Παρασκευή, 24 Μαΐου 2019

1226. Καζούο Ισιγκούρο: «Ο Θαμμένος Γίγαντας»


Απόκτησα ένα αντίτυπο του βιβλίου «Ο Θαμμένος Γίγαντας», του Καζούο Ισιγκούρο, την Πέμπτη, 16 Αυγούστου του 2018, όταν εκμεταλλεύτηκα σχετική προσφορά του Εκδοτικού Οίκου «Ψυχογιός». Προσφορά, η οποία περιλάμβανε το συγκεκριμένο βιβλίο και το «Ο Άχρωμος Τσουκούρου Ταζάκι και Τα Χρόνια του Προσκυνήματός Του», του Χαρούκι Μουρακάμι, με κόστος κτήσης 22,20 € έναντι αρχικής τιμής 34,30 € (κατά τον εκδοτικό οίκο).

Την πιο πάνω προσφορά βρήκα βελτιωμένη στο βιβλιοπωλείο «Πρωτοπορία» και έτσι προχώρησα στην αγορά των δύο πιο πάνω βιβλίων καταβάλλοντας μόλις 14,52 €! Κάνοντας τους υπολογισμούς μου βρήκα ότι το αντίτυπο του «Θαμμένου Γίγαντα» μου κόστισε οκτώ (8) ευρώ.


Από το όνομά του και μόνο είχα σχηματίσει την εντύπωση ότι ο Ισιγκούρο έγραφε στα Ιαπωνικά. Είχα, βεβαίως, λάθος! Αντιγράφω από τη Βικιπαίδεια:

Ο Καζούο Ισιγκούρο (ιαπωνικά : カズオ・イシグロ ή 石黒 一雄 ; 8 Νοεμβρίου 1954) είναι Βρετανός μυθιστοριογράφος, σεναριογράφος και συγγραφέας μικρών ιστοριών. Γεννήθηκε στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας· η οικογένειά του μετακόμισε στην Αγγλία το 1960, όταν ήταν πέντε ετών. Ο Ισιγκούρο αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Kentwith με πτυχίο στην αγγλική φιλολογία και την φιλοσοφία το 1978 και έλαβε το μεταπτυχιακό του στην δημιουργική γραφή από το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας το 1980.

Ο Ισιγκούρο είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς σύγχρονους συγγραφείς φαντασίας στον αγγλόφωνο κόσμο, έχοντας λάβει τέσσερις υποψηφιότητες για το Βραβείο Μπούκερ και έχοντας κερδίσει ένα βραβείο το 1989 για το μυθιστόρημά του Τα Απομεινάρια μιας Μέρας (The Remains of the Day). Το μυθιστόρημά του το 2005 Never Let Me Go θεωρήθηκε από το περιοδικό Time ως το καλύτερο μυθιστόρημα της χρονιάς και το ίδιο περιοδικό το συμπεριέλαβε στην λίστα με τα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα, γραμμένα στην Αγγλική Γλώσσα από το 1923 έως το 2005. Το έβδομο μυθιστόρημά του The Buried Giant δημοσιεύτηκε το 2015.

Το 2008 η εφημερίδα The Times κατέταξαν τον Ισιγκούρο στον 32η θέση στην λίστα με τους "50 καλύτερους Βρετανούς συγγραφείς από το 1945". Το 2017 το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας απονεμήθηκε στον Ισιγκούρο ...ο οποίος στα μυθιστορήματά του, που χαρακτηρίζονται από μεγάλη συναισθηματική δύναμη, έχει αποκαλύψει την άβυσσο πίσω από το αίσθημα αυταπάτης των ανθρώπων απέναντι στην σύνδεσή τους με τον κόσμο.

Μπορείτε να διαβάσετε το πλήρες, σχετικό, κείμενο της Βικιπαίδειας: εδώ.

«Ο Θαμμένος Γίγαντας», λοιπόν. Έκδοση «Ψυχογιός», Αθήνα, Απρίλιος 2015. ISBN: 978-618-01-1027-2. Πλήθος σελίδων: 431. Μετάφραση: Αργυρώ Μαντόγλου. Επιμέλεια – Διόρθωση Κειμένου: Γιώργος Τσίρης. Τίτλος Πρωτοτύπου: The Buried Giant.

Ξεκίνησα την ανάγνωση του εν λόγω βιβλίου στις 12 Μαΐου 2019. Την ολοκλήρωσα στις 19 Μαΐου 2019. Το ευχαριστήθηκα; Σίγουρα! Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Εδώ και καιρό το αρνείσαι, Αξλ, το ξέρω.
Αλλά τώρα ήρθε η ώρα να το ξανασκεφτείς.
Πρέπει να κάνουμε ένα ταξίδι,
χωρίς καμία αναβολή...

Σ' ένα απομονωμένο χωριό στην Αγγλία, την εποχή των θρύλων, λίγο μετά τον θάνατο του βασιλιά Αρθούρου, ζει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Βρετανών, ο Αξλ και η Μπέατρις. Οι αναμνήσεις τους είναι θολές, όπως και όλων των κατοίκων, λόγω μιας μυστηριώδους ομίχλης που προκαλεί ένα είδος φθοράς. Παρά την αρρώστια της Μπέατρις, το ζευγάρι αποφασίζει να αφήσει την ασφάλεια του σπιτιού του με σκοπό να ταξιδέψει μακριά και να βρει τον γιο του, που έχει να δει εδώ και χρόνια.

Άλλοτε άγριο και άλλοτε συγκινητικό,
το καινούργιο μυθιστόρημα του Ισιγκούρο είναι
ένα παραμύθι για τις χαμένες μνήμες, την αγάπη,
την εκδίκηση και τον πόλεμο.

Σύμφωνα με την Αγγλική έκδοση της Βικιπαίδειας και το σχετικό λήμμα (εδώ) ο Ισιγκούρο χρειάστηκε δέκα έτη για να ολοκληρώσει το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, περισσότερο, δηλαδή, από ότι υπολόγιζε. Μιλώντας, ο συγγραφέας, στο Φεστιβάλ Βιβλίου του Cheltenham, είπε ότι η σύζυγός του, Lorna MacDougall, είχε απορρίψει ένα πρώτο σχεδίασμα του βιβλίου και τον είχε προτρέψει να ξεκινήσει πάλι από την αρχή.

Το βιβλίο κατατάσσεται στην κατηγορία της λογοτεχνίας Φαντασίας και μάλιστα ήταν ένα από τα υποψήφια για το World Fantasy Award καθώς και το Mythopoeic Award for Adult Literatureτου 2016.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το βιβλίο και τη σύνδεση ενός από τους ήρωες του, του επώνυμου ανιψιού του Βασιλιά Αρθούρου, Sir Gawain, με τον JRR Tolkien είναι, για τους Αγγλομαθείς, το: The Buried Giant review – Kazuo Ishiguro ventures into Tolkien territory της εφημερίδας “The Guardian”.


Ας επιστρέψουμε, όμως, στην Ελληνική έκδοση του βιβλίου και την μετάφρασή του από τα Αγγλικά. Μια μετάφραση, θα έλεγα, στρωτή με κάποια σημεία που την χρήση κάποιων τύπων σημείωσα σαν εκτός κλίματος, για το προσωπική μου, πάντοτε, αίσθηση χρήσης της γλώσσας.


Έτσι σημείωσα δύο «ανεμίζοντα μανδύα» (Σελ. 28 & 195), ένα «εξέλθει» (Σελ. 74), ένα «διασωθέντος παιδιού» (Σελ. 94), ένα «περιβάλλοντα οπωρώνα» (Σελ. 140), ένα «εναπομείνασα σκιά» (Σελ. 151),  ένα «ενίοτε» (Σελ. 173), ένα «εντός ολίγου» (Σελ. 201), ένα «επιτιθέμενου εχθρού» (Σελ. 259), ένα «παφλάζοντος νερού» (Σελ. 302) ένα «ερυθρίζουσες» (Σελ. 414) και ένα «λικνιζόμενα νερά» (Σελ. 430).


Βρήκα όμως, και αυτό είναι το χειρότερο, και λάθη. Δεν αναφέρομαι σε ένα «εισβάλλοντας ανάμεσα» (Σελ. 159) και ένα «εισέβαλλαν μέσα» (Σελ. 219), σε άλλα σημεία του κειμένου το «εισβάλλω», ορθώς, δεν συνοδεύεται από «μέσα», αλλά σε σημεία του κειμένου που προκάλεσαν την προσοχή μου. Σημεία τα οποία για να διευκρινίσω το «τι θέλει να πει ο ποιητής» τα εντόπισα και στο πρωτότυπο κείμενο, ας είναι καλά το άγιο διαδίκτυο,  και για τα οποία ακολουθούν τα σχετικά ευρήματά μου:


 Σελίδα 242:


Τώρα ανακάλυψαν μια ρωγμή πίσω από τις κολόνες, και, δένοντας την άκρη του σχοινιού εκεί, η καταρρακτή θύρα γρήγορα σηκώθηκε χωρίς δυσκολία.

Μου δημιουργήθηκε η απορία του πώς δένεις την άκρη ενός σχοινιού σε μία ρωγμή. Ακολουθεί η αντίστοιχη πρόταση του πρωτότυπου κειμένου (στα Αγγλικά):

They now discovered a crank behind one of the pillars, and fastening the rope end to it, soon raised the gate without difficulty.

Προφανώς το “crank” μεταφράστηκε σαν «ρωγμή». Άσχετο! “crank” σαν ουσιαστικό, μεταξύ άλλων, είναι η «μανιβέλα» και 0 «στρόφαλος άξονα». Εικάζω ότι υπήρξε σύγχυση ανάμεσα στο “crank” στο “crack”, που όντως σημαίνει «ρωγμή». Δυσκολομετάφραστο όντως!

Σελίδα 269:

Κι όμως λαμπάδιασε ολόκληρος, κι ο λόρδος Μπρένους με τους άντρες του παγιδεύτηκαν εκεί μέσα.

Σελίδα 270:

Επειδή φοβάται πως αν τα νέα μαθευτούν, ο λόρδος  Μπρένους θα στείλει κι άλλους στρατιώτες. . .

Μου δημιουργήθηκαν δύο απορίες. Η πρώτη: Πώς βρέθηκε ο λόρδος Μπρένους, πρόσωπο σημαντικό, στη συγκεκριμένη σκηνή χωρίς να προηγηθεί κάποια αναφορά στην εκεί παρουσία του; Η δεύτερη: Αν ο λόρδος Μπρένους ήταν παρών ποια η έννοια του να «μαθευτούν» πράγματα που γνώριζε από πρώτο χέρι;

Αντιγράφω το αντίστοιχο Αγγλικό κείμενο:

Yet blaze it did and Lord Brennus’s men together with your brother caught within.

με το οποίο η κατάσταση ξεκαθαρίζει!

Δεν, βεβαίως, παγιδεύτηκε ο λόρδος Μπρένους αλλά οι άντρες του και ο αδελφός του προσώπου στο οποίο απευθύνεται η συγκεκριμένη πρόταση! Τώρα που βρήκαν, μεταφράστρια και επιμελητής, τον λόρδο Μπρένους και, άσπλαχνα, τον, τουλάχιστον, καψάλισαν, μένει, ίσως, να μας το εξηγήσουν.

Σελίδα 275:

Με δυσαρέστησε το γεγονός πως με ξύπνησε τόσο νωρίς, και, όταν τον πλησίασα, το έκανα μόνο και μόνο για να κρατήσω απαλά τον λαιμό του, ανάμεσα στα δυο μου χέρια, και για μια σύντομη στιγμή ακούμπησα το κεφάλι μου πάνω στη χαίτη του. Ήταν σκληροτράχηλος αφέντης, το ήξερα αυτό.

Το κείμενο αναφέρεται στο άλογο του ιππότη, και ανιψιού του Βασιλιά Αρθούρου, σερ Γκάουεϊν. Τον Οράτιο. Η απορία μου προφανής! Πώς γίνεται ένα πολεμικό, έστω, άτι να είναι αφέντης, και μάλιστα σκληροτράχηλος, του ιππότη που το ιππεύει;

Το Αγγλικό κείμενο μου έλυσε και πάλι την απορία. Ιδού:

Displeased though I was that he aroused me so soon, when I stepped towards him, it was only to hold his neck gently in both my arms, and for a brief moment rest my head in his mane. A hard master he has, I know that.

Το «Ήμουν» έγινε, μεταφράστρια και επιμελητής γνωρίζουν πώς, «Ήταν» και ένα άλογο, πράγμα παράλογο, βρέθηκε αφέντης ενός, γηραιού και υψηλόσωμου, ιππότη!  

Και το τελευταίο εύρημα:

Σελίδα 418:

Αλλά εγώ έχω το κουπί μου κρυμμένο σε μια κοντινή σπηλιά, μέσα σε μια λιμνούλα, με μικροσκοπικά ψαράκια να κολυμπάνε γύρω του. Φίλοι μου, πάω τώρα να τα φέρω, και, κατά την απουσία μου, εσείς μπορείτε να μιλήσετε ελεύθερα, χωρίς να σας αποσπά η παρουσία μου.

Τα πιο πάνω είναι λόγια ενός βαρκάρη προς τους Αξλ και Μπέατρις. Το συμπέρασμα που βγαίνει, διαβάζοντάς το, είναι ότι ο βαρκάρης θα πάει να φέρει . . . τα ψαράκια που κολυμπάνε γύρω στο κουπί του!

Το Αγγλικό κείμενο:

But I keep my oar hidden in a nearby cave, dipped in a rockpool where tiny fish circle. Friends, I’ll go now to fetch it, and while I’m gone, you may talk here between you, unhindered by my presence.

Το κουπί του (“fetch it”) και όχι τα ψαράκια πάει να φέρει ο άνθρωπος! Ένα «τα φέρω» στη θέση τού «το φέρω» έκανε τη ζημιά! Κι ο επιμελητής;

Ομολογώ ότι τα πιο πάνω μου χάλασαν λίγο τη διάθεση αλλά όχι και την μεγάλη εικόνα. «Ο Θαμμένος Γίγαντας» είναι ένα καλό, ενδιαφέρον βιβλίο που αξίζει, θαρρώ,  τον κόπο να το διαβάσετε. Να σημειώσω ότι εξαιρετικά ενδιαφέροντες βρήκα και κάποιους διαλόγους του οι οποίοι ξεχειλίζουν από μεσαιωνική  ευγένεια!

Αντιγράφω από τον ιστότοπο των εκδόσεων «Ψυχογιός», για όσους επιθυμούν να αποκτήσουν μια πληρέστερη εικόνα,   τα σχετικά με το βιβλίο: 


Δημοσιεύματα & συνεντεύξεις



Και τώρα αρχίζει το μικρό μαρτύριο του να βρω το πιο τραγούδι θα συμπεριλάβω στην παρούσα εγγραφή σαν μουσική υπόκρουση. Τι είδος τραγουδιού θα ταίριαζε σε ηλικιωμένα ζευγάρια, πολεμιστές, δράκους και γηραιούς ιππότες; Αγνοώ!

Εύρηκα! Ένα κλικ μακριά η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, με μαέστρο τον Valery Gergiev, στον «Χορό Των Ιπποτών» από το έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Sergei Procofiev:


24/05/2019

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

1225. Εν Αθήναις, Σήμερα Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019



Σήμερα κατέβηκα στην Αθήνα. Κουρεύτηκα. Αγόρασα βιβλία και υποδήματα. Γευμάτισα. Έκανα τις δουλειές μου.

Κατηφορίζω την οδό Βύρωνος προς τον Σταθμό metro της Ακρόπολης. Εκείνη, στα μπλε, ανηφορίζει.

Αναγνωριζόμαστε. Νεύουμε «Γεια σου» στον έναν ο άλλος. Συνεχίζω την πορεία μου.

«Στάσου βρε, βιαστικέ!», λέει.
Κοντοστέκομαι. Είναι χαμογελαστή.   

«Είσαι εδώ;», ρωτάει.
«Ναι»
«Η κόρη σου τελείωσε
«Τελειώνει»
«Έτσι, μονολεκτικά!»

Ακόμα ένα διπλό «γεια σου» και ο καθένας συνεχίζει την πορεία του.

Κοιτάζω το ρολόι μου. Δείχνει 15:05.

Δεν την περίμενα αυτή τη συνάντηση. Και όχι. Τίποτα δεν έχω να προσθέσω ή να αφαιρέσω.

Το ότι η, όποια, σχέση μας τινάχτηκε στον αέρα αποτελεί επιλογή και των δυο μας. Και, πλέον, είμαστε μεγάλα παιδιά. . .


16/05/2019

Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

1224. Lego: Από το Α στο Η


Α. Επιλέγουμε το κουτί, ή τα κουτιά, Lego που επιθυμούμε να αγοράσουμε. Επιλογή είτε με επί τόπου επίσκεψη σε καταστήματα πώλησης (The Lego Shop, Μουστάκας, Public, Max Stores, Brick By Brick Γλυφάδας κ.α.) είτε με «διαδικτυακές» επισκέψεις σε αυτά τα καταστήματα άλλα και σε άλλα πολλά τα οποία διαθέτουν προϊόντα Lego επί παραγγελία. Για επί τόπου αγορά από τα καταστήματα οι τιμές είναι, όπως έχω παρατηρήσει, συγκεκριμένες. Καλύτερες τιμές μπορούμε να βρούμε στα διαδικτυακά σημεία πώλησης, συνυπολογίζοντας και τα συνοδευτικά κόστη (μεταφορικά κ.α.) ή σε περιόδους εκπτώσεων. Σε κάθε περίπτωση ελέγχουμε το τίμημα που καλούμαστε να καταβάλλουμε π.χ. στο γνωστό Skroutz.

B. Τοποθετούμε το Lego κουτί, ή κουτιά, μας κάπου απέναντί μας, π.χ. πάνω σε μια βιβλιοθήκη, κατά προτίμηση μπροστά από αυτοκινητάκια, και φωτογραφίζουμε για να κρατήσουμε την εικόνα. Καλό είναι να φωτογραφίσουμε όλες του κουτιού τις όψεις. Φροντίζουμε, επίσης, να εντοπίσουμε το ή τα αποκτήματά μας στον επίσημο ιστότοπο της Lego και να κατεβάσουμε τις οδηγίες συναρμολόγησής του / τους σε PDF. Αυτό για να εξοικονομήσουμε χώρο στην επιφάνεια συναρμολόγησης κυρίως αν έχουμε να κάνουμε με μοντέλα που έχουν εκατοντάδες τουβλάκια.


Γ. Αποφασίζουμε το πότε θα προχωρήσουμε στην συναρμολόγηση του / ή των Lego μας. Κατά προτίμηση ξεκινάμε πρωί και με το καφεδάκι μας δίπλα. Τοποθετούμε το κουτί, ας υποθέσουμε, από εδώ και πέρα, ότι πρόκειται για ένα, στο γραφείο μας και πηγαίνουμε να φτιάξουμε τον, Ελληνικό, διπλό και σκέτο, καφέ μας. Έχουμε φροντίσει για μία καθαρή επιφάνεια συναρμολόγησης στην οποία τοποθετούμε και τον καφέ που φτιάξαμε και το νεράκι μας. Φροντίζουμε ο καφές μας να έχει καϊμάκι και να έχει το χερούλι προς τα δεξιά ενώ και το ποτήρι πρέπει να είναι σωστά τοποθετημένο, πάνω σε σουβέρ, βεβαίως, και προσανατολισμένο. Όλα αυτά διότι, και πάλι, φωτογραφίζουμε για να κρατήσουμε την εικόνα. Και μια εικόνα που γνωρίζουμε ότι θα κρατήσουμε πρέπει να είναι σωστή και όμορφη! Έτσι ολοκληρώνεται η, ας πούμε, προεργασία.


Δ. Όπως θα είδατε σαν παράδειγμα χρησιμοποιείται το κουτί Lego Brickheadz 41611 Back To The Future” (Marty McFly [43] Doc Brown [44]). Θα συνεχίσουμε, στο εξής,  με τις φάσεις συναρμολόγησης του δόκτορα Brown. Ανοίγουμε το κουτί και τοποθετούμε το περιεχόμενό του στην επιφάνεια εργασίας (αντίστοιχο είναι και το περιεχόμενο για τον νεαρό Marty McFly). Φωτογραφίζουμε. Ανοίγουμε το σακουλάκι και στη συνέχεια το, του πρώτου εντός, μικρότερο σακουλάκι, και απλώνουμε, χαριτωμένα,  τα τουβλάκια μας. Φωτογραφίζουμε και πάλι! Προσέξετε το ροζ τουβλάκι στις φωτογραφίες που ακολουθεί. Κάθε Lego Brickheadz, και έχω συναρμολογήσει είκοσι (20) μέχρι τώρα, έχει ένα τέτοιο ροζ τουβλάκι!



Ε. Ξεκινάμε, χαρούμενοι, τη συναρμολόγηση. Έχουμε φροντίσει να ακούμε και την μουσικούλα μας ενώ, παράλληλα, απολαμβάνουμε και το καφεδάκι μας! Ακολουθούμε τις οδηγίες δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στο ποια και πόσα τουβλάκια χρησιμοποιούμε σε κάθε φάση. Κάπου στη μέση, για λόγους ιστορικής συνέχειας, διακόπτουμε τη συναρμολόγηση και φωτογραφίζουμε, χαρά γεμάτοι, και πάλι.


ΣΤ. Ολοκληρώνουμε  τη συναρμολόγηση. Καμαρώνουμε το καινούργιο μοντελάκι μας και . . . έκπληξη! Το φωτογραφίζουμε! Στη συνέχεια το τοποθετούμε σε κατάλληλη θέση (με τα όμοιά του παρέα). Κατά προτίμηση σε κλειστή βιτρίνα για να μην σκονίζεται.






Ζ. Ενημερώνουμε το αρχείο Excel στο οποίο καταχωρούμε τα σχετικά με τα Lego που έχουμε στην κατοχή μας.


Η. Ενημερώνουμε, ομοίως, για το καινούργιο απόκτημά μας τον λογαριασμό, τον οποίο έχουμε φροντίσει να δημιουργήσουμε, στην διαδικτυακή βάση Brickset για την οποία θα, ίσως, γράψω σε επόμενη εγγραφή.


Αφτά τα, όχι, ολίγα και να είσαστε Καλά!


Ένα κλικ μακριά Anastacia και I’m Outta Love”:


14/05/2019

Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

1223. Η Ομορφιά Των Γονιών Μας



Καταπιάστηκα, τις μέρες αυτές, να βάλλω, όπως πλέον αποδεικνύεται, τάξη στο χάος! Συγκεκριμένα: να οριστικοποιήσω το σύνολο των προσωπικών και οικογενειακών φωτογραφιών που έχω στην κατοχή μου. Σε πρώτη φάση όσων φωτογραφιών έχω σκανάρει και όσων έχω τραβήξει με τις, κατά καιρούς, φωτογραφικές μηχανές μου, πλην αυτών των φωτογραφικών μηχανών των κινητών και της IXUS 285 250 οι οποίες θα ακολουθήσουν.




Το πλήθος των φωτογραφιών της πρώτης αυτής φάσης προσεγγίζει τις 24.000. Σκανάρω φωτογραφίες από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και έχω στην κατοχή μου φωτογραφίες από τις αρχές ακόμα του εικοστού αιώνα. Έχω σκανάρει το σύνολο, ή σχεδόν όπως διαπίστωσα, των εκτυπωμένων φωτογραφιών που έχω, ή είχα, στην κατοχή μου.




Όταν ξεκίνησα είχα την αίσθηση ότι, λίγο ως πολύ, την περισσότερη δουλειά την είχα ήδη, σταδιακά, κάνει. Οι φωτογραφίες ήταν ταξινομημένες κατ’ έτος, ή δεκαετία, και ονοματοδοτημένες. Στο «όνομα» κάθε φωτογραφίας περιλαμβανόταν: ημερομηνία, τόπος, εμφανιζόμενα πρόσωπα (από αριστερά προς τα δεξιά).




Διαπίστωσα ότι είχα κάνει λάθος! Τα περισσότερα, ας τα πούμε, προβλήματα εμφανίστηκαν με τις σκαναρισμένες φωτογραφίες που ανήκαν στους γονείς μου. Φωτογραφίες που είχα τοποθετήσει σε δύο φακέλους με ονομασίες «1900 – 1940’S» και «1950’S». Για αρκετές από αυτές είχα πολλαπλές σαρώσεις ή / και «επεξεργασμένες» εκδόσεις τους. Έπρεπε, λοιπόν, να βρω και να κρατήσω την καλύτερη, σε κάθε τέτοια περίπτωση, φωτογραφία. Το ίδιο σε μικρότερη κλίμακα συνέβαινε και με τις φωτογραφίες των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Γενικά όπου δεν υπάρχει σημειωμένη ημερομηνία, υπάρχει πρόβλημα. Αναγκάστηκα, λοιπόν, να δημιουργήσω φακέλους και για τις δύο αυτές δεκαετίες.



Για κάποιες από τις φωτογραφίες, μέχρι και την δεκαετία του 1950, σκέφτηκα να σκανάρω και την πίσω όψη τους, αν σε αυτήν υπήρχαν αφιερώσεις ή ημερομηνίες, γραμμένες από τους γονείς μου. Έπρεπε, λοιπόν, και να σκανάρω και να συνδέσω φωτογραφία και κείμενο. Για το σκανάρισμα χρησιμοποίησα τον Scanner «HP Photosmart c5180 All In One» ο οποίος, πιστέψτε με, δεν είναι και ότι το πιο εύχρηστο.


Να σημειώσω ότι υπήρχε και μία συλλογή επτακοσίων (700) περίπου φωτογραφιών οι οποίες δεν είχαν κατανεμηθεί στα έτη ή τις δεκαετίες που ανήκαν. Άλλος καημός αυτός! Κάποιες από αυτές υπήρχαν ήδη «στα έτη», κάποιες όχι. Πώς να βρεις στις 24.000 φωτογραφίες τις διπλές και τις, ίσως, τριπλές; To «ThumbsPlus 7», πρόγραμμα επεξεργασίας και ταξινόμησης εικόνων, να είναι καλά! Χρησιμοποίησα την δυνατότητά του να βρίσκει όμοιες φωτογραφίες (σε μία κλίμακα ομοιότητας από 0 έως 200) και, βγάζοντας τα μάτια μου βεβαίως, έβγαλα άκρη!


Στη συνέχεια έπρεπε να ασχοληθώ με την ονομασία της κάθε φωτογραφίας και την πληροφορία που αυτή μεταφέρει. Πληροφορία η οποία, αν πρόκειται να την εκμεταλλευτεί κανείς σε αναζητήσεις, θα πρέπει να είναι «δομημένη». Πέρα από την χρήση κάποιων δεδομένων συντμήσεων, όπως π.χ. Τ47, Α29, Βα, θα πρέπει να υπάρχει συνέπεια στην ονοματοδοσία.


Δεν γίνεται, με την πιο πάνω λογική, σε κάποιες φωτογραφίες η τοποθεσία να αναφέρεται π.χ. σαν «Νέο Καρλόβασι» και σε κάποιες άλλες σαν «Σάμος Νέο Καρλόβασι». Ή κάποια πρόσωπα να εμφανίζονται με διαφορετικό όνομα π.χ. «Νίκος» και «Νικόλας» ή «Στέλιος» και «Στυλιανός». Εύκολα να το πεις, δύσκολο να το επιτύχεις! Βγάζω και πάλι τα μάτια μου! Βρίσκω, προσθέτω, αφαιρώ, διορθώνω.


Φωτογραφίες της ίδιας ημερομηνίας  και με το ίδιο θέμα θα πρέπει προφανώς να αποτελούν μία διαδοχική σειρά. Αυτό, κυρίως για τις σκαναρισμένες φωτογραφίες μιας και με τις ψηφιακές η σειρά ορίζεται με ακρίβεια εκατοστού του δευτερολέπτου. Καινούργιο στράβωμα, λοιπόν, για να αποκτήσει η κάθε φωτογραφία το 01, 02, 03 της!


Κοιτώντας τις φωτογραφίες διαπίστωσα ότι δεν είναι όλες σκαναρισμένες όσο καλά θα ήθελα. Ώστε, λοιπόν τι πράττουμε; Ξανασκανάρουμε ή ότι έχουμε καλώς το έχουμε; Θα πρέπει εδώ να σημειώσω ότι το μέγιστο πλήθος θετικών και αρνητικών φωτογραφιών, αδρά για την χρονική περίοδο 1982 – 2012, έχει μείνει στην Α29.


Να σημειώσω, επίσης, ότι με την τελειομανία που με δέρνει έχω αφιερώσει, κυριολεκτικά, εκατοντάδες ώρες για να διορθώσω, όσο και όπως μπορούσα, ατέλειες και φθορές σε φωτογραφίες και μάλιστα σε επίπεδο εικονοστοιχείου  (pixel)! Το να ξεκινήσω απ’ αρχής, έστω και για λίγες δεκάδες φωτογραφίες, με τρομάζει!


Υπάρχει, βεβαίως, το ερώτημα: Γιατί κάνω κάτι τέτοιο; Γιατί ξοδεύω έτσι τον χρόνο μου και κουράζω τα μάτια μου; Για ποιο λόγο; Η απάντηση είναι, ως συνήθως, απλή! Για λόγους «κατασκευής μου»! Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, έτσι είμαι εγώ. Μου αρέσει να έτσι ασχολούμαι, να ταξινομώ, να σώζω!



Μου αρκεί που έχω τη δυνατότητα της εύκολης αναδρομής στο σύνολο των φωτογραφιών μου. Που μπορώ με μιας να εντοπίσω ανθρώπους και τόπους. Να βρω και να αναθυμηθώ. Πράγματα για τα οποία είμαι πρόθυμος να πληρώσω με κόπο και χρόνο. Το πράττω!


Οι Η/Υ υπολογιστές είναι άτιμα μηχανήματα. Τα μέσα ηλεκτρονικής αποθήκευσης, ομοίως! Σήμερα έχεις τον σκληρό δίσκο, αύριο όχι! Ομοίως για USB, εξωτερικούς σκληρούς δίσκους, CD, DVD και άλλο ό,τι θέλετε. Από πολλές απόψεις το τυπωμένο χαρτί, της φωτογραφίας, είναι ασφαλέστερο (αν και αυτό ξεθωριάζει). Αφήστε που μπορεί να έρθει μια ωραία στιγμή που ένα «jpg» ή ένα «tif» και τα άλλα σχετικά μπορεί να μη σημαίνουν τίποτα για έναν Η/Υ!


Κρατάω, λοιπόν τέσσερα και πέντε αντίγραφα ασφαλείας, όπως τα ονοματίζω, και πάλι σίγουρος δεν είμαι. Μπορεί να ξυπνήσω ένα πρωί και να μην έχω τίποτα από τα πιο πάνω! Και ναι! Θα το πω το τούρκικο: Χαλάλι!


Καλό Σαββατοκύριακο!

Ένα κλικ μακριά Al Green και “Let’s Stay Together”:



11/05/2019