1646. Αλοΐσιους: Μια που βασανίζει σκέψη

 

Πέρασαν ήδη δύο χρόνια από την τελευταία εγγραφή του παρόντος ημερολογίου που αφορούσε τον Αλοΐσιους Φλοπ. Συγκεκριμένα μια επιστολή του, που συνόδευε μια συλλογή εκατόν τριάντα επτά χειρογράφων σημειωμάτων του, προς μία Χ.

Το έχω ήδη αναφέρει: Όταν η έμπνευσή μου στερεύει τα χειρόγραφα του Αλοΐσιους αποτελούν μια εύκολη λύση. Σ’ αυτήν τη λύση καταφεύγω (και) σήμερα για να ξεπεράσω αυτή την έλλειψη και να φανώ συνεπής απέναντι στην δέσμευση, προς τον εαυτό μου τουλάχιστον, για τον ρυθμό των πέντε εγγραφών ανά μήνα στο ημερολόγιο αυτό. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κατέβηκα στο υπόγειο της Τ47. Άνοιξα το κιβώτιο με τα χαρτιά του Αλοΐσιους. Έβαλα το χέρι και άδραξα κάποια από αυτά. Τα διάβασα. Βρήκα, θαρρώ, κάτι κατάλληλο. Μια επιστολή, ή, μάλλον, το σχέδιο μιας επιστολής προς μία απροσδιόριστη «Αγαπητή». Ίσως την Χ, της προ διετίας εγγραφής, ίσως και κάποια άλλη. Ατυχώς, δεν υπάρχει σημειωμένη κάποια ημερομηνία Στο πάνω μέρος της πρώτης σελίδας σημειωμένη και υπογραμμισμένη η λέξη «Πρόχειρο». Αντιγράφω, αποκρυπτογραφώ κάποιες λέξεις, διαμορφώνω σε παραγράφους και μεταφέρω:

 

Αγαπητή,

 

Είναι μέρες τώρα που με βασανίζει μια σκέψη. Η σκέψη του να σου απευθύνω μια επιστολή. Ναι! Στους σημερινούς άχαρους καιρούς, που το να τους χαρακτηρίζουμε έτσι δεν είναι άμοιρο της προχωρημένης ηλικίας μας, ν’ ανοίξεις το πραγματικό γραμματοκιβώτιό σου και να βρεις!

 

Μια επιστολή, απτή, χειρόγραφη, σε φάκελο με γραμματόσημο, με αποστολέα και παραλήπτη, μεταφερμένη από τόπο σε τόπο. Θα αναθυμηθείς πιστεύω. Θα εκτιμήσεις. Τι κι αν έχουν περάσει δεκαετίες από την τελευταία φορά που βρήκες μια επιστολή στο γραμματοκιβώτιο σου. Ίσως και ακριβώς γι΄αυτό. Είναι καλά τα e-mail, καλά τα SMS και όλα τα σχετικά του σημερινού ψηφιακού κόσμου. Αλλά· δεν πάντα η ταχύτητα σώζει.

 

Θέλω να κρατήσεις στα χέρια σου αυτά που γράφω. Να υπάρχει υλική υπόσταση, να μην όλα είναι «μηδέν» και «ένα» βαλμένα στη σειρά και διαβασμένα σε φωτεινές οθόνες. Ζήσαμε δεκαετίες γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο. Δεκαετίες με χωρισμούς και επανασυνδέσεις. Χρόνια σιωπής και χρόνια με ένα ελάχιστο πλήθος συναντήσεων. Μια δύσκολη σχέση παρουσίας – απουσίας. Σε αγαπούσα και στο είχα πει, χρόνια μετά την έξαρση της αγάπης. Ποτέ δεν παραδέχτηκες κάτι αντίστοιχο. Ποτέ, τα τελευταία χρόνια, δεν στις συναντήσεις μας αγκαλιαστήκαμε. Είναι αυτές οι δεκαετίες που γνωριζόμαστε που μου δίνουν το δικαίωμα να επανέλθω· να συνοψίσω.

 

Δεν γνωρίζω πώς είσαι, τι κάνεις, αν υγιαίνεις ή όχι. Εύχομαι να είσαι Καλά. Είναι τώρα εδώ και σχεδόν τρία χρόνια που βιώνω ακόμα έναν χωρισμό μας. Έναν χωρισμό που εγώ προκάλεσα, κι εσύ ευχαρίστως αποδέχτηκες. Έναν χωρισμό που αισθάνομαι πως είναι ο τελευταίος. Δεν είναι πως δεν θα χωρίσουμε πια. Αυτό θα είχε σαν απαραίτητη προϋπόθεση το να ξανασμίξουμε κι αυτό είναι κάτι που πολύ δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ να συμβαίνει.

 

Είναι που, τελικά, αισθάνομαι τραυματισμένος από την συμπεριφορά σου και καμία διάθεση δεν πλέον για επανασύνδεση έχω. Δεν θα κάνω, λοιπόν, το πρώτο βήμα κι αν, παρ’ ελπίδα, το κάνεις εσύ την απάντηση την έχω ήδη στων χειλιών την άκρη: «Λυπάμαι». Δεν θα συντηρήσω τον παραμικρό μεταξύ μας διάλογο.  Θα τον τερματίσω ευθύς με ένα: «Δεν έχω τόπο να σταθώ· να σου μιλήσω». Έτσι είναι.

 

Είναι αυτό ακριβώς, το «Λυπάμαι», που με ώθησε να σου γράψω. Θέλω να το ακούσεις, να το δεις. Μια εποχή υπήρχε έρωτας· μια άλλη αγάπη. Τώρα από τα δύο τίποτα. Μονάχα ανάγκη. Ναι. Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω. Αισθάνομαι, νέτα σκέτα, την ανάγκη να σε έχω, σαν φίλη τώρα πια, στη ζωή μου. Αποδεδειγμένα δεν γίνεται, Το γεγονός με εκνευρίζει. Με ζορίζει. Με ταλαιπωρεί. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να χρωματίσει την καθημερινότητά μου και γνωρίζω καλά πώς και το αγνοείς και πώς, αν δεν το αγνοούσες, ουδόλως το επιθυμείς.

 

Όπως και να έχει: Υγίαινε.

 

Αλοΐσιους Φλοπ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το αν τελικά ο Αλοΐσιους ταχυδρόμησε την, κατά τη γνώμη μου, δακρύβρεχτη αυτή επιστολή δεν το γνωρίζω. Προσωπικά, και για την εικόνα που, μέσα από τα χειρόγραφά του, έχω σχηματίσει γι’ αυτόν, προτιμώ να μην την έχει στείλει. Είναι αυτό το πιο πάνω «Δεν έχω τόπο να σταθώ· να σου μιλήσω» που δείχνει πως δεν πατάει σε στέρεο έδαφος. Είναι ο φόβος του, αν τον έχω σωστά ψυχολογήσει, να γυρίσει η «Αγαπητή» και να του πει: «Και πότε ανταποκρίθηκα στα αισθήματά σου;» ή «Και πότε σου υποσχέθηκα κάτι;». Κάτι τέτοιο πραγματικά θα εξουδετέρωνε τον άκρως λογικό και ρεαλιστή, παρά τις εκρήξεις συναισθηματικότητας, Αλοΐσιους.

 

Να είσαστε Καλά!

 

Ένα κλικ μακριά ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και τα Κίτρινα Ποδήλατα στο «Έτσι Κι Αλλιώς», σύνθεση των Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Ισαάκ Σούση:

 

 23/05/2026

1599. Έξι Δώδεκα Αυγούστου στον «Ολίγιστο» (και όχι μόνο)

Ιδιαίτερη μέρα, για εμένα, η δωδεκάτη Αυγούστου. Είναι που την ημέρα αυτή συνέβησαν γεγονότα δύο. Αυτά που αναφέρω στην εγγραφή «Σαν Σήμερα», της Τετάρτης, 12 Αυγούστου 2020, που θα πιο κάτω διαβάσετε.

 

Με την ευκαιρία αυτή λοιπόν, παραθέτω έξι εγγραφές που ανέβασα, στον oligistos, με ημερομηνία 12/8:

 

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009

Αίσθηση

Η απόσταση των κέντρων των κόσμων μας είναι μεγαλύτερη από το άθροισμα των μηκών των ακτινών εντός των οποίων μας επιτρέπεται να κινηθούμε.

 

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014 

 

Όταν, Εχθές, Απρόσμενα Σε Είδα      

Το τραγούδι

Αυτό

Φτερούγισε

Στο μυαλό μου:

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

 

Ζήτημα Ερμηνείας

Τόσο απλή

Η ευτυχία

Που προσπερνάμε

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019  

 

Με Όρους Μπάσκετ

 

 Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

 Σαν Σήμερα

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2022   

 

Εις Εαυτόν [3]

Και μιας και το ξεκίνησα ανέτρεξα και στο χειρόγραφο, και ήδη ψηφιοποιμένο, ημερολόγιό μου και παραθέτω δύο σχετικές εγγραφές. Την πρώτη ολόκληρη και τη δεύτερη αποσπασματικά.

 

55. 12/08/80 - [0448] <> Τετράδιο 05, Σελίδα 065

Σε λίγο θα φύγω για την Κόρθος με τον Μάκη. Είναι Τρίτη, 12 Αυγούστου, αρχή της θητείας μου. Αντιμετωπίζω το γεγονός πανψύχραιμα. Το μόνο άσχημο είναι ότι ο πατέρας μου λείπει στην Κρήτη και η μητέρα μου θα μείνει μόνη της αρκετές μέρες. Η καημενούλα, στεναχωριέται πολύ. Περισσότερα νέα μου με την πρώτη άδεια. . .

 

56. 14/09/80 - [0449] <> Τετράδιο 05, Σελίδα 066

 

Στρατιώτης ΥΕΑ

Κ        Ν

1ον Τάγμα 2ος Λόχος

2η Διμοιρία

ΑΣΜ 101/. . . . . /. .

 

  Έτσι η ζωή μου από τις 12 Αυγούστου. Και τι να πρωτογράψω; Κούραση, ταλαιπωρία, κούραση. Μα κρατώ καλά, κρατώ γερά. Μονάχα να έχω την υγεία μου. Είναι δύσκολο πολύ να είσαι στρατιώτης και άρρωστος. Όπως συνέβηκε με μένα δύο-τρεις φορές και την έβγαλα, πάντως, παλικαρίσια.

 

. . .

 

    Έχω προσαρμοστεί πολύ καλά και δεν δίνω δυάρα για τίποτα. Φροντίζω να είμαι τυπικός και άλλο τίποτα. Και έτσι τα χέρια μου έχουν χαλάσει και χοντροπετσιάσει από τις αγγαρείες (σκουπίδια, μα-γειρεία, εστιατόρια κ.λ.π.) και τις αποψιλώσεις. Ας έχει.

 

       Την τελευταία νύχτα στο σπίτι μου, καθώς και την πρώτη στο στρατόπεδο, ονειρεύτηκα ότι βρισκόμουν ιπτάμενος πάνω από το σπίτι της Φ. και προσπαθούσα να την δω. Άλλη μια φορά την ονειρεύτηκα ντυμένη στρατιώτη, με τα ξανθά της μαλλιά να ξεχειλίζουν απ’ το κράνος, να ανεβαίνει κάτι σκάλες. Σε λίγο θα της τηλεφωνήσω για τα περίφημα εκείνα χαρτιά μου που εξακολουθεί να κρατά [0445].

. . .

 

Τον Αύγουστο όμως συνέβη και κάτι άλλο εξαιρετικά σημαντικό για ’μένα. Προσλήφθηκα στη (μαμά) ΔΕΗ στην οποία παρέμεινα μέχρι την συνταξιοδότησή μου, την Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019.

 

Αντιγράφω, από το χειρόγραφο ημερολόγιό μου και πάλι:

 

33. 11/08/83 - [0635] <> Τετράδιο 07, Σελίδα 012

 

Υπόγραψα την σύμβαση με την ΔΕΗ. Χθες, 10 του Αύγουστου ’83 ημέρα Τετάρτη. Έκτακτος, λοιπόν, για ένα χρόνο με βασικό μισθό 25.022 Δρχ.. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά και ότι τα χρήματα που θα πάρω από τον πατέρα μου για την εγκατάστασή μου στην Πτολεμαΐδα ή την Κοζάνη θα είναι τα τελευταία.

 

        Αύριο επέτειος. Δύο χρόνια από τότε που πρωτοαντίκρισα την Ε. (12 Αυγούστου 1981 [0490]). Γίνηκαν πολλά. Την αγαπάω, θα γίνει γυναίκα μου και μητέρα των παιδιών μας. Οι θεοί να δώσουν να είμαστε αγαπημένοι και συνετοί μήπως και μπορέσουμε και ξεφύγουμε.

 

        Συλλογίζομαι και θέλω να σου γράψω πολλά μα τούτες οι μέρες με την νευρικότητα της επικείμενης αναχώρησής μου δεν είναι οι κατάλληλες. Γεια σου. . .

 

34. 28/08/83 - [0636] <> Τετράδιο 07, Σελίδα 013

 

Σου έγραψα για τελευταία φορά, προτού αναχωρήσω για τον ΑΗΣ Καρδιάς, στις 11 Αυγούστου. Σήμερα έχουμε 28 του ίδιου μήνα και φυσικά του ίδιου χρόνου. Έφτασα εδώ, στην Αθήνα, προχθές, Παρασκευή, γύρω στις 11 και μισή. Κατεβήκαμε 3 αυτοκίνητα με 7 συναδέλφους. Το ταξίδι ήταν εφτάωρο, με μία στάση στα Καμένα Βούρλα, και άνετο.

 

Δεν μπορώ, όμως, να πω το ίδιο και γι' αυτό του τον παγεμού μου. Ξεκινήσαμε με τον Γ. τον Κ. από τις 9 το πρωί περίπου (για την ακρίβεια 9 και 15) της 15^ης Αυγούστου (ημέρα Δευτέρα) και καταλήξαμε στην Κοζάνη στις 10 και 30΄ το βράδυ (!) αφού πρώτα περάσαμε από Θεσσαλονίκη για να αφήσει ο Γ. μια έγχρωμη τηλεόραση που είχε αγοράσει.

 

Στο εργοστάσιο αφού “ντυθήκαμε” κανονικά (φόρμες, άρβυλα, τζάκετ, κράνος, φακός) άρχισε η “ενημέρωση” μας. Πρέπει να γνωρίσουμε, το συντομότερο δυνατό, όσο πιο καλά γίνεται την εγκατάσταση ώστε να αρχίσουμε την “βάρδια” μας. Βάρδια σαν ΜΥΣ (Μηχανικοί Υπηρεσίας Σταθμού) στην Αίθουσα Ελέγχου του Σταθμού. Υπάρχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και πραγματικά το θέλω να ενημερωθώ όσο γίνεται καλύτερα.

 

Προς το παρόν μένουμε σχεδόν όλοι στον Ξενώνα του εργοστασίου. Περιμένουμε να μάθουμε σε ποιο εργοστάσιο (ΑΗΣ Καρδιάς, Πτολεμαΐδας ή Αγίου Δημητρίου) θα τοποθετηθούμε ώστε να νοικιάσουμε σπίτι στην Κοζάνη ή την Πτολεμαΐδα. Χωρίς, φυσικά, να αποκλείεται εντελώς η περίπτωση να μας δοθεί κατάλυμα και στον οικισμό της Πτολεμαΐδας.

 

. . .

 

Να είσαστε Καλά!

 

Ένα κλικ μακριά η Χάρις Αλεξίου στο τραγούδι «Θα Πάθεις Έρωτα», των Θάνου Μικρούτσικου, Λίνας Νικολακοπούλου:

12/08/2025

1549. Επτά Δεκατέσσερεις Οκτωβρίου

Είναι γεγονός! Όταν η έμπνευση απουσιάζει και η ανάγκη υπάρχει το χειρόγραφο ημερολόγιο (μου) δίνει μια διέξοδο. Σήμερα, λοιπόν, έφτασε η μέρα ν’ ανεβάσω εγγραφή μία στο παρόν ημερολόγιο προκειμένου οι πέντε κατά μήνα εγγραφές, των τελευταίων ετών, να έχουν και για τον μήνα που διανύουμε μια λογική διασπορά.

 

Σκέφτηκα διάφορα. Δεν βρήκα κάτι. Και μετά συλλογίστηκα:

Πόσες άραγε εγγραφές έχω στο ημερολόγιο μου με ημερομηνία 14/10;

 

Αμ’ έπος αμ’ έργον. Το, ηλεκτρονικά, έψαξα. Άνοιξα το MS Word αρχείο «1973 - ΠΑΡΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ.DOCX». Αναζήτησα το «14/10/». Το βρήκα δεκατέσσερεις φορές. Επτά σε εγγραφές και επτά στον Πίνακα Περιεχομένων.

Αντέγραψα, μία μία, τις εγγραφές σε ένα ομότιτλο της παρούσας εγγραφής MS Word αρχείο. Μετά πήρα το ψαλίδι. Έκοψα. Έραψα. Αντικατέστησα τα, περισσότερα, κύρια ονόματα με τα αρχικά τους (και ένα με ένα γράμμα άσχετο). Σύμπτυξα ό,τι κράτησα. Βγήκε ένα αποτέλεσμα. Τελικά πολλά συνέβησαν στη ζωή μου την 14/10. Παραθέτω το αποτέλεσμα και ομολογώ πως δεν είναι και ό,τι το καλύτερο για τον αναγνώστη που δεν γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα αλλά· πώς αλλιώς;

05. 14/10/73 <> [0005] <> Τετράδιο 01, Σελίδα 011

 

    Κάτι συμβαίνει ευχάριστο. Σήμερα, δηλαδή, έκανα περί τα 40 λεπτά Body Building . . .

Δεν μου αρέσει να συναναστρέφομαι “άσχημους” ανθρώπους.

63. 14/10/79 <> [0361] <> Τετράδιο 04, Σελίδα 056

 

    Θα προσπαθήσω να γράψω με όλο που μοιάζει να μην έχω πολύ-πολύ διάθεση. Ας ξεκινήσουμε απ’ την αρχή, δηλαδή, από την Κ.. Ε! λοιπόν, σκατά! Έχω ψυχραθεί μαζί της, έχω κρυώσει. Δίνει αύριο ένα δύσκολο μάθημα (Ποινικό Δίκαιο) και έχει απομονωθεί κυριολεκτικά. Μεταχειρίζεται τον ίδιο της τον εαυτό με μια τέτοια σκληρότητα που σε κάνει και απορείς. Μοιάζει να είναι μαζοχίστρια. Εδώ και τρεις μέρες είναι κλεισμένη στο σπίτι της με το βιβλίο στο χέρι.

    Σήμερα το μεσημέρι τηλεφώνημα της Φ.. Θα την επισκεφθώ, πιθανότατα, αύριο. Δεν τρέχει τίποτα, ατόφιος και φυσικός και όσα πάνε και όσα έλθουν.

19. 14/10/85 <> [0711] <> Τετράδιο 07, Σελίδα 146

 

    Και εκεί, την τελευταία Κυριακή του Σεπτέμβρη, 29/9, οι γονείς μου μού έκαναν την έκπληξη. Μου ενεχείρισαν, μετά από συνωμοτική συνεννόηση με τον πατέρα μου, φάκελο με αποστολέα την δεσποινίδα Φ. μας! Φυσικά η “επιστολή” ανοίχτηκε παρουσία της Ε.. Το περιεχόμενο μία κάρτα απόχρωσης μπλε (Ελλάδα - Κυκλάδες ΄80) και τα γραφόμενα:

 

Αθήνα 12 Σεπτέμβρη 1985

 

Στην καθημερινήν αγοραπωλησία

Μεταπράτες

 

 . . .

 

Και πάνω απ' όλους οι Ποιητές να

Ποιούνται την Ποίηση πορευόμενοι

 

                            Φ.

 

Υ.Γ. Δώσε μου στίγμα

 

Φυσικά και έγιναν κουβεντούλες διάφορες με το Λενιώ και, πλάκα-πλάκα, “έφαγα το ξύλο της χρονιάς μου”. Όμως, ο καυγάς για το πάπλωμα. Περιττό να σου γράψω, θαρρώ, ότι στίγμα δεν έδωσα. Πάντως, το σημάδι αυτό με ξάφνισε, και γιατί όχι, σαν αρσενικό με κολάκεψε. Με την Φ. δεν έχω να μιλήσω τίποτα, όπως και από την Βέροια της έγραψα [503] (κι αυτό το αυθάδικο στην προστακτική του Υ.Γ.!).

24. 14/10/97 <> [0982] <> Τετράδιο 11, Σελίδα 018

    Πραγματικά τα μαθήματα για το MBA ξεκινήσανε την Παρασκευή, 3/10, και γύρω στις 17:30. Αντέξαμε μέχρι τις 16:00 της επομένης (όχι μονοκοπανιά βεβαίως). Εμείς της ΔΕΗ, αποχωρήσαμε ομαδικά. Γίνηκαν διάφορα. Το μόνο σίγουρο ότι πήγαμε “κουνώντας τα χέρια” ενώ, όλοι οι υπόλοιποι είχαν πάει προετοιμασμένοι και διαβασμένοι. Η συμμετοχή της ΔΕΚΠ (μας) ήταν σημαντική για την αποτυχημένη αυτή εμφάνισή μας. Πλήρης αδιαφορία. Αυτές είναι οι λέξεις. Αισθανόμασταν, λοιπόν, σαν τουρίστες σε μια ακατάλληλη αίθουσα (επιπέδου συνοικιακού φροντιστηρίου) με 45 και πλέον μαθητές (!) κι έναν κλασσικό ηλικιωμένο Αμερικανό καθηγητή (ο κ.M. μας) να μοιράζει ψεύτικα δολάρια (σε όσους κάτι τον ρωτούσαν και η ερώτηση του άρεσε) και κατηγορίες κατά των Αιγυπτίων (στην χώρα των οποίων είχε βρεθεί προσφάτως). Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος.

06. 14/10/17 <> [1254] <> Τετράδιο 16, Σελίδα 207

   Την Τετάρτη, 2/8, έντονο ενύπνιο στο οποίο ο ΔΧ. . . νυμφευόταν τη Χ! Δεν πάμε καλά! Από το Σάββατο, 5/8, μέχρι και το Σάββατο, 12/8, καθημερινό μπάνιο με τη Δ. η οποία και αυτή είχε “άδεια” από τη φύλαξη Δ. και Μ.!

 

    Τη Δευτέρα, 21/8, πήρα την Canon EOS 600D στο γραφείο. Ήθελα να συγκρίνω τις φωτογραφίες που θα έβγαζα, της Πατησίων, με αυτές της Canon 285 HS οι οποίες, ομολογώ, δεν με ικανοποιούν καθόλου. Έβγαλα, λοιπόν, τις φωτογραφίες μου και είπα στη Β. ότι είχα την “μεγάλη” φωτογραφική μηχανή στο γραφείο. Δίχως, να για ένα λεπτό διστάσει, η Β. ζήτησε “εξωτερική” (εκτός γραφείου) φωτογράφιση. Τι να κάνει και ο καλλιτέχνης – φωτογράφος (εγώ); Υπέκυψε στην απαίτηση του μοντέλου. Το κάναμε! Από τις 13:30 έως τις 14:30, περίπου, λοιπόν, φωτογράφιζα τη Β. σε Μουσείο και Εξάρχεια. Προκύψανε, θαρρώ, και κάποιες καλές φωτογραφίες. Η Β. το έχει! Το καταευχαριστηθήκαμε!

18. 14/10/19 <> [1287] <> Τετράδιο 17, Σελίδα 006

    Σήμερα, Δευτέρα 14 Οκτωβρίου, κατέβηκα στην Αθήνα ξεκινώντας με το 164 των 10:10. Άγιος Δημήτριος, metro και αποβίβαση στον Σταθμό της Ομόνοιας. Πήγα σε ένα κατάστημα, στα Χαυτεία, και έδωσα τέσσερεις κασέτες video8 να μου τις μετατρέψουν σε Format mp4. Τηλεφωνική, σχετική, συνεννόηση με τον τεχνικό.

      «Όξο νου», λοιπόν, και σαλάτα «Όξο νου», καλτσούνια μυζήθρας, κεφτεδάκια της γιαγιάς, τηγανητές πατάτες, απάκι και δύο φιάλες μπύρα «Ρεθυμνιακή Ξανθή». Ό,τι φάγαμε μας άρεσε.

       

    Είπαμε πολλά. Για τις ζωές μας, για την καθημερινότητά μας, για τα παιδιά μας. Η Χ. που ψάχνει να βρει ένα χόμπι για να γεμίζει τις ελεύθερες ώρες της. Συζητήσαμε, για πολλοστή φορά, το ότι μου απευθύνεται στον πληθυντικό. Το συμπέρασμα ήταν ότι μαζί μου ο ενικός «δεν της βγαίνει». Για μία ακόμα φορά της είπα ότι την αγαπάω. Συζητήσαμε και για φωτογραφίες και της ζήτησα να μου στείλει μια selfie της που να της αρέσει. Το θεώρησε απίθανο. Μένει να αποδειχθεί.

08. 14/10/20 <> [1303] <> Τετράδιο 17, Σελίδα 083

 

       Την Παρασκευή, 15/5, η Χ. με δύο like της και ένα σχόλιό της («Καλησπέρα! 😊 😊»), σε αναρτήσεις μου στο Facebook, κατάφερε και πάλι να με εκνευρίσει πολύ.

    Να σημειώσω, στο σημείο αυτό, ότι η Χ. συχνά-πυκνά με επισκέπτεται στα ενύπνιά μου. Ακόμα και σήμερα, την ονειρεύτηκα! Προφανώς ακόμα ζει, τουλάχιστον, στο υποσυνείδητό μου. Λεπτομέρειες για το ποιος και πότε εμφανίζεται στα ενύπνιά μου, αν σε ενδιαφέρει, θα βρεις στα βοηθητικά ημερολόγιά μου.

       Την Πέμπτη, 28/5, σχόλιο της Χ. σε φωτογραφία μου στο Facebook με καρφίτσες:

Καλησπέρα. Μυρίζομαι καινούριο hobby. . .

και δύο like της που με εκνεύρισαν και πάλι πολύ! Φυσικά και δεν απάντησα.

Ακόμα ένα like της Χ. στο τραγούδι “Hungry Heart” (Springsteen) που ανέβασα στο Facebook. Προφανώς ό,τι θυμάται χαίρεται. . .

Να είσαστε Καλά!

 

Σημείωση: Όλες οι φωτογραφίες είναι από τη Γλυφάδα και τραβήχτηκαν το Σάββατο . . . δεκατέσσερεις Οκτωβρίου 2017.

 

Ένα κλικ μακριά η Paula Cole στο σύνθεσή της “I Don’t Want To Wait” [1997]:

14/10/2024