Ιούνιος. Καθημερινά. Πρωί. Οκτώ με εννιά έβγαζε τον σκύλο βόλτα. Οκτώ με δώδεκα διάβαζε στη βεράντα του ισογείου. Εκείνη κι εκείνος.
Ο σκύλος λευκός, μικρός, χαριτωμένος. Η κυρία που τον συνόδευε ελκυστική. Περνούσαν μπροστά από την βεράντα. Ο σκύλος στεκόταν, όσφριζε, ουρούσε.
Εκείνος, χωμένος στο βιβλίο του, δε σήκωνε κεφάλι. Πέρασαν μέρες. Κάποια στιγμή σήκωσε το κεφάλι. Τους είδε στο πεζοδρόμιο του. Εκείνη κοίταζε αλλού αλλά· τον είχε προσέξει.
Απορούσε για το τι μπορούσε να διαβάζει τόσο προσηλωμένος και δίχως να καλοδιακρίνεται το πρόσωπό του. Μια από τις επόμενες μέρες έβηξε διακριτικά. Εκείνος διάβαζε.
Εκνευρίστηκε. Την άλλη μέρα διάλεξε το απέναντι πεζοδρόμιο. Προκλητικά στύλωσε το βλέμμα της στον άνδρα που διάβαζε. Εκείνος σήκωσε το κεφάλι. Ανταποκρίθηκε. Ο σκύλος αδημονούσε. Έφυγαν.
Τις δύο επόμενες μέρες η κυρία με το σκυλάκι δεν εμφανίστηκαν. Εκείνος διάβαζε και δε διάβαζε. Ματαίως, την περίμενε. Η απόκλιση από την καθημερινότητα των τελευταίων ημερών τον εκνεύριζε.
Εμφανίστηκαν και πάλι. Στο πεζοδρόμιό του. Άρχισαν το άθλιο παιχνίδι του φλερτ. Δεν τον κοίταξε. Δεν την κοίταξε. Μόνο όταν έφευγε εκείνος σηκώθηκε και την παρακολούθησε με το βλέμμα. Την είδε να μπαίνει στην παραδίπλα νεόδμητη πολυκατοικία.
Το παιχνίδι συνεχίστηκε για μία εβδομάδα. Την μία κοιτάζονταν, την άλλη αδιαφορούσαν. Μία από το πεζοδρόμιό του μία από την άλλη. Μία με πεντάλεπτες στάσεις, μια περπατώντας και φεύγοντας. Μία με σκυμμένο το κεφάλι στο βιβλίο μία με τα μάτια αχόρταγα καρφωμένα.
Δεν πήγαινε άλλο. Το γνώριζαν. Τόλμησε πρώτη. Τον καλημέρισε με καθαρή, ευχάριστη φωνή. Σηκώθηκε ευθύς από την καρέκλα του και αντιχαιρέτησε.
Την επομένη δεν ήταν στην βεράντα. Στεκόταν δίπλα στην ανοικτή εξώπορτα του σπιτιού του. Όταν πλησίασαν, ο σκύλος τον γάβγισε και έσπευσε να τον μυρίσει. Έσκυψε και τον χάιδεψε. Εκείνη φορούσε ένα αδιόρατο χαμόγελο.
Είμαι Νίκος, της είπε. Είμαι η Κατερίνα, του απάντησε. Έδωσαν τα χέρια. Μπήκαν στο σπίτι.
------- X -------
Να είσαστε Καλά
Ένα κλικ μακριά ο Dean Martin στο “Welcome To My World” [1967], σύνθεση των Ray Winkler, John Hathcock:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου