Δευτέρα, 8 Μαΐου 2006

Άτιμη Επιθυμία [ΝΚ]

Άτιμη επιθυμία. Να θέλεις, μεσημεριάτικα, να της τηλεφωνήσεις και να μην έχεις να της πεις τίποτα. Το παραμικρότερο κάτι. Μονάχα έτσι. Για να μπεις στην διαδικασία. Να ακούσεις τη φωνή της. Να παραμυθιαστείς. Πως, τάχα μου, κάτι τρέχει και, πως, ναι θα συμβούν πράγματα και θα γίνουν θαύματα. Κι ας το γνωρίζεις καλά πως όλα έχουν τελειώσει. Πως τίποτα, στην ουσία, δεν άρχισε και ούτε που πρόκειται. Μονάχα γιατί είναι μεσημεράκι, λοιπόν, και σε γαργαλάει, και δεν έχεις τίποτα να πράξεις, και έχετε τόσο καιρό να μιλήσετε και και και. Έτσι, στα χαμένα, «λόγοι αργοί», καταστάσεις που δεν βγάζουν πουθενά, φίδια που κυνηγάνε την ουρά τους. Εκείνη στον κόσμο της, εσύ στον δικό σου. Όλα τα σημεία επαφής σπαταλημένα, φθαρμένα, ανύπαρκτα. Τίποτα δεν ανασαίνει. τίποτα δεν μεγαλώνει. Τίποτα δεν ζει. Μια κούφια επιθυμία. Ένα αχ! Για τις ευκαιρίες που χάθηκαν. Για τις στιγμές που δεν τόλμησες. Γι’ αυτά που δεν είπες. Θα την συναντήσεις, πάντοτε στην τύχη, και θα είναι μια άλλη. Μια άλλη και αλλιώς. Καμιά σχέση με ότι λαχτάρησες, με ότι πόθησες. Φαντάσματα του νου «Νους ορή και νους ακούει. Τάλλα κωφά και τυφλά». Μια συνάντηση, τρεις ημέρες σκέψη. Και μετά, για μήνες, το απόλυτο τίποτα. Άμορφη μια μάζα γκρι. Τυπικές ευχές μόνο σε ονομαστικές γιορτές και γενέθλια. Και πώς να κάνεις το τυπικό να ζωντανέψει; Να αποχτήσει χρώμα. Πώς να περάσεις μέσα σε ένα «Χρόνια Πολλά» μια καρδιά που γλίχεται, σκέψεις που ματώνουν, επιθυμίες που δεν στέκουν; Το αφήνουμε στο πάει του. Δεν πάει πουθενά και ούτε που γνωρίζουμε του απέναντι το πώς και το τι. Μονάχα επιθυμούμε. Ματαίως. Αβασανίστως. Αχρεωστήτως. Τα θέλουμε όλα δίχως να πληρώσουμε τίποτα. Τζάμπα ήρωες βαλαντώνουμε από συνήθεια και βλέπουμε στους καθρέφτες μας «δραματικές» μούρες. Τρικυμίες εν ποτηρίω. Και ο χρόνος τη δουλειά του. Χάνονται οι μέρες. Χάνονται οι νύχτες. Εμείς εκεί. Σε ανύπαρκτες επάλξεις κλαίμε ανύπαρκτους έρωτες. Βολεμένοι στην καθημερινότητα μας προσμένουμε ένα θαύμα που δεν το αξίζουμε και που δεν θα έρθει.
 
27/04/2006

9 σχόλια:

  1. Ένας άνθρωπος πρέπει να είναι ονειροπόλος,
    όταν τα πράγματα που αγαπάει βρίσκονται πολύ μακριά...
    (Ιρλανδικό Παραδοσιακό)

    Καλησπέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. νομίζω πως εάν πας στα άκρα το όνειρό σου θα φτάσεις κάπου.Αν το φτάνεις μέχρι την μέση γυρνάει σαν τεντωμένη σφεντόνα πάνω σου και ξαναρχίζει.Στο τέλος του ονείρου σου δεν υπάρχει κανένας άλλος πέρα από ένα νέο σου εαυτό που περιμένει ανυπόμονα να τον ακούσεις.Καταλαβαίνεις;Είναι πολύ απλό.Και είναι δικαίωμά σου όχι να παραμυθιάζεσαι αλλά να ανασταίνεσαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Tα τηλεφωνήματα που δεν γίνονται ...
    Ωραίο ποστ , με συγκίνησε . Καλημέρα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τώρα διάβασα το κάτω ποστ . Περαστικά . Eχω κάνει κι'εγώ παλιά . Τι στην ευχή σήκωσες ? :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. simon says: Όταν βρίσκονται πολύ μακριά το καταλαβαίνω. Όταν, όμως, βρίσκονται στα διακόσια μέτρα προβληματίζομαι! [Ελπίζω να κατεβάσατε το simon says από το: http://s55.yousendit.com/d.aspx?id=214AJZ8EBND9H1UGF8H1D4M5BE]

    αστραδενή: Η εγγραφή, θαρρώ, δεν υπονοεί το "κυνηγητό" ενός ονείρου αλλά την παραίτηση από αυτό [στο μέτρο που υποτίθεται ότι αυτό σχηματίστηκε]. Ακριβώς κόυραση, παραίτηση, αποδοχή της διαμορφωμένης κατάστασης και περιγραφή της. Η πίκρα για κάτι που θα μπορούσε να εξελιχτεί αλλιώς και δεν έγινε. Η συνειδητοποίηση ότι και η απέναντι πλευρά, ουσιαστικά, ομοίως αντιμετωπίζει την σχέση. Όλα είναι αφημένα στην σύμπτωση, στην τύχη. Δεν επιδιώκουμε πλέον. Αδόξως σπαταλήθηκε η κρίσιμη μάζα που, προφανώς, σε κάποια στιγμή είχαμε δημιουργήσει. Δεν θέλουμε τόσο που να ανοίξουμε το πορτοφόλι. Προφανώς, και αθροιστικά, δεν μας συμφέρει [με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει]. Δύσκολο να το παραδεχτείς αλλά έτσι είναι!

    ellinida: Το έγραψα για τα κινητά: "Φορητοί διαψευτές ελπίδων!". Κάτι ανάλογο ισχύει και για τα σταθερά. Όταν σκεφτείς πόσο εύκολο είναι να "συνδεθείς" τρελαίνεσαι! Είναι τα εκατοντάδες μικρά "μη" που φκιάχνουν τελικώς το ένα, το μεγάλο! Ευχαριστώ για τα περαστικά. Να υποθέσω τα . . . οικογενειακά βάρη;

    Όμορφη μέρα, ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ενα απλό πάτημα των πλήκτρων ...
    Πόσο εύκολο αλλά και πόσο δύσκολο ε ;
    Ναι κάπως έτσι . Χόρευα με το ανηψάκι μου και το σήκωνα ψηλά στον αέρα . Ετσι την έπαθα .
    Ελπίζω να είσαι καλύτερα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εγώ δεν γνωρίζω πως, τελικά, την έπαθα. Υποψιάζομαι πάντως δυο παιχνίδια Bowling [πάντα με την πιο βαριά μπάλα!]. Αλλά δεν έχει και σημασία. Η προδιάθεση υπήρχε. Κάποτε θα την πάταγα! Είμαι καλύτερα αλλά όχι ακόμη καλά. Περίμενα ότι με την πρώτη αλλαγή θα καλυτέρευα θεαματικά αλλά δεν. Όμως είμαι ευχαριστημένος. Το δύσκολο πέρασε. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτή η δημοσίευση ταίριαξε γάντι με όσα είχα στο μυαλό μου και στην καρδιά μου, επίσης.
    Να είσαι καλά αείποτε.
    mario

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Χαίρομαι που ταίριαξε [και για όσο ταίριαξε].
    Να και συ είσαι καλά, Μαριώ.
    Έρρωσο

    ΑπάντησηΔιαγραφή