1294. «Το Σιγαθέν θνήσκει»

Ιανουάριος 1977. Περνώ δύσκολα. Προσπαθώ, ανεπιτυχώς, να κάνω σχέση μου μία να ανθήσει. Δεν μοιάζει να τα καταφέρνω. Όλες οι διαδικασίες, και συνεκδοχικά όλες οι δυσκολίες, της προσέγγισης είναι σε ισχύ. Οδηγούμαστε μάλλον σε ναυάγιο. Από εκείνες τις μέρες και το απόσπασμα της εγγραφής, από το χειρόγραφο ημερολόγιό μου, που ακολουθει:

03. 08/01/77, [0176], Τετράδιο 02, Σελίδα 146

. . .

    Χθες ρωτούσα τους εδώ ανθρώπους: “Σας έχει τύχει να χάσετε έναν άνθρωπο; Θέλω να πω όσο αφορά το μέγεθός του”. Και εννοούσα, φυσικά, την Κ. Όλες αυτές τις μέρες της σιωπής της πολύ μίκρυνε μέσα μου,  μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό. Το πράγμα κατάντησε να γενεί αστείο, γελοίο και ανεκδιήγητο. Χθες επιδίωξα να την συναντήσω για να μου δώσει τα στοιχεία που μου λείπουν για να δικαιολογήσω την συμπεριφορά της. Θα της έλεγα: “Το να υποφέρει ένας το καταλαβαίνω. Μα το να υποφέρουν δύο είναι ηλίθιο! Υποφέρετε;”. Μα πώς μίκρυνε τόσο πολύ! Πώς εξαφανίστηκε; Και θα μπορέσει να με πείσει γι’ αυτά που προσμένω; Μακάρι να είναι η ηλικία της και ο χαρακτήρας της.

    Τις προηγούμενες μέρες ολόκληρος πανικός, ολόκληρη θλίψη, ολόκληρη πίκρα, ολόκληρη πρόγευση της καταστροφής. Θα τα ξαναπούμε.

Τελικά, δεν την έχασα την Κ., τουλάχιστον εκείνη την εποχή. Τα καταφέραμε να κάνουμε τη σχέση μας να ανθήσει, να διαγράψει την πορεία της και να, αναπόφευκτα, σβήσει χρόνια μετά.

Γιατί τα θυμάμαι και τα γράφω όλα αυτά; Γιατί και πάλι πέρασε μια εποχή που έχασα έναν άνθρωπο, με την έννοια της ανυπαρξίας, και της παραμικρής, έστω, επικοινωνίας. Επιλογή μου και, βεβαίως, επιλογή του. Εγώ, άλλα θέλησα και για άλλα προσπάθησα.

Το πάλεψα, διαψεύστηκα και, ομολογώ, το παράτησα γκρεμίζοντας και κάποιες τελευταίες γέφυρες σαθρές.

Ναι. Δεν, τελικά, σχέσεις της μίας κλωστής επιθυμώ να συντηρήσω. . .

Ας πάει, λοιπόν, κι αυτό μαζί με τα άλλα. Τον ΚΦ, την ΜΦ, την ΑΜ και, βεβαίως, την ΕΜ.

Να είστε Καλά.

Ένα κλικ μακριά Λάκης Παπάς και «Ρίχνω Την Καρδιά Μου Στο Πηγάδι» από το άλμπουμ «Ματωμένος Γάμος, Παραμύθι Δίχως Όνομα» των Μάνου Χατζιδάκι, Νίκου Γκάτσου και Ιάκωβου Καμπανέλλη:

14/07/2020

1120. Τώρα

Τώρα που:

-     Η σκόνη του χρόνου κάθισε πάνω σε πρόσωπα και σχέσεις.

- Οι σχετικές αναμνήσεις ανεβαίνουν στην επιφάνεια μόνο με τη βοήθεια εικόνων και κειμένων.

-   Πέρασαν δεκαπέντε και περισσότερα χρόνια από εκείνη, την απρόσμενη, επίσκεψη στην γκαλερί Φρυσίρα.

-      Ο Ιούλιος του 2017 γίνεται παρελθόν.

-      Κατά παράδοση θα έλεγα, πρέπει να ανεβάσω μία εγγραφή.

Τώρα είναι ευκαιρία να ανασύρω τέσσερις ψηφιοποιημένες, και με το Photoshop πειραγμένες, φωτογραφίες του τότε και να τις αναρτήσω:

Καλό Αύγουστο!

Ένα κλικ μακριά Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας και «Προσωπικές Οπτασίες»:

31/07/2017

1010. Ηχογραφήσεις

Στην εγγραφή “0254. Άστο Το Χεράκι Σου” έγραψα για το πώς, στις αρχές της δεκαετίας του 80, “ανακάλυψα” την κασέτα και τις 40+ κασέτες που έχω στην κατοχή μου. Ακόμα πώς, από το Μάιο του 2000, μετέφερα το περιεχόμενο  δεκαεννέα από αυτές τις κασέτες σε CD.

Τις μέρες αυτές, λοιπόν, συνέχισα αυτό που ξεκίνησα το 2000. Μετέτρεψα και μετέφερα στον Η/Υ το περιεχόμενο των δεκαεννέα αυτών CD σε mp3. Ακόμα, μετέτρεψα και μετέφερα το περιεχόμενο των υπόλοιπων κασετών στον Η/Υ και πάλι σε μορφή mp3. Το έπραξα για είκοσι τέσσερις κασέτες. Αν συνυπολογίσω και τις αρχικές δεκαεννέα, που αρχικά μετέτρεψα σε CD (μορφή WAV), έχουμε να κάνουμε με ένα σύνολο 43 κασετών.

Για τη “μεταφορά” των τελευταίων κασετών δεν χρησιμοποίησα το κασετόφωνο του στερεοφωνικού συγκροτήματος μα ένα “ειδικό” κασετοφωνάκι το οποίο συνδέεται στον Η/Υ μέσω μίας θύρας USB και δίνει τη δυνατότητα μετατροπής της εξόδου του απευθείας σε mp3. Συγκεκριμένα το “Konig Cassette - MP3 Converter HAV-CA10” το οποίο λειτουργεί σε συνεργασία με το λογισμικό “Audacity” προκειμένου να δώσει έξοδο στην επιθυμητή μορφή ήχου (WAV, AIFF, FLAC, MP2, MP3 ή Ogg Vorbis).

Για τις πρώτες δεκαεννέα κασέτες o διαχωρισμός σε διακριτές ηχογραφήσεις είχε γίνει με την μεταφορά τους σε CD. Για τις επόμενες είκοσι τέσσερις αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει. Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα πρέπει να ακούσω, από την αρχή μέχρι το τέλος, το περιεχόμενο της κάθε κασέτας, μεταφερμένο σε ένα συμπαγές αρχείο mp3 ανά πλευρά, και να προχωρήσω με κατάλληλα “αντιγραφή” / “επικόλληση” στη δημιουργία των διακριτών, ανά ημερομηνία εγγραφής, ηχογραφήσεων. Διαδικασία εξαιρετικά χρονοβόρα, αθροιστικά, η οποία θα γίνει με χρήση του λογισμικού “Audacity” και πάλι.

Είναι πολύτιμο το περιεχόμενο των κασετών αυτών για εμένα. Σε αυτές διασώζονται φωνές συγγενών και φίλων. Ανθρώπων που, κάποιοι από αυτούς, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Ναι, το ομολογώ, έχω ηχογραφήσει και τηλεφωνήματα. Ακόμα, τα πρώτα κλάματα των παιδιών μου, τα πρώτα τους λογάκια. Ηχογραφήσεις ανεκτίμητες που καλύπτουν το χρονικό διάστημα 1975 - 1998.

Θα ασχοληθώ, λοιπόν, με καλή διάθεση και ζήλο, θα οργανώσω και αυτά τα αρχεία μου ήχου.

Υ.Γ. Έτη Πολλά σε δύο κύριες που σήμερα έχουν τα γενέθλιά τους.

Ένα κλικ μακριά το παλιό και αγαπημένο μου “Wild Hearted Woman” με το συγκρότημα All About Eve:

22/03/2015

0694. Γυνείκελα και Πάλι

Εχθές. Βόλτα στους νυχτωμένους της Γλυφάδας δρόμους. Το Sony – Ericsson C905 στην τσέπη πειρασμός. Η λύση. Τα γυνείκελα. Πάλι. Εκεί. Ακίνητα. Υπομονετικά. Κάποτε ακέφαλα. Φωτογράφιση δίχως φλας, κατά βούληση. Μια συλλογή που μεγαλώνει. Οι γωνίες (φωτογράφισης) και οι περαστικοί. Μπαίνω στον πειρασμό να ανεβάσω γυνείκελων φωτογραφίες στο Facebook. Ίσως. Ακολουθούν.

Υ.Γ. Έτη Πολλά σε δύο κυρίες που σήμερα έχουν τα γενέθλιά τους.

Μετά από 4, 5 προσπάθειες κατάφερα να ανεβάσω το “Buenos Noches Mi Amor” με το συγκρότημα The Columbia Ballroom Orchestra. Αρχική προσπάθεια το τραγούδι “Απελπιστικά Διαθέσιμη” από το εξαιρετικό ολοκαίνουργιο άλμπουμ “Φανερά Μυστικά” της Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Ακούστε το!

22/03/2010

0507. μ.Χ.

Χάριν της ανάγνωσης εγκατέλειψα τα σταυρόλεξα. Παραμένει, ωστόσο, το δίπτυχο καρέκλας – παχύρρευστου χρόνου. Τι διαβάζω; Με καθυστέρηση το “μ.Χ.” του Βασίλη Αλεξάκη. Και μου αρέσει, μου αρέσει πολύ. Μου αρέσουν οι σύντομες, κοφτές προτάσεις του. Οι πλάγιες και δεύτερες σκέψεις του πρωταγωνιστή. Ο τρόπος που εμφανίζονται τα πρόσωπα και εντάσσονται στη ροή του μυθιστορήματος. Στην καρέκλα μου και, όσο μπορώ, το απολαμβάνω. Αν βοηθούσε και ο φωτισμός του θαλάμου όλα θα ήταν καλύτερα. Μεγαλώνω και πλέον με ενοχλούν πράγματα και καταστάσεις που, σε προγενέστερους καιρούς, περνούσαν απαρατήρητα. Θα πρέπει να τα συνηθίσω και μαζί τους να ζω. Προσπαθώ.

Είναι, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, που, σαν άνθρωπος, σκέφτομαι: “Τι κρίμα που έτσι απότομα κόπηκε η σχέση μας!”. Και τι να κάνω; Έτσι τα έφερε ο Γιαραμπής, έτσι έγιναν τα πράγματα. Και πάντα έχω την απορία ποιος διάβολο είναι ο Γιαραμπής και γιατί ανακατεύεται στις δουλειές μας. Θα προτιμούσα να είχαμε ακόμη σχέση και επαφή. Να μιλούσαμε, να βλεπόμαστε που και που. Και θα μου άρεσε πολύ να ταξίδευαν μηνύματα από τον έναν στον άλλο. Ομολογώ ότι στην παρούσα φάση θα με βοηθούσε, θα με χαροποιούσε. Θα διάβαζα το “μ.Χ” μου και ένα μυρμήγκιασμα, από τη δόνηση του κινητού στην τσέπη, θα με ειδοποιούσε για το μήνυμα σου. Θα διάβαζα, θα απαντούσα, θα ξεγελούσα το χρόνο. Θα τον επιτάχυνα. Δε γίνεται. Δεν πειράζει. Δεν μετανιώνω για τίποτα. “Ό,τι πέρασε, πέρασε σωστά”.

Δεν έχω τι άλλο να γράψω. Απογευματάκι Παρασκευής, 17:10, στην Α29 με την τηλεόραση στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. Δεν με ενθουσίασε η τελετή. Για να είμαι ειλικρινής τη βρήκα κουραστική. Όμως, σαν Έλληνας και με το προηγούμενο του 2004, ομολογώ ότι δεν είμαι και ο αντικειμενικότερος των κριτών. Θα βγω στη βεράντα, θα διαβάσω “Σέργιος και Βάκχος”. Κατά τις 20:30 θα ξεκινήσω για το Νοσοκομείο και τη μητέρα μου. Ελπίζω τη Δευτέρα να βγούμε και η κατάσταση να ομαλοποιηθεί.

Λοιπόν, Καλό ΣαββατοΚαιΚύριακο φίλες και φίλοι αναγνώστες!

Και πάλι από το άλμπουμ “Dancing In The Air” του Franck Pourcel ακούγεται το τραγούδι του Cat Stevens “Lady D’ Arbanville”.

Υ.Γ. Τον έψαξα τον Γιαραμπή! Και τι βρήκα; Ότι είναι λέξη τούρκικη [yarabbi] και σημαίνει Θεός. Έτσι! Για να μη μας μένουν απορίες. . .

08/08/2008

0242. Σημεία των Καιρών [ΝΚ]

Πολύ μου αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν “κουλτούρα”. Πρώτα - πρώτα μου αρέσουν γιατί, όπως αποδεικνύεται, έχω κι εγώ! Μετά μου αρέσουν γιατί είναι ήρεμοι άνθρωποι. Λεπτοί. Ισορροπημένοι. Γνωρίζουν επακριβώς και πότε και πώς “να την κάνουν”. Και μάλιστα με στυλ και ύφος καλλιεργημένου ανθρώπου. Αεράτα. Δίχως αναλύσεις, εξηγήσεις και υπεκφυγές. Τσεκουράτα! Όπως ταιριάζει σε ανθρώπους που έχουν διαβάσει πέντε βιβλία και θα διαβάσουν και άλλα τόσα. Σε ανθρώπους ταξιδεμένους. Του κόσμου. Που έχουν συμμετάσχει και σε 1, 2, 5, 6 συνέδρια και τους έχουν καλέσει και σε 7, 8, 9 10 δεξιώσεις. Έτσι!

Εμείς οι της “κουλτούρας”, λοιπόν, τις πάμε τις σχέσεις μας μέχρι εκεί που πηγαίνουν. Δεν τις ζορίζουμε. Δεν τις παραφορτώνουμε. Δεν τις παραμορφώνουμε. Τις αφήνουμε γλυκά - γλυκά “να τσουλάνε”. Μέχρι εκεί που έχουν λαδάκι να κάψουνε. Μέχρι εκεί που τα ανήσυχα, ζωηρά, σπινθηροβόλα πνεύματά μας αρέσκονται να επικοινωνούν και να αναστενάζουν. Οι συναντήσεις μας είναι πάντοτε υψηλοτάτου επιπέδου. Μιλάμε όλο για βιβλία, κινηματογράφο, τέχνη, τέτοια. Συνήθως συμφωνούμε. Αλληλοθαυμαζόμαστε. Αλληλοσυγχαιρόμαστε. Επιμελώς στις γιορτές μας ανταλλάσσουμε βιβλία, δίσκους, μικροτεχνήματα. Άντε και κανένα κουλτουριάρικο αξεσουάρ. Ποτέ κάλτσες ή παρόμοιες σαχλαμάρες.

Είμαστε πολυάσχολοι. Κατανοούμε, μέχρι αηδίας, τη σιωπή του απέναντι. Έξι μήνες σιωπής, ας πούμε, δε σημαίνουν τίποτα. Δεν αποτελούν εμπόδιο. Σηκώνουμε το τηλέφωνο μπουμπουνίζουμε τα “Χρόνια Πολλά” μας και δεν τρέχει τίποτα. Τυπικά, ωραία, ισορροπημένα. Υπάρχει κατανόηση. Υπάρχει ήθος. Όλα μας τα διαζύγια συναινετικά. Δε φτάνει που χαθήκαμε, θα χαλάσουμε και τις καρδιές μας; Να το ψάξουμε; Γιατί να το ψάξουμε; Ο βίος, οι δυσκολίες του, οι υποχρεώσεις λόγω θέσεως και βαθμού; Λίγα είναι; Όχι βέβαια!

Το είπαμε. Οι σχέσεις μας κρατάνε όσο κρατήσουν. Το ευχαριστιόμαστε όσο το ευχαριστιόμαστε. Γιατί να το κουράζουμε; Γιατί να το ψειρίζουμε; Μακριά κι αγαπημένοι! Δεν είναι καλύτερα έτσι; Και ποιος γνωρίζει; Έχει ο καιρός γυρίσματα. Μπορεί να τμηθούν και πάλι οι τροχιές μας. Να σμίξουμε και πάλι σε επίπεδα υψηλότατα. Να το ματαξανακαταευχαριστηθούμε! Και τότε 6, 16, 26, 256 μήνες άκρας σιωπής δεν θα σημαίνουν απολύτως τίποτα.                                                                 

Έτσι δεν είναι;

Το τραγούδι που ακούγεται είναι το αγαπημένο Days [1968] με το συγκρότημα The Kinks.

27/11/2006

Πως οι [ΝΚ]

Μου αρέσει το πώς τελειώνουν στις μέρες μας οι σχέσεις. Λες, π.χ, στον άλλον:

- Δεν επιθυμώ πλέον να μου στέλνεις e-mail

- Καλώς!

Απαντά, ταχέως και προθύμως, εκείνος. Ήρεμα, αεράτα, πολιτισμένα. Δίχως “μα” και “μου”, δίχως πως και διατί και άλλες τέτοιες κατσαρές τρίχες. “Σαν έτοιμος από καιρό” με το ζωνάρι λυμένο ελαφρώς, αγέρωχος, θαρραλέος και γνώστης.

Διότι πως είναι δυνατόν ο μέγας αυτός, στον καθρέφτη του Ναπολέοντας, να αδίκησε, να έσφαλε, να παρεξήγησε, να ολιγώρησε, να πρόσβαλε ή να αδιαφόρησε; Μπααά. Ο απέναντι, στα σίγουρα, φταίει. Που δεν κατανόησε, που δεν εκτίμησε, που δεν γοητεύτηκε, που δεν πρόσεξε, που δεν υπομόνευσε. Ναι, ο βλάξ!

Και πάμε έτσι. Με ανεμομαζώματα, ανεμοσκορπίσματα. Με τις τέτοιες γλυκούλες μικρές πληγές που νομίζουμε ότι έχουμε. Με τα αχ και τα βαχ μας. Δίχως την παραμικρή διάθεση να εξηγήσουμε, ίσως γιατί το θεωρούμε σαν απολογία που, φυσικά, δεν μας πάει, ή να επιμείνουμε. Αδικημένοι από την “κοινωνία” και από έναν περίγυρο που δεν μας ταιριάζει και δεν μας αξίζει. Είναι κανόνας. Απογοητευόμαστε με την ταχύτητα που γοητευόμαστε. Και γοητευόμαστε γρήγορα και συχνά. Και πάμε έτσι. Γυρεύοντας την “αδελφή ψυχή” εκεί που δεν υπάρχει ή όταν δεν υπάρχει.

Ζούμε, θαρρώ, σε δύσκολους καιρούς. Ποτέ η φιλία δεν ήταν συνάρτηση μόνο του χρόνου. Ήταν και είναι και συνάρτηση του τόπου. Εμείς την μεταβλητή αυτή έχουμε βαλθεί να την εξοντώσουμε. Έχουμε φυσικά και τα σύνεργα. SMS, e-mail, κινητά, διαδίκτυο, βιντεοτηλέφωνα και άλλα. Με αυτά καταγινόμαστε με αυτά κοροϊδευόμαστε. Κι αν ο “χρόνος”, κατ’ αυτήν την έννοια, είναι δωρεάν τον “τόπο” πρέπει να τον πληρώσεις. Και με τι ψυχή όταν υπάρχουν οι καραμέλες του ότι “οι αποστάσεις στην Αθήνα είναι τεράστιες” και “οι υποχρεώσεις πολλές” και “τα μαθήματα των παιδιών” και “ο εκ της εργασίας, τέλος πάντων, κάματος” και άλλες τέτοιες πολλές [και ξινές]. Και πάμε. Και νομίζουμε ότι δίπλα μας βαδίζουνε “φίλοι” που ούτε την φωνή ούτε τα βήματά τους ακούμε.

Θαρρώ, λοιπόν, ότι δύο πράγματα φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Το άλλο είναι το φαΐ. Εκτιμώ, έτσι, βαθύτατα τους ομοτράπεζους και συνπότες. Και δεν μιλάω για χλιαρούς καφέδες σε χλιαρούς τόπους. Ίσως φταίει, τελικά, ότι ερχόμαστε στη ζωή δίχως το εγχειρίδιο του κατασκευαστή. Ίσως, και πάλι, αυτή να είναι και η πηγή της ευτυχίας. Ότι μπορούμε, παίρνοντας την ευθύνη, να αυτοσχεδιάσουμε και να κάνουμε του κεφαλιού μας. Και θα το ξαναπώ:

- Μου αρέσει το πώς τελειώνουν στις μέρες μας οι σχέσεις!

26/09/2005

Δ και [κυρίως] Μ [και οι δύο Φ] [ΝΚ]

Κράτησε, όσο κράτησε, και ήταν, καλό.

Θα μείνει, ότι μείνει, και θα είναι, καλό.

Γιατί, έτσι είναι ο βίος και οι σχέσεις των ανθρώπων.

19/09/2005