1666. Προσωπικά δεδομένα

  

 

 

από: αείποτε <aeipote@gmail.com>

προς: Χχχχχ Ψψψψψψψψψ <ζζ.ζζζζζ@hotmail.gr>

ημερομηνία: 10 Μαΐου 2014 - 10:10 π.μ.

θέμα: Re: οι ταινίες

 

Αγαπητή Ω.

 

Είχα, εχθές το βραδάκι, την πρώτη συνάντηση – γνωριμία με τη “Μμμμμ”. Γοητεύτηκα, συγκινήθηκα, με ένα κόμπο στο λαιμό έμεινα για δέκα λεπτά καθηλωμένος. Ήταν τα χρώματα, το λιώσιμο της μιας εικόνας μέσα στην άλλη, οι γωνίες λήψης, η θεσπέσια μουσική, ο ήχος βημάτων που σβήνουν που κάποια στιγμή άκουσα, τα πρόσωπα. Όλα! Συγκινήθηκα, το ομολογώ. Δε γνωρίζω αν δεν υπέγραφες εσύ το έργο αν θα μου γεννούσε τα ίδια συναισθήματα. Όμως ήσουν εσύ. Η Ω. των εφηβικών μου χρόνων. Ένα ξανθό κορίτσι που ερωτεύτηκα. Ήταν το δικό σου έργο που απολάμβανα. Και το έβρισκα εξαίσιο, αριστουργηματικό. Μου γεννούσε σκέψεις και συναισθήματα. Καμάρωνα για το δικό σου έργο, αναγνώριζα ότι μόνο μια ψυχή με πλούτο μπορεί να παράγει ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Άλλαξε με μιας ο τρόπος που σε αντικρίζω. Καμιά σχέση με την αντιμετώπιση του κειμένου που πριν χρόνια μου είχες εμπιστευτεί. Τότε ήμουν επιφυλακτικός, διστακτικός. Επικριτικός, ίσως. Αναγνώριζα αρετές αλλά υπήρχαν και σημεία που με ενοχλούσαν. Διέκρινα σπατάλη, περίφραση, πλεονασμό. Στη “Μμμμμ” βρήκα ακρίβεια, λιτότητα, συνέπεια, μαγεία. Όχι. Δεν το περίμενα ότι στην οθόνη της τηλεόρασης μου θα έβλεπα ένα ποίημα. Το είδα και σε ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά που μου χάρισες αυτήν την ευκαιρία. Άψογο, δίχως την ψυχρότητα του τέλειου. Εντυπωσιάστηκα, ομολογώ, από το ότι η μουσική ήταν πρωτότυπη (και το έγραψα ήδη: θεσπέσια) και τέλεια ταιριασμένη με την εικόνα και τη ροή της. Ακόμα από το πλήθος των άξιων συντελεστών. Αν κάτι γνωρίζω δώσε από εμένα ένα φιλί στον διευθυντή φωτογραφίας. Βεβαίως και θα ξαναδώ τη “Μμμμμ” πολλές φορές ακόμα. Θέλω να ακούσω πιο προσεκτικά τον ήχο, να ξεχωρίσω τις επαναλήψεις, να διακρίνω το παιχνίδι του φακού, ή των φακών, με το χρώμα και το ασπρόμαυρο το φως και το σκοτάδι. Όλα αυτά θα τα κάνω όμως αυτό που θα κυριαρχεί θα είναι η πρώτη επαφή. Αυτή η δεκάλεπτη  μαγεία εναλλαγής εικόνων με καθηλωτική μουσική. Η χρήση των χώρων των σταθμών του metro, των αγαλμάτων, των ρολογιών, των έργων τέχνης, των κηλίδων, πώς να τις πω;, χρώματος και φωτός. Αυτά ήθελα να γράψω έτσι, αυθόρμητα. Δίχως να μπω σε σκέψεις δεύτερες, δίχως να ωραιοποιήσω το παραμικρό, δίχως να καταδυθώ στην λεπτομέρεια. Ακόμα μια φορά, λοιπόν, σε ευχαριστώ πολύ για ότι μου χάρισες. Εύγε!

 

Όλα τα άλλα, που μου γράφεις, έπονται.

 

Να είσαι Καλά,

Σε φιλώ.

 

αείποτε

 

 

24/09/2026