1294. «Το Σιγαθέν θνήσκει»

Ιανουάριος 1977. Περνώ δύσκολα. Προσπαθώ, ανεπιτυχώς, να κάνω σχέση μου μία να ανθήσει. Δεν μοιάζει να τα καταφέρνω. Όλες οι διαδικασίες, και συνεκδοχικά όλες οι δυσκολίες, της προσέγγισης είναι σε ισχύ. Οδηγούμαστε μάλλον σε ναυάγιο. Από εκείνες τις μέρες και το απόσπασμα της εγγραφής, από το χειρόγραφο ημερολόγιό μου, που ακολουθει:

03. 08/01/77, [0176], Τετράδιο 02, Σελίδα 146

. . .

    Χθες ρωτούσα τους εδώ ανθρώπους: “Σας έχει τύχει να χάσετε έναν άνθρωπο; Θέλω να πω όσο αφορά το μέγεθός του”. Και εννοούσα, φυσικά, την Κ. Όλες αυτές τις μέρες της σιωπής της πολύ μίκρυνε μέσα μου,  μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό. Το πράγμα κατάντησε να γενεί αστείο, γελοίο και ανεκδιήγητο. Χθες επιδίωξα να την συναντήσω για να μου δώσει τα στοιχεία που μου λείπουν για να δικαιολογήσω την συμπεριφορά της. Θα της έλεγα: “Το να υποφέρει ένας το καταλαβαίνω. Μα το να υποφέρουν δύο είναι ηλίθιο! Υποφέρετε;”. Μα πώς μίκρυνε τόσο πολύ! Πώς εξαφανίστηκε; Και θα μπορέσει να με πείσει γι’ αυτά που προσμένω; Μακάρι να είναι η ηλικία της και ο χαρακτήρας της.

    Τις προηγούμενες μέρες ολόκληρος πανικός, ολόκληρη θλίψη, ολόκληρη πίκρα, ολόκληρη πρόγευση της καταστροφής. Θα τα ξαναπούμε.

Τελικά, δεν την έχασα την Κ., τουλάχιστον εκείνη την εποχή. Τα καταφέραμε να κάνουμε τη σχέση μας να ανθήσει, να διαγράψει την πορεία της και να, αναπόφευκτα, σβήσει χρόνια μετά.

Γιατί τα θυμάμαι και τα γράφω όλα αυτά; Γιατί και πάλι πέρασε μια εποχή που έχασα έναν άνθρωπο, με την έννοια της ανυπαρξίας, και της παραμικρής, έστω, επικοινωνίας. Επιλογή μου και, βεβαίως, επιλογή του. Εγώ, άλλα θέλησα και για άλλα προσπάθησα.

Το πάλεψα, διαψεύστηκα και, ομολογώ, το παράτησα γκρεμίζοντας και κάποιες τελευταίες γέφυρες σαθρές.

Ναι. Δεν, τελικά, σχέσεις της μίας κλωστής επιθυμώ να συντηρήσω. . .

Ας πάει, λοιπόν, κι αυτό μαζί με τα άλλα. Τον ΚΦ, την ΜΦ, την ΑΜ και, βεβαίως, την ΕΜ.

Να είστε Καλά.

Ένα κλικ μακριά Λάκης Παπάς και «Ρίχνω Την Καρδιά Μου Στο Πηγάδι» από το άλμπουμ «Ματωμένος Γάμος, Παραμύθι Δίχως Όνομα» των Μάνου Χατζιδάκι, Νίκου Γκάτσου και Ιάκωβου Καμπανέλλη:

14/07/2020

1147. Βόμβες Απουσίας

Είναι βόμβες. Βόμβες απουσίας. Δημιουργούνται αιφνιδίως. Σκάνε ακαριαία. Δημιουργία και έκρηξη πυροδοτούνται από μία ανάμνηση. Μια κίνηση. Ένα τραγούδι. Μία ταινία. Μια μοναξιά. Μια ατονία. Μια υποχώρηση. Μια ανάγκη. Μια ελπίδα. Μια εξακοντισμένη θέληση. Μια στενοχώρια.

Βόμβες είναι. Απουσίας. Σκάνε και τραυματίζουν το μυαλό. Την ψυχή. Τη σκέψη. Τη μνήμη. Το σώμα. Θρυμματίζουν. Αποσυνδέουν. Αποσυντονίζουν. Εξουθενώνουν. Πονούν.

Βόμβες.

Βόμβες απουσίας.

31/01/2018

0359. SMS [Short Message Service]

Ήταν μια εποχή που εκείνος και η Ν. αντάλλασσαν καθημερινώς μηνύματα μέσω των κινητών τηλεφώνων τους. Μια εποχή που είχε θαφτεί από τα χρόνια και τα όσα μεσολάβησαν. Χωρίστηκαν. Χαθήκανε. Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα που είχαν αρχίσει να επικοινωνούν γράφοντας με τον αντίχειρα. Τότε που τα κινητά δεν ήταν του συρμού και που δεν είχαν απορροφηθεί από την καθημερινότητα.

Θυμόταν τη διαδικασία. Τη συγκίνηση την κάθε φορά που έφτανε ένα μήνυμά της. Δίχως να ανταλλάσσουν τα σημαντικά και σπουδαία είχαν ανάγει την διαδικασία σε ένα απαραίτητο συστατικό της ζωής τους. “Δεν παίρνω μήνυμα” σήμαινε, και για τους δυο: “Δεν περνά ο χρόνος”.

Μετάνιωνε που δε φρόντισε να κρατήσει τα μηνύματα που τότε ταξίδευαν μεταξύ των συσκευών τους. Ήταν εκατοντάδες μα θα μπορούσε να το έχει επιχειρήσει. Και να το έχει καταφέρει. Τι θησαυρό θα κρατούσε αν τα είχε! Αποσπασματικά κράτησε μερικά από αυτά, τα πικρά τελευταία, αντιγράφοντάς τα και ήταν, πραγματικά, πολύτιμα.

Συλλογιζότανε την εποχή, τη διαδικασία, τη Ν. Έτσι ήρθε ένα από τα μηνύματα της και θρονιάστηκε στη σκέψη του. Βρισκόταν σε επαγγελματικό ταξίδι, με συναδέλφους, κάπου στη Μακεδονία. Επιστρέφανε με αυτοκίνητο και είχε πάρει να σκοτεινιάζει σε μια Εθνική Οδό γεμάτη έργα και παρακάμψεις Μηνύματα ταξιδεύανε σχεδόν κάθε μια ώρα. Μηνύματα που σπάζανε τη μονοτονία του ταξιδιού και χαϊδεύανε το στομάχι.
 
Πλησιάζανε πια στο τέλος της διαδρομής. Εκεί, στο ύψος της Κηφισιάς, ήλθε το μήνυμα της:

“Καλώς ήλθες στην πόλη”.

Και τον άγγιξε βαθιά. . .

Ακούγεται το τραγούδι “Et Si Tu N'Existais Pas” με τον Joe Dassin.

22/08/2007

0235. Θα Περάσει, λέω [ΝΚ]

Θα περάσει, λέω. Κι αυτό θα περάσει. Όπως τα άλλα. Όλα τα άλλα. Πάλι η αίσθηση ότι τα έχω πει όλα. Ότι υπάρχουν. Αρκεί να τα αναζητήσει κανείς. Να κοιτάξει και να δει. Μπορεί να μην γίνει ποτέ. Αλλά, υπάρχουν. Καταγεγραμμένα. Ανασαίνουν. Προσμένουν. Ο καιρός περνάει. Θάβονται. Απολησμονιούνται. Όλα τα ειπωμένα. Μένει η σκέψη να βασανίζει. Πεισματικά να επανέρχεται. Πράξε. Μίλησε. Χίλιες φορές όχι. Όχι πάλι από την αρχή. Όχι τα ίδια πράγματα με τους ίδιους ανθρώπους. Γιατί να καταλάβει σήμερα αυτός που δεν κατάλαβε εχθές; Θα περάσει, λέω. Θα ξεφυλλίσω ένα βιβλίο. Θα ακούσω ένα τραγούδι. Θα λύσω ένα σταυρόλεξο. Θα φάω ένα μήλο. Θα βγω στο μπαλκόνι. Θα σκύψω στα χαρτιά μου. Θα ανασαίνω ρυθμικά. Θα υπομονεύω. Θα οριοθετήσω την απογοήτευσή μου. Θα σωπάσω. Τίποτα. Έργω συνομολογημένο. Αυτό. Κουράστηκα να μάχομαι σκιές. Να προσμένω το θαύμα. Να ελπίζω. Και. Ότι συμβαίνει είναι νόμιμο. Ακριβώς επειδή συμβαίνει. Θα βγω στους δρόμους. Ανήσυχος. Ποντισμένος σ’ ένα σκέψεων ωκεανό. Θα βγω. Πάει, θα λέω. Αυτό ήτανε. Χάθηκε. Χαθήκαμε. Δεν θα τμηθούν πια οι τροχιές μας. Και. Έχω ξεχάσει το σχήμα των χεριών σου. Βαδίζω. Με βασανίζουν οι τόποι όπου συνυπήρξαμε. Πότε προλάβαμε και σπείραμε τόσες μνήμες; Βασανίζομαι. Τα βάζω με τον εαυτό μου. Τον αδύναμο εαυτό μου. Θα περάσει, λέω. Θα περάσει. Και. Βασανίζομαι.

Τι ακούγεται: Από το εξαιρετικό Making Movies των Dire Straits το αγαπημένο Hand in Hand.

10/11/2006

0218. Στο Παρά Πέντε [ΝΚ]

Δουλεύανε στην ίδια Εταιρεία, σε διαφορετικές υπηρεσίες. Γνωριστήκανε εκτός Εταιρείας. Εκείνη μικρή και ελεύθερη. Εκείνος μεγαλύτερος και νυμφευμένος. Σε κάποιες τυπικές του κινήσεις εκείνη ανταποκρίθηκε με ζέση και ορμή. Φάνηκε να ταιριάζουν.

Αρχίσανε να βλέπονται συχνά, να ανταλλάσσουν καθημερινώς μηνύματα. Εκείνη αρραβωνιάστηκε. Συνεχίζανε στον ίδιο ρυθμό. Στο οκτάωρο της δουλειάς ζούσαν σχεδόν μια διπλή ζωή. Συναντιόντουσαν. Πίνανε καφέ. Κάνανε μικροδουλειές, κυρίως εκείνης. Προγευματίζανε. 

Εκείνη παντρεύτηκε κι εκείνος ήταν παρών. Έμεινε έγκυος. Οι συναντήσεις τους αραιώσανε. Γέννησε το παιδί της. Ξαναβρεθήκανε. Συνεχίσανε. Ζούσαν και πάλι τα οκτάωρά τους. Ακκιζόντουσαν. Ανταλλάσσανε καθημερινώς μηνύματα. Γνώριζε ο ένας τη ζωή του άλλου. Όσοι τους έβλεπαν τους περνούσαν για ζευγάρι. Δεν ήτανε. Η σχέση τους είχε όλα τα άλλα εκτός από σεξ. Περάσανε έτσι σχεδόν τέσσερα χρόνια.

Κάποια στιγμή εκείνος, ερμηνεύοντας κάποιες κινήσεις και συζητήσεις τους, ζήτησε διακριτικά κάτι περισσότερο. Εκείνη δεν ανταποκρίθηκε όσο και όπως εκείνος θα επιθυμούσε. Ψυχρανθήκανε. Ανταλλάξανε κάποια συναισθηματικά φορτισμένα μηνύματα. Εκείνος αισθάνθηκε ακάλυπτος. Σιωπηλά συναινώντας κόψανε ακαριαία όλα τα νήματα που ενώνανε τις ζωές τους.

Χαθήκανε. Ουσιαστικώς και πλήρως.

Χαθήκανε.

Το τραγούδι που ακούγεται, και που έδωσε και τον τίτλο στην εγγραφή, είναι το “Στο Παρά Πέντε”, από το άλμπουμ "Δεν πα' να βρέχει", με τον Στέλιο Διονυσίου σε στίχους και μουσική του Μιχάλη Ρακιντζή.

Επιλέχθηκε κυρίως για τον στίχο:

“… Να μη με δεις πια ποτέ στη ζωή σου. . .”

που, στην περίπτωσή τους, ίσχυσε.

04/10/2006

ΝΜ [ΝΚ]

Όμορφη ιστορία το Διαδίκτυο. Με λίγη τύχη, λίγη γνώση και αρκετή υπομονή μπορεί κανείς να βρει ένα σωρό κείμενα, εικόνες και ήχους που τον ενδιαφέρουν. Αρκεί να γνωρίζει τι ζητάει και πώς να το ζητάει. Όλα, λέμε τώρα, μπορεί κανείς να τα βρει στο Διαδίκτυο. Ακόμα και παλιές, αδικαιολόγητα εξαφανισμένες, αγάπες να εικονίζονται διαφημίζοντας τσόκαρα Scholl για επαρχιακά φαρμακεία. Αν, λοιπόν, σας λείπει μια εικόνα για να συμπληρώσετε, ή να ολοκληρώσετε, ένα καμβά αναζητείστε την στο Διαδίκτυο. Ίσως και να σταθείτε τυχεροί [πως σας το εύχομαι!]. Τέλος πάντων, μέρα που είναι, χαλάλι της. Α! Και Χρόνια της Πολλά!

18/01/2006