1646. Αλοΐσιους: Μια που βασανίζει σκέψη

 

Πέρασαν ήδη δύο χρόνια από την τελευταία εγγραφή του παρόντος ημερολογίου που αφορούσε τον Αλοΐσιους Φλοπ. Συγκεκριμένα μια επιστολή του, που συνόδευε μια συλλογή εκατόν τριάντα επτά χειρογράφων σημειωμάτων του, προς μία Χ.

Το έχω ήδη αναφέρει: Όταν η έμπνευσή μου στερεύει τα χειρόγραφα του Αλοΐσιους αποτελούν μια εύκολη λύση. Σ’ αυτήν τη λύση καταφεύγω (και) σήμερα για να ξεπεράσω αυτή την έλλειψη και να φανώ συνεπής απέναντι στην δέσμευση, προς τον εαυτό μου τουλάχιστον, για τον ρυθμό των πέντε εγγραφών ανά μήνα στο ημερολόγιο αυτό. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κατέβηκα στο υπόγειο της Τ47. Άνοιξα το κιβώτιο με τα χαρτιά του Αλοΐσιους. Έβαλα το χέρι και άδραξα κάποια από αυτά. Τα διάβασα. Βρήκα, θαρρώ, κάτι κατάλληλο. Μια επιστολή, ή, μάλλον, το σχέδιο μιας επιστολής προς μία απροσδιόριστη «Αγαπητή». Ίσως την Χ, της προ διετίας εγγραφής, ίσως και κάποια άλλη. Ατυχώς, δεν υπάρχει σημειωμένη κάποια ημερομηνία Στο πάνω μέρος της πρώτης σελίδας σημειωμένη και υπογραμμισμένη η λέξη «Πρόχειρο». Αντιγράφω, αποκρυπτογραφώ κάποιες λέξεις, διαμορφώνω σε παραγράφους και μεταφέρω:

 

Αγαπητή,

 

Είναι μέρες τώρα που με βασανίζει μια σκέψη. Η σκέψη του να σου απευθύνω μια επιστολή. Ναι! Στους σημερινούς άχαρους καιρούς, που το να τους χαρακτηρίζουμε έτσι δεν είναι άμοιρο της προχωρημένης ηλικίας μας, ν’ ανοίξεις το πραγματικό γραμματοκιβώτιό σου και να βρεις!

 

Μια επιστολή, απτή, χειρόγραφη, σε φάκελο με γραμματόσημο, με αποστολέα και παραλήπτη, μεταφερμένη από τόπο σε τόπο. Θα αναθυμηθείς πιστεύω. Θα εκτιμήσεις. Τι κι αν έχουν περάσει δεκαετίες από την τελευταία φορά που βρήκες μια επιστολή στο γραμματοκιβώτιο σου. Ίσως και ακριβώς γι΄αυτό. Είναι καλά τα e-mail, καλά τα SMS και όλα τα σχετικά του σημερινού ψηφιακού κόσμου. Αλλά· δεν πάντα η ταχύτητα σώζει.

 

Θέλω να κρατήσεις στα χέρια σου αυτά που γράφω. Να υπάρχει υλική υπόσταση, να μην όλα είναι «μηδέν» και «ένα» βαλμένα στη σειρά και διαβασμένα σε φωτεινές οθόνες. Ζήσαμε δεκαετίες γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο. Δεκαετίες με χωρισμούς και επανασυνδέσεις. Χρόνια σιωπής και χρόνια με ένα ελάχιστο πλήθος συναντήσεων. Μια δύσκολη σχέση παρουσίας – απουσίας. Σε αγαπούσα και στο είχα πει, χρόνια μετά την έξαρση της αγάπης. Ποτέ δεν παραδέχτηκες κάτι αντίστοιχο. Ποτέ, τα τελευταία χρόνια, δεν στις συναντήσεις μας αγκαλιαστήκαμε. Είναι αυτές οι δεκαετίες που γνωριζόμαστε που μου δίνουν το δικαίωμα να επανέλθω· να συνοψίσω.

 

Δεν γνωρίζω πώς είσαι, τι κάνεις, αν υγιαίνεις ή όχι. Εύχομαι να είσαι Καλά. Είναι τώρα εδώ και σχεδόν τρία χρόνια που βιώνω ακόμα έναν χωρισμό μας. Έναν χωρισμό που εγώ προκάλεσα, κι εσύ ευχαρίστως αποδέχτηκες. Έναν χωρισμό που αισθάνομαι πως είναι ο τελευταίος. Δεν είναι πως δεν θα χωρίσουμε πια. Αυτό θα είχε σαν απαραίτητη προϋπόθεση το να ξανασμίξουμε κι αυτό είναι κάτι που πολύ δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ να συμβαίνει.

 

Είναι που, τελικά, αισθάνομαι τραυματισμένος από την συμπεριφορά σου και καμία διάθεση δεν πλέον για επανασύνδεση έχω. Δεν θα κάνω, λοιπόν, το πρώτο βήμα κι αν, παρ’ ελπίδα, το κάνεις εσύ την απάντηση την έχω ήδη στων χειλιών την άκρη: «Λυπάμαι». Δεν θα συντηρήσω τον παραμικρό μεταξύ μας διάλογο.  Θα τον τερματίσω ευθύς με ένα: «Δεν έχω τόπο να σταθώ· να σου μιλήσω». Έτσι είναι.

 

Είναι αυτό ακριβώς, το «Λυπάμαι», που με ώθησε να σου γράψω. Θέλω να το ακούσεις, να το δεις. Μια εποχή υπήρχε έρωτας· μια άλλη αγάπη. Τώρα από τα δύο τίποτα. Μονάχα ανάγκη. Ναι. Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω. Αισθάνομαι, νέτα σκέτα, την ανάγκη να σε έχω, σαν φίλη τώρα πια, στη ζωή μου. Αποδεδειγμένα δεν γίνεται, Το γεγονός με εκνευρίζει. Με ζορίζει. Με ταλαιπωρεί. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να χρωματίσει την καθημερινότητά μου και γνωρίζω καλά πώς και το αγνοείς και πώς, αν δεν το αγνοούσες, ουδόλως το επιθυμείς.

 

Όπως και να έχει: Υγίαινε.

 

Αλοΐσιους Φλοπ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το αν τελικά ο Αλοΐσιους ταχυδρόμησε την, κατά τη γνώμη μου, δακρύβρεχτη αυτή επιστολή δεν το γνωρίζω. Προσωπικά, και για την εικόνα που, μέσα από τα χειρόγραφά του, έχω σχηματίσει γι’ αυτόν, προτιμώ να μην την έχει στείλει. Είναι αυτό το πιο πάνω «Δεν έχω τόπο να σταθώ· να σου μιλήσω» που δείχνει πως δεν πατάει σε στέρεο έδαφος. Είναι ο φόβος του, αν τον έχω σωστά ψυχολογήσει, να γυρίσει η «Αγαπητή» και να του πει: «Και πότε ανταποκρίθηκα στα αισθήματά σου;» ή «Και πότε σου υποσχέθηκα κάτι;». Κάτι τέτοιο πραγματικά θα εξουδετέρωνε τον άκρως λογικό και ρεαλιστή, παρά τις εκρήξεις συναισθηματικότητας, Αλοΐσιους.

 

Να είσαστε Καλά!

 

Ένα κλικ μακριά ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και τα Κίτρινα Ποδήλατα στο «Έτσι Κι Αλλιώς», σύνθεση των Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Ισαάκ Σούση:

 

 23/05/2026