0661. Τα Μη Ρηθέντα

Στα αισθήματα δίχως ανταπόκριση ο μέσος όρος διαμορφώνεται από απίστευτες πίκρες και ανέλπιστες χαρές.

Το τι λέμε χρωματίζεται από αυτό που η φυσική μας παρουσία αντιπροσωπεύει.

Το να συζητήσεις για το οτιδήποτε οπουδήποτε δεν είναι το καλύτερο.

Πρόσεξε τι διεκδικείς γιατί μπορεί και να επιτύχεις!

Το να είσαι υπέρμετρα φιλόδοξος και, κατά συνέπεια, εργασιομανής μέχρι αηδίας είναι δικαίωμα σου. Το να προσπαθείς να επιβάλλεις την εργασιομανία, αυτήν τη μέχρι αηδίας, στους υφισταμένους σου· δεν είναι.

Αν στέλεχος, στην επιχείρηση, σημαίνει σκλάβος ούτε είμαι ούτε θέλω να γίνω.

Αυτό που με εκνευρίζει, στις εκλογές που έρχονται, είναι ότι και πάλι θα ψηφίσω τον λιγότερο και όχι τον καλύτερο.

Ακούγεται το κλασσικό “Part Time Lover” με τον Stevie Wonder.

15/09/2009

0660. Σύνδρομο e-ημερολογιστή

Σκοτεινιάζει. Βρίσκομαι στην Α29. Τις τελευταίες μέρες αυξημένος φόρτος εργασίας. Κούραση. Το αποτέλεσμα αμφίβολο. Οι αποπάνω ζητάνε, οι αποκάτω τρέχουνε. Κι επειδή, συνήθως, κάθε αποπάνω είναι κάποιου άλλου αποκάτω τρέχουμε όλοι. Έχει το γούστο του. Αν μάλιστα υπήρχαν και αποδείξεις, ότι το πράγμα θα καταλήξει κάπου, πολύ θα το ευχαριστιόμασταν.

Τέλος πάντων, πότιζα τα λουλούδια στη βεράντα. Αίφνης αισθάνθηκα την επιθυμία να αναρτήσω εγγραφή. Τελείωσα το πότισμα και να μαι! Πολλά θέλω να γράψω, να πω και να κάνω. Έχω όλους τους περιορισμούς που μπορεί να υποθέσει κανείς. Δεν είναι εύκολο να πεις αυτό που επιθυμείς. Δεν είναι ότι υπάρχει πρόβλημα έκφρασης. Το πρόβλημα, και ο πειρασμός συνάμα, είναι να πεις αυτό που επιθυμείς απλά και σκέτα. Πρακτικώς αδύνατο. Πρέπει να το μασκαρέψεις. Να το στρεβλώσεις. Να το αφήσεις να υπονοηθεί. Ο απέναντι καλείται να υποθέσει. Να ανακαλύψει. Αν έχει πρόσβαση καλώς. Αν όχι, ας πρόσεχες!

Ακούω μουσική από τον Η/Υ. Κάτι χιλιάδες mp3. Πρέπει να επιλέξω ένα. Πόσο δύσκολο είναι να επιλέξεις ένα τραγούδι που το ακούς για πρώτη φορά; Θα έλεγα, πολύ. Για τη φωτογραφία, που θα συνοδεύει την παρούσα, δεν υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει σημαντικό απόθεμα από τις διακοπές στην Αίγινα. Ίσως ένα παράθυρο, μια πόρτα ή και ένα λιμάνι. Το ζήτημα είναι να ταιριάξουν. Κείμενο, εικόνα και ήχος. Δύσκολο. Όχι ακατόρθωτο.

Το επόμενο πρόβλημα: να καταφέρω να εμφανίσω την “μπάρα της μουσικής”, όπως στην εγγραφή “0658. Αύγουστος”. Ομολογώ ότι στην προηγούμενη εγγραφή απέτυχα να το πράξω. Προσπάθησα, δίχως υπερβολή, δεκάδες φορές. Ο κώδικας html είναι ένα πονηρός κώδικας. Άμα θέλει λειτουργεί, άμα δε θέλει υποφέρεις. Αν κάποιος αναγνώστης έχει να προτείνει λύσεις, ή ιδέες, πολύ θα το εκτιμούσα. Είναι γεγονός ότι ο επεξεργαστής κειμένου του blogger απέχει πολύ από αυτό που θα επιθυμούσα. Όμως: με το χώμα που έχουμε θα φτιάξουμε τα τσουκάλια μας.

Να είσαστε Καλά.

Ακούγεται το τραγούδι: Loco Motion με τους Little Eve.

10/09/2009

0659. Tellas - Τέλος

Μια καταιγίδα στην περιοχή, τη Δευτέρα 31/8, δημιούργησε αρκετά προβλήματα στην περιοχή που κατοικώ. Ένας σκανταλιάρης κεραυνός, μάλιστα, προκάλεσε αρκετά ζημιές, ηλεκτρομαγνητικής φύσης, στην Α29. “Κάηκαν” ο κεντρικός ενισχυτής τηλεοράσεως, κάποιες συσκευές τηλεοράσεως, ο μηχανισμός της πιλοτής, κάποια modem και διαταράχτηκε η λειτουργία των τηλεφωνικών συνδέσεων του κτηρίου.

Οι δικές μου απώλειες συνοψιζόντουσαν, πέρα από τα κοινά και κοινόχρηστα, στο “κάψιμο” μια παλιάς συσκευής τηλεοράσεως, Sony 14’’ από τη δεκαετία του 90, και την αχρήστευση τεσσάρων πριζών τηλεοράσεως. Τηλεόραση και πρίζες τις αντικατέστησα ευθύς. Το πρόβλημα της τηλεφωνικής σύνδεσης παραμένει και έχει καταστήσει τις τηλεφωνικές συσκευές της Α29 συσκευές παραγωγής έντονου βόμβου. Οι κλήσεις έρχονται κανονικά. Αυτός που καλεί ακούει στο βάθος του βόμβου τα “εμπρός” μας αλλά εμείς δεν ακούμε τίποτα άλλο έξω από τον εξοργιστικό βόμβο.

Αργήσαμε, ομολογώ, να ξυπνήσουμε αλλά ξυπνήσαμε. Την Τετάρτη το μεσημεράκι τηλεφώνησα και ζήτησα τη βοήθεια της Tellas για την επίλυση του προβλήματος. Ευγενέστατα, πάντοτε, τα παιδιά του 13800 άκουσαν, κατέγραψαν και μεταβίβασαν τα όσα τους είπα στους “τεχνικούς” της Tellas, αν τελικώς διαθέτει τέτοιους. Σημείωσαν μάλιστα και τον αριθμό του κινητού μου “για να μη χαθούμε, μιας και δώσαμε γνωριμία” και για να με ενημερώσουν, υποτίθεται, για την εξέλιξη της υπόθεσής μου. Κλείσαμε με το κάλπικο “Σας ευχαριστούμε πολύ που μας καλέσατε” που, από μόνο του, δε φτάνει για τίποτα.

Σήμερα είναι Κυριακή πρωί. Εγώ εξακολουθώ να μην έχω τηλεφωνική σύνδεση, τα παιδιά του τηλεφωνικού κέντρου της Tellas εξακολουθούν να είναι ευγενέστατα, και όλο με “Σας ευχαριστούμε πολύ που μας καλέσατε”, και η Τεχνική Υπηρεσία της Tellas ανύπαρκτη. Από την Τετάρτη έγιναν άλλα τέσσερα τηλεφωνήματα στο 13800. Βεβαίως και “το έδωσαν στους τεχνικούς” και “το ψάχνουν”. Τρίχες κατσαρές! Δεν έκαναν τίποτα. Ούτε καν ένα τηλεφώνημα, στο κινητό μου, έτσι για τα μάτια.

Προφανώς, πιστοί στα των καλλιεργημένων Ελλήνων: “αποκαθιστούν τη βλάβη” και, ως πελάτη, με έχουν γραμμένο κανονικότατα. Τους το είπα πόσο με έχουν εκνευρίσει και πόσο η καθυστέρησή τους είναι απαράδεκτη. “Δε ζήτησα να στείλετε πύραυλο στη Σελήνη” τους είπα χαρακτηριστικά. Αυτοί, ευγενέστατοι: “Σας ευχαριστούμε πολύ που μας καλέσατε!”. Ε, άϊ σιχτίρ!

Προβληματική, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, είναι και η σύνδεσή μου στο διαδίκτυο. Όποτε θέλουν έχω, όποτε δεν θέλουν δεν έχω. Προχθές για να στείλω ένα υπηρεσιακό e-mail έτρεχα στο πατρικό. Τις τελευταίες ημέρες για να συνδεθείς πρέπει να στήσεις καρτέρι. Άσε που οι ταχύτητες σύνδεσης μόνο αυτές που λένε δεν είναι. Για ώρες ολόκληρες η σύνδεση, πέρα από το έμπα – έβγα, μπορεί να σέρνεται και τα νεύρα σου να δοκιμάζονται.

Ότι λεφτά ζήτησαν τα πήραν και τα παίρνουν. Παζάρια ούτε θέλησα, ούτε μπορώ να τους κάνω. Θεωρώ απαράδεκτη την αντιμετώπιση και τη συμπεριφορά τους. Πέντε ημέρες χωρίς τηλεφωνική σύνδεση είναι πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να περάσει έτσι. Η ποιότητα της γραμμής την οποία μου παρέχουν για σύνδεση στο διαδίκτυο απαράδεκτη.

Λοιπόν, αύριο το πρωί “είμαι για ΟΤΕ”. Θα βρω το πιο κοντινό του κατάστημα και θα επιστρέψω στην πατρική αγκαλιά του. Τουλάχιστον επί των ημερών του ποτέ δεν είχα μείνει για πέντε ημέρες χωρίς τηλεφωνική σύνδεση. Και αν κι αυτός δεν κάνει, στον επόμενο! Όποιος πληρώνει έχει και δικαιώματα, όποιος πληρώνεται και υποχρεώσεις.

Το μόνο που θα μου λείψει είναι η “ξύλινη και δωρεάν ευγένεια” των παιδιών της Tellas και η υποχρέωση τους να κλείνουν τις συνομιλίες τους, ότι και να τους έχεις σούρει, με το κολοκυθένιο: Σας ευχαριστούμε πολύ που μας καλέσατε!

Ακούγεται το τραγούδι “Πρέπει”, του Άκη Πάνου με τη Βίκυ Μοσχολιού.

06/09/2009

0658. Αύγουστος

Να γράφεις. Να δημοσιοποιείς. Ίχνη και σημάδια. Του εαυτού σου και άλλων. Αυτών που γνωρίζουν. Εκείνων που αγνοούν. Ακόμα μία φορά: “Ποτέ δε θα μάθουμε όλα όσα μας αφορούν”. Περιπτώσεις που αγνοείς και κερδίζεις. Άλλες που χάνεις. Ισορροπία.

Εθισμένος; Ίσως. Δεν κρύβομαι πίσω από το: “Γράφω για τον εαυτό μου” και τις όποιες παραλλαγές του. Το να διαβάζονται τα, συγκεκριμένα, κείμενα μου με ευχαριστεί. Ότι, λοιπόν, καταθέτω εδώ το καταθέτω για να διαβαστεί. Δέχομαι το “Εις εμοί μύριοι, εάν άριστος η”, του Ηράκλειτου, αλλά, μιας και στην εποχή μας είναι δύσκολο να βρεθούν οι άριστοι / μύριοι όσο περισσότεροι αναγνώστες τόσο το καλύτερο!

Υπάρχουν εγγραφές που αφορούν συγκεκριμένα άτομα. Άτομα που, συνήθως, αγνοούν. Ο πειρασμός παραμονεύει. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να αποκαλύπτεις την πηγή της έμπνευσής σου. Τίθεται το ερώτημα: “Τι δικαιώματα έχει αυτός που εμπνέει στο εξαγόμενο της έμπνευσης που προκαλεί;”. Μία-δύο φορές που αποκάλυψα στην “πηγή” ότι με ενέπνευσε, και πώς, τα αποτελέσματα ήταν ξεκάθαρα απογοητευτικά. Μάλλον εμπνέομαι από λάθος πρόσωπα.

Με όλα αυτά σκέφτηκα και την περίπτωση, όπως ήδη έγραψα, του να “κλειδώσω” το ημερολόγιο αυτό. Μοιάζει άχαρο. Θα είναι. Ελεύθερο, λοιπόν, όπως ξεκίνησε. Θα αλλάξω την εμφάνισή του. Έτσι, για τη χαρά της ανανέωσης και την εκμετάλλευση κάποιων δυνατοτήτων που προσφέρονται. Ευελπιστώ να αλλάξω και το πώς ακούγεται η μουσική που συνοδεύει, και θα εξακολουθήσει να συνοδεύει, τις εγγραφές. Κάθε εγγραφή θα έχει τον δικό της κώδικα για τη μουσική επένδυση και η μουσική αυτή θα παραμένει διαθέσιμη για ικανό χρονικό διάστημα. Τόσο, όσο επιτρέπει η χωρητικότητα του τόπου που την φιλοξενεί.

Τέλος είναι και το περίφημο Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή που αρκετούς φίλους – επισκέπτες έχει παραξενέψει. Αλλαγή και σ’ αυτό! Όποτε υπάρχει διάθεση και έμπνευση. Λοιπόν, ξεκινάμε! 

Ο Θεός βοηθός!

Ακούγεται ένα τραγούδι που, τις τελευταίες μέρες, έχει “κολλήσει” στο μυαλό μου. “Φάτα Μοργκάνα”, σύνθεση και ερμηνεία Μαρίζας Κωχ – στίχοι: Νίκος Καββαδίας (βεβαίως).

Καλό Σεπτέμβριο!

30/8/2009

0657. Ώστε Λοιπόν Τι Πράττωμεν;

Από την 20 Σεπτεμβρίου 2006 μέχρι σήμερα, 24 Ιουλίου 2009. Τετρακόσιες σαράντα έξι (446) εγγραφές, με τη σημερινή, με ανελλιπή ρυθμό Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή. Ανάμεσά τους, μονάχα μια διακοπή εννιά (9) ημερών (1 με 9 Μαρτίου 2008). Κι αν, βλέποντάς το γραμμένο, μοιάζει εύκολο· δεν είναι. Κουράστηκα. Θα σταματήσω. Θέλω να σκεφτώ. Να ανασυγκροτήσω σκέψεις, αισθήματα και συναισθήματα. Να χαράξω άλλες πορείες. Να βάλω πλώρη για άλλους ανθρώπους, άλλες καταστάσεις. Να ηρεμήσω θέλω. Να αποφασίσω, ακόμα μια, τα τι και πως της ζωής μου. Τα κέρδη και τις ζημιές. Ν’ αλλάξω το μέσα μου θέλω. Τα μυαλά μου. Να μπορώ να πω: “Με συγχωρείται πολύ που δε σας γνώρισα. Έχω αλλάξει πολύ τελευταία!”. Σκέφτομαι, για δεύτερη φορά, τι θα κάνω και μ’ αυτό το ημερολόγιο. Τι θα απογίνει. Αναρωτιέμαι. Σε τι είναι χρήσιμο στους καιρούς που ζούμε; Τι νόημα έχει να προσελκύει κανείς “αναγνώστες” του μισού λεπτού, και βγάλε, σταλμένους από τις μηχανές αναζήτησης; Ομολογώ, ακόμα, ότι έχω ήδη μπει στον πειρασμό να το κλειδώσω. Ίσως, αν συνεχίσω, να το πράξω. Προς το παρόν θα πάψω να ανεβάζω αναρτήσεις. Θα ασχοληθώ (και) με το Project Δήμητρα και με άλλα. Θα γράψω, επιτέλους, στο χειρόγραφο ημερολόγιό μου σαν άνθρωπος. Θα χαλαρώσω. Θα αποφασίσω. Ίσως να συνεχίσω αλλού κι αλλιώς (αν δεν το έχω ήδη πράξει) την ενασχόληση με τα e-ημερολόγια. Θα δείξει. Όπως και να έχει: Να είσαστε όλες και όλοι Καλά! Κι αν δεν τα ξαναπούμε: Χάρηκα που τα είπαμε με όλες και όλους εσάς, έστω και για μια φορά, και με την καθεμιά και καθένα ξεχωριστά. Να προσέχετε και να αγαπάτε τον εαυτό Σας.

Αφτό.

24/07/2009

0656. 501 Great Writers / Movie Stars / Artists

Tο βιβλίο “501 Great Movie Stars” το είχα δει, και ξεφυλλίσει, στο Fnac Γλυφάδας. Το βιβλίο “501 Great Writers” στην προθήκη του βιβλιοπωλείου “Βιβλιοτοπία”, Λαζαράκη 21 – 23 στο πίσω μέρος του “Ζάρα”, στη Γλυφάδα, επίσης. Το κόστος του πρώτου ήταν 22 – 23 ευρώ, αν θυμάμαι καλά. Του δεύτερου, το οποίο και με ενδιέφερε περισσότερο, αγνοούσα.

Κάποια στιγμή ήρθε ο καιρός. Αποφάσισα ότι ήθελα το βιβλίο των 501 “Μεγάλων Συγγραφέων” στη βιβλιοθήκη μου. Το αναζήτησα στην προθήκη της “Βιβλιοτοπίας”. Δεν υπήρχε πια. Προχώρησα στα ενδότερα. Ο υπάλληλος ήταν ευγενέστατος. Μπήκα στη διαδικασία να παραγγείλω το βιβλίο. Έδωσα τα απαραίτητα στοιχεία. Τελευταία στιγμή αποκαλύφθηκε ότι υπήρχε ένα αντίτυπο άμεσα διαθέσιμο. Η τιμή του εξαιρετικά ελκυστική. Με την έκπτωση μόλις 17 ευρώ. Όταν βγήκα από την “Βιβλιοτοπία” παρέα στους συγγραφείς έκαναν οι ηθοποιοί. Κόστος 19 ευρώ. Εχθές το καλό τρίτωσε. Στη συλλογή προστέθηκαν και οι “Μεγάλοι Καλλιτέχνες” με κόστος κτήσης 16,56 ευρώ και πάντοτε από το βιβλιοπωλείο της Λαζαράκη 21-23. Τα μεγάλα βιβλιοπωλεία δεν είναι πάντοτε και τα φθηνότερα.

Μου αρέσουν τα βιβλία αυτά. Με διαστάσεις 16x21 τετραγωνικά εκατοστά και με πλήθος 640 σελίδων, για κάθε ένα από τα τρία βιβλία, δίνουν μια καλή, συνοπτική “πρώτη εικόνα” για τα πρόσωπα στα οποία αναφέρονται. Σε κάθε συγγραφέα, ηθοποιό, και ζωγράφο ή γλύπτη, αφιερώνεται από μισή μέχρι 2 – 3 σελίδες. Η σελιδοποίηση είναι εξαιρετική, τα κείμενα καλογραμμένα και υπάρχει πλήθος φωτογραφιών. Για τον κάθε συγγραφέα, πέραν των βιογραφικών στοιχείων βεβαίως, δίνονται οι τίτλοι των πιο σημαντικών έργων του (Signature Titles) και για τους ηθοποιούς και καλλιτέχνες οι πιο σημαντικές ταινίες (Top Takes. . .) Και τα σημαντικότερα έργα τους (Masterworks) αντίστοιχα.

Η σειρά παρουσίασης είναι χρονολογική. Για τους συγγραφείς ξεκινά από το 1500 π.Χ. με τον Όμηρο, για τους ηθοποιούς από το 1860 με τον George Arliss και για τους καλλιτέχνες από το 1500 π.Χ. με τον Dong Yuan. Το βιβλίο των ηθοποιών αποτελεί έκδοση του 2007 και τα άλλα δύο του 2008. Πρόκειται, προφανώς, για “εισαγωγικά” βιβλία τα οποία είναι εξαιρετικά προσεγμένα, καλαίσθητα και ευανάγνωστα, με την ετυμολογική έννοια του όρου. Τα θεωρώ ιδανικά για ξεφύλλισμα τα ήρεμα απογεύματα του καλοκαιριού. Παρότι “εισαγωγικά”, όπως είπαμε, είναι άκρως ενδιαφέροντα με πλήθος πληροφοριών και ενδιαφερουσών λεπτομερειών. Για τους περισσότερους βιογραφούμενους, π.χ., υπάρχουν χαρακτηριστικά αποφθέγματά τους ή φράσεις από το έργο τους, για κάποιους συγγραφείς.

Το μόνο πρόβλημα που μπορεί να υπάρχει είναι ίσως το ότι είναι γραμμένα στα Αγγλικά. Αν όμως γνωρίζετε τη γλώσσα, σχετικώς καλά, και σας ενδιαφέρει το θέμα, δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα να αποκτήσετε ένα δικό σας αντίτυπο ή περισσότερα, ανάλογα με το τι σας ενδιαφέρει. Θα σας κρατήσει ευχάριστη συντροφιά, θα σας θυμίσει πράγματα, θα σας μάθει άλλα και θα έχετε μια πρώτης τάξεως πηγή για “αρχική” πληροφόρηση για συγγραφείς, ηθοποιούς ή καλλιτέχνες (ανάλογα με το τι έχετε επιλέξει).

Tina Turner – Show Some Respect.

 22/07/2009

0655. Τα Παλιά

Εχθές, Κυριακή, και σήμερα. Ασχολούμαι με τα χαρτιά μου. Με την αλληλογραφία μου και κείμενα, διάφορα, που έφτασαν στα χέρια μου. Εχθές με το φάκελο Κ.Κ, στην Α29. Σήμερα, απογευματάκι, με όλα τα υπόλοιπα εδώ, στο υπόγειο της Τ47. Είμαι τακτικός άνθρωπος τελικά. Όλα σε τάξη, συγκεντρωμένα, ταξινομημένα, προσεκτικά φυλαγμένα. Θυμήθηκα τα νιάτα μου εχθές. Μέσα από τα γράμματα, τα σημειώματα, τις αντιγραφές, τις καρτούλες της. Ανάγευση εποχών, τόπων, καταστάσεων, συμβάντων. Ο γραφικός της χαρακτήρας. Ο υπέροχος γραφικός της χαρακτήρας. Πόσο καιρό είχα να ανοίξω τον κόκκινο αυτό φάκελο; Μπήκα στον πειρασμό. Ο σαρωτής με προκαλούσε. Τα καλά της τεχνολογίας. Σάρωσα αρκετές σελίδες, σημειώματα, καρτούλες, ζωγραφιές. Θα έλεγα δοκιμαστικά. Θέλω να τα έχω συγκεντρωμένα και με άλλο τρόπο. Να τα προστατέψω από τη φθορά του χρόνου. Να τα διαιωνίσω. Το αποτέλεσμα ήταν τέσσερα αρχεία μορφής PDF. Δεν έμεινα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Χρειάζεται περισσότερη προσοχή. Σωστή ταξινόμηση κατά χρονολογία, και κατά το δυνατό, και, βασικότατο, καλύτερη ομαδοποίηση. Το πιθανότερο είναι ότι θα επανέλθω επιδιώκοντας αρτιότερο αποτέλεσμα. Είναι άλλο πράγμα τα σκόρπια φύλλα χαρτιού, γενικώς, με τα ποικίλα μεγέθη και άλλο ένα αρχείο PDF το οποίο μπορείς να μεταφέρεις και να χειριστείς. Γνωρίζω ότι αυτές οι ροπές μου προκαλούν ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις. Οι περισσότεροι θεωρούν τέτοιες δραστηριότητες υπερβολικές και τον χρόνο που δαπανάται, γι’ αυτές, χαμένο. Κατανοώ. Αυτές οι ενασχολήσεις, όμως, μου δίνουν χαρά και ικανοποίηση, μ’ αυτές καταπιάνομαι. Είμαι ένας άνθρωπος που θέλει το παρελθόν του εύκαιρο. Διαθέσιμο σε πρώτη ζήτηση. Έτσι που να βλέπω την πορεία των σχέσεων. Πώς γεννήθηκαν, πώς έφτασαν στο μέγιστο, πως έσβησαν. Κι αν αυτά τα πώς συνοδεύονται και από τα πότε τους και έχουν και τις λεπτομέρειες τους ακόμα καλύτερα! Με τα τοιαύτα, λοιπόν και όχι μόνο, ασχολήθηκα εχθές και σήμερα και το τραγούδι που ακούγεται χαρισμένο στην Κ.Κ (κι ας μην ανταποκρίθηκε. . .)

Μιχάλης Ρακιντζής – Αναστασία Μουτσάτσου: “Κατερίνα - Κατερινάκι” με τον Πασχάλη.

20/07/2009

0654. Αλοΐσιους Σε Τρίτο Πρόσωπο

Αλοΐσιους και σήμερα. Η εύκολη λύση όταν κυριαρχεί η ζέστη και η έμπνευση απουσιάζει. Το περίεργο, ίσως, σε αυτό το κείμενο του Αλοΐσιους είναι ότι είναι γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο. Είναι κάτι που δεν το συνηθίζει. Ίσως του ήταν πιο εύκολο να εκφραστεί έτσι· δίχως να του αποδοθούν σκέψεις ή καταστάσεις που δεν θα επιθυμούσε. Δεν έχω βρει, προς το παρόν τουλάχιστον, πληροφορίες για το πώς ήταν ο περίγυρος του και το περιβάλλον στο οποίο ζούσε. Ίσως να υπήρχαν γύρω του μυσιτήριοι (όπως τους αποκαλώ) που έχωναν τη μύτη τους στα χαρτιά του. Ότι το χειρότερο για κάποιον που γράφει· που προσπαθεί να εκφράσει και να εκφραστεί. Από την άλλη, και θαρρώ είναι η πρώτη φορά που το αναφέρω, ίσως το κείμενο αυτό να αποτέλεσε σχεδίασμα για κάποιο διήγημά του. Γιατί, ναι, έχω βρει και διηγήματα στα χαρτιά μου. Θα έρθει και γι’ αυτά η σειρά. Υγεία και υπομονή. Όλα θα γίνουν. . .

Έφυγε. Έμεινε. “Στείλε μου μήνυμα, να μάθω πως περνάς. Θα περιμένω”, της είχε πει. Μια φορά και σοβαρότατος. Δεν απάντησε. Πρόσμενε. Του έλειπε. Πιθανότατα αγνοούσε. Χώριζε τα δευτερόλεπτα σε στιγμές. “Τώρα!” σκεφτόταν. Ουδέν. Δεν είχε από πού να πιαστεί. Δεν υπήρχε λόγος να ταξιδέψει κανένα μήνυμα. Το αντιλαμβανόταν. Ούτε ήθελα να κάνει εκείνος το βήμα. Δεν ήταν αυτός που είχε φύγει. Ήταν αυτός που είχε ζητήσει. Η πορεία της ζωής χαραγμένη. Και για τους δύο τους. “Φταίει μόνο που συναντηθήκαμε”, συλλογιζόταν. Δεν έτρεφε ελπίδες. Είχε συναίσθηση των θέσεων τους. Ήταν λογικός. Έβλεπε την ασυμμετρία. Τα προβλήματα. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν την επιθυμούσε, δεν τη ποθούσε, δεν ήταν ερωτευμένος μαζί της. Αυτά υποστήριζε στον εαυτό του. Την αγαπούσε. Αυτό το δεχότανε. Ενδιαφερότανε. Ήθελε να είναι καλά. Η ίδια και οι δικοί της. Αλλά περισσότερο, και από την αγάπη ακόμα, ήταν η συγκίνηση. Αυτή ήταν η ουσία και η λέξη. Τον συγκινούσε. Από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Η σκέψη της τον γλύκαινε. Η ύπαρξή της τον φώτιζε. Δε χόρταινε να βλέπει τη ματιά της. Του χαμογελούσε· της ανταπέδιδε. Με τις ματιές. Απλά και σκέτα. Ήθελα να ακούει τη φωνή της. Να τη συναντά. Να αντλεί. Με τα τυπικά ξεκίνησαν. Στα τυπικά, στην ουσία, είχαν μείνει. Δέκα χρόνια σχεδόν. Δεν τολμούσε. Δεν ήθελε να ανατρέψει. Δεν ήταν, εξ’ άλλου, καθόλου σίγουρος ότι θα μπορούσε. Του αρκούσε, λοιπόν, η συγκίνησή του. Μ’ αυτήν πάλευε. Αυτήν βάθαινε. Τον οδηγούσε σε σκέψεις πολλές. Άλλες. Πρωτόγνωρες. Δεν είχε νιώσει έτσι για άλλο πλάσμα. Δε γνώριζε τι είχε καταλάβει από τα αισθήματά του. Δεν ήταν άνθρωπος να τα κάνει σημαία. Τα ψηλαφούσε. Τα βίωνε. Τα σεβόταν. Διακριτικά υπονοούσε. Ήταν ευφυής. Δεν μπορεί παρά να είχε, τουλάχιστον, υποψιαστεί. Δεν ενθάρρυνε. Δεν αποθάρρυνε. Κι αν κάποιες, ελάχιστες, φορές έκανε ένα βηματάκι μπροστά εκείνη έμενε στη θέση της. Ακίνητη. Γέμιζε τότε αμφιβολίες. Μαραινόταν. Η καθημερινότητα ισοπέδωνε τα όποια μικρά του τολμήματα. Τους επέβαλε μια γκρίζα τυπικότητα. Πόσο να χρωματίσει κανείς μια “Καλημέρα!”; Πώς να δείξει το ενδιαφέρον του σ’ ένα διάδρομο; Έλειπε. Πέντε μέρες. Τις μετρούσε μία – μία. Τις υπολόγιζε. Ήταν σαν να του είχαν μολέψει τον αέρα που ανάσαινε. Θα επέστρεφε. Θα έφευγε εκείνος. Δε θα συναντιόντουσαν. Έπρεπε να κάνει υπομονή. Με άλλα να απασχολήσει το μυαλό του. Μέχρι να βρεθούν και πάλι στον ίδιο χώρο. Δεν έτρεφε αυταπάτες. Του αρκούσαν τα τυπικά. Η παρουσία της. Δεν περίμενε να αλλάξει κάτι. Χόρταινε πια με τη συγκίνηση του. Μονάχα που κάποια βράδια έκανε δεύτερες σκέψεις. Άφηνε την ελπίδα να του ψιθυρίζει στ’ αυτί. Του αρκούσε το φως της μέρας για να επανέλθει. Και πονούσε.

Σοφία Διαμαντή – Σαν Το Δασάκι. Από το άλμπουμ “Η Εκδίκηση Της Γυφτιάς” των Νίκου Ξυδάκη – Μανώλη Ρασούλη.

  

17/07/2009

0653. Χαρτονένια Βιβλία - Βραβεία

Μέσα της δεκαετίας του ’60. Το οικογενειακό σπίτι βρίσκεται στην Ηλιούπολη. Στην Α20, και θαρρώ ο αριθμός έχει πλέον αλλάξει. Ως καλό παιδί πηγαίνω, βεβαίως, και στα Αγγλικά. Φροντιστήριο “Όμηρος”, από τότε! Απέχει αρκετά από το σπίτι μου. Τόσο που η διαδρομή που ακολουθώ να με φέρνει να περνώ μπροστά από το σπίτι της συμμαθήτριας μου Ρεγγίνας. Τη συμπαθώ αλλά αυτή δε μου δίνει καμιά σημασία. Αν πιστέψω το Google Earth η απόσταση Α20 – Φροντιστηρίου είναι 600 μέτρα. Τότε, με τα ποδαράκια που διέθετα, μου έμοιαζε, τουλάχιστον, διπλάσια.

Με τα σημερινά ονόματα των οδών ο “Όμηρος” βρισκόταν επί της Μ. Αντύπα, αμέσως μετά τη διασταύρωσή της με την Ηρώων Πολυτεχνείου, και στο αριστερό χέρι οδεύοντας προς την κεντρική πλατεία της Ηλιουπόλεως. Αργότερα, θυμάμαι, μεταφέρθηκε στην Λεωφόρο Σοφοκλή Βενιζέλου, λίγο πιο πάνω από την πλατεία της Κάτω Ηλιουπόλεως και στα δεξιά οδεύοντας προς την κεντρική πλατεία της Ηλιουπόλεως και πάλι.

Βρισκόμαστε στα 1966 και πηγαίνω στην Α’ προκαταρκτική τάξη των Αγγλικών. Θα πρέπει να είμαι καλός μαθητής. Διαφορετικά πως και γιατί μου χάρισαν ολόκληρο βιβλίο; Και τi βιβλίο! Το κλασσικό “Sleeping Beauty” σε μια ιδιαίτερη έκδοση. Ένα χαρτονένιο, κυριολεκτικά, βιβλίο το οποίο ανοίγοντάς το αποκαλύπτει εικόνες σε πολλαπλά επίπεδα, το λιγότερο δύο το περισσότερο τέσσερα. Παράλληλα τραβώντας κάποια “αυτάκια”, πώς να τα πω;, εμφανίζονται, ή αντικαθίστανται, κάποιες μορφές σε παράθυρα ή πόρτες. Έχει όμως και άλλα “κινητά” μέρη, π.χ. μπορεί κανείς να κινήσει το χέρι μιας γριάς παραμάνας και να την κάνει να ανακατεύει με μια κουτάλα τη σούπα σε μια γαβάθα ή, κατ’ αντιστοιχία, να κάνει έναν μάγειρα να καταχερίζει έναν παραγιό. Για τότε, ένα θαύμα! Ένα απρόσμενο, γοητευτικό θαύμα! Αλλά ακόμα και τώρα, που το κοιτάζω, την έχει τη μαγεία και την ομορφιά του!

Στη δεύτερη σελίδα, και σε μια κουρτίνα επάνω μπλε, υπάρχει και αφιέρωση: To N. K. as a reward of his hard work. His teacher (όνομα δυσανάγνωστο) April 7, 1966. Από ότι θυμάμαι το βιβλίο δόθηκε στον μαθητή με την υψηλότερη μέση βαθμολογία στην ορθογραφία. Και μαντέψτε ποιαν κέρδισα. Τη Ρεγγίνα!

Θα πρέπει να μου καλάρεσε το βραβείο γιατί και στη Β΄ προκαταρκτική το επανέλαβα. Κέρδισα, έτσι, και δεύτερο βιβλιαράκι. Αυτή τη φορά επρόκειτο για το “The Flying Trunk”, της ίδιας σειράς και αισθητικής με το προηγούμενο. Και πάλι υπήρχε αφιέρωση, πάντα στη δεύτερη σελίδα και από την ίδια δασκάλα, η οποία, αυτή τη φορά, “έπεσε” πάνω σε μια ταπετσαρία. Διαβάζω: To N. as a reward of his good work in Preliminary B’ his teacher [υπογραφή]. Ήταν, λογικά, το 1967.

Δε γνωρίζω ποιος, και αν, πήρε παρόμοιο βραβείο την επόμενη χρονιά. Το 1968 μετακομίσαμε στο δικό μας σπίτι. Στο πατρικό της Τ47, στη Γλυφάδα. Στο υπόγειο της Τ47 βρήκα, εχθές, τα δύο χαρτονένια αυτά βραβεία – βιβλία μου και σήμερα στην Α29 έγραψα τα όσα έγραψα. 

Dean Martin – The Sneaky Little Side Of Me.

 15/07/2009

0652. Φρανσουά Μοριάκ – Η Έρημος Της Αγάπης

Μάιος 1981, βρίσκομαι στο Νέο Καρλόβασι της Σάμου όπου υπηρετώ τη θητεία μου. Είναι εποχές που ακόμα κυκλοφορούν τα βιβλία τσέπης ΒΙΠΕΡ. Βιβλία η κυκλοφορία των οποίων, από τον εκδοτικό οίκο “Πάπυρος”, αποτέλεσε μια μικρή επανάσταση στα εκδοτικά πράγματα της χώρας. Φθηνά, κλασσικά έργα, σε βιβλία σχήματος “τσέπης”, διαστάσεων 11,5x16,5 τετραγωνικά εκατοστά περίπου, για όλο τον κόσμο. Κάπου δημιουργήθηκε και μια σχετική μόδα, αγόραζε ο κόσμος. Κι αφού αγόραζε διάβαζε. Το μόνο άσχημο είναι ότι η ζωή των εντύπων αυτών είναι περιορισμένη. Πενήντα έτη, το πολύ, θα έλεγα. Ο Ουμπέρτο Έκο στο βιβλίο του ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ [Κείμενα για την βιβλιοφιλία] εξηγεί το πώς και τι. Ήδη κάποιες σελίδες, ή και μεμονωμένες προτάσεις, σε βιβλία των εκδόσεων αυτών, από τη δεκαετία του 70, που έχω στην κατοχή μου έχουν, θα έλεγα, εξαφανιστεί. Με στεναχωρεί το γεγονός αλλά “Ότι πληρώνεις παίρνεις”.

Ας επιστρέψουμε όμως στον Μάιο και το Νέο Καρλόβασι. Τότε και εκεί, λοιπόν, αγοράζω ένα βιβλιαράκι ΒΙΠΕΡ με τίτλο “Η Ερημιά του Έρωτα” και συγγραφέα τον Φρανσουά Μωριάκ. Τίτλος “της πρωτοτύπου εκδόσεως”: LE DESERT DE L’ AMOUR. Μεταφραστής ο κ. Γιώργος Γεραλής. Ήταν Σάββατο, 23 Μαΐου 1981 και το βιβλίο μου κόστισε, μόλις, 50 ταπεινές δραχμούλες. Το διάβασα. Το αγάπησα. Μου έμεινε, από τότε ακόμα, και το περίφημο: “Δεν μπορεί κανείς να πη τίποτα όταν δεν μπορεί να τα πη όλα” (τέλος της σελίδας 55). Το πίστεψα. Με χάραξε.

Τα τελευταία χρόνια το είχα συχνά στο νου μου όταν επισκεπτόμουν βιβλιοπωλεία. Έψαχνα μια νεώτερη έκδοσή του. Με το Project – Δήμητρα ξαναέπιασα στα χέρια μου το ΒΙΠΕΡ του 1981. Κιτρινισμένα φύλλα, άσχημα τυπογραφικά στοιχεία, κάποιες σελίδες ήδη αχνές. Με λίγα λόγια: γερασμένο! Το αποφάσισα ευθύς. Το έψαξα, το παράγγειλα. Το απόκτησα. Ημερομηνία αγοράς η Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009. Έκδοση της “ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ”, σε μετάφραση Μαρίας Βλάχου και με κόστος, πλέον, 10 ευρώ.

Τα πράγματα, ωστόσο, είχαν αλλάξει! “Η Ερημιά Του Έρωτα” είχε γίνει, μάλλον ορθώς, “Η Έρημος Της Αγάπης” και ο Μωριάκ, εφαρμόζοντας τον κανόνα της απλογραφίας, Μοριάκ. Οι δε πρωταγωνιστές, πατήρ και υιός, από Κουρρέζ απόκτησαν το κομψότερο επώνυμο Κουρέζ με τον υιό να μετονομάζεται από Ραϋμόν σε Ρεμόν και τον πατέρα από Πωλ σε Πολ (μικρό το κακό). Τα έχει, βλέπετε, αυτά η ζωή (και η εξέλιξη).

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, διακοσίων περίπου σελίδων, το οποίο πραγματεύεται τον έρωτα του πενηντάρη γιατρού, Πολ Κουρέζ, και του έφηβου γιου του, Ρεμόν, για την ίδια “μοιραία”, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, γυναίκα· την Μαρία Κρος. Το μυθιστόρημα έχει γραφτεί το 1925 αλλά θεωρώ ότι, όλα αυτά τα χρόνια, η δύναμή του δεν έχει μειωθεί στο παραμικρό. Ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας είναι δωρικός, στις περιγραφές του, ακριβέστατος, και οι παρατηρήσεις του για τα ανθρώπινα οξυδερκείς.

Αν με ρωτήσετε πια έκδοση προτιμώ θα έλεγα τη νεώτερη η οποία διαθέτει, πέρα από τα νιάτα της – έκδοση του 2006, ένα σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα και πρόλογο. Το αξιοπερίεργο είναι ότι υπάρχουν σημεία που οι δύο αυτές μεταφράσεις απέχουν πολύ. Λες και οι μεταφραστές αντιμετώπισαν διαφορετικά κείμενα. Δε γνωρίζω Γαλλικά για να κρίνω αλλά, έτσι κι αλλιώς, το ζήτημα της μετάφρασης, και της μεταφοράς ενός λογοτεχνικού έργου σε άλλη γλώσσα, είναι τεράστιο.

Το “Δεν μπορεί κανείς να πη τίποτα όταν δεν μπορεί να τα πη όλα” έχει γίνει, πλέον: “Δεν μπορούμε να πούμε τίποτα, αφού δεν μπορούμε να τα πούμε όλα” [σελίδα 66]. Υπάρχει επίσης το καταπληκτικό: “Ποτέ του δεν είχε σκεφτεί πως ένας άνθρωπος μπορεί ερήμην του να σφραγίσει ανεξίτηλα την καρδιά ενός άλλου" [σελ. 203]. Και ακόμα: “Πράγματι, αυτό που αποκαλείται “αυτοέλεγχος” είναι στην ουσία ο έλεγχος που μας επιβάλλεται από την παρουσία των άλλων” [σελ. 65] ή “Ο γιατρός ήταν ένας από αυτούς τους ευφάνταστους ανθρώπους που δε διαβάζουν μυθιστορήματα, γιατί καμιά ιστορία δεν αξίζει μπροστά σ’ αυτές που σκαρώνουν οι ίδιοι και στις οποίες κρατούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο” [σελ. 82] ή “Η κυριαρχία του συναισθήματος επί του ενστίκτου είναι ανθρώπινη επινόηση” [σελ. 84] και τέλος: “Η σιωπή και η απουσία είναι ψεύτικοι δεσμοί” [σελ. 139].

Περισσότερα, όμως, για όποιες και όποιους ενδιαφέρονται, στο βιβλίο: “Η Έρημος Της Αγάπης”, βεβαίως!

Τζένη Βάνου και “Η Σκλάβα”. Μουσική Γιώργου Μουζάκη, στίχοι Γιώργου Γιαννακόπουλου.

 13/07/2009