να θυμάστε πως μνήμα ενός ναυαγού προσπερνάτε.

7.292

Ἀλκυόσιν, Ληναῖε, μέλεις τάχα· κωφὰ δὲ μήτηρ
 μύρεθ' ὑπὲρ κρυεροῦ δυρομένη σε τάφου.

                                         Θέωνος Αλεξανδρέως

Ψαροπούλια μονάχα, Ληναίε, για σένα ενδιαφέρονται· και η μάνα σου μάταια κλαίει κι οδύρεται πάνω
   στον άδειο σου τάφο

7.505.1

Τῷ γριπεῖ Πελάγωνι πατὴρ ἐπέθηκε Μενίσκος
 κύρτον καὶ κώπαν, μνᾶμα κακοζοΐας.  

                                                             Σαπφούς
Στον ψαρά τον Πελάγωνα
Ο πατέρας Μενίσκος αφιέρωσε
Μία κύρτη και ένα κουπί· της άθλιας ζωής επιτύμβιο σημάδι.

Όπου κύρτη:

η (Α κύρτη) [κύρτος]

ψαροκάλαθο, αλιευτικό καλάθι με στενό λαιμό και με δολώματα, στο οποίο όταν μπουν τα ψάρια δεν μπορούν να βγουν

αρχ.

1. είδος κοσκίνου
2. κλουβί πτηνού.

7.270

Τούσδε ποτ' ἐκ Σπάρτας ἀκροθίνια Φοίβῳ ἄγοντας
 ἓν πέλαγος, μία νύξ, ἓν σκάφος ἐκτέρισεν.  

                                                                Σιμωνίδου

Σε αυτούς που απ’ τη Σπάρτη
ακροθίνια δώρα στον Φοίβο μετέφεραν
μία νύχτα, ένα πέλαγος, ένα καράβι
κτερίσματα πρόσφεραν.

όπου:

ἀκροθίνιον, το και ἀκροθίνια ή ἀκρόθινα, τα (Α) 1. το ανώτερο ή καλύτερο μέρος από έναν σωρό 2. τα πρώτα γεννήματα τού αγρού, οι απαρχές 3. το καλύτερο μέρος τών λαφύρων που προσφέρονταν στους θεούς 4. φρ. «ἀκρόθινα πολέμου» οι Ολυμπιακοί αγώνες …

Θα σταματήσω εδώ και θα ομολογήσω ότι για κάποια σημεία των πιο πάνω μεταφράσεων έχω απορίες (όπως π.χ. γιατί το «κρυερός» μεταφράζεται σαν «άδειος), για να θέσω το ζήτημα «κομψά». Επίσης διερωτώμαι γιατί στις «Σημειώσεις» δεν δίνεται η ερμηνεία λέξεων όπως π.χ. «κύρτη» και «ακροθίνιο» και υποχρεώνεται ο αναγνώστης να ψάχνει. . .

Λοιπόν, επειδή κάτι δεν μου πήγαινε καλά με την  τελευταία μετάφραση, το έψαξα! Για το συγκεκριμένο επίγραμμα ο David A. Campbell παραθέτει την ακόλουθη μετάφραση

These men, when bringing the firstfruits from Sparta to Phoebus, one sea, one night, one ship brought to the grave.

ή, σε πρόχειρη μετάφραση:

Αυτούς τους άντρες, όταν έφερναν τα ακροθίνια από την Σπάρτη στον Φοίβο, ένα πέλαγος, μια νύχτα, ένα πλοίο τους έφερε στον τάφο.

Όπου τα ακροθίνια με την έννοια «2. τα πρώτα γεννήματα τού αγρού, οι απαρχές» που πιο πάνω αναφέραμε. Αν μη τι άλλο βγαίνει νόημα!

Περισσότερες πληροφορίες για το firstfruitsκαι εδώ.

Να είσαστε Καλά,
Καλή Εβδομάδα!

Ένα κλικ μακριά η Λαμπρινή Καρακώστα στο τραγούδι «Γαλάζια Σκόνη» σε μουσική Σωκράτη Μάλαμα και στίχους Γιώργου Κλεφτογιώργου από το άλμπουμ «Κάτοπτρα» του πρώτου:


25/03/2018

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

1155. Ιστορίες Παλιές [3]


Στο ξεκίνημα του έτους έθεσα έναν, μικρό, στόχο για το παρόν e-ημερολόγιο. Το στόχο να έχω μέσο πλήθος πέντε (5) αναρτήσεων / εγγραφών ανά μήνα. Το τελικώς ζητούμενο είναι οι 60 εγγραφές για το έτος 2018. Δέκα περισσότερες, δηλαδή, από τις (πενήντα) εγγραφές των δύο προηγούμενων ετών. Έχοντας ήδη φτάσει στις 18 του Μάρτη, και με μόνο δύο εγγραφές μαρτιάτικες, έπρεπε κάτι να κάνω.

Με την έμπνευση απούσα, όπως σημείωσα στην προηγούμενη εγγραφή, κατέφυγα σε ένα από τα έτοιμα. Συγκεκριμένα στα «Άλλα Κείμενα». Μια συλλογή τριάντα τεσσάρων κειμένων μου με ημερομηνία γέννησης από τις 19 Μαρτίου 1975 έως τις 3 Οκτωβρίου 1984. Κείμενα στα οποία περιλαμβάνονται «Ασκήσεις Γραφής», επιστολές, “Περάσματα» και μία απομαγνητοφώνηση.

Δώδεκα από αυτά τα κείμενα έχουν ήδη αναρτηθεί στο παρόν ημερολόγιο και μπορεί κανείς να τα διαβάσει, με ενεργοποίηση της ετικέτας «ΤΑ ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ», εδώ

Όσον αφορά το [3] του τίτλου της παρούσας ανάρτησης αυτό έχει να κάνει με την, όντως, τρίτη φορά που το «Ιστορίες Παλιές» εμφανίζεται σε τίτλο ανάρτησης του παρόντος. Η πρώτη ήταν στις 3 Ιανουαρίου 2007 και η δεύτερη την πρωτομαγιά του 2009. Αν ενδιαφέρεστε, λέμε τώρα, μπορείτε να διαβάσετε τις δύο αυτές εγγραφές εδώ και εδώ.

Από τα «Άλλα Κείμενα», λοιπόν, διάλεξα να ανεβάσω το δεύτερο κατά σειρά. Αυτό με τον τίτλο «Άσκηση Γραφής Νο 1». Ένα κείμενο γραμμένο στην βιβλιοθήκη του ΕΜΠ, στο κτηριακό συγκρότημα της Πατησίων τότε, στις 15 Απριλίου 1975. Έχουν περάσει 43 έτη από τότε που, εικοσάχρονος και γεμάτος έξαψη, έγραψα αυτό το κείμενο. 

Διαβάζοντας τώρα, το εν λόγω κείμενο, έχω ανάμεικτα αισθήματα. Υπάρχουν σημεία του που μου αρέσουν και άλλα που δίχως δεύτερη σκέψη θα τα απέρριπτα. Δεν έχω κανένα λόγο να τα βάλω με τον τότε εαυτό μου. Ότι πέρασε πέρασε έτσι όπως πέρασε. Για την ιστορία πάντως η συναναστροφή μου με τη Φ., με τα κάτω της και τα ελάχιστα πάνω της, συνεχίστηκε μέχρι τις 2 Μαρτίου 2015 που έληξε αδόξως, αν και όχι, τηρουμένων των αναλογιών, παραδόξως!

 02. ΛΕΚΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΓΡΑΦΗΣ ΝΟ 1


Λέγαμε λοιπόν πως πρέπει να γράφουμε, να γράφουμε κι όλο να γράφουμε. Αυτό για να εξοικειωθούμε με τη γλώσσα. Ακόμα για να φθάσουμε σ’ ένα σημείο ικανοποιητικής πιστότητας αποδόσεως. Είναι γεγονός ότι σκέψεις και γραπτά αναφερόμενα στις σκέψεις πολύ διαφέρουν. Ας πούμε ότι οι γραμμένες σκέψεις είναι αλύγιστες.

Τώρα τελευταία τη σκυτάλη των ερωτικών μας υποθέσεων κρατά η Φ. Εξηγώ τι ονομάζω “σκυτάλη ερωτικών υποθέσεων”. Οι ερωτικές υποθέσεις καθενός παραλληλίζονται με σκυτάλη την οποία κρατά ο κατά καιρούς απασχολών. Με απασχολεί ερωτικώς η δίπλα μου; Ε ! αυτή κρατά τη σκυτάλη. Είναι ο δρομέας. Αναλόγως με την ταχύτητά της θα προλάβει να μου παραδώσει τη σκυτάλη ή όχι. Εάν πηγαίνει αργά άλλο πρόσωπο της αρπά το ξυλαράκι. Εάν κάνει γρήγορα και μου το παραδώσει και εμένα δε μου ξεφύγει (δεχτώ) τότε ένας γύρος της σκυταλοδρομίας έκλεισε και η σκυτάλη η δική της και η δική μου ενώθηκαν και μας ενώνουν.

Θαρρώ λοιπόν πως η Φ. κρατά τη δική μου σκυτάλη. Εγώ κάθε άλλο παρά νομίζω ότι κρατώ τη δική της. Ψάχνω πάντως. Στις τελευταίες συναντήσεις μας η δεσποσύνη μας αγνόησε ερεθιστικά (βλέπε τετράδιο). Και ξαφνικά όταν τέλος πάντων πήγαμε να την αγνοήσουμε κι εμείς (στην τελευταία συνάντηση) δεν το δέχτηκε. Μπήκα στο λεωφορείο. Στο κάθισμα απέναντι στον εισπράκτορα. Δεν κοίταξα, προχώρησα, κάθισα. Μια κοπέλα ανέβηκε σε μία επόμενη στάση. Δίπλα μου ένα παντελόνι.
Σκέψη:

 - Η κοπέλα!
Γύρισα. Ήταν η Φ.

- Γεια σου τι κάνεις;
- Καλά. Εσύ; Θέλεις να σου κρατώ τα βιβλία;

Οι χείμαρροι συμβάλλουν στο ποτάμι των συλλογισμών της μόνωσης. I was flashed. Μας είδε η ΜΧ.
Είπε:

- Πρώτη φορά είδα το Νίκο έτσι ευδιάθετο.

Αλήθεια.
Τη συνόδευσα ως το φροντιστήριό της.

- Τι ώρα σχολάς;
- Εφτά και μισή.
- Ποιο λεωφορείο παίρνεις;
- Φεύγω αμέσως.
- Καλά ευχαριστώ. Χάρηκα που σε είδα.

Το βράδυ, στο 172, δε φάνηκε. Όχι θυμός όχι οργή. Απλώς θλίψη. Λέξη αντιπροσωπευτική για τις στιγμές της φυγής μου με το 172 “Αηδίες”. Το μόνο σίγουρο ότι ίσα με τα τώρα η Φ. μου έχει κοστίσει μόνο θλίψη. Γιατί μου μίλησε πρώτη; Γιατί ήλθε κοντά μου; Γιατί μου χαμογέλασε; Γιατί μου έδωσε λέξεις;
Γιατί τόσο αντιφατική; Γιατί έχει τη συμπεριφορά μιας πτώσης απροσδιόριστης κάποιου σώματος; Πάντα το συναίσθημα ότι θα χάσω. Τελικά θα χάσω.
Δεν είμαι ηττοπαθής, μα πιστεύω στην αλήθεια την από μέσα μου. Η Φ. με πολέμησε από μέσα. Έχω κλείσει τον έξω κύκλο. Χρειάζεται πόλεμος για να με προσεγγίσεις. Η Φ. με πολέμησε από μέσα. Σκέπτομαι. Σκέπτομαι. Δε μπορώ να την κρατήσω. Δεν είναι το βάρος της που δε μπορώ. Είναι το περιβάλλον της, η αδελφή της και η πορεία των απαιτήσεών της.
Είπε:

- Νίκο, φοβερό πράγμα να μην έχεις χρήματα!

Εγώ:

- Περισσότερα χρήματα περισσότερα αντικείμενα. Το ζήτημα είναι εάν θέλεις       περισσότερα αντικείμενα.

Βαδίζαμε, μιλάγαμε. I was flashed. Δεν καταλάβαινα τι αισθήματα της γεννούσα. Ποτέ δεν κατάλαβα. Γιατί τόσο αντιφατική; Γιατί τόσο αντιφατική; Αγαπά την Αθήνα γιατί έχει την Ακρόπολη, γιατί είναι ζωντανή. Σ’ έναν ποιητή δε λένε ότι αγαπούν την Ακρόπολη. Απεχθάνομαι τους επικίνδυνους ακροβατισμούς. Πάντα αυθεντικός. Πάντα αυθεντικός.

- Εγώ δεν άλλαξα καθόλου.

Η Φ. μου φανέρωσε ένα πρόσωπο υποταγμένο σε κάποια αρχή, σε κάποιο λόγο. Αλλαγή. Λείπει ένα σημαντικό ποσοστό τραχύτητας συμπεριφοράς. Έγινε πιο καλή στο λόγο. Η ειλικρίνεια ειλικρίνεια μεταξύ μας:

- Είσαι είρων;
- Όχι. Μα αν κάποιον ακριβώς σαν και μένα τον ονομάζεις είρωνα με ποιο δικαίωμα να σου πω ότι δεν είμαι;

Στη πορεία της συζήτησης:

- Δεν έχω άλλο δρόμο.
- Μην το παίρνεις τόσο τραγικά.

Δεσποινίς Φ. τι είναι τραγικό; Έχετε συναίσθηση του τραγικού; Για όνομα του Θεού ως πότε θα παίζουμε με τις λέξεις;

   Η πορεία για τη λησμονιά χρειάζεται μόνωση. Μήτε αυτή μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου. Ίσως ήταν καλύτερο να σταματούσα την κουβέντα στο:

- Καλά. Εσύ;

Αυτή η ανακύκλωση. Αυτή η ανακύκλωση. Γιατί μου μίλησε; Γιατί μου μίλησε; Εμμονή. Να σταματούσα την κουβέντα. Καθόλου απλό. Η Φ. είναι ζυμωμένη με τη μοναξιά μου. Τα άσχημα των μονοπωλίων. Μια εγκεφαλική ουσία πιεστική. Πότε ο εγκέφαλός μου θα βγει να πατήσει στα έδρανα;

    Όταν γράφεις αυτά που γράφεις σαν κάπως να αδειάζει το μυαλό σου. Γράφω. Γράφω. “Σ’ ευχαριστώ που μου μίλησες”. Σ’ ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να κοιτώ την εικόνα σου και να γράφω. Ίσως δεν αξίζεις.
Παιχνίδι με τις λέξεις. Αγαπώ την εικόνα σου. Αγαπώ τα αισθήματα που μου γεννάς. Τη θλίψη που μου χάρισες την αγαπώ. Δέχτηκα το ρόλο και θα τον κρατήσω ως το τέλος. Κανένας δεν έχασε κάτι που δεν είχε. Εάν εγώ δεν την έχω μήτε αυτή θα με έχει. Εδώ η δικαίωση και η ικανοποίηση. Γιατί τόσο αντιφατική;

    Σκέφτηκα. Σκέφτηκα. Σκέφτηκα. Θα της τηλεφωνήσω. Ανακύκλωση. Δεν της τηλεφωνώ. Καταστάσεις για dt. Θα της τηλεφωνήσω. Όχι! Τηλεφώνησα. Φωνή μιας γάτας νωχελικής. Φωνή αδύναμη στη δύναμή της ή δυνατή στην αδυναμία της με κάποια αντιστροφή. Ένα ενδιαφέρον ακαδημαϊκό.

- Λένε πως μια ιδέα που δε βρίσκει θέση να καθίσει είναι ικανή να κάνει επανάσταση κι εγώ απεχθάνομαι τις επαναστάσεις. Εξ άλλου με προκαλούσε και το τηλέφωνο.

Κάποια δυσκολία να καταλάβει αρχικά ποιος ήμουν. Έφευγε.

- Τηλεφώνησε κάποια άλλη μέρα...
- Θα πάρω την Τρίτη.

     Σήμερα είναι Τρίτη. Δε θα τηλεφωνήσω. Αναρωτιέμαι γιατί αρχικά τηλεφώνησα. Δε βλέπω μέλλον χωρίς να με πληγώσει. Βεβαίως υπάρχει ακαδημαϊκό ενδιαφέρον. Υπάρχει ακόμα η ελπίδα ότι θα την αγγίξω με τις λέξεις. Ότι θα καταλάβει την εσώτερη δομή μου και θα υπάρξει μια κάποια πιθανότητα να γοητευτεί απ’ αυτή. Η ελπίδα του κέρδους θηρίο φοβερό θα μας κατασπαράξει.

    Θα της τηλεφωνήσω την Πέμπτη. Μαντεύω πως θα εξελιχθεί το όλον θέμα. Θα πέσουμε στο τέλμα της ειλικρίνειας. Κάποιο μυστήριο θα ήταν ίσως γοητευτικό. Απεχθάνομαι τα τέτοια μυστήρια με τη Φ. Υπάρχει πάντοτε η εσώτερη δομή. Πέρα από την ειλικρίνεια είναι η κατανόηση. Έρχεται μετά ο λυρισμός και το ενδιαφέρον που εξυψώνει. Η βοήθεια που δίνεις και παίρνεις. Η στάση η σωστή η σύμφωνη με το νόημα του κόσμου. Η αντρίκεια στάση η θαρρετή.

Χίμαιρες. Χίμαιρες. Κι ένα σπαθί που ακονίζεται σ’ όλη την πορεία να πέσει να με κόψει. Γιατί γίνηκε όπως γίνηκε και γιατί θα γίνει όπως θα γίνει; Και μια ιδέα που βρίσκει θέση να καθίσει είναι ικανή να κάνει επανάσταση. Τα λεκτικά λουτρά, τα λεκτικά στροβιλίσματα. Κι η μοναξιά μου θηρίο ελπίδας. Γράφω πάντα με το προαίσθημα και την επιθυμία ότι κάποιος απόγονος θα διαβάσει αυτές τις γραμμές και θα με νιώσει. Το έτος 1975 μ.Χ., στη βιβλιοθήκη του ΕΜΠ, γράφω την πρώτη μου λεκτική άσκηση.

     Τώρα θα μπορούσα να δείξω τόσα πράγματα στη Φ. ή σ’ όποια μου παραδώσει τη σκυτάλη μου. Θα μπορούσα να μιλήσω για τη μαγεία των τριών διαστάσεων. Για την ομορφιά των χρωμάτων. Κι ακόμα για την πραγματικότητα των λεωφορείων και των μικρών κοριτσιών. Με επηρέασε ο καιρός κι οι νύχτες μου όσο πάνε και δυσκολεύουν. Μαζεύτηκαν πολλά τα που θα έπρεπε να δώσω. Την Πέμπτη θα γνωρίζω περισσότερα για τη Φ. απ’ ότι τώρα. Δεν είναι απλό να της ειπείς “Δεσποινίς θα αρχίσω μία πορεία προς το είναι σας” και να το δεχτεί. Το θέμα της Φ. μήτε κλείνει μήτε εξαντλείται σε μερικές γραμμές. Κουβαλώ, ίσως, μέσα μου την πτώση των πραγμάτων ανάμεσα σ’ εκείνη και σ’ εμένα.

     Δε θέλω να ξοδευτώ αδικαίωτα. Προσεγγίζω τη Φ. μ’ όλη την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου που γνωρίζει ότι η ψυχή του και η δομή του κάτι αξίζει. Δε θέλω να της γίνω φορτικός και δε θα γίνω.
Απλώς θέλω να μάθω το “γιατί τόσο αντιφατική;”. Την αισθάνομαι ν’ απλώνει το χέρι της και ακριβώς τη στιγμή της προσφοράς να το τραβά πίσω σαν κάτι να την καίει. Ίσως μάθω...

15 Απρίλη 1975 / Βιβλιοθήκη ΕΜΠ

Ένα κλικ μακριά οι Captain And Tennille τραγουδούν “Love Will Keep Us Together”. Τραγούδι του 1975, βεβαίως!


18/03/2018