μη σε στεναχωρεί ο θάνατος μακριά απ’ την πατρίδα
από παντού ένας ο άνεμος που στον Άδει φέρνει
Ἀνθρώπους μὲν ἴσως λήσεις ἄτοπόν τι ποιήσας,
οὐ λήσεις δὲ θεοὺς οὐδὲ λογιζόμενος.
Των ανθρώπων μεν αν κάτι άτοπο πράξεις την προσοχή ίσως αποφύγεις, δεν θ’ αποφύγεις όμως την προσοχή των Θεών ούτε κι αν το σκέφτεσαι.
28. ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ
Τοῖσι μὲν εὖ πράττουσιν ἅπας ὁ βίος βραχύς ἐστιν
τοῖς δὲ κακῶς μία νὺξ ἄπλετός ἐστι χρόνος.
Για όσους καλοπερνούν ολόκληρη η ζωή τους είναι σύντομη για όσους δε κακοπερνούν μια νύχτα είναι άφθονος χρόνος.
29. ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ
Οὐχ ὁ Ἔρως ἀδικεῖ μερόπων γένος, ἀλλ' ἀκολάστοις
ψυχαῖς ἀνθρώπων ἔσθ' ὁ Ἔρως πρόφασις.
Ο Έρωτας δεν αδικεί το γένος των θνητών, αλλά για τις ψυχές ακόλαστων ανθρώπων ο Έρωτας είναι πρόφαση.
30. ΑΔΗΛΟΝ
Ὠκεῖαι χάριτες γλυκερώτεραι· ἢν δὲ βραδύνῃ,
πᾶσα χάρις κενεή, μηδὲ λέγοιτο χάρις.
Οι γρήγορες χάρες είναι οι πιο γλυκές· αν δε υπάρξει καθυστέρηση, κάθε χάρη κενή, ούτε χάρη δεν πρέπει να λέγεται.
31. ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ
Θνητὰ τὰ τῶν θνητῶν, καὶ πάντα παρέρχεται ἡμᾶς·
ἢν δὲ μή, ἀλλ' ἡμεῖς αὐτὰ παρερχόμεθα.
Θνητά τα των θνητών, και όλα μας προσπερνούνε· αν μη, τα προσπερνούμε εμείς.
32. [ΠΑΛΛΑΔΑ]
Πολλὰ μεταξὺ πέλει κύλικος καὶ χείλεος ἄκρου.
Πολλά μπορούν να συμβούν μεταξύ του ποτηριού και του χειλιού την άκρη.
33. ΑΔΗΛΟΝ
Ἐσθλὰ λέγειν αἰεὶ πάντας, καλόν· αἰσχρὰ δέ, δεινόν,
κἂν ὦσιν τούτων ἄξιοι, ὧν λέγομεν.
Πάντοτε να λέγονται για όλους καλά· τα αισχρά δε, δυσάρεστα, ακόμα κι αν είναι άξιοι, αυτοί για τους οποίους λέμε.
Αντιγράφω από τον Δέκατο Τόμο, της σειράς ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ – ΚΑΚΤΟΣ, ISBN: 960-352916-8:
Λουκιανός: Ο γνωστός σοφιστής και σατιρικός του 2ου αι. μ.Χ από τα Σαμόσατα. Του αποδίδονταν και μερικά επιγράμματα, τα οποία έχουν συμπεριληφθεί στην Παλατινή Ανθολογία· η γνησιότητά τους μάλιστα -ειδικά όσων βρίσκονται στο 6ο βιβλίο- αμφισβητείται. Φαίνεται όμως πως είχαν συμπεριληφθεί σε αρχαίες εκδόσεις των έργων του Λουκιανού, απ’ όπου άντλησαν ο Κεφαλάς και οι άλλοι ανθολόγοι. Ορισμένοι μάλιστα θεωρούν πως ο Λουκιανός της Ανθολογίας είναι άλλος, ποιητής του 4ου αι. μ.Χ.
Παλλαδάς: Ποιητής του 400 μ.Χ., σύγχρονος του αυτοκράτορα Αρκαδίου (395-408). Καταγόταν από τη Χαλκίδα, ονομάστηκε όμως Αλεξανδρέας, επειδή έδρασε κυρίως στην Αλεξάνδρεια όπου άσκησε το επάγγελμα του δασκάλου. Σε ένα του επίγραμμα (Θ΄ 400) εμπνέεται από το τραγικό τέλος της Υπατίας, δείχνοντας ότι εξακολουθούσε να συγγράφει την εποχή αυτή. Ο Reiske θεωρεί πως παρέμεινε σε όλη του τη ζωή πιστός στην αρχαιοελληνική θρησκεία. Ο Παλλαδάς εξέδωσε ο ίδιος τα επιγράμματα του σε αυτόνομη συλλογή και 160 περίπου από αυτά συμπεριλήφθηκαν στην Παλατινή Ανθολογία, ίσως αφού προηγουμένως είχαν ανθολογηθεί στον Κύκλο του Αγαθία. Σε αυτά εκφράζει την έντονη απαισιοδοξία του και την αηδία του για τη ζωή του, τόσο την οικογενειακή όσο και ευρύτερα την κοινωνική. Φαίνεται πως είχε γίνει γνωστός όσο ακόμα ζούσε, αφού ένα από τα επιγράμματα του (Ι΄87) ήταν γραμμένο στον τοίχο ενός δημόσιου αποχωρητηρίου στην Έφεσο.
Να είσαστε Καλά!
Ένα κλικ μακριά οι Χάρης Και Πάνος Κατσιμίχας στο παραδοσιακό «Αμοργιανο Μου Πέραμα»:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου