Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2020

1310. Πριν, ακριβώς, μήνες 527

12. ΗΜΙΤΕΛΗΣ ΑΣΚΗΣΗ ΓΡΑΦΗΣ Νο 9

Γράψαμε ένα ποίημα του χωρισμού τώρα ας γράψουμε και ένα κείμενο του χωρισμού. Όχι γιατί είναι τόσο σίγουρο ότι θα χωρίσουμε μα γιατί η μοναξιά μας είναι ανείπωτη. Ο μαρασμός μας είναι ανείπωτος. Δύσκολα έργα πιάνω να κάνω και δε γνωρίζω πως να τα καταφέρω και μήτε και θέλω να σε τρομάξω. Μονάχα θέλω να μιλήσω.

        Κάθομαι εδώ μοναχός και έρημος στην 306 του Γκίνη και περιμένω να κάνω μάθημα 6-9 να σηκωθώ να φύγω. Κάθομαι να δω τη ζωή μου να δω τι κατάφερα κι εγώ τόσο ταξιδεύοντας κι όλα είναι αποτροπιαστικά άδεια. Σκέφτομαι και σένα και σκάω ένα χαμόγελο. Μου έρχονται στο νου να σου πω κάτι γλυκερές φράσεις όπως “Μικρούλα μου”, “Ματάκια μου” και με πιάνει μια απορία για το πως τις σκέφτομαι. Στ’ αληθινά όμως τις σκέφτομαι και πια λέω:

- Τι μου έχεις κάνει;

        Δύο και είκοσι πέντε είναι η ώρα και σκέφτομαι τι να πράττεις και τι να λες τώρα δα. Προσπαθώ να κατανοήσω τι γίνεται μέσα στο στήθος μου και πια αδύνατο. Κάτι σαν κάψιμο, κάτι σαν βάρος, κάτι απροσδιόριστο. Τα πράγματα με μένα δεν ήταν κανονικά και τώρα πως να πω ότι απορώ; Η χαρά που μου δόθηκε στις 17 του Νοέμβρη ήταν λίγη και συνειδητή και για τούτο τεράστια. Τη σκέψη έκανα:

- Τώρα είμαστε μαζί κι όλα είναι ταιριαστά όμως οι μέρες που έρχονται;

        Κατεβαίνω τώρα δυο πρωινά στο Πολυτεχνείο και κάθομαι στη βιβλιοθήκη και πίνω καφέ και μονάχα σε σκέφτομαι. Σκέφτομαι τη “φιλία” που μου ζήτησες και λέω:

- Τι να την κάνεις; Σου είναι άχρηστη.

“Θεέ μου!” λέω, “πώς θα τελειώσει;”

Ανοιγοκλείνουν οι πόρτες και μπαίνουν συνάδελφοι και μήτε ξέρουν τι κάνω. Κάνω κουράγιο να γράφω να πεισθώ τέλος πάντων ότι κάτι είμαι κι εγώ. Κάνω προσπάθειες να κρατήσω την Τετάρτη που ζήσαμε και ξέρεις; Απορώ πολύ που δε σου κράτησα το χέρι.

        Μα δεν το χωράει ο νους μου ότι οι άνθρωποι μπορούν να αποφασίζουν για τις καρδιές τους. Αγόρασα σήμερα μια κασέτα να τη γεμίσω τραγούδια για τη γιορτή σου που έρχεται. Θέλω να γράψω τραγούδια του “έρωτα” και πίστεψε φοβάμαι μην ακούγοντάς τα τον “άλλο” , συμπάθησέ με, σκέφτεσαι. Σε βρίσκω αξιολάτρευτη και απορώ πώς, μέχρι τώρα τουλάχιστον, σ’ άφησε μοναχή. Άμα ζήσουμε μαζί θα είναι υπέροχο και πολύ φοβάμαι ότι δεν. Πάλι, λέω, δε γίνεται λίγο θα με συμπαθεί και θα μ’ αγαπήσει στο τέλος 

        Αχ! Θεούλη μου τι κάθομαι και γράφω εδώ μοναχός στο τραπεζάκι. Κακό και άσχημο τίποτα δε βρίσκω να κάνω. Λοιπόν τώρα θα μιλά γλυκά στις φίλες της σκέφτομαι. Και πόσο είσαι αξιολάτρευτη στ’ αληθινά το ξέρεις; Μα τι θες να κάνω; Κι αν φτάσουν τα χαρτιά αυτά στα χέρια σου; Μάθε στην αρχή το πήρα αψήφιστα, μα τώρα; Μα είναι γράψιμο του χωρισμού αυτό; Θα ήθελα να είχα μια καρδιά ήρεμη, ακομμάτιαστη, καλύτερα να το μπορώ να σε ζητήσω. Μα δεν την έχω. Και πάλι τι αξία έχουν τα λόγια;

        Να! Ήταν ένα δασάκι σ’ ένα βουνό και μέσα του κάτι σκιουράκια ζούσαν και έπεφτε ο ήλιος και Θεέ μου! Τι όμορφα χρώματα που έβλεπες και μετά έπιασε βροχή και ξέρεις; Τίποτα δεν ασχήμυνε και μετά ένα σκιουράκι ένας κυνηγός το σκότωσε. Και τώρα; Μα τι σου γράφω; Είναι μονάχα ότι είμαι “αλλόηχος” και δεν το κρύβω. Πάλι. Ήταν μια θάλασσα και “πλατς” τα κυματάκια σκάζανε και κίναγες τα πόδια σου και σήκωνες τον άμμο και έπιασε βροχή και μετά βγήκε ένας ήλιος μα ξέρεις; Τι κόκκινος! Αφήνω την 306 και πάω στην Βιβλιοθήκη να συνεχίσω να παραληρώ.

        Είμαι διωγμένος σαν σκυλί. Πουθενά δε βρήκα να καθίσω στην Βιβλιοθήκη και κάθισα σ’ ένα χαμηλό πεζουλάκι να μιλήσω να απαλύνω το πέρασμα του χρόνου μέσα μου. Απέναντι σωρός τα πεταγμένα στεφάνια απ’ τη “γιορτή” του Πολυτεχνείου και είναι να σου σφίγγεται η καρδιά. Συμπάθησέ μου αυτά τα κολλυβογράμματα, πρέπει να γράψω.

        Γνωρίζεις που θέλω να σου δωρίσω τις “Έξη Νύχτες στην Ακρόπολη” του Σεφέρη για τη γιορτή σου. Ψάχνω την αφιέρωση και θέλω να είναι κάτι πολύ σπουδαίο μα δεν το βρίσκω. Αρχίζω: 

            Όταν ο χρόνος ξαφνιστεί

            Και σκύψει και δαγκάσει...

Μετά; Καλά δε θα ΄ναι άμα το βρω; Ραγιάδες... ραγιάδες...

        Κατερίνα, πια δεν κρατώ να μη γράψω τ’ όνομά σου, άμα είναι να χωρίσουμε, τι να χωρίσουμε μικρή μου; Θέλω να σε βάλλω να μου πεις τρεις φορές “όχι”. Δεν πιστεύω να το κατορθώσεις και θα φύγω χωρίς να ακούσω τρεις φορές “όχι”.

        Κατερίνα το πρόσωπό σου είναι τέλειο. Θεούλη μου πια τι σου γράφω! Μα τι αξίζουν οι παλαβές δομές; Βολτάρουν οι συνάδελφοι στο προαύλιο και με κοιτούν λίγο ξαφνιασμένοι. Μου έρχεται να σκίσω όλα αυτά τα χαρτιά. Μα πώς θα με σηκώσεις; Κι αν τώρα ξαφνικά ερχόσουν μήπως δε θα σου έλεγα:

- Να! Διάβασε. Είναι για σένα.

                                                   
                                            
   19
Νοέμβρη 1976 / ΕΜΠ

Να Προσέχετε και να είσαστε Καλά.

Ένα κλικ μακριά ο Διονύσης Σαββόπουλος στο τραγούδι του «Το Περιβόλι», από το ομώνυμο άλμπουμ του 1969:


19/10/2020

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2020

1309. Το πρώτο COBI (Fiat G.55 Centauro)

Η ενασχόλησή μου με τα Lego είναι γνωστή και δηλωμένη. Τόσο, που μέχρι και ετικέτα «LEGO» υπάρχει στην σχετική, δεξιά, στήλη του παρόντος, με είκοσι έξι, μέχρι τώρα, εγγραφές. Εκείνο που ζήτησα, και δεν βρήκα, στα Lego ήταν κουτιά με τανκς και, γενικώς, κουτιά με «πολεμικό», αν έτσι περιγράφεται, περιεχόμενο.

Το γεγονός δεν είναι τυχαίο. Η Lego δεν κατασκευάζει κουτιά με στρατιωτικό / πολεμικό περιεχόμενο. Αποτελεί στρατηγική επιλογή της εταιρείας και είναι απόλυτα σεβαστή. Από την άλλη υπάρχουν MOC (My Own Creation – Η Δική μου Κατασκευή/Δημιουργία) στα οποία, φιλόπονοι και εφευρετικοί συνάνθρωποί μας, χρησιμοποιώντας τουβλάκια Lego, συναρμολογούν και κατασκευάζουν ό,τι μπορείτε, ή και δεν μπορείτε, να φανταστείτε.

Τα MOC είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στην ιστορία των Lego. Έχουν δημιουργήσει μία παράλληλη αγορά στην οποία πωλούνται από απλά σχέδια / οδηγίες / λίστες κομματιών, για κατασκευή MOC, μέχρι πλήρη πακέτα. Το έψαξα λίγο όταν εντυπωσιάστηκα από το MOC La Grenouille” (ένα πανέμορφο, κατά τη γνώμη μου, πειρατικό ιστιοφόρο).  Δυστυχώς, το κόστος για τα MOC και την μικρή, και απομακρυσμένη από το κέντρο της Ευρώπης, αγορά της Ελλάδας είναι πραγματικά απαγορευτικό.

Όμως, όποιος ψάχνει, βρίσκει. Και όποιος ψάχνει στο διαδίκτυο βρίσκει σίγουρα και από την καρέκλα του γραφείου του. Λοιπόν, βρήκα τα Cobi. Η Cobi είναι μια Πολωνική, αν δεν κάνω λάθος, Εταιρεία η οποία κάνει . . . ό,τι και η Lego. Τα κομμάτια / τουβλάκια της είναι συμβατά με αυτά της Lego και στην γκάμα των κουτιών της, αντίθετα με την Lego, περιλαμβάνονται και τανκς, στρατιωτικά οχήματα, μαχητικά αεροσκάφη, πολεμικά πλοία, υποβρύχια και άλλα πολλά. 

Δυστυχώς, για κάποιους σαν και εμένα, η παρουσία της Cobi στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά περιορισμένη και ελάχιστα από τα μοντέλα της είναι διαθέσιμα. Το έψαξα. Για να δοκιμάσω την Cobi, λοιπόν, παράγγειλα τρία από τα διαθέσιμα στην Ελλάδα κουτιά της. Η παραγγελία μου έγινε την Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου, στην MagicPen, με έδρα στην Λάρισα. Επρόκειτο για τα κουτιά: 1. 5528, Fiat G.55 Centauro, 270 κομμάτια, 23,74 € 2. 3007A, Tank M4 Sherman, 500 κομμάτια, 41,79 € και 3. 24562, Maserati Gran Cabrio Sport, 102 κομμάτια, 14,24 € 

Τα κουτιά θα τα είχα παραλάβει την Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου, αν, όταν μου χτύπησαν το κουδούνι, βρισκόμουν στην Τ47. Απουσίαζα. Ειδοποίηση, από τον ταχυμεταφορέα, μέσω viber, συνεννόηση μετά από σχετικό τηλεφώνημά (μου)  και παραλαβή την Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου, το μεσημεράκι.  

Δύο μέρες μετά, προχθές Κυριακή, ήρθε η στιγμή να συναρμολογήσω το πρώτο από τα πιο πάνω Cobi μοντέλα. Διάλεξα το Fiat G.55 Centauro (Κένταυρος), της σειράς Small Army. Άνοιξα το κουτί. Περιεχόμενο; Έντεκα πλαστικά σακουλάκια, διαφόρων μεγεθών, με τα διάφορα κομμάτια, ο έλικας του αεροσκάφους, το τεύχος των οδηγιών συναρμολόγησης και ένα φυλλαράκι με αυτοκόλλητα. Συνολικό πλήθος κομματιών, κατά τον κατασκευαστή, διακόσια εβδομήντα (270). Κομμάτια που περίσσεψαν, μετά την συναρμολόγηση, έντεκα (11).

Από τα έντεκα σακουλάκια τα επτά δεν άνοιγαν με το χέρι και κανένα δεν ήταν αριθμημένο. Τα τουβλάκια ήταν μια χαρά, αν και ένα κλικ κάτω από αυτά της Lego, και η μεταξύ τους εφαρμογή και πάλι, αν και ίσως είναι μόνο η αίσθηση της πρώτης επαφής, ένα κλικ κάτω από την κυρίαρχη στον χώρο Lego. Το φυλλάδιο οδηγιών σε πολύ καλό χαρτί, σαφές και με όμορφη εκτύπωση. Τα αυτοκόλλητα, εμφανισιακά, σαφώς κάτω από την ποιότητα της Lego. Δεν τα τοποθέτησα, είναι γνωστή η απέχθεια μου γι’ αυτά. Περιμένω να τα τοποθετήσει ο γιος μου και τότε θα έχω σαφέστερη εικόνα.


Η συναρμολόγηση ξεκίνησε στις 10:05 και στις 12:40, με εντελώς χαλαρούς ρυθμούς, είχα ολοκληρωμένο το Fiat G.55 μπροστά μου. Για την συναρμολόγηση, την οποία πραγματικά ευχαριστήθηκα, ακολούθησα το σχετικό πρωτόκολλο Lego. Στο κουτί υπήρχαν αρκετά ιδιαίτερα κομμάτια και κάποια από αυτά είχαν εικόνες, όπως στο ρύγχος και το κάθετο ουραίο πτερύγιο, που στην Lego θα απαιτούσαν, μισητά, αυτοκόλλητα.

Βεβαίως και, με διακόσια εβδομήντα κομμάτια, βίωσα το αίσθημα ότι κάποια κομμάτια δεν υπήρχαν αλλά, ευτυχώς, διαψεύστηκα. Δυσκολεύτηκα λίγο στην τοποθέτηση των πτερύγων στο σώμα του αεροσκάφους και θα ήθελα λίγο πιο στιβαρή την βάση του αεροσκάφους. Η φιγούρα της Cobi (ένας πιλότος της Ιταλικής αεροπορίας της εποχής) εντελώς καρικατούρα και πολύ διαφορετική από αυτές της Lego.

Μου άρεσε το τελικό αποτέλεσμα. Έχω πλέον στην κατοχή μου ένα ιταλικό μαχητικό αεροσκάφος, του  B' Παγκοσμίου Πολέμου, με συνολικό μήκος ατράκτου 27 εκατοστών και εκπέτασμα (απόσταση μεταξύ των άκρων των πτερύγων)  33,5 εκατοστών. Το συνολικό βάρος, αεροσκάφους, πιλότου και βάσης, βρέθηκε στα 257 γραμμάρια.

Σε αντίθεση με τα Lego, στο εγχειρίδιο συναρμολόγησης του Fiat G.55, δεν υπήρχε λίστα των κομματιών, και συνεκδοχικά κωδικών, που περιλαμβανόντουσαν στο κουτί. Έτσι, αν κάποιο κομμάτι, ή και περισσότερα, δεν υπήρχε η ταυτοποίησή του θα έπρεπε να γίνει με περιγραφή ή φωτογράφιση. Επίσης δεν γνωρίζω, και δεν είδα κάπου στο διαδίκτυο - αν και δεν το έψαξα ειδικά, αν υπάρχει διαδικασία παραγγελίας κομματιού/κομματιών που λείπουν από το κουτί. Διαδικασία η οποία προβλέπεται στη Lego και στην οποία πραγματικά διαπρέπει.  

Ακολουθούν φωτογραφίες του αεροσκάφους στη φάση συναρμολόγησης, στη βάση του, στο έδαφος, που είναι . . . τραπέζι, και με κατεβασμένους και μη κατεβασμένους τροχούς:


















Να είσαστε Καλά και να Προσέχετε.

Ένα κλικ μακριά το ιταλικό και κλασικό, για ανθρώπους κάποιας ηλικίας, “Io Di Notte”, με τον Al Bano, βεβαίως:



13/10/2020

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2020

1308. Αλλαγή πορείας

Κάθε Παρασκευή πρωί βγαίνω από την Τ47. Την μία Παρασκευή για να αγοράσω το τεύχος του περιοδικού «Αξέχαστα Αυτοκίνητα». Την επομένη για να αγοράσω το τεύχος του περιοδικού «Αεροπλάνα Β' Παγκοσμίου Πολέμου». Την κάθε φορά εκμεταλλεύομαι την έξοδο αυτή για να κάνω κι ένα μικρό περίπατο.

Την Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2020 το πρωί, λοιπόν, έσπευσα σε ένα mini market της γειτονιάς μου. Στόχος να προμηθευτώ το τεύχος, με αύξοντα αριθμό 19, του περιοδικού «Αξέχαστα Αυτοκίνητα» και κυρίως το μπλε Ford Anglia – 1962, στην κλίμακα 1:43, που συμπεριλαμβανόταν στην συσκευασία του.

Προτιμώ να πηγαίνω νωρίς το πρωί προκειμένου να προμηθευτώ το τεύχος του περιοδικού που έχει υποστεί την μικρότερη δυνατή ταλαιπωρία. Ως γνωστόν οι πλαστικές θήκες μέσα στις οποίες βρίσκονται τα, υπό κλίμακα, μοντέλα των αυτοκινήτων δεν είναι και ότι το ανθεκτικότερο. Σε κάθε περίπτωση θα ήταν εντελώς έξω από τη νοοτροπία και τον χαρακτήρα μου να προμηθευτώ ένα μοντέλο αυτοκινήτου υπό κλίμακα με στραπατσαρισμένη θήκη.

Διάλεξα, από τα έξι – επτά διαθέσιμα, ένα τεύχος με άψογη θήκη για το Ford Anglia και, αφού απαλλάχτηκα από την μάσκα μου, κατηφόρισα προκειμένου να κάνω και τον σχετικό περίπατο. Έναν περίπατο σε γειτονιές στις οποίες έχω περπατήσει δεκάδες φορές.

Εκείνο  που, όλο και περισσότερο, μου λείπει είναι οι περίπατοι για φωτογράφιση. Κάτι που έχω στερηθεί κυρίως λόγω της κατάστασης που έχει δημιουργήσει ο κοροναϊός. Μου μένουν αξέχαστες οι πρωινές διαδρομές, από τους σταθμούς του metro, Ακρόπολης είτε Συγγρού – Φιξ, προς το, τότε, γραφείο μου στην περιοχή της Ομόνοιας. Διαδρομές με ελάχιστη κίνηση, πεζών και κυρίως τροχοφόρων, που μου επέτρεψαν να βγάλω εκατοντάδες φωτογραφίες.

Ας επιστρέψουμε όμως στην Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2020. Όποιος επιθυμεί να κάνει έναν περίπατο συνήθως χαράζει στο μυαλό του την διαδρομή που επιθυμεί να ακολουθήσει. Όταν βγήκα από το mini market με το άψογο τεύχος του Ford Anglia στα χέρια μου και, όπως ήδη έγραψα, κατηφόρισα είχα ήδη χαράξει πορεία.

Μια πορεία που δεν μου ήταν ασυνήθιστη και την οποία, από καιρό, είχα εξαντλήσει από την άποψη λήψης φωτογραφιών. Μόνο που να. Κάποια στιγμή αντί να στρίψω αριστερά, στο σημείο που είχα προγραμματίσει, είπα να συνεχίσω και να στρίψω, αριστερά πάντοτε, στον επόμενο δρόμο. Το έπραξα.

Δεν ήταν ένας δρόμος που δεν είχα περπατήσει. Δεν ήταν ένας δρόμος που δεν είχα φωτογραφίσει. Όμως ήταν σχετικά πρωί. Ο ήλιος λαμπερός στα δεξιά μου. Ο δρόμος ανηφορικός και  ήσυχος. Το Huawei 20 Pro στην τσέπη μου. Άρχισα να φωτογραφίζω. Ανηφόριζα και το ευχαριστιόμουν. Σιμά στον Υμηττό. Όμορφες κατοικίες. Όμορφη θέα.

Ακολουθούν δώδεκα έγχρωμες και τρεις ασπρόμαυρες από τις φωτογραφίες αυτές:


























Να είσαστε προσεκτικοί και Καλά.

Ένα κλικ μακριά ο Aaron Neville στο τραγούδι των George Davis και Lee Diamond "Tell It Like It Is", από το μακρινό 1966:



05/10/2020