Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

0604. Μποτίλια Στο Πέλαγο

Είναι κάποιες μέρες κατά τις οποίες επιτρέπουμε στον εαυτό μας πράγματα. Ιδιαίτερες μέρες. Εχθές. Έψαξα. Βρήκα. Μια διεύθυνση e-mail. Έστειλα μήνυμα. Δεκαπέντε, και περισσότερα, χρόνια μετά την τελευταία φορά που την είδα. Σχεδόν τριάντα από τότε που ήμασταν μαζί. Λιτά “Χρόνια Πολλά”, ένα διαπιστευτήριο σαν συνημμένο. Υπογραφή: αείποτε. Προφανώς, αν το διαβάσει, θα καταλάβει. Το ζήτημα είναι αν θα φτάσει στα χέρια της. Διατηρώ επιφυλάξεις. Το έχω πει: Κάτι που φεύγει δεν είναι πάντοτε κάτι που φτάνει. Με άλλα λόγια: Γνωρίζω ότι το έστειλα, δε γνωρίζω αν θα το λάβει. Μπήκα σε μια περιπέτεια του νου. Δεν διεκδικώ τίποτα. Αν, τελικώς, μιλήσουμε και μάθω· θα χαρώ. Ελπίζω να αισθάνεται ομοίως.

Προσμένω.


23/03/2009

2 σχόλια:

violet είπε...

Νιωθω τοσο προσωπικο αυτο σας το κειμενο!
Ευχομαι ωστόσο, να πήρατε τη χαρά που περιμένατε.
Και δε χρειαζεται να μου απαντησετε. Ευχή ήθελα να αφησω

aeipote είπε...

'Έτσι είναι! Μερικά κείμενα είναι τροχιοδεικτικά. Πήρα μια πρώτη απάντηση αλλά, και ως συνήθως, το πράγμα έμεινε στη μέση. Μοιάζει να έχω μια περίεργη ικανότητα στις σχέσεις μου αυτές. Τις κάνω να λοξοδρομούν προς τη σιωπή. . . Δεν έχω ακόμα αποφασίσει αν αυτά που ζητάω είναι πολλά ή, αντιθέτως, λίγα. . .

Ευχαριστώ πολύ για την ευχή. Μισοέπιασε!

να είσαστε Καλά!