1646. Αλοΐσιους: Μια που βασανίζει σκέψη

 

Πέρασαν ήδη δύο χρόνια από την τελευταία εγγραφή του παρόντος ημερολογίου που αφορούσε τον Αλοΐσιους Φλοπ. Συγκεκριμένα μια επιστολή του, που συνόδευε μια συλλογή εκατόν τριάντα επτά χειρογράφων σημειωμάτων του, προς μία Χ.

Το έχω ήδη αναφέρει: Όταν η έμπνευσή μου στερεύει τα χειρόγραφα του Αλοΐσιους αποτελούν μια εύκολη λύση. Σ’ αυτήν τη λύση καταφεύγω (και) σήμερα για να ξεπεράσω αυτή την έλλειψη και να φανώ συνεπής απέναντι στην δέσμευση, προς τον εαυτό μου τουλάχιστον, για τον ρυθμό των πέντε εγγραφών ανά μήνα στο ημερολόγιο αυτό. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κατέβηκα στο υπόγειο της Τ47. Άνοιξα το κιβώτιο με τα χαρτιά του Αλοΐσιους. Έβαλα το χέρι και άδραξα κάποια από αυτά. Τα διάβασα. Βρήκα, θαρρώ, κάτι κατάλληλο. Μια επιστολή, ή, μάλλον, το σχέδιο μιας επιστολής προς μία απροσδιόριστη «Αγαπητή». Ίσως την Χ, της προ διετίας εγγραφής, ίσως και κάποια άλλη. Ατυχώς, δεν υπάρχει σημειωμένη κάποια ημερομηνία Στο πάνω μέρος της πρώτης σελίδας σημειωμένη και υπογραμμισμένη η λέξη «Πρόχειρο». Αντιγράφω, αποκρυπτογραφώ κάποιες λέξεις, διαμορφώνω σε παραγράφους και μεταφέρω:

 

Αγαπητή,

 

Είναι μέρες τώρα που με βασανίζει μια σκέψη. Η σκέψη του να σου απευθύνω μια επιστολή. Ναι! Στους σημερινούς άχαρους καιρούς, που το να τους χαρακτηρίζουμε έτσι δεν είναι άμοιρο της προχωρημένης ηλικίας μας, ν’ ανοίξεις το πραγματικό γραμματοκιβώτιό σου και να βρεις!

 

Μια επιστολή, απτή, χειρόγραφη, σε φάκελο με γραμματόσημο, με αποστολέα και παραλήπτη, μεταφερμένη από τόπο σε τόπο. Θα αναθυμηθείς πιστεύω. Θα εκτιμήσεις. Τι κι αν έχουν περάσει δεκαετίες από την τελευταία φορά που βρήκες μια επιστολή στο γραμματοκιβώτιο σου. Ίσως και ακριβώς γι΄αυτό. Είναι καλά τα e-mail, καλά τα SMS και όλα τα σχετικά του σημερινού ψηφιακού κόσμου. Αλλά· δεν πάντα η ταχύτητα σώζει.

 

Θέλω να κρατήσεις στα χέρια σου αυτά που γράφω. Να υπάρχει υλική υπόσταση, να μην όλα είναι «μηδέν» και «ένα» βαλμένα στη σειρά και διαβασμένα σε φωτεινές οθόνες. Ζήσαμε δεκαετίες γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο. Δεκαετίες με χωρισμούς και επανασυνδέσεις. Χρόνια σιωπής και χρόνια με ένα ελάχιστο πλήθος συναντήσεων. Μια δύσκολη σχέση παρουσίας – απουσίας. Σε αγαπούσα και στο είχα πει, χρόνια μετά την έξαρση της αγάπης. Ποτέ δεν παραδέχτηκες κάτι αντίστοιχο. Ποτέ, τα τελευταία χρόνια, δεν στις συναντήσεις μας αγκαλιαστήκαμε. Είναι αυτές οι δεκαετίες που γνωριζόμαστε που μου δίνουν το δικαίωμα να επανέλθω· να συνοψίσω.

 

Δεν γνωρίζω πώς είσαι, τι κάνεις, αν υγιαίνεις ή όχι. Εύχομαι να είσαι Καλά. Είναι τώρα εδώ και σχεδόν τρία χρόνια που βιώνω ακόμα έναν χωρισμό μας. Έναν χωρισμό που εγώ προκάλεσα, κι εσύ ευχαρίστως αποδέχτηκες. Έναν χωρισμό που αισθάνομαι πως είναι ο τελευταίος. Δεν είναι πως δεν θα χωρίσουμε πια. Αυτό θα είχε σαν απαραίτητη προϋπόθεση το να ξανασμίξουμε κι αυτό είναι κάτι που πολύ δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ να συμβαίνει.

 

Είναι που, τελικά, αισθάνομαι τραυματισμένος από την συμπεριφορά σου και καμία διάθεση δεν πλέον για επανασύνδεση έχω. Δεν θα κάνω, λοιπόν, το πρώτο βήμα κι αν, παρ’ ελπίδα, το κάνεις εσύ την απάντηση την έχω ήδη στων χειλιών την άκρη: «Λυπάμαι». Δεν θα συντηρήσω τον παραμικρό μεταξύ μας διάλογο.  Θα τον τερματίσω ευθύς με ένα: «Δεν έχω τόπο να σταθώ· να σου μιλήσω». Έτσι είναι.

 

Είναι αυτό ακριβώς, το «Λυπάμαι», που με ώθησε να σου γράψω. Θέλω να το ακούσεις, να το δεις. Μια εποχή υπήρχε έρωτας· μια άλλη αγάπη. Τώρα από τα δύο τίποτα. Μονάχα ανάγκη. Ναι. Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω. Αισθάνομαι, νέτα σκέτα, την ανάγκη να σε έχω, σαν φίλη τώρα πια, στη ζωή μου. Αποδεδειγμένα δεν γίνεται, Το γεγονός με εκνευρίζει. Με ζορίζει. Με ταλαιπωρεί. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να χρωματίσει την καθημερινότητά μου και γνωρίζω καλά πώς και το αγνοείς και πώς, αν δεν το αγνοούσες, ουδόλως το επιθυμείς.

 

Όπως και να έχει: Υγίαινε.

 

Αλοΐσιους Φλοπ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το αν τελικά ο Αλοΐσιους ταχυδρόμησε την, κατά τη γνώμη μου, δακρύβρεχτη αυτή επιστολή δεν το γνωρίζω. Προσωπικά, και για την εικόνα που, μέσα από τα χειρόγραφά του, έχω σχηματίσει γι’ αυτόν, προτιμώ να μην την έχει στείλει. Είναι αυτό το πιο πάνω «Δεν έχω τόπο να σταθώ· να σου μιλήσω» που δείχνει πως δεν πατάει σε στέρεο έδαφος. Είναι ο φόβος του, αν τον έχω σωστά ψυχολογήσει, να γυρίσει η «Αγαπητή» και να του πει: «Και πότε ανταποκρίθηκα στα αισθήματά σου;» ή «Και πότε σου υποσχέθηκα κάτι;». Κάτι τέτοιο πραγματικά θα εξουδετέρωνε τον άκρως λογικό και ρεαλιστή, παρά τις εκρήξεις συναισθηματικότητας, Αλοΐσιους.

 

Να είσαστε Καλά!

 

Ένα κλικ μακριά ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και τα Κίτρινα Ποδήλατα στο «Έτσι Κι Αλλιώς», σύνθεση των Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Ισαάκ Σούση:

 

 23/05/2026

1519. Αλοΐσιους: Εκατόν Τριάντα Επτά Χειρόγραφα και Μία Συλλογή

 

Το κείμενο που ακολουθεί το βρήκα στα χειρόγραφα του Αλοΐσιους. Μου έκανε εντύπωση το πόσο προσεκτικά γραμμένο ήταν. Καμία σχέση με τα ορνιθοσκαλίσματα των περισσοτέρων χειρογράφων του. Προφανώς πολύ το σκέφτηκε. Πολύ το βασάνισε. Δεν μπόρεσα, ωστόσο, να εντοπίσω το πακέτο των εκατόν τριάντα επτά χειρογράφων, για το οποίο γίνεται λόγος. Ίσως κάποια από αυτά, ή και το σύνολό τους, να βρίσκονται σκορπισμένα ανάμεσα στο μεγάλο πλήθος των χειρογράφων (του) που έχω στην κατοχή μου. Δεν κατάφερα, βεβαίως, να εντοπίσω ούτε και την των τραγουδιών συλλογή, για την οποία γίνεται λόγος. Ούτε καν μια κατάσταση τους. Ας έχει! Αλοΐσιους ήτανε, και ίσως ακόμα είναι, ό,τι ήθελε έκανε, ή και κάνει. . .

 

Ιδού:

 

Αθήνα,

16 Οκτωβρίου 2. . .

 

Αγαπητή . . .,

 

Ξόδεψα αρκετές ώρες σήμερα διαβάζοντας, ένα ένα, συγκεκριμένα χειρόγραφά μου και διορθώνοντας μικρά λάθη και αβλεψίες, αν και, όχι όλα και όλες. Τα συγκέντρωσα, λοιπόν, και θα σου παραδώσω αντίγραφά τους.

 

Τα μέτρησα. Είναι εκατόν τριάντα επτά (137) χειρόγραφα σημειώματα μου και, στο καθένα από αυτά, κάτι είχα να πω σ’ εσένα ή για ’σένα. Τα διάβασα. Αναθυμήθηκα. Κάποια, ομολογώ, τα εκτίμησα, και πάλι, πολύ. Θέλω, για τούτο, να σε ευχαριστήσω που, άθελά σου βεβαίως, μου έδωσες τη δυνατότητα να αρθρώσω λόγο.

 

Σε κάποια από τα χειρόγραφα αυτά είχα σημειώσει και τίτλους τραγουδιών που, τότε, έψαξα και βρήκα να ταιριάζουν με το περιεχόμενο τους. Δυσκολεύτηκα πολύ, μερικές φορές, για να βρω το κατάλληλο τραγούδι. Τα τραγούδια αυτά τα συγκέντρωσα, και πώς αλλιώς;, στα πέμπω. Παράκληση να ακούσεις το κάθε τραγούδι σε συνάρτηση με το κείμενο που συνοδεύει. Πρόκειται για συνδυασμούς που, κατά τη γνώμη μου, λειτουργούν.

 

Έλεγα να μην το κάνω. Βουβά ν’ αφήσω τα πράγματα στο πάει τους. Όμως· έχοντάς σε απέναντί μου και στιγμιαία ζυγιάζοντας τα πράγματα αποφάσισα και σου μίλησα για τα χειρόγραφα αυτά. Στη σκέψη μου βάρυνε και το που για ʼσένα είχα γράψει σε χρόνο ανύποπτο: 

Θα γίνεις

Γιαγιούλα
Και δεν
Θα σε ζεσταίνει
Το πόσο
Αγαπήθηκες
Γιατί
Θα τ’ αγνοείς

 

Δεν ήθελα πλέον ν’ αγνοείς. Ήθελα να ακριβώς γνωρίζεις. Να μη μπορείς να το αρνηθείς, να μου καταλογίσεις «Μα δεν μου μου το είπες!» ένα.

 

Ας πάρει, τέλος πάντων, ο καθένας τις ευθύνες του.

 

Ναι, δεν πιστεύω ότι θα κατορθώσεις να διαβάσεις και τα εκατόν τριάντα επτά αυτά χειρόγραφα.   Οι λόγοι πολλοί. Λόγοι που ακουμπάνε στον χαρακτήρα σου, την βολική «έλλειψη χρόνου», την αποδεκτή έλλειψη διάθεσης και άλλα σχετικά. Στο status quo. Κυρίως. Ίσως έτσι να είναι σαφώς καλύτερα. Τουλάχιστον, για ’σένα.

 

Το πρώτο χειρόγραφο είναι από τις 7 Απριλίου 19.., το τελευταίο από τις 7 Αυγούστου 19... Δεκατέσσερα έτη, σχεδόν, με τα χειρόγραφα τοποθετημένα κατά χρονολογική σειρά.

 

Αν έχεις την περιέργεια, την υπομονή και την επιμονή ένα προς ένα να τα διαβάσεις θα αλλάξει, πιστεύω, ο τρόπος που βλέπεις, πρώτα τον εαυτό σου και μετά εμένα. Για την κατανόηση κάποιων από αυτά τα χειρόγραφα θα χρειαστεί, ίσως, να σκαλίσεις τη μνήμη σου και να εστιάσεις σε ημερομηνίες.

 

Όχι, δεν θέλω να σε προβληματίσω και δεν θέλω σε καμία περίπτωση να σε φέρω σε δύσκολη θέση. Δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα θίξει το ζήτημα του αν τα διάβασες ή όχι, τι αποκόμισες (διαβάζοντάς τα) και άλλα σχετικά. Ας πούμε ότι η σχετική συζήτηση δεν έγινε ποτέ και ότι ποτέ δεν παρέλαβες χειρόγραφα και τραγούδια.

 

Έχω συνηθίσει απέναντί σου να αμύνομαι. Να προσπαθώ να μη σε φέρω σε θέση δύσκολη. Να μην αφήσω ένα αισθημάτων ποτάμι να ξεχειλίσει. Το μόνο που ζητώ, λοιπόν, είναι να μη διαγνώσεις αδιαφορία εκεί που υπάρχει καθαρή, και πλέον δηλωμένη, άμυνα.

 

Διάβασε τα! Νιώσε! Πες μου ή μη μου πεις!

 

Να είσαι Καλά!

 

Αλοΐσιους

 

Να είσαστε, κι εσείς, Καλά!

 

Ένα κλικ μακριά το Country τραγούδι “Let's Make Love” [2000], σύνθεση των Marv Green, Aimee Mayo, Chris Lindsey και Bill Luther,  με τη Faith Hill και το σύζυγό της Tim McGraw:

15/04/2024

1466. Αλοΐσιους: Περί των στη φιλία τάσεων

Πόσο καιρό έχει να εμφανιστεί η ετικέτα «Αλοΐσιους» στο παρόν ημερολόγιο; Αναρωτήθηκα. Το έψαξα. Βρήκα. Περισσότερο από τρία χρόνια! Από την Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2020, και την εγγραφή:

 

1274. Αλοΐσιους:Σχέσεις της μίας κλωστής

 

Μοιάζει, λοιπόν, πως ανάμεσα στο τότε και στο τώρα δεν μου έλειψε η έμπνευση. Δε χρειάστηκε να καταφύγω στα, γνωστά, του Αλοΐσιους χειρόγραφα.

 

Να, όμως, που ήρθε η στιγμή που η έμπνευση μοιάζει να μου κούνησε το μαντίλι και αναγκάζομαι, θα έλεγα, να προστρέξω, ακόμα μία φορά, στα πιο πάνω χειρόγραφα. Τα ανέσυρα. Τα ξεφύλλισα. Διάλεξα μια κιτρινισμένη σελίδα. Αντιγράφω:

 

Κάθε σχέση, φιλική, ερωτική, άλλη, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα διαμορφώνει μία τάση για το προς τα πού, και ίσως πώς, θα κινηθεί. Σήμερα θέλω να μιλήσω  για μία φιλία ετών πολλών. Μια σχέση με διάρκεια που προσεγγίζει τον μισό αιώνα. Μια σχέση η κατεύθυνση / τάση της οποίας διαμορφώθηκε από τα πρώτα έτη, αλλά εγώ δεν ήθελα ή δεν μπορούσα να το αντιληφθώ. Τώρα όμως, τόσες δεκαετίες μετά, συνειδητοποιώ πως, στην ουσία, με τη φίλη, για την οποία μιλώ, συναντιόμασταν οπότε, όσο και όταν αυτή ήθελε.  Λίγες οι φορές που ζήτησα και έλαβα. Πολλές οι φορές που ήθελα να ζητήσω μια συνάντηση, μια συνομιλία και δεν το έκανα. Ήθελα να το ψυχανεμιστεί, να καταλάβει, να προτείνοντας συγκατανεύσει. Δεν το έπραξε. Σήμερα έφτασα στο σημείο να αισθάνομαι πως αισθάνομαι περισσότερο φίλος της από ότι αισθάνομαι ότι αυτή αισθάνεται για εμένα. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν μπορώ να της πω «Γιατί δεν με αισθάνεσαι τόσο φίλο σου όσο φίλη μου σε αισθάνομαι εγώ;». Δεν μπορώ να παρέμβω στη ζωή της, στις προτεραιότητες της. Είναι, προφανώς, δικαίωμά της να όπως θέλει ζει. Να όπως θέλει αισθάνεται. Εγώ όμως, έχω σκέψεις δεύτερες. Αισθάνομαι ζορισμένος. Αδικαίωτος. Καταπιεσμένος από το γεγονός του ότι δεν  συναντιόμαστε συχνότερα, δεν μιλάμε, δεν βάζουμε ένα τραπεζάκι ανάμεσά μας. Πρόβλημά μου αλλά, από την άλλη, αν αυτό είναι κάτι που τόσο με δυσαρεστεί γιατί να το αποδεχτώ, γιατί να το συνεχίσω; Ήδη στη μακροχρόνια σχέση μας υπήρξαν μεγάλα διαστήματα, ακόμα και ετών,  σιωπής. Διαστήματα τα οποία, με τρόπο μαγικό κάποτε, πάντα καταφέρναμε να ξεπεράσουμε. Συνεπώς, στο εύλογο ερώτημα «Τι θα πείραζε αν προσθέταμε ένα ακόμα διάστημα σιωπής;» η απάντηση μοιάζει να είναι «Τίποτα!». Από την άλλη η ζωή είναι μία και λιγοστή, πλέον. Υπάρχει η δυνατότητα για την πανάκριβη πολυτέλεια της σιωπής; Και ο εγωισμός; Ο εαυτός; Τι πράττουμε όταν η φίλη, χαρά χαρούμενη, εμφανιστεί και ζητήσει να, όταν και όπως την εξυπηρετεί, συναντηθούμε; Μίζερο το να αρνηθώ. Μίζερο και το να, με τις πιο πάνω σκέψεις και μισή καρδιά, συγκατανεύσω. Ο κάθε εαυτός θέτει τα όριά του, αναπτύσσει τις άμυνες του.  Δύσκολο κάποιος να μεταβάλλει τον χαρακτήρα, την αγωγή και τον τρόπο που σκέφτεται και δρα για να με τον απέναντι συναντηθεί διανύοντας μια απόσταση του μισού μεγαλύτερη. Η σιωπή της μου δίνει χρόνο και παράλληλα με εκνευρίζει. Δεν είναι εύκολο να ανέχεσαι. Δεν είναι εύκολο να απορρίπτεις Το παρελθόν μας υπάρχει και βοά. Αισθάνομαι παγιδευμένος. Αρκετές οι φορές που αποφάσισα κι όμως υπαναχώρησα ζητώντας τη συνέχιση της σχέσης μας. Θα δείξει!

 

Να είσαστε Καλά

Να προσέχετε και

Να σέβεστε

Τις σχέσεις σας

 

Ένα κλικ, η «δακτυλισμό», όπως πρόσφατα έμαθα πως αποδίδεται στα Ελληνικά το «κλικ», μακριά, αγαπημένος Dean Martin και “Red Roses For A Blue Lady”, σύνθεση των Sid Tepper και Roy C. Bennett:

25/05/2023

1274. Αλοΐσιους: Σχέσεις της μίας κλωστής

Ο μέγας Δημόκριτος το είπε ή το έγραψε, αν προτιμάτε: «Ομοφροσύνη φιλίην ποιεί». Είχε, βεβαίως, δίκιο. Το βιώνω κάθε φορά που ανασύρω ένα χειρόγραφο του Αλοΐσιου για να ξεπεράσω την, όλο και μεγαλύτερη – ομολογώ, έλλειψη έμπνευσης και να μπορέσω να κρατηθώ στις πέντε αναρτήσεις ανά μήνα στο παρόν ημερολόγιο. Τόσο κοντινό μου αισθάνομαι τον Αλοΐσιους στην σκέψη και τα αισθήματα που σχεδόν ταυτίζομαι με αυτόν. Είναι σίγουρο· αν είχα την τύχη να τον γνωρίζω, να τον συναναστραφώ θα καταλήγαμε να είμαστε οι καλύτεροι φίλοι. Από την άποψη αυτή είναι μεγάλο κρίμα που οι δύο εμείς στερηθήκαμε αυτή τη δυνατότητα. Κρίμα και, ίσως, άδικο. Όμως αρκετά φλυάρησα. Ακολουθεί ένα, ως συνήθως σύντομο, κείμενο του Αλοΐσιου το οποίο τιτλοφόρησα «Σχέσεις της μίας κλωστής»:

Υπάρχουν σχέσεις που κρατιούνται από μία κλωστή. Σχέσεις, με διαδρομή στο χρόνο, που ξέφτισαν κι απόμεινε μια θλιβερή κλωστή να θυμίζει στον έναν τον άλλο. Ένα ξεφτίδι για γιορτές, γενέθλια και, συνήθως, Πρωτοχρονιά και ίσως Πάσχα. Τότε που η κλωστούλα λαμπυρίζει και ανταλλάσσονται άψυχα, τυπικά, γραπτά μηνύματα. Και μόνο, ίσως, για να θυμίζουν αυτό που κάποτε υπήρξε, ή παραλίγο να υπάρξει και, πια, χάθηκε. Ούτε σκέψη για τηλεφωνικές επικοινωνίες και, πολύ περισσότερο, για συναντήσεις. Καμία λαχτάρα να ακούσεις τη φωνή του άλλου. Να συνομιλήσεις. Να τα του βίου του  πληροφορηθείς. Ένα τυπικό «Χρόνια Πολλά», που νομοτελειακά ακολουθείται από ένα «Ευχαριστώ πολύ», και βάλτε όσα θαυμαστικά νομίζετε, και έξω από την πόρτα. Μια υποχρέωση που βγήκε. Εύκολα και απλά. Της μια κλωστής σχέσεις σε νάρκη χειμέρια. Σχέσεις για τις οποίες ξεκίνησες να ζητήσεις ένα εκατομμύριο και σου έδωσαν ένα σκέτο ένα. Θα το δεχτείς; Θα το πάρεις; Ποιο το νόημα να αφήσεις το πράγμα να σέρνεται, να από την κλωστούλα του κρατιέται, να ακόμα ελπίζεις; Ακριβώς οι σχέσεις που σε εκνευρίζουν, που σε κάνουν να αισθανθείς άβολα, να αναθυμηθείς και να πικραθείς. Για όσα δεν έγιναν, για όσα έγιναν, για όσα χάθηκαν και πάνε. Για τη διάψευση των πόθων και των ελπίδων σου. Λοιπόν; Δεν είναι προτιμότερο να απλώσεις για το ψαλιδάκι;

Καλό Σαββατοκύριακο!

Ένα κλικ μακριά η Pink στο “Whatever You Want”:

06/03/2020

1260. Με σαράντα πέντε, του Αλοΐσιους, λέξεις

Στα δύσκολα ο Αλοΐσιους πάντοτε βοηθά. Ας είναι καλά τα χειρόγραφα του, που βρέθηκαν στα χέρια μου, και το αποδεδειγμένο, πλέον, ταίριασμά μας σε επίπεδο σκέψης, συναισθημάτων αλλά και αντιδράσεων. Ακόμα μία φορά λοιπόν, κι ας όψεται η απουσία έμπνευσης, καταφεύγω στα κείμενα του και επιλέγω να πληκτρολογήσω το που ακολουθεί σύντομο:

Απόφαση της στιγμής υποκινημένη από τη δυνατότητα. Παρόρμηση. Μίλησα, είπα, επισήμανα, κατέδειξα. Αφαίρεσα ισχνές δικαιολογίες. Μοιράστηκα την ευθύνη. Καμία αντίδραση. Ομολογώ. Το περίμενα. Δεν κέρδισα τα περισσότερα που λαχταρούσα. Έχασα τα  λίγα που είχα κερδίσει. Έμειναν κάποια ξεφτίδια.   Κουτσάθηκα. Μια τελεία θέλω. Και μία παύλα.

Ένα κλικ μακριά “Come And Get Your Love” με τους Redbone:

19/12/2019

1228. Αλοΐσιους – Περί Διαλόγων

Η     τελευταία φορά που κατέφυγα στη βοήθεια του Αλοΐσιου ήταν στις 26 Ιανουαρίου, φέτος. Έφτασε η στιγμή να το επαναλάβω. Ζέστη, απουσία σοβαρών γεγονότων, κόπωση που προσκαλεί την οκνηρία. Ανοίγω το κιβώτιο με τα χειρόγραφα του Αλοΐσιου. Διαλέγω, ως συνήθως, ένα στην τύχη. Ό,τι και να περιέχει θα το ανεβάσω. Στάθηκα τυχερός, θαρρώ. Κρίνετε!

Διάλογοι. Προφορικοί ή γραπτοί. Ενημέρωση. Μεταφορά πληροφορίας. Κυρίως εξωτερίκευση αισθημάτων και συναισθημάτων. Δράση και αντίδραση. Η τέχνη του να ακούς. Να προσέχεις. Να αντιλαμβάνεσαι.  Να μην προκαταλαμβάνεις. Με τη σειρά σου να εκθέτεις τις σκέψεις σου. Να επικοινωνείς.

Διάλογοι με πρόσωπα αγαπημένα. Ένα μικρό, την κάθε φορά, θαύμα. Να μιλήσεις. Να εισακουστείς. Να προκαλέσεις την προσοχή του συνομιλητή σου. Να του δώσεις χώρο. Να τον προσκαλέσεις να κατανοήσει. Να συνομιλήσει με ειλικρίνεια.  Να εξωτερικεύσει. Ένα διανοητικό παιχνίδι ποιότητας.

Η μεγάλη απογοήτευση. Όταν ο συνομιλητής αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων. Όταν δεν αντιλαμβάνεται. Δεν κατανοεί. Παρεκκλίνει. Αφήνει ανεκμετάλλευτους τους χώρους που του δίνεις. Απαντά με άλλα αντ’ άλλων. Υπεκφεύγει.

Συμβαίνει συχνά. Να απογοητευτείς από έναν διάλογό που είχες. Να πικραθείς. Να οπισθοχωρήσεις. Προφανώς κάτι δεν πάει καλά μ’ εσένα. Ίσως εκτιμάς υπερβολικά τα λόγια σου. Ίσως επιθυμείς τα αδύνατα. Λοιπόν, διαψεύδεσαι. Απογοητεύεσαι. Υποφέρεις.

Όμως. Αυτή είναι η τάξη των πραγμάτων. Συγκεκριμένοι οι άνθρωποι με τους οποίους συγκατοικείς στον πλανήτη.  Συγκεκριμένοι και αυτοί που βρέθηκαν στο διάβα σου. Αυτοί που βρέθηκες στο δικό τους.

Με το χώμα που έχουμε θα φτιάξουμε τα τσουκάλια μας. Εκτός κι αν δεν τα φτιάξουμε. . .

Ένα κλικ μακριά Amy Macdonald και “This Is Life”:

09/06/2019