1599. Έξι Δώδεκα Αυγούστου στον «Ολίγιστο» (και όχι μόνο)

Ιδιαίτερη μέρα, για εμένα, η δωδεκάτη Αυγούστου. Είναι που την ημέρα αυτή συνέβησαν γεγονότα δύο. Αυτά που αναφέρω στην εγγραφή «Σαν Σήμερα», της Τετάρτης, 12 Αυγούστου 2020, που θα πιο κάτω διαβάσετε.

 

Με την ευκαιρία αυτή λοιπόν, παραθέτω έξι εγγραφές που ανέβασα, στον oligistos, με ημερομηνία 12/8:

 

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009

Αίσθηση

Η απόσταση των κέντρων των κόσμων μας είναι μεγαλύτερη από το άθροισμα των μηκών των ακτινών εντός των οποίων μας επιτρέπεται να κινηθούμε.

 

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014 

 

Όταν, Εχθές, Απρόσμενα Σε Είδα      

Το τραγούδι

Αυτό

Φτερούγισε

Στο μυαλό μου:

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

 

Ζήτημα Ερμηνείας

Τόσο απλή

Η ευτυχία

Που προσπερνάμε

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019  

 

Με Όρους Μπάσκετ

 

 Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

 Σαν Σήμερα

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2022   

 

Εις Εαυτόν [3]

Και μιας και το ξεκίνησα ανέτρεξα και στο χειρόγραφο, και ήδη ψηφιοποιμένο, ημερολόγιό μου και παραθέτω δύο σχετικές εγγραφές. Την πρώτη ολόκληρη και τη δεύτερη αποσπασματικά.

 

55. 12/08/80 - [0448] <> Τετράδιο 05, Σελίδα 065

Σε λίγο θα φύγω για την Κόρθος με τον Μάκη. Είναι Τρίτη, 12 Αυγούστου, αρχή της θητείας μου. Αντιμετωπίζω το γεγονός πανψύχραιμα. Το μόνο άσχημο είναι ότι ο πατέρας μου λείπει στην Κρήτη και η μητέρα μου θα μείνει μόνη της αρκετές μέρες. Η καημενούλα, στεναχωριέται πολύ. Περισσότερα νέα μου με την πρώτη άδεια. . .

 

56. 14/09/80 - [0449] <> Τετράδιο 05, Σελίδα 066

 

Στρατιώτης ΥΕΑ

Κ        Ν

1ον Τάγμα 2ος Λόχος

2η Διμοιρία

ΑΣΜ 101/. . . . . /. .

 

  Έτσι η ζωή μου από τις 12 Αυγούστου. Και τι να πρωτογράψω; Κούραση, ταλαιπωρία, κούραση. Μα κρατώ καλά, κρατώ γερά. Μονάχα να έχω την υγεία μου. Είναι δύσκολο πολύ να είσαι στρατιώτης και άρρωστος. Όπως συνέβηκε με μένα δύο-τρεις φορές και την έβγαλα, πάντως, παλικαρίσια.

 

. . .

 

    Έχω προσαρμοστεί πολύ καλά και δεν δίνω δυάρα για τίποτα. Φροντίζω να είμαι τυπικός και άλλο τίποτα. Και έτσι τα χέρια μου έχουν χαλάσει και χοντροπετσιάσει από τις αγγαρείες (σκουπίδια, μα-γειρεία, εστιατόρια κ.λ.π.) και τις αποψιλώσεις. Ας έχει.

 

       Την τελευταία νύχτα στο σπίτι μου, καθώς και την πρώτη στο στρατόπεδο, ονειρεύτηκα ότι βρισκόμουν ιπτάμενος πάνω από το σπίτι της Φ. και προσπαθούσα να την δω. Άλλη μια φορά την ονειρεύτηκα ντυμένη στρατιώτη, με τα ξανθά της μαλλιά να ξεχειλίζουν απ’ το κράνος, να ανεβαίνει κάτι σκάλες. Σε λίγο θα της τηλεφωνήσω για τα περίφημα εκείνα χαρτιά μου που εξακολουθεί να κρατά [0445].

. . .

 

Τον Αύγουστο όμως συνέβη και κάτι άλλο εξαιρετικά σημαντικό για ’μένα. Προσλήφθηκα στη (μαμά) ΔΕΗ στην οποία παρέμεινα μέχρι την συνταξιοδότησή μου, την Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019.

 

Αντιγράφω, από το χειρόγραφο ημερολόγιό μου και πάλι:

 

33. 11/08/83 - [0635] <> Τετράδιο 07, Σελίδα 012

 

Υπόγραψα την σύμβαση με την ΔΕΗ. Χθες, 10 του Αύγουστου ’83 ημέρα Τετάρτη. Έκτακτος, λοιπόν, για ένα χρόνο με βασικό μισθό 25.022 Δρχ.. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά και ότι τα χρήματα που θα πάρω από τον πατέρα μου για την εγκατάστασή μου στην Πτολεμαΐδα ή την Κοζάνη θα είναι τα τελευταία.

 

        Αύριο επέτειος. Δύο χρόνια από τότε που πρωτοαντίκρισα την Ε. (12 Αυγούστου 1981 [0490]). Γίνηκαν πολλά. Την αγαπάω, θα γίνει γυναίκα μου και μητέρα των παιδιών μας. Οι θεοί να δώσουν να είμαστε αγαπημένοι και συνετοί μήπως και μπορέσουμε και ξεφύγουμε.

 

        Συλλογίζομαι και θέλω να σου γράψω πολλά μα τούτες οι μέρες με την νευρικότητα της επικείμενης αναχώρησής μου δεν είναι οι κατάλληλες. Γεια σου. . .

 

34. 28/08/83 - [0636] <> Τετράδιο 07, Σελίδα 013

 

Σου έγραψα για τελευταία φορά, προτού αναχωρήσω για τον ΑΗΣ Καρδιάς, στις 11 Αυγούστου. Σήμερα έχουμε 28 του ίδιου μήνα και φυσικά του ίδιου χρόνου. Έφτασα εδώ, στην Αθήνα, προχθές, Παρασκευή, γύρω στις 11 και μισή. Κατεβήκαμε 3 αυτοκίνητα με 7 συναδέλφους. Το ταξίδι ήταν εφτάωρο, με μία στάση στα Καμένα Βούρλα, και άνετο.

 

Δεν μπορώ, όμως, να πω το ίδιο και γι' αυτό του τον παγεμού μου. Ξεκινήσαμε με τον Γ. τον Κ. από τις 9 το πρωί περίπου (για την ακρίβεια 9 και 15) της 15^ης Αυγούστου (ημέρα Δευτέρα) και καταλήξαμε στην Κοζάνη στις 10 και 30΄ το βράδυ (!) αφού πρώτα περάσαμε από Θεσσαλονίκη για να αφήσει ο Γ. μια έγχρωμη τηλεόραση που είχε αγοράσει.

 

Στο εργοστάσιο αφού “ντυθήκαμε” κανονικά (φόρμες, άρβυλα, τζάκετ, κράνος, φακός) άρχισε η “ενημέρωση” μας. Πρέπει να γνωρίσουμε, το συντομότερο δυνατό, όσο πιο καλά γίνεται την εγκατάσταση ώστε να αρχίσουμε την “βάρδια” μας. Βάρδια σαν ΜΥΣ (Μηχανικοί Υπηρεσίας Σταθμού) στην Αίθουσα Ελέγχου του Σταθμού. Υπάρχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και πραγματικά το θέλω να ενημερωθώ όσο γίνεται καλύτερα.

 

Προς το παρόν μένουμε σχεδόν όλοι στον Ξενώνα του εργοστασίου. Περιμένουμε να μάθουμε σε ποιο εργοστάσιο (ΑΗΣ Καρδιάς, Πτολεμαΐδας ή Αγίου Δημητρίου) θα τοποθετηθούμε ώστε να νοικιάσουμε σπίτι στην Κοζάνη ή την Πτολεμαΐδα. Χωρίς, φυσικά, να αποκλείεται εντελώς η περίπτωση να μας δοθεί κατάλυμα και στον οικισμό της Πτολεμαΐδας.

 

. . .

 

Να είσαστε Καλά!

 

Ένα κλικ μακριά η Χάρις Αλεξίου στο τραγούδι «Θα Πάθεις Έρωτα», των Θάνου Μικρούτσικου, Λίνας Νικολακοπούλου:

12/08/2025

1258. Μια Διαδρομή [24 Ετών σε 24 Δευτερόλεπτα]

Καλό Δεκέμβριο.

01/12/2019

1179. Αύγουστος Επετείων Τριών

Είναι ο Μάρτιος και είναι και ο Αύγουστος. Ο καθένας με των επετείων του τη χάρη. Περισσότερο προβεβλημένες αυτές του Μαρτίου, λιγότερο αυτές του Αυγούστου.

Αύγουστος, λοιπόν. Τρίτη, δώδεκα Αυγούστου 1980. Τετάρτη, δώδεκα Αυγούστου 1981. Τρίτη, δέκα έξι Αυγούστου 1983.

Ενάρξεις θητείας, γνωριμίας, εργασίας. Η πρώτη έληξε, επιτυχώς, την δωδεκάτη Δεκεμβρίου 1982. Η δεύτερη ανεπιτυχώς την πρώτη Δεκεμβρίου 2012. Η τρίτη, τριάντα πέντε έτη μετά, συνεχίζεται.

Να μας έχει ο Θεός Καλά! Τίποτα άλλο . . .

0637. Προτάσεις [10]

Και παραμένει εφιαλτικό, κάποτε, το ερώτημα: “Η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα;”. (06/09/97)

Έχω συνθηκολογήσει. Έχω συνθηκολογήσει και προσπαθώ, όπως έκπληκτος διαπίστωσα, να μάθω την ύπουλη τέχνη του να μη ζητάς τίποτα από κανέναν. (06/09/97)

Όταν βάζεις στοίχημα με την τύχη ή τη σύμπτωση, όπως εγώ, αργά ή γρήγορα θα κερδίσεις. (23/09/97)

Και νυστάζοντας έστω, και με προσπάθεια πολλή και κόπο. Κάτι να σωθεί, κάτι να υπάρξει. (03/02/98)

Να, λοιπόν, που και από των άλλων τα κεφάλια περνάνε κάποιες σκέψεις και δε φεύγουν. (02/03/98)

Όπου ο Θεός στέλνει μια Μ. στέλνει, από κοντά, και μία Ν. (23/03/98)

Προηγούνται άλλα. Βασανιστικά και ψυχοφθόρα. Δεν θέλω να παραθέσω την παραμικρή λεπτομέρεια, από τις πολλές που υπάρχουν. Όμως· υποφέρω, βασανίζομαι, οργίζομαι, λιώνω. Με άλλα λόγια: “Κάνω κακό στον εαυτό μου”. (05/04/98)

Αναρωτιέμαι γιατί, πώς, πότε. Μια αναστροφή της κατάστασης μοιάζει όλο και πιο ανέφικτη, όλο και πιο δύσκολη. Ίσως ζω τη δυσκολότερη της ζωής μου περίοδο. Αν με πιάσεις από τη μύτη μπορεί και να σκάσω. Τόσο πολύ. (11/04/98)

Υπομονή, σύνεση, εγκαρτέρηση. Τι άλλο; (17/4/98)

Πάλι εδώ με ημιδιάθεση όπως πάντα. Τι να πρωτογράψω, τι να πρωτοπώ; Όλα ή τίποτα; Κι αν “τίποτα” τότε γιατί ξεκίνησα; Θα γράψω, λοιπόν. (24/12/98)

Δήμητρα Γαλάνη – Θα σ’ αγαπώ.

08/06/2009

0612. Ε.

ΜΑΖΙ

( Στην Ε.)

Εγώ το “α”

Και συ το “ε”

Το “ο” και το “η”

Για μια στιγμή

Απ' την αρχή

Εσύ εδώ

Κι εγώ εκεί

Να φτιάξουμε

Τον κόσμο

                       11.83

Guitarras Magicas – “El Toro Y La Luna”.

 08/04/2009

0526. Ο Αλοΐσιους Αλληλογραφεί

Δεν είναι η πρώτη επιστολή του Αλοΐσιους που βρίσκω στα χαρτιά του αλλά είναι η πρώτη που δημοσιοποιώ. Μεγαλογράμματη και λιτή, “τηλεγραφική” θα έλεγα. Περίεργη και η χρήση της τελείας που την κλείνει σε εισαγωγικά. Απευθύνεται σ’ ένα κορίτσι και ο Αλοΐσιους, αν δεν είναι ήδη, μοιάζει έτοιμος να το ερωτευτεί. Εποχή Πάσχα, εποχή που ευνοεί τον Έρωτα. Και πάλι δεν κατόρθωσα να δώσω μια ταυτότητα στο κορίτσι (που χρόνος και διάθεση) και συνεπώς πολύ δύσκολα θα μάθουμε τη συνέχεια της ιστορίας. Ευτυχώς, όμως, αυτό μοιάζει να μην έχει καμιά σημασία. . .

Ακολουθεί η επιστολή:

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ (.) ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΠΕΝΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΚΑΤΩ-ΚΑΤΩ ΣΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ(.)

ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΑΞΙΟΛΑΤΡΕΥΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΜΕΓΕΘΟΣ(.) ΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΔΙΧΩΣ ΑΙΧΜΕΣ(.) ΜΙΑ ΠΡΑΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΑΤΑΝΕΥΕΙ(.) ΜΙΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΠΟΥ ΑΦΟΠΛΙΖΕΙ(.) ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑΡΡΩ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΦΕΛΕΙΑ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΟΥΝ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ(.) ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΜΑΝΤΕΥΩ ΜΙΑ ΗΡΕΜΗ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΣΦΥΖΕΙ(.)

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΣΟ ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑ(.) ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ(.) ΠΟΣΟ ΣΙΓΟΥΡΗ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ(.) ΠΟΣΟ ΓΕΡΑ ΠΑΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΕΛΕΓΧΕΙΣ ΤΟ ΧΩΡΟ ΓΥΡΩ ΣΟΥ(.)

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΟΣΟ ΓΛΥΚΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ ΩΣ ΣΕΝΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ(.) ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΤΕΧΝΗΤΑ ΠΑΡΑΤΕΙΝΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ(.) ΚΡΥΒΟΜΟΥΝΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΚΡΥΒΟΜΟΥΝΑ (.) ΗΣΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΙ ΑΝ ΑΠΛΩΝΑ ΘΑ Σ’ ΑΓΓΙΖΑ(.) ΗΔΟΝΙΖΟΜΟΥΝΑ ΝΑ Τ’ ΑΝΑΒΑΛΛΩ(.) ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΚΤΑ ΑΣΦΥΚΤΙΟΥΣΑ(.) ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΗΚΑΜΕ(.) Ο ΤΡΟΠΟΣ ΣΟΥ ΜΕ ΜΕΘΥΣΕ(.) ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΞΕΧΑΣΕΙ Ή ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ(.) ΕΥΤΥΧΟΥΣΑ(.)

ΜΠΗΚΑ ΘΑΡΡΩ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗΣ(.) ΖΗΤΩ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ(.) ΕΠΙΘΥΜΩ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ(.) ΤΙΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ(.) ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΕΣ ΕΡΩΤΕΣ(.) ΤΗ ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ(.) ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΕΙ(.)

ΚΑΙ ΣΥ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕΓΑΛΩΜΕΝΟ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟ Ν’ ΑΝΘΙΣΕΙΣ…

Ακούγεται το “When You’re In Love With A Beautiful Woman” με τον Dr. Hook.

22/09/2008

Επιστολή [ΝΚ]

111283 - 1212183

. . .

Ταξίδεψα στους νυχτωμένους δρόμους της Αθήνας. Την Πέμπτη. Με τη λεπτή βροχή, την ομπρέλα μου και τους ανθρώπους. Ταξίδεψα. Όπως τότε που βίωνα τη μοναξιά μου. Τότε που ήμουν μία προς το άγνωστο εξακοντισμένη βούληση. Βασανισμένος από τη μνήμη μιας χαμένης τελειότητας κι απαρηγόρητος παρακολουθούσα την πορεία της ζωής μου. Ανάγευση μοναξιάς, πολυτέλεια της χαύνωσης του νου, του ταξιδιού μέσα στους άλλους.

Αγόρασα κάστανα. Σταμάτησα στις φωτισμένες προθήκες των βιβλιοπωλείων. Λαχτάρησα μερικά βιβλία. Παρατήρησα τις μορφές των ανθρώπων. Των ομοίων μου. Αδικαιολόγητα πικραμένος ταξίδεψα.

. . .

Τα βιβλία του Ευγενίδιου. Το βιβλιοπωλείο της Βαβέλ. Μπόρις Βιάν “Θα φτύσω στους τάφους σας”. Μνήμες παιδικής σεξουαλικότητας. Γνωριμίας των περιγραφών. Αθωότητα των χρόνων που έφυγαν.

Αισθήματα και συναισθήματα ένας κόμπος στο νου. Ανεβαίνω την Ιπποκράτους. Πείνα. Επιθυμία για σουβλάκι. Το μαγαζί μικρό και βρόμικο. Προηγούνται άλλοι. Περιμένω. Ένα κορίτσι με τη μητέρα του. Αγγίζουν το πόμολο. Μετανιώνουν. Φεύγουν. Κατευθύνονται σ’ ένα μαγαζί απέναντι που μόλις ανακαλύπτω. Είναι η στιγμή που ο σουβλατζής, τετραπέρατος και ταχύτατος, βουτά πίτες σ’ ένα λάδι κατάμαυρο. Ακολουθώ μάνα και κόρη απέναντι.

Μαρία. Δεκατέσσερα στα δεκαπέντε. Ένα κορίτσι. Ούτε πιο όμορφο ούτε πιο άσχημο από τα άλλα. Πεταχτά και ανυπόμονα τσιμπολογεί από την ανοικτή της μητέρας της παλάμη κέρματα. Συμπληρώνει 64 δραχμές για τα δυο της σουβλάκια. Πληρώνει. Φεύγουν. Η Ιπποκράτους γυαλίζει υγρή. Βαδίζουν. Η Μαρία είναι χωλή. Η καρδιά μου σφίγγεται. Σφίγγεται.

Ανεβαίνω. Γυρνώ. Φθάνω. Είσαι εκεί. . . . 

Ξημερώνει. Ταξίδι της αναχώρησης. Λάθος πληροφόρηση. Ολιγωρία ίσως. . .

Συνταξιδιώτες. Η χοντρή ανόητη Θεσσαλονικιά που δήλωσε δημοσιογράφος. Η διήγηση του πως εκπόρθησε το Πεντάγωνο με μόνη τη δημοσιογραφική της ταυτότητα. Τα ειρωνικά βλέμματα που μου απόσπασε. Ο τρόπος και το μηδενικό ειδικό της βάρος. Ο ευγενικός τυρέμπορος από τη Λάρισα που δήλωσε ευκατάστατος και σοσιαλιστής. Το συμπαθητικό ζευγάρι των ηλικιωμένων που πήγαινε στη Θεσσαλονίκη για τους αρραβώνες του γιου του. Ο Κωστάκης. Φαρμακοποιός και ΔΕΑ. Ναι! Η νύφη τους δεν καπνίζει, δε φορεί παντελόνια, δε δουλεύει. Τέλος η μεσόκοπη γυναίκα απέναντί μου. Τα παπούτσια βγαλμένα και τα πόδια γυμνά. Φωτογραφίες των πρόσφατα παντρεμένων κοριτσιών της. Η μία παντρεμένη και “λίγο” έγκυος.

 
Ταξιδεύουμε. Η σκέψη μου σε τυλίγει. Το τραίνο συνεχώς καθυστερεί. Οι ανόητες συζητήσεις δίνουν και παίρνουν. Οι βαθυστόχαστες κενές κουβέντες τους. Δε συμμετέχω. Σκέφτομαι τη ζωή μας. Κοιτώ έξω. Η χοντρή αγωνιά να μάθει ποιος είμαι και τι κάνω. Δεν της δίνω την ικανοποίηση. Κατεβαίνω στο Π. Έχω μάθει όλα σχεδόν τα οικογενειακά τους.

Δεν υπάρχει τραίνο για Κ. Υπάρχει ένα μέχρι Έ. Η κοπέλα του 145 με έχει γελάσει. Ταξί με τρεις φαντάρους. Α. Ρωτώ στα καφενεία. Άντρες που πίνουν, καπνίζουν, παίζουν χαρτιά. Πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν. Έχω για δέκα λεπτά χάσει το τελευταίο λεωφορείο Θ.-Κ. Οι σιδηρόδρομοι του Ελληνικού κράτους έχουν κάνει το θαύμα τους. Οργή.

Λεωφορείο. Β. Η πόλη κοιμάται. Είναι γύρω στις εννέα και μισή. Ταξί. Πρακτορείο Κ. Δεν υπάρχει τίποτα. Τα φανάρια της πόλης ρυθμίζουν μια ανύπαρκτη κίνηση. Είμαι οικείος με το περιβάλλον. Ηρεμώ. ΟΤΕ. Γνώριμοι θάλαμοι. Τηλεφώνημα. Απουσία.

Πεινώ. Στο μαγαζί ξαναγίνομαι ο Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός. Τρώω πολύ. Σου τηλεφωνώ. Κάνει κρύο. Δε φορώ την επένδυση του τζάκετ. Ξενοδοχείο “Β.”. Κούραση. Αφή των σεντονιών. Πρωινό ξύπνημα. Καφεδάκι στο καφενείο του πρακτορείου. Επιβίβαση στο λεωφορείο των 8 και 30. Η Κ. χιονισμένη. Ομίχλη. Αργή κίνηση. Στο βάθος μια πλαγιά γυμνή. Κ. Ψώνια. Γλυκά για τους συναδέλφους. Λεωφορείο για Π. Κατεβαίνω στο δρόμο για το Σ. Περνώ την πύλη στις 12 παρά 5. Σου τηλεφωνώ. Μουδιασμένη. Ψυχρή σχεδόν. Χαμογελώ. Κατανοώ. Δωμάτιο 105. Ρούχα της δουλειάς.

. . .

Εσύ εδώ - κι εγώ εκεί

Για μια στιγμή - απ’ την αρχή

Να φτιάξουμε - τον κόσμο…

21/02/2006