1549. Επτά Δεκατέσσερεις Οκτωβρίου

Είναι γεγονός! Όταν η έμπνευση απουσιάζει και η ανάγκη υπάρχει το χειρόγραφο ημερολόγιο (μου) δίνει μια διέξοδο. Σήμερα, λοιπόν, έφτασε η μέρα ν’ ανεβάσω εγγραφή μία στο παρόν ημερολόγιο προκειμένου οι πέντε κατά μήνα εγγραφές, των τελευταίων ετών, να έχουν και για τον μήνα που διανύουμε μια λογική διασπορά.

 

Σκέφτηκα διάφορα. Δεν βρήκα κάτι. Και μετά συλλογίστηκα:

Πόσες άραγε εγγραφές έχω στο ημερολόγιο μου με ημερομηνία 14/10;

 

Αμ’ έπος αμ’ έργον. Το, ηλεκτρονικά, έψαξα. Άνοιξα το MS Word αρχείο «1973 - ΠΑΡΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ.DOCX». Αναζήτησα το «14/10/». Το βρήκα δεκατέσσερεις φορές. Επτά σε εγγραφές και επτά στον Πίνακα Περιεχομένων.

Αντέγραψα, μία μία, τις εγγραφές σε ένα ομότιτλο της παρούσας εγγραφής MS Word αρχείο. Μετά πήρα το ψαλίδι. Έκοψα. Έραψα. Αντικατέστησα τα, περισσότερα, κύρια ονόματα με τα αρχικά τους (και ένα με ένα γράμμα άσχετο). Σύμπτυξα ό,τι κράτησα. Βγήκε ένα αποτέλεσμα. Τελικά πολλά συνέβησαν στη ζωή μου την 14/10. Παραθέτω το αποτέλεσμα και ομολογώ πως δεν είναι και ό,τι το καλύτερο για τον αναγνώστη που δεν γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα αλλά· πώς αλλιώς;

05. 14/10/73 <> [0005] <> Τετράδιο 01, Σελίδα 011

 

    Κάτι συμβαίνει ευχάριστο. Σήμερα, δηλαδή, έκανα περί τα 40 λεπτά Body Building . . .

Δεν μου αρέσει να συναναστρέφομαι “άσχημους” ανθρώπους.

63. 14/10/79 <> [0361] <> Τετράδιο 04, Σελίδα 056

 

    Θα προσπαθήσω να γράψω με όλο που μοιάζει να μην έχω πολύ-πολύ διάθεση. Ας ξεκινήσουμε απ’ την αρχή, δηλαδή, από την Κ.. Ε! λοιπόν, σκατά! Έχω ψυχραθεί μαζί της, έχω κρυώσει. Δίνει αύριο ένα δύσκολο μάθημα (Ποινικό Δίκαιο) και έχει απομονωθεί κυριολεκτικά. Μεταχειρίζεται τον ίδιο της τον εαυτό με μια τέτοια σκληρότητα που σε κάνει και απορείς. Μοιάζει να είναι μαζοχίστρια. Εδώ και τρεις μέρες είναι κλεισμένη στο σπίτι της με το βιβλίο στο χέρι.

    Σήμερα το μεσημέρι τηλεφώνημα της Φ.. Θα την επισκεφθώ, πιθανότατα, αύριο. Δεν τρέχει τίποτα, ατόφιος και φυσικός και όσα πάνε και όσα έλθουν.

19. 14/10/85 <> [0711] <> Τετράδιο 07, Σελίδα 146

 

    Και εκεί, την τελευταία Κυριακή του Σεπτέμβρη, 29/9, οι γονείς μου μού έκαναν την έκπληξη. Μου ενεχείρισαν, μετά από συνωμοτική συνεννόηση με τον πατέρα μου, φάκελο με αποστολέα την δεσποινίδα Φ. μας! Φυσικά η “επιστολή” ανοίχτηκε παρουσία της Ε.. Το περιεχόμενο μία κάρτα απόχρωσης μπλε (Ελλάδα - Κυκλάδες ΄80) και τα γραφόμενα:

 

Αθήνα 12 Σεπτέμβρη 1985

 

Στην καθημερινήν αγοραπωλησία

Μεταπράτες

 

 . . .

 

Και πάνω απ' όλους οι Ποιητές να

Ποιούνται την Ποίηση πορευόμενοι

 

                            Φ.

 

Υ.Γ. Δώσε μου στίγμα

 

Φυσικά και έγιναν κουβεντούλες διάφορες με το Λενιώ και, πλάκα-πλάκα, “έφαγα το ξύλο της χρονιάς μου”. Όμως, ο καυγάς για το πάπλωμα. Περιττό να σου γράψω, θαρρώ, ότι στίγμα δεν έδωσα. Πάντως, το σημάδι αυτό με ξάφνισε, και γιατί όχι, σαν αρσενικό με κολάκεψε. Με την Φ. δεν έχω να μιλήσω τίποτα, όπως και από την Βέροια της έγραψα [503] (κι αυτό το αυθάδικο στην προστακτική του Υ.Γ.!).

24. 14/10/97 <> [0982] <> Τετράδιο 11, Σελίδα 018

    Πραγματικά τα μαθήματα για το MBA ξεκινήσανε την Παρασκευή, 3/10, και γύρω στις 17:30. Αντέξαμε μέχρι τις 16:00 της επομένης (όχι μονοκοπανιά βεβαίως). Εμείς της ΔΕΗ, αποχωρήσαμε ομαδικά. Γίνηκαν διάφορα. Το μόνο σίγουρο ότι πήγαμε “κουνώντας τα χέρια” ενώ, όλοι οι υπόλοιποι είχαν πάει προετοιμασμένοι και διαβασμένοι. Η συμμετοχή της ΔΕΚΠ (μας) ήταν σημαντική για την αποτυχημένη αυτή εμφάνισή μας. Πλήρης αδιαφορία. Αυτές είναι οι λέξεις. Αισθανόμασταν, λοιπόν, σαν τουρίστες σε μια ακατάλληλη αίθουσα (επιπέδου συνοικιακού φροντιστηρίου) με 45 και πλέον μαθητές (!) κι έναν κλασσικό ηλικιωμένο Αμερικανό καθηγητή (ο κ.M. μας) να μοιράζει ψεύτικα δολάρια (σε όσους κάτι τον ρωτούσαν και η ερώτηση του άρεσε) και κατηγορίες κατά των Αιγυπτίων (στην χώρα των οποίων είχε βρεθεί προσφάτως). Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος.

06. 14/10/17 <> [1254] <> Τετράδιο 16, Σελίδα 207

   Την Τετάρτη, 2/8, έντονο ενύπνιο στο οποίο ο ΔΧ. . . νυμφευόταν τη Χ! Δεν πάμε καλά! Από το Σάββατο, 5/8, μέχρι και το Σάββατο, 12/8, καθημερινό μπάνιο με τη Δ. η οποία και αυτή είχε “άδεια” από τη φύλαξη Δ. και Μ.!

 

    Τη Δευτέρα, 21/8, πήρα την Canon EOS 600D στο γραφείο. Ήθελα να συγκρίνω τις φωτογραφίες που θα έβγαζα, της Πατησίων, με αυτές της Canon 285 HS οι οποίες, ομολογώ, δεν με ικανοποιούν καθόλου. Έβγαλα, λοιπόν, τις φωτογραφίες μου και είπα στη Β. ότι είχα την “μεγάλη” φωτογραφική μηχανή στο γραφείο. Δίχως, να για ένα λεπτό διστάσει, η Β. ζήτησε “εξωτερική” (εκτός γραφείου) φωτογράφιση. Τι να κάνει και ο καλλιτέχνης – φωτογράφος (εγώ); Υπέκυψε στην απαίτηση του μοντέλου. Το κάναμε! Από τις 13:30 έως τις 14:30, περίπου, λοιπόν, φωτογράφιζα τη Β. σε Μουσείο και Εξάρχεια. Προκύψανε, θαρρώ, και κάποιες καλές φωτογραφίες. Η Β. το έχει! Το καταευχαριστηθήκαμε!

18. 14/10/19 <> [1287] <> Τετράδιο 17, Σελίδα 006

    Σήμερα, Δευτέρα 14 Οκτωβρίου, κατέβηκα στην Αθήνα ξεκινώντας με το 164 των 10:10. Άγιος Δημήτριος, metro και αποβίβαση στον Σταθμό της Ομόνοιας. Πήγα σε ένα κατάστημα, στα Χαυτεία, και έδωσα τέσσερεις κασέτες video8 να μου τις μετατρέψουν σε Format mp4. Τηλεφωνική, σχετική, συνεννόηση με τον τεχνικό.

      «Όξο νου», λοιπόν, και σαλάτα «Όξο νου», καλτσούνια μυζήθρας, κεφτεδάκια της γιαγιάς, τηγανητές πατάτες, απάκι και δύο φιάλες μπύρα «Ρεθυμνιακή Ξανθή». Ό,τι φάγαμε μας άρεσε.

       

    Είπαμε πολλά. Για τις ζωές μας, για την καθημερινότητά μας, για τα παιδιά μας. Η Χ. που ψάχνει να βρει ένα χόμπι για να γεμίζει τις ελεύθερες ώρες της. Συζητήσαμε, για πολλοστή φορά, το ότι μου απευθύνεται στον πληθυντικό. Το συμπέρασμα ήταν ότι μαζί μου ο ενικός «δεν της βγαίνει». Για μία ακόμα φορά της είπα ότι την αγαπάω. Συζητήσαμε και για φωτογραφίες και της ζήτησα να μου στείλει μια selfie της που να της αρέσει. Το θεώρησε απίθανο. Μένει να αποδειχθεί.

08. 14/10/20 <> [1303] <> Τετράδιο 17, Σελίδα 083

 

       Την Παρασκευή, 15/5, η Χ. με δύο like της και ένα σχόλιό της («Καλησπέρα! 😊 😊»), σε αναρτήσεις μου στο Facebook, κατάφερε και πάλι να με εκνευρίσει πολύ.

    Να σημειώσω, στο σημείο αυτό, ότι η Χ. συχνά-πυκνά με επισκέπτεται στα ενύπνιά μου. Ακόμα και σήμερα, την ονειρεύτηκα! Προφανώς ακόμα ζει, τουλάχιστον, στο υποσυνείδητό μου. Λεπτομέρειες για το ποιος και πότε εμφανίζεται στα ενύπνιά μου, αν σε ενδιαφέρει, θα βρεις στα βοηθητικά ημερολόγιά μου.

       Την Πέμπτη, 28/5, σχόλιο της Χ. σε φωτογραφία μου στο Facebook με καρφίτσες:

Καλησπέρα. Μυρίζομαι καινούριο hobby. . .

και δύο like της που με εκνεύρισαν και πάλι πολύ! Φυσικά και δεν απάντησα.

Ακόμα ένα like της Χ. στο τραγούδι “Hungry Heart” (Springsteen) που ανέβασα στο Facebook. Προφανώς ό,τι θυμάται χαίρεται. . .

Να είσαστε Καλά!

 

Σημείωση: Όλες οι φωτογραφίες είναι από τη Γλυφάδα και τραβήχτηκαν το Σάββατο . . . δεκατέσσερεις Οκτωβρίου 2017.

 

Ένα κλικ μακριά η Paula Cole στο σύνθεσή της “I Don’t Want To Wait” [1997]:

14/10/2024

1519. Αλοΐσιους: Εκατόν Τριάντα Επτά Χειρόγραφα και Μία Συλλογή

 

Το κείμενο που ακολουθεί το βρήκα στα χειρόγραφα του Αλοΐσιους. Μου έκανε εντύπωση το πόσο προσεκτικά γραμμένο ήταν. Καμία σχέση με τα ορνιθοσκαλίσματα των περισσοτέρων χειρογράφων του. Προφανώς πολύ το σκέφτηκε. Πολύ το βασάνισε. Δεν μπόρεσα, ωστόσο, να εντοπίσω το πακέτο των εκατόν τριάντα επτά χειρογράφων, για το οποίο γίνεται λόγος. Ίσως κάποια από αυτά, ή και το σύνολό τους, να βρίσκονται σκορπισμένα ανάμεσα στο μεγάλο πλήθος των χειρογράφων (του) που έχω στην κατοχή μου. Δεν κατάφερα, βεβαίως, να εντοπίσω ούτε και την των τραγουδιών συλλογή, για την οποία γίνεται λόγος. Ούτε καν μια κατάσταση τους. Ας έχει! Αλοΐσιους ήτανε, και ίσως ακόμα είναι, ό,τι ήθελε έκανε, ή και κάνει. . .

 

Ιδού:

 

Αθήνα,

16 Οκτωβρίου 2. . .

 

Αγαπητή . . .,

 

Ξόδεψα αρκετές ώρες σήμερα διαβάζοντας, ένα ένα, συγκεκριμένα χειρόγραφά μου και διορθώνοντας μικρά λάθη και αβλεψίες, αν και, όχι όλα και όλες. Τα συγκέντρωσα, λοιπόν, και θα σου παραδώσω αντίγραφά τους.

 

Τα μέτρησα. Είναι εκατόν τριάντα επτά (137) χειρόγραφα σημειώματα μου και, στο καθένα από αυτά, κάτι είχα να πω σ’ εσένα ή για ’σένα. Τα διάβασα. Αναθυμήθηκα. Κάποια, ομολογώ, τα εκτίμησα, και πάλι, πολύ. Θέλω, για τούτο, να σε ευχαριστήσω που, άθελά σου βεβαίως, μου έδωσες τη δυνατότητα να αρθρώσω λόγο.

 

Σε κάποια από τα χειρόγραφα αυτά είχα σημειώσει και τίτλους τραγουδιών που, τότε, έψαξα και βρήκα να ταιριάζουν με το περιεχόμενο τους. Δυσκολεύτηκα πολύ, μερικές φορές, για να βρω το κατάλληλο τραγούδι. Τα τραγούδια αυτά τα συγκέντρωσα, και πώς αλλιώς;, στα πέμπω. Παράκληση να ακούσεις το κάθε τραγούδι σε συνάρτηση με το κείμενο που συνοδεύει. Πρόκειται για συνδυασμούς που, κατά τη γνώμη μου, λειτουργούν.

 

Έλεγα να μην το κάνω. Βουβά ν’ αφήσω τα πράγματα στο πάει τους. Όμως· έχοντάς σε απέναντί μου και στιγμιαία ζυγιάζοντας τα πράγματα αποφάσισα και σου μίλησα για τα χειρόγραφα αυτά. Στη σκέψη μου βάρυνε και το που για ʼσένα είχα γράψει σε χρόνο ανύποπτο: 

Θα γίνεις

Γιαγιούλα
Και δεν
Θα σε ζεσταίνει
Το πόσο
Αγαπήθηκες
Γιατί
Θα τ’ αγνοείς

 

Δεν ήθελα πλέον ν’ αγνοείς. Ήθελα να ακριβώς γνωρίζεις. Να μη μπορείς να το αρνηθείς, να μου καταλογίσεις «Μα δεν μου μου το είπες!» ένα.

 

Ας πάρει, τέλος πάντων, ο καθένας τις ευθύνες του.

 

Ναι, δεν πιστεύω ότι θα κατορθώσεις να διαβάσεις και τα εκατόν τριάντα επτά αυτά χειρόγραφα.   Οι λόγοι πολλοί. Λόγοι που ακουμπάνε στον χαρακτήρα σου, την βολική «έλλειψη χρόνου», την αποδεκτή έλλειψη διάθεσης και άλλα σχετικά. Στο status quo. Κυρίως. Ίσως έτσι να είναι σαφώς καλύτερα. Τουλάχιστον, για ’σένα.

 

Το πρώτο χειρόγραφο είναι από τις 7 Απριλίου 19.., το τελευταίο από τις 7 Αυγούστου 19... Δεκατέσσερα έτη, σχεδόν, με τα χειρόγραφα τοποθετημένα κατά χρονολογική σειρά.

 

Αν έχεις την περιέργεια, την υπομονή και την επιμονή ένα προς ένα να τα διαβάσεις θα αλλάξει, πιστεύω, ο τρόπος που βλέπεις, πρώτα τον εαυτό σου και μετά εμένα. Για την κατανόηση κάποιων από αυτά τα χειρόγραφα θα χρειαστεί, ίσως, να σκαλίσεις τη μνήμη σου και να εστιάσεις σε ημερομηνίες.

 

Όχι, δεν θέλω να σε προβληματίσω και δεν θέλω σε καμία περίπτωση να σε φέρω σε δύσκολη θέση. Δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα θίξει το ζήτημα του αν τα διάβασες ή όχι, τι αποκόμισες (διαβάζοντάς τα) και άλλα σχετικά. Ας πούμε ότι η σχετική συζήτηση δεν έγινε ποτέ και ότι ποτέ δεν παρέλαβες χειρόγραφα και τραγούδια.

 

Έχω συνηθίσει απέναντί σου να αμύνομαι. Να προσπαθώ να μη σε φέρω σε θέση δύσκολη. Να μην αφήσω ένα αισθημάτων ποτάμι να ξεχειλίσει. Το μόνο που ζητώ, λοιπόν, είναι να μη διαγνώσεις αδιαφορία εκεί που υπάρχει καθαρή, και πλέον δηλωμένη, άμυνα.

 

Διάβασε τα! Νιώσε! Πες μου ή μη μου πεις!

 

Να είσαι Καλά!

 

Αλοΐσιους

 

Να είσαστε, κι εσείς, Καλά!

 

Ένα κλικ μακριά το Country τραγούδι “Let's Make Love” [2000], σύνθεση των Marv Green, Aimee Mayo, Chris Lindsey και Bill Luther,  με τη Faith Hill και το σύζυγό της Tim McGraw:

15/04/2024

1498. Πάντολμος Παλάμη [Χ Χάριν!]

Έχω, στον Η/Υ μου, ένα αρχείο MS Word. Το:

 

ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΒΙΒΛΙΟ 5^ο ΑΝΕΥ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΣΤΟ AEIPOTE BLOGSPOT.DOCX

 

Περιεχόμενό του τα τριακόσια δέκα (310) επιγράμματα, του Πέμπτου Βιβλίου  της Παλατινής Ανθολογίας, στο πρωτότυπο. Το «ANEY TOY AYTOY» επειδή μπήκα στον κόπο να αντικαταστήσω το «Του Αυτού», του αρχικού κειμένου, που άντλησα από το διαδίκτυο, με το όνομα του συγγραφέα του επιγράμματος (στο οποίο το «Του Αυτού» παρέπεμπε).

 

Το πιο πάνω αρχείο το χρησιμοποιώ για τις, στο παρόν ημερολόγιο, εγγραφές που σχετίζονται με επιγράμματα του Πέμπτου Βιβλίου της πιο πάνω Ανθολογίας. Διαβάζω, επιλέγω, αντιγράφω ή, ο ίδιος, μεταφράζω και (μια εγγραφή) ανεβάζω.

 

Λοιπόν, μέρες λίγες πριν, διάβασα. Επέλεξα. Θα, τελικά, μεταφράσω. Αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον μου, στο επίγραμμα που επέλεξα, ήταν το «παλάμη πάντολμε». Πρόκειται για το, με αύξοντα αριθμό διακόσια σαράντα οκτώ (248), επίγραμμα του Παύλου Σιλεντιάριου το οποίο και ακολουθεί:

 

5.248 ΠΑΥΛΟΥ ΣΙΛΕΝΤΙΑΡΙΟΥ

Ὦ παλάμη πάντολμε, σὺ τὸν παγχρύσεον ἔτλης

ἀπρὶξ δραξαμένη βόστρυχον αὐερύσαι;

ἔτλης; οὐκ ἐμάλαξε τεὸν θράσος αἴλινος αὐδή,

σκύλμα κόμης, αὐχὴν μαλθακὰ κεκλιμένος;

νῦν θαμινοῖς πατάγοισι μάτην τὸ μέτωπον ἀράσσεις·

οὐκέτι γὰρ μαζοῖς σὸν θέναρ ἐμπελάσει.

μή, λίτομαι, δέσποινα, τόσην μὴ λάμβανε ποινήν·

μᾶλλον ἐγὼ τλαίην φάσγανον ἀσπασίως.

Ή, σε μετάφραση της ταπεινότητάς μου:

Ω πάντολμη παλάμη, εσύ τόλμησες ν’ αδράξεις και να τραβήξεις την ολόχρυση μπούκλα; Τόλμησες; Δεν μαλάκωσε το θράσος σου κραυγή σπαρακτική, μαδημένη κόμη, αυχένας μαλακά κεκλιμένος;

Ματαίως τώρα συνεχώς με πάταγο το μέτωπο χτυπάς·

ποτέ πια τα στήθη της η φούχτα σου δε θα σιμώσει.

Μη, σ’ εκλιπαρώ δέσποινα, μια τέτοια ποινή μου επιβάλεις·

εγώ περισσότερο θα έστεργα μετ’ ευχαριστήσεως το ξίφος.

 

Προσπάθησα να κρατηθώ όσο το δυνατόν πιο κοντά στο αρχικό κείμενο, αφήνοντας (και) αμετάφραστες λέξεις κάποιες. Λέξεις που, πιστεύω, λειτουργούν και, συνεπώς,  δεν λόγος αντικατάστασής τους υπάρχει.

 

Για τον Παύλο Σιλεντιάριο έχω γράψει εδώ.

Για την Παλατινή Ανθολογία εδώ.

 

Εγώ το χάρηκα.

Εσύ;

Ένα κλικ μακριά, ο Roy Orbison στο, ετών εξήντα, τραγούδι του “In Dreams”:

05/12/2023

1294. «Το Σιγαθέν θνήσκει»

Ιανουάριος 1977. Περνώ δύσκολα. Προσπαθώ, ανεπιτυχώς, να κάνω σχέση μου μία να ανθήσει. Δεν μοιάζει να τα καταφέρνω. Όλες οι διαδικασίες, και συνεκδοχικά όλες οι δυσκολίες, της προσέγγισης είναι σε ισχύ. Οδηγούμαστε μάλλον σε ναυάγιο. Από εκείνες τις μέρες και το απόσπασμα της εγγραφής, από το χειρόγραφο ημερολόγιό μου, που ακολουθει:

03. 08/01/77, [0176], Τετράδιο 02, Σελίδα 146

. . .

    Χθες ρωτούσα τους εδώ ανθρώπους: “Σας έχει τύχει να χάσετε έναν άνθρωπο; Θέλω να πω όσο αφορά το μέγεθός του”. Και εννοούσα, φυσικά, την Κ. Όλες αυτές τις μέρες της σιωπής της πολύ μίκρυνε μέσα μου,  μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό. Το πράγμα κατάντησε να γενεί αστείο, γελοίο και ανεκδιήγητο. Χθες επιδίωξα να την συναντήσω για να μου δώσει τα στοιχεία που μου λείπουν για να δικαιολογήσω την συμπεριφορά της. Θα της έλεγα: “Το να υποφέρει ένας το καταλαβαίνω. Μα το να υποφέρουν δύο είναι ηλίθιο! Υποφέρετε;”. Μα πώς μίκρυνε τόσο πολύ! Πώς εξαφανίστηκε; Και θα μπορέσει να με πείσει γι’ αυτά που προσμένω; Μακάρι να είναι η ηλικία της και ο χαρακτήρας της.

    Τις προηγούμενες μέρες ολόκληρος πανικός, ολόκληρη θλίψη, ολόκληρη πίκρα, ολόκληρη πρόγευση της καταστροφής. Θα τα ξαναπούμε.

Τελικά, δεν την έχασα την Κ., τουλάχιστον εκείνη την εποχή. Τα καταφέραμε να κάνουμε τη σχέση μας να ανθήσει, να διαγράψει την πορεία της και να, αναπόφευκτα, σβήσει χρόνια μετά.

Γιατί τα θυμάμαι και τα γράφω όλα αυτά; Γιατί και πάλι πέρασε μια εποχή που έχασα έναν άνθρωπο, με την έννοια της ανυπαρξίας, και της παραμικρής, έστω, επικοινωνίας. Επιλογή μου και, βεβαίως, επιλογή του. Εγώ, άλλα θέλησα και για άλλα προσπάθησα.

Το πάλεψα, διαψεύστηκα και, ομολογώ, το παράτησα γκρεμίζοντας και κάποιες τελευταίες γέφυρες σαθρές.

Ναι. Δεν, τελικά, σχέσεις της μίας κλωστής επιθυμώ να συντηρήσω. . .

Ας πάει, λοιπόν, κι αυτό μαζί με τα άλλα. Τον ΚΦ, την ΜΦ, την ΑΜ και, βεβαίως, την ΕΜ.

Να είστε Καλά.

Ένα κλικ μακριά Λάκης Παπάς και «Ρίχνω Την Καρδιά Μου Στο Πηγάδι» από το άλμπουμ «Ματωμένος Γάμος, Παραμύθι Δίχως Όνομα» των Μάνου Χατζιδάκι, Νίκου Γκάτσου και Ιάκωβου Καμπανέλλη:

14/07/2020

1283. Μία κυρία. . . ατυχήσασα

Κάθε σχέση έχει τους κώδικές της. Κάθε σχέση χτίζεται, ακμάζει και, δυστυχώς, παρακμάζει. Ένα βασικό, κατά τη γνώμη μου, συστατικό μίας σχέσης είναι τα δώρα και τα δωράκια που ανταλλάσσονται. Ο καθένας δωρίζει, κατά την οικονομική του επιφάνεια και το βάθος των συναισθημάτων του, και ευελπιστεί ότι και τον παραλήπτη ευχαριστεί και τα αισθήματα και συναισθήματά του αποκαλύπτει.

Κάτι, επ’ αυτού, γνώριζε και ο «ολίγιστος» ο οποίος, την Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2008, έγραψε:

Αγάπη είναι να θέλεις να της αγοράσεις ένα πιροσκί με μοτσαρέλα και ντομάτα. . .

Προσωπικά, λατρεύω να δωρίζω σε αυτούς που αγαπώ. Μην φανταστείτε ακριβά δώρα και πολύπλοκες διαδικασίες προσφοράς. Απλά πράγματα. Κάτι που το βλέπεις, σου αρέσει και αμέσως το σκέφτεσαι στα χέρια του άλλου. Το αγοράζεις, το προσφέρεις και, κατά πάσα πιθανότητα, κάνεις δύο ανθρώπους ευχαριστημένους.

Έχουμε, λοιπόν, αυτόν που προσφέρει το δώρο και αυτόν για τον οποίο προορίζεται το δώρο. Και εδώ και το πράγμα μπορεί να μπλέξει. Διότι, βεβαίως, ο άλλος δεν υποχρεωμένος είναι να δεχτεί το δώρο που του προσφέρεις. Και ποια η αξία, εδώ που τα λέμε, ενός δώρου που γίνεται αποδεκτό με μία γκριμάτσα στη θέση του χαμόγελου;

Είχα την εντύπωση ότι σε κάποιο από τα ημερολόγια μου, και με αφορμή μία περίπτωση αποδοχής . . .μετά γκριμάτσας, είχα γράψει κάτι σαν:

Κάθε άρνηση αποδοχής ενός δώρου υποκρύπτει αδυναμία ή / και απροθυμία ανταπόδοσης.

Το έψαξα. Δεν το βρήκα πουθενά. Επιμένω ωστόσο ότι κάπου, τέτοιο κάτι το έγραψα.

Τη Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019, και από το κατάστημα «Μουστάκας», στην πλατεία Μοναστηρακίου, αγόρασα ένα κάτι τις και ζήτησα να μου το συσκευάσουν για δώρο. Προοριζόταν για ένα άτομο στο οποίο αγαπούσα να χαρίζω πράγματα. Πράγματα μικρής αξίας που ωστόσο αποτελούσαν, ακόμα μία, έκφραση του έντονου ενδιαφέροντος μου.

Κάθε φορά, λοιπόν, που  δώριζα μικροπράγματα, στο πιο πάνω άτομο, η ενέργεια μου αυτή οδηγούσε σε διαμαρτυρίες και ήπια επίπληξη. Μία, δύο, τρεις κι εγώ δεν γνωρίζω φορές πόσες. Μέχρι που φτάσαμε στην Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2019, που θεώρησα ότι η αντίδραση, για ένα μικροδωράκι και πάλι, ήταν πέραν του μέτρου. Στενοχωρήθηκα, εκνευρίστηκα αλλά, επιτέλους, συνειδητοποίησα την ματαιότητα των κινήσεων μου αυτών.

Κι επειδή, βεβαίως, η χρηματική αξία των δώρων ήταν ασήμαντη, προφανώς υπήρχε απροθυμία ανταπόδοσης. Αισθήματα και συναισθήματα αποκάλυπτα, ή, τουλάχιστον,  προσπαθούσα, και με την ενέργειά μου αυτή και προφανώς, και πάλι, για αυτά υπήρχε η απροθυμία ανταπόδοσης από την πλευρά του παραλήπτη των δώρων και δικαίωμά του.

Τελικά, συνέβη αυτό που είχα ζητήσει, την Πέμπτη,14 Μαρτίου 2019, όταν και πάλι είχα δεχτεί επίπληξη για ένα μικροδωράκι:

Δώσε μου έναν καλό λόγο για τον οποίο θα πρέπει να πάψω να δίνω χαρά στον εαυτό μου.

Πάνε, έτσι, τα δωράκια, πάνε οι επαφές, πάνε όλα. Απόμεινε τυλιγμένο και ορφανό το δωράκι, που ατύχησε και ποτέ δεν το κράτησε στα χέρια του, διαμαρτυρόμενο βεβαίως πριν το αποδεχθεί, το αγαπημένο άτομο, σε ντουλαπάκι μιας του γραφείου βιβλιοθήκης ένα.

Πρόκειται για ένα Lego BrickHeadz, και συγκεκριμένα το υπ’ αριθμ. 41599 (Series 2, 22)  ή, σε απλά Ελληνικά, για την κυρία Wonder Woman, αυτοπροσώπως, για την οποία κατέβαλα το ποσό των 9,99 €. Είπαμε, δεν είναι η χρηματική αξία, είναι η πρόθεση που μετράει.

Μου άρεσε πολύ αυτό το Lego, όταν μου το δώρισε ο γιος μου και το συναρμολόγησα την Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019. Μου άρεσε, κυρίως, ο όγκος και η πολυπλοκότητα της κόμης της κυρίας. Θα ήθελα πολύ να το συναρμολογήσει και να το έχει στα χέρια του και το αγαπημένο, εν λόγω, άτομο και το προσπάθησα.

Απέτυχα.

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

Ένα κλικ μακριά Χρήστος Θηβαίος και «Αγάπη (Πόσο Πολύ Σε Αγάπησα)» [1998], σε μουσική Βασίλη Δημητρίου και στίχους Κατίνας Παΐζη:

06/05/2020