0563. O Αλοΐσιους Βάζει Ασκήσεις Γεωμετρίας

Καταφεύγω και πάλι στα “χαρτιά” του Αλοΐσιου. Είμαι πιεσμένος, κουρασμένος αυτήν την εποχή. Χρειάζομαι επειγόντως διακοπές και κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται παρά μόνο μετά τα Χριστούγεννα. Ήδη τα πρωινά της Δευτέρας – Τετάρτης – Παρασκευής έχουν μετατραπεί σε βραδινά. Δυσκολεύομαι να είμαι συνεπής, απέναντι στον εαυτό μου πρωτίστως, το ομολογώ, αλλά θέλω να συνεχίσω να γράφω. Μου κάνει καλό αυτή η άσκηση. Με βοηθά να ταξινομώ τις σκέψεις μου, να οργανώνω το χρόνο και τη ζωή μου. Ακόμα και το να επιλέξω μια εγγραφή του Αλοΐσιου, να την αποκρυπτογραφήσω, κάποιες φορές, και να την μεταφέρω στο παρόν ημερολόγιο έχει τον κόπο και τη φροντίδα της. Μοιάζει με λύση στο πιάτο αλλά πολλές φορές δεν είναι έτσι. Αλλά μακρηγορώ, ο χρόνος περνά. Δίνω ευθύς τον λόγο στον Αλοΐσιους.

Συμβαίνει μερικές φορές κάτι που τριγυρίζει στο μυαλό σου να σε επισκέπτεται στον ύπνο σου. Να έρχεται, δηλαδή, στα όνειρά σου. Κι αν αυτό το κάτι είναι πρόσωπο, τόσο το καλύτερο για σένα. Πόσες φορές δεν προσπαθεί κανείς να προσκαλέσει στα όνειρά του πρόσωπα που αγαπά και που, για λόγους πολλούς και ποικίλους, αδυνατεί να προσεγγίσει; Μοιάζει με μια επίπονη άσκηση του νου αυτή η πρόσκληση που, στην ουσία, εκπέμπεται προς τα μέσα. Κάποιοι άνθρωποι ίσως έχουν την ικανότητα να προσκαλούν άλλους, και άλλα, κατά βούληση. Μόνο σαν τυχερούς θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω. Αλλά πέρα από το κατά βούληση υπάρχει και το “ενίοτε”. Ίσως αυτό να είναι πιο σημαντικό. Ένα ενίοτε που ανοίγει τους πόρους της ψυχής, κλέβει χαμόγελα, φορτίζει μπαταρίες, δίνει μια πρόγευση ευτυχίας ή και ηδονής. Με περιεχόμενο απρόβλεπτο, περίεργο, μυστήριο, ονειρικό. Προσωπικά την κάθε φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο χαίρομαι, ευτυχώ, αισθάνομαι άλλος και αλλιώς έστω και για λίγο. Για λίγες ώρες ή μια ημέρα. Ήταν πριν λίγες ημέρες που σε ένα όνειρο δέχτηκα μια επίσκεψη που την ήθελα πολύ. Είχε προηγηθεί μια ευτυχής προσέγγιση. Μια προσέγγιση, βεβαίως, εντός των ορίων. Εντός των γνωστών, παραδεκτών, ασφυκτικών ορίων. Με σεβασμό, τουλάχιστον από μέρους μου, μιας γραμμής που οριοθετεί και αποκλείει. Το έναυσμα, συνεπώς, υπήρχε. Ήρθε και το όνειρο. Μπερδεμένο, αλλόκοτο, συγκεχυμένο, μαγικό. Σαν να ήμουν σε κάποιο φροντιστήριο με μια κοπέλα. Δεν είχε τη μορφή της Χ. αλλά ήταν αυτή. Ευτυχούσα. Βγήκαμε για διάλειμμα, στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου. Σάντουιτς μέσα σε μεγάλες, πλαστικές θήκες βιντεοκασετών που τρωγόντουσαν! Το διάλειμμα, προφανώς, τελείωσε και βρεθήκαμε σε μια αίθουσα. Εκεί της υπαγόρευσα την άσκηση γεωμετρίας που ακολουθεί:

Δίνεται ορθογώνιο τρίγωνο ΑΒΓ με γωνία Β 60^ο. Φέρουμε τη διάμεσο ΑΜ. Να αποδειχθεί ότι το τρίγωνο ΑΜΓ είναι ισόπλευρο.

Της ζήτησα να τη λύσει. Η τελευταία εικόνα που μπορούσα να ανακαλέσω όταν εγέρθηκα ήταν αυτή μιας Χ. σκυμμένης πάνω στην άσκηση.

Μπαίνω στον πειρασμό να της δώσω την άσκηση στην πραγματικότητα και να της ζητήσω να τη λύσει. Θαρρώ θα τα καταφέρει!

Ακούγεται το τραγούδι “Don’t Dream It’s Over” με τους Crowded House.

17/12/2008

0562. Νύχτα

Νύχτα. Κούραση. Σκέψεις. Αναμνήσεις. Επιθυμίες. Ερωτηματικά. Τα γιατί και τα διότι. Τα αίτια και οι αφορμές. Να μην πια τον άλλο στα μάτια κοιτάζεις. Να προσπαθείς, για πολλοστή φορά, να συμφιλιωθείς με το χρόνο. “Θα τον αφήσω να με παρασύρει, θα συμπλεύσω”, να σκέφτεσαι. “Τι κατάφερα τόσο καιρό που αντιστέκομαι; Τόσο καιρό που αγωνιώ; Είναι αδυσώπητος. Δεν συμπιέζεται, δεν τεντώνεται, δεν παλεύεται. Μόνο να περνά και να χάνεται γνωρίζει. Μήτε να τον παγιδέψεις μπορείς, μήτε να του στήσεις καρτέρι. Άστον να κάνει τη δουλειά του, κοίτα τη δική σου”. Έτσι. Όλες οι επιθυμίες σου σε εκκρεμότητα, όλα τα όνειρα σου σε αναστολή. Ένας κόκκος άμμου όλο το πρόβλημα. Το γνωστό παραμύθι της πριγκίπισσας με το μπιζέλι. Ένας κόκκος στα γρανάζια μια μηχανής έτοιμης να πραγματώσει το θαύμα. Όλα βαλμένα στη θέση τους, έτοιμα να λαλήσουν. Όλα! Θεωρητικά, μέσα σε ονειροπολήματα, υποθέσεις και αν. Όλα, ο κόκκος – μπιζέλι πάντοτε παρών. Να ταράζει τον ύπνο σου, να χαλάει τις ισορροπίες. Μαύρο, μαύρο, μαύρο και άσπρο ξαφνικά. Μια στο τόσο. Τι σόι γκρι προκύπτει; Γίνεται ότι πρέπει. Παίρνεις ότι αξίζεις. Μην παραπονιέσαι για τίποτα. Ζήσε. Ότι είναι να γίνει θα γίνει. Θα μάθεις.

15/12/2008

0561. Με Τον Λόγο Των Προσωκρατικών

Αγαθόν ου το μη αδικείν, αλλά το μηδέ εθέλειν. [Δημόκριτος]

Άνθρωποι κακοί αληθινών αντίδικοι. [Ηράκλειτος]

Άξιον ανθρώπους όντας επ' ανθρώπων συμφοραίς μη γελάν αλλ' ολοφύρεσθαι. [Δημόκριτος]

Αξύνετοι ακούσαντες κωφοίσιν εοίκασι. [Ηράκλειτος]

Βία μηδέν πράττειν. [Κλεόβουλος]

Ει τις υπερβάλλοι το μέτριον, τα επιτερπέστατα ατερπέστατα αν γίγνοιτο. [Δημόκριτος]

Ερωτηθείς πως αν άριστα και δικαιότατα βιώσαιμεν, έφη, "εάν α τοις άλλοις επιτιμώμεν, αυτοί μη δρώμεν". [Θαλής]

Εχθρός ουχ ο αδικέων, αλλ' ο βουλόμενος. [Δημόκριτος]

Ισότης στάσιν ου ποιεί. [Σόλων]

Λήθη των ιδίων κακών θρασύτητα γεννά. [Δημόκριτος]

Μάχεσθαι χρη τον δήμον υπέρ του νόμου όκωσπερ τείχεος. [Ηράκλειτος]

Μη δια φόβον, αλλά δια το δέον απέχεσθαι αμαρτημάτων. [Δημόκριτος]

Νηπίοισι ου λόγος, αλλά ξυμφορή γίνεται διδάσκαλος. [Δημόκριτος]

Οι αξύνετοι δυστυχέοντες σωφρονέουσι. [Δημόκριτος]

Στάσις εμφύλιος εις εκάτερα κακόν∙ και γαρ νικέουσι και ησσωμένοις ομοίη φθορεί. [Δημόκριτος]

Τον του δήμου εχθρόν πολέμιον νομίζειν. [Κλεόβουλος]

Χαλεπόν μιμείσθαι μεν τους κακούς, μηδέ εθέλειν δε τους αγαθούς. [Δημόκριτος]

12/12/2008

0560. Τρεις Λέξεις

Θλίψη. Απογοήτευση. Οργή. 

10/12/2008

0559. Πράξεις

Εξαγόμενο: Αποτέλεσμα πολλαπλασιασμού αλλά και σκέψεων πολλών, ενδελεχών και ποικίλων. Ένας του πολλαπλασιασμού παράγοντας της μονάδας μικρότερος και πάει η πράξη στράφι. Ο ένας με το όλον του, με το μισό του ο άλλος, συνεταίρος. Πρόσθεση: Αλγεβρική. Να έχει την αξία της, να βγαίνει η σούμα. Να είναι το συν ξεκάθαρο, το πλην στιγματισμένο.

Της ζωής οι κανόνες, των ανθρώπων η φτιάξη. Μην πασχίζεις να μετρήσεις τίποτα. Σήμερα έτσι, αύριο αλλιώς. Ο χαρακτήρας, οι περιστάσεις, του βίου, εκάστου, η φάση. Μηνύματα που ταξιδεύουν, άλλα που δεν. Συμπεριφορά τυχαίας μεταβλητής, εναρμονισμένη στων καιρών τα ήθη. Ισχύει ότι βολεύει.

Να αδιαφορείς, να παρακάμπτεις, επιλεκτικά να λησμονείς, να επανέρχεσαι, να μη χρειάζεται να δικαιολογήσεις τίποτα και σε κανέναν. Να είσαι άνετος, καμαρωτός, χαριτωμένος, πάνω απ’ όλα ζαβολιάρης. Έτσι να ζεις, να πηγαίνεις. Να πληγώνεις, να πληγώνεσαι μην. Δίχως ευαισθησίες, κατ’ ευθείαν στο στόχο. Μη σκας για τίποτα, λέγε ότι θέλεις και μη δεσμεύεσαι έργω. Έτσι θα είσαι της εποχής σου άνθρωπος σωστός, κατανοητός, αποδεκτός, ορθώς κοινωνικοποιημένος.

Ακούγεται το τραγούδι “Fever”, του 1956, μια σύνθεση των John Davenport, Eddie Coole με εκτελεστή τον Little Willie John.

08/12/2008

0558. Σούδα

Σήμερα το πρωί επισκέφθηκα το κεντρικό βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Σαββάλας στην οδό Ζωοδόχου Πηγής. Ήθελα να αγοράσω κάποια σχολικά βοηθήματα για την Βα. Τα αγόρασα, λοιπόν, και αγόρασα, ως συνήθως, και ένα “δωράκι” για τον εαυτό μου. Ομολογώ, πάντως, ότι η σήμανση “Έκπτωση 50%” δεν είχε σχέση μόνο με το βιβλίο αλλά και με την απόφασή μου. Ομολογώ, επίσης, ότι το συγκεκριμένο βιβλίο, ή ακριβέστερα τη συγκεκριμένη σειρά βιβλίων, την είχα εδώ και καιρό στα υπόψη. Πρόκειται για το λεξικό, ή λεξικόν όπως αναγράφεται στο εξώφυλλο, “Σούδα”. Έχω την αίσθηση ότι για πρώτη φορά διάβασα κάτι σχετικό για το λεξικό αυτό στις Δοκιμές του Σεφέρη, ίσως όμως να κάνω και λάθος. Σήμερα αγόρασα τον πρώτο τόμο, που “περιέχει” το γράμμα Α, με κόστος μόλις 7,28 ευρώ. Πρόκειται για ένα βιβλίο του Εκδότη Οδυσσέα Χατζόπουλου (Στερεότυπες Εκδόσεις – «Οι Έλληνες»). Υπολείπονται άλλοι επτά τόμοι για να συμπληρωθεί η σειρά.

Για το τι είναι η “Σούδα” παραθέτω ένα απόσπασμα από την Ελληνική έκδοση της wikipedia:

Σούδα ή Σουίδα είναι ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά λεξικά ή εγκυκλοπαίδειες το οποίο γράφτηκε τον 10ο αιώνα. Πιθανόν Σούδας ή Σουίδας να είναι το όνομα του συντάκτη του. Περιέχει 30,000 λήμματα, πολλά από τα οποία περιέχουν στοιχεία από πηγές που διαφορετικά θα είχαν χαθεί στον καιρό μας. Το λεξικό του είναι ένα από τα πολυτιμότερα έγγραφα για την ελληνική φιλολογία, την γραμματική, και τη λογοτεχνική ιστορία.

Τίποτα δεν είναι γνωστό για τον ίδιο τον Σουίδα εκτός από το ότι έζησε στα μέσα του 10ου αιώνα, προφανώς στην Κωνσταντινούπολη, και ότι ήταν πιθανώς ένα εκκλησιαστικό πρόσωπο που αφιερώθηκε στις λογοτεχνικές μελέτες. Νεότερες θεωρίες αναφέρουν ότι πιθανόν να μην είναι το όνομα του συντάκτη αλλά ότι πρόκειται για συλλογικό έργο και η λέξη προέρχεται από λατινική λέξη που σημαίνει "φρούριο" και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τον σκοπό του έργου, την περιφρούρηση της γνώσης. Χρησιμοποιεί υλικό από την κλασσική περίοδο ως τους χρόνους του ενώ μια μακριά σειρά μετεγενέστερων συγγραφέων όπως ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, αναφέρονται σε αυτόν. Τα σημεία στα οποία γίνεται αναφορά στον Μιχαήλ Ψελλό θεωρούνται μεταγενέστερες προσθήκες.

Το πλήρες κείμενο θα το βρείτε εδώ.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο πρόλογος του εκδότη τις δύο πρώτες παραγράφους του οποίου παραθέτω στη συνέχεια:

Το βιβλίο αυτό απευθύνεται στους αποφασισμένους συνενόχους μας. Είναι από την αρχή ίσαμε το τέλος στα αρχαία ελληνικά. Χωρίς έστω μετάφραση, για να την επικαλεστεί ως άλλοθι όποιος πιαστεί επ’ αυτοφώρω να το διαβάζει. Επιπλέον: πωλείται σε προσιτή τιμή για να κάμψει την αντίσταση κάθε βαλαντίου, και είναι αρκετά ογκώδες, και με πλατιά, ευδιάκριτη ράχη, έτσι που να μην μπορεί να περάσει απαρατήρητο ανάμεσα στους άλλους συγκατοίκους του της βιβλιοθήκης. Όποιος θελήσει να το αγοράσει ας το ξανασκεφτεί.

Το βιβλίο αυτό απευθύνεται στους πνευματικά αντικαθεστωτικούς. Αυτοί γνωρίζουν ότι και μόνη η κατοχή του αποτελεί αδιάσειστο τεκμήριο για την αστυνομία του πνεύματος. Ένα βιβλίο στα αρχαία ελληνικά, για τη σημερινή «νομιμότητα», είναι παράνομο υλικό. . .

Τέλος, και για να δοθεί το πνεύμα του βιβλίου παραθέτω κάποια αποσπάσματα:

Αέσσατος: αήττητος. “έμμι δ’ αήσσατος πάμπαν αφ΄ ου γενόμαν” (Α.Π. 6. 624) (Σελ. 106)

Αλαός: ο τυφλός. Κατά στέρησιν του λάειν, ο έστι βλέπειν. και  
Άλαοσκοπιήν. Όμηρος (Κ 515)· “ο΄δ’ αλαοσκοπιήν είχε”. παροιμιακώς αντί του ου τυφλός εσκοπίαζεν. (Σελ. 154)

Αναγώνιστος: ο μη αγωνισάμενος. Ξενοφών (Κυρ. παιδ. 1. 5. 10). (Σελ. 246)

Αντίκρισις: αντί του απόκρισις. ούτως Αναξίλας. (Σελ. 342)

Αποθυννίζω: το αποπέμπομαι και παραλογίζομαι (Σελ. 426)

Άπταιστος: απρόσκοπος. (Σελ. 478)

Αρεάδνη: όνομα κύριον. (Σελ. 492)

Τι τραγούδι επιλέγει κανείς για ένα τέτοιο θέμα στις 22:45 τη νύχτα; Δύσκολο μοιάζει, και είναι. Καταφεύγω στα εύκολα και, προφανώς, αταίριαστα: Paul Mauriat – L’ Orage.

Καλό Ξημέρωμα! 

05/12/2008

0557. Ένα Τραγούδι

Από το τριπλό άλμπουμ “15 ΧΡΟΝΙΑ EROS” και συγκεκριμένα από το CD 2 ακούγεται το δεύτερο τραγούδι “Πέντε Μάγκες Στον Περαία” με τον Αγάθωνα Ιακωβίδη. Πρόκειται για μία σύνθεση του Γιάννη Εϊτζιρίδη ή, άλλως, Γιοβάν Τσαούς. Το τραγούδι είναι παρμένο από το άλμπουμ “ΤΟΥ ΤΕΚΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΒΕΡΝΑΣ”.

Πρόκειται για ένα τραγούδι που μου άρεσε από την πρώτη στιγμή που το άκουσα. Μου άρεσε η γλυκύτατη ρέουσα μελωδία του, η ενορχήστρωσή του και, βεβαίως, η ερμηνεία του εξαιρετικού Αγάθωνα Ιακωβίδη. Το “ανεβάζω”, λοιπόν, και εύχομαι να αρέσει και σ’ εσάς.

Τους στίχους του τραγουδιού, αλλά και ένα video clip του, θα βρείτε εδώ στο “Αλωνάκι Της Ποίησης”.

03/12/2008

0556. Δεκέμβρης Μήνας

Για δύο ώρες, περίπου, ακόμα θα είναι 1^η του Δεκέμβρη. Μήνας δωδέκατος, τελευταίος και εορτές γεμάτος. Καλό Δεκέμβριο, λοιπόν, φίλες και φίλοι αναγνώστριες και αναγνώστες. Άργησα, το ομολογώ, να καθίσω να γράψω την εγγραφή την παρούσα. Το χειρότερο; Δεν έχω τι να σας πω απόψε. Μια κούραση, στις 20:00 επέστρεψα από την εργασία μου, μια βαρεμάρα, τέτοια. Αλλά το χούι βγαίνει τελευταίο, λένε. Κι εγώ θέλω να βάλλω ακόμα έναν κρίκο στην αλυσίδα των εγγραφών. Αυτό κάνω. Φκιάνω έναν κρίκο.

Βομβαρδισμός, τις τελευταίες μέρες από μουσικά άλμπουμ σε μορφή mp3. Κάτι ένας ιστότοπος που “ανακάλυψα” μόνος μου, κάτι πέντε ιστότοποι την ύπαρξη των οποίων μου υπέδειξε ο καλός φίλος Σ. ήρθε το πράγμα και ζόρισε πολύ. Ο άνθρωπος είναι ζώο άπληστο. Δε χορταίνει με τίποτα. Όλο να “κατεβάζει” θέλει κι ας μην ν’ ακούσει προλαβαίνει. Αλλά δεν είναι μόνο η μουσική και η ευχαρίστηση του να ανακαλύπτεις καινούργιες μουσικές και καλλιτέχνες. Είναι και η μαγεία της εικόνας. Τα εξώφυλλα των δίσκων, κυρίως βινιλίου, φορτωμένα με την γοητεία της εποχής τους. Μια πανδαισία.

Αλλά μην ελπίζετε ότι θα βασανίζομαι μόνος μου. Όχι! Θα σας δώσω διευθύνσεις να δω τι θα κάνετε. Πόσο και πώς θα αντισταθείτε. Ελάτε, σας πειράζω! Δίνω τις διευθύνσεις, επιστρατεύστε την καλή σας διάθεση και διασκεδάστε ψάχνοντας, ανακαλύπτοντας, κατεβάζοντας. Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

01) http://fantasticgreekmusicdream.blogspot.com/

02) http://musicfromgreece.blogspot.com/

03) http://singinandswingin.blogspot.com/

04) http://wwwebbrazil-eb-brazil.blogspot.com/
05) http://katebaseto.blogspot.com
06) http://sanjose72-ii.blogspot.com
 

Ακούγεται ο Francis Goya, που “ανακάλυψα” σε έναν από τους πιο πάνω ιστότοπους, στo άσμα “Natacha”.

Υ.Γ. Επειδή γνωρίζω ότι ο επεξεργαστής κειμένoυ του blogspot.com είναι σκέτη αηδία και την κάθε φορά με πρήζει για να παρουσιάσω στοιχειωδώς αξιοπρεπώς τα κείμενα μου και επειδή, παιδιά, νυστάζω και έχω να ξυπνήσω στις 05:45 σας βεβαιώνω ότι το κείμενο αυτό έχει άψογη ζύγιση και στοίχιση στο MS Word και αν στα μάτια σας παρουσιάζεται σαν στραβοχυμένος λουκουμάς υπεύθυνος, και μόνος υπεύθυνος, είναι ο μάπας κειμένου επεξεργαστής τον οποίο, αν και εφ’ όσον, παραδίδω στη δημόσια χλεύη. Ουφ! Αμάζευτη η πρόταση αλλά τα είπα και καθάρισα!

Καλιηνύχιτα Σας! 

01/12/2008

0555. Μουσική Περιπτέρου

Βραδάκι, 20:15 στην Α29. Μπροστά μου το πληκτρολόγιο. Ακούω μουσική από τον H/Y. Sergei Rachmaninov Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα Νο. 2 σε ντο ελάσσονα, έργο 18, CD με αριθμό 16 στη ράχη. Μουσική αγορασμένη από το περίπτερο ή μάλλον, και για να ακριβολογώ, από τον εφημεριδοπώλη μου. Δυο ελκυστικά CD, το ένα δίπλα στο άλλο, με καλαίσθητα εξώφυλλα και της Deutsche Grammophon. Κλασσική μουσική στη σειρά “ΤΟ ΒΗΜΑ τέχνη”. Κόστος; Μόλις 7,90 Ευρώ και για τα δύο. Τη σειρά αυτή την είχα εντοπίσει εδώ και καιρό. Εκείνο που με ώθησε να αγοράσω τη συγκεκριμένη δυάδα ήταν το όνομα “TAMAS VASARY” στο CD με τα δύο Κοντσέρτα, γιατί, δεν σας είπα, περιέχεται και το Κοντσέρτο Νο. 3, του Rachmaninov. Ο Tamas Vasary είναι ο αγαπημένος μου πιανίστας μιας και με αυτόν στο πιάνο άκουσα και αγάπησα τα Νυχτερινά του Σοπέν. Το άλλο CD, με αύξοντα αριθμό 17 στην πλάτη, περιείχε έργα του Ravel. Πρόκειται για καλαίσθητές εκδόσεις σε χαρτονένια συσκευασία οι οποίες περιέχουν και πολυσέλιδα επεξηγηματικά φυλλάδια σχετικά με τους συνθέτες, τα έργα και τους ερμηνευτές. Στο τέλος, μάλιστα, υπάρχει και κατάλογος με τα έργα που περιλαμβάνει η σειρά. Θα κυκλοφορήσουν, λοιπόν, συνολικά 51CD. Ήδη έχω σημειώσει το υπ’ αριθμόν 44 το οποίο θα περιέχει Βαλς και Μαζούρκες του Σοπέν, με τον Tamas Vasary, όπως βεβαίως πολλοί θα μαντέψατε. Έχω την αίσθηση ότι η σειρά είναι εβδομαδιαία αλλά δεν και όρκο παίρνω. Όπως και να έχει η ποιότητα είναι η γνωστή της Deutsche Grammophon, οι πληροφορίες που περιέχονται στα φυλλάδια κατατοπιστικές και καλογραμμένες και το κόστος ιδιαίτερα ελκυστικό. Αν, λοιπόν, δείτε τα συμπαθητικά αυτά CD κρεμασμένα ή αναρτημένα και κάτι σας κάνει κλικ, μη διστάσετε! Αγοράστε και ακούστε! Το πιθανότερο είναι να το ευχαριστηθείτε. . .

PAUL MAURIAT – ADIEU A LA NUIT.

28/11/2008

0554. Τι Γίνεται

"Τι γίνεται”, είπε περισσότερο, παρά ρώτησε, καθώς περνούσε βιαστική μπροστά από την ανοιχτή πόρτα. “Τίποτα δε γίνεται”, μόλις που πρόλαβε να πει, αμφιβάλλοντας για το αν τον είχε καν ακούσει. Έτσι κι αλλιώς αυτό δεν είχε την παραμικρή σημασία. “Τι γίνεται;” επανέλαβε τη φράση στον εαυτό του στολίζοντάς την και με ένα ερωτηματικό. “Τίποτα δε γίνεται” ήρθε ευθύς η απάντηση. “Στον ίδιο παρονομαστή λοιπόν!”, συλλογίστηκε και χαμογέλασε. Ήταν εδώ και χρόνια που αυτές οι δυο φράσεις, με ερωτηματικά ή όχι, είχαν γίνει αχώριστο ζευγάρι για την συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν τον ένοιαζε πια. Έτσι έλεγε στον εαυτό του και προσπαθούσε να τον πείσει. Ήταν με τα φεγγάρια του. Άλλοτε αβάσιμη αισιοδοξία και άλλοτε αβάσιμη θλίψη. Παγιδευμένος, έτσι αισθανότανε. Από τις επιλογές του, το άσχημο ξεκίνημα, τις αδυναμίες του. Το είχε πια πάρει απόφαση “Ίσως στην άλλη ζωή”, ειρωνευότανε τον εαυτό του. Γιατί τον πείραξε τόσο αυτό το “Τι γίνεται”; Μια τυποποιημένη φράση ήταν που προσκαλούσε μια τυποποιημένη αντίδραση. Βαυκαλιζότανε, το καταλάβαινε. Που δεν κοντοστάθηκε να μιλήσουνε τον πείραξε, που δεν διάβασε τη ματιά της. Αυτό επιθυμούσε, αυτό του στέρησε. “Τι γίνεται. Τίποτα δε γίνεται” επανέλαβε στον εαυτό του και άφησε τη σκέψη του να πάρει άλλα μονοπάτια. 

26/11/2008

0553. Πασατέμπος

Γίνεται. Να στον ίδιο χώρο βρίσκεσαι με κάποιον και να τον συναντάς μη. Τυχαίο γεγονός, γκρίζα καθημερινότητα, ανύπαρκτο νοητικό πεδίο. Ένα απλό στατιστικής θέμα και άλλο τίποτα. Λίγο της τύχης σπρώξιμο χρειαζότανε μια τυχαία παρόρμηση να ταυτοχρόνως από τα κλουβιά μας βγούμε, ένα παραμόνεμα, και να! Θα οι ματιές μας αντάμωναν, στα χείλη μας χαμόγελα ζωγραφιστά και καλημέρες που ταξιδεύουν. “Τι κάνεις” θα ο ένας τον άλλο ρώταγε. “Καλά” ο ένας, “Καλύτερα” ο άλλος, εγώ, θα απαντούσε. Και δεν έγινε. Άλλα επίπεδα, άλλοι κόσμοι. Παράλληλα επίπεδα τεμνόμενα μη. Να σου μένουν απορίες διάφορες για ντυσίματα και ύφη. Για της ματιάς την απόχρωση. Να θέλεις να γράψεις και να πεις και να γύρω – γύρω στιρυφογυρίζεις κρύβοντας ονόματα, επίθετα και διευθύνσεις. Να στραμπουλίζεις τη γλώσσα, να πίσω από τις λέξεις και τη σύνταξη κρύβεσαι. Για λόγο ποιο; Να απαλύνεις τα που βγαίνουν σώψυχα, να τον απέναντι μπερδέψεις μη και καταλάβει για ποιο μιλάς και σε παρεξηγήσει; Γιατί είναι κάμποσοι που γνωρίζουν τη μούρη σου και της ταυτότητάς σου τον αριθμό. Γιατί θα πούνε και θα σκεφτούνε διάφορα. Και λοιπόν; Κόσμος είναι κι ας λέει. Μα είναι και το άλλο. Το κυριότερο. Το που δε γνωρίζεις αυτό που ταιριάζει να για αύριο κρατήσεις. Η της ευτυχίας παρούσα αξία που ξεφεύγει. Η αναγωγή του αύριο στο τώρα. Πόσο να ζημιώσω σήμερα για να χαρώ αύριο; Αυτό το αύριο, πότε ξεκινά και πόσο τάχα να κρατάει; Γιατί είν’ ο δρόμος στριφογυριστός κι αργό σου το τιμόνι. Να το πόδι σου το φρένο γυροφέρνει και να τον απέναντι αισθάνεσαι να τραβιέται αριστερά μη και γίνει καμιά σύγκρουση και ποιος, μετά, τα κομματάκια να μαζεύει; Είναι κι άλλοι στ’ αυτοκίνητο επάνω και συ οδηγός υπεύθυνος. Να φτάσεις που; Και πώς μ’ αυτό το “Οδηγέ Μην Τρέχεις” κολλημένο στα μούτρα και τη ψυχή σου; Το ψυχανεμίζεσαι. Πουθενά δε θα φτάσεις. Μονάχα τη μπενζίνα σου ξοδιάζεις και σακατεύεις τα λάστιχά σου. Να σου ΄ρχεται να κολλήσεις το γκάζι στο πάτωμα κι όλο γύρω τριγύρω πινακίδες και φανάρια. “Στοπ”, “Υποχρεωτική πορεία δεξιά”, “Μονόδρομος”, “Απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση”. Κόκκινο, κόκκινο, κόκκινο! Και έτσι ο βίος, οι μέρες έτσι, καρμπονογεννημένες. Και πως από την άλλη τη μια να ξεχωρίσεις; Τι σημάδια να βάλεις, και που; Περνάει ο καιρός και πάει σε τόπους άλλους κι εποχές. Σ’ άλλους ανθρώπους χτυπάν οι ευκαιρίες την πόρτα. Μένουν απορίες σα φτώχειες, να σκύβεις το κεφάλι. Ερωτήματα διάφορα. Όπως: Πώς ήταν σήμερα ντυμένη και η διάθεσή της ποια;

Μανώλης Χιώτης – Γιώργος Γιαννακόπουλος, Απόστολος Νικολαΐδης και “Αυτά Που Λες Εγώ Τα’ Ακούω Βερεσέ” ή “Ο Πασατέμπος”. Ήχος κομμάτι τενεκεδένιος, για τα γούστα μου, αλλά εξαιρετική ερμηνεία με ένα τέμπο που τσακίζει κόκαλα. . .

 24/11/2008

0552. “Ερωτευμένη Γυναίκα”

Προχθές, ημέρα Τετάρτη. Πρωί. Βρίσκομαι σ’ έναν συρμό τρένου. Κατεύθυνση προς πλατεία Ομονοίας. Ο συρμός σταματά στον σταθμό Άγιος Νικόλαος. Επιβάτες αποβιβάζονται. Άλλοι, επιβιβάζονται. Οι πόρτες ανοιχτές. Στο χώρο, και από τα μεγάφωνα του σταθμού, ακούγεται μια μελωδία. Το φλάουτο κυριαρχεί. Την αναγνωρίζω ευθύς. “Woman In Love” ο τίτλος της. Οι πόρτες του τρένου έκλεισαν και ο συρμός αναχώρισε για τον επόμενο σταθμό.

Έμεινε η μελωδία που μόλις είχα ακούσει να ξετυλίγεται στο μυαλό μου και να, με τη σειρά της, ξετυλίγει μνήμες. Πόσο καιρό είχα να ακούσω το τραγούδι; Αναμφίβολα πολύ. Το τραγούδι που περιέχεται στο άλμπουμ “Guilty”. Όλα τα τραγούδια του άλμπουμ γραμμένα από τον κ. Barry Gibb, ερμηνεύτρια η κα. Barbra Streisant. Το είχα το άλμπουμ αυτό σε βινίλιο, “προικώο” μάλιστα, και μου άρεσε πολύ. Οι Bee Gees, επιφανές μέλος των οποίων υπήρξε ο Barry Gibb, είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα και θεωρώ τα φωνητικά των τραγουδιών τους εξαιρετικά.

Το άλμπουμ το αγόρασα βεβαίως και σε CD, στις 13 Οκτωβρίου 2004, για να ακολουθήσει μία μέρα και ένα έτος μετά, στις 14 Οκτωβρίου 2005, η αγορά και της συνέχεια του. Το άλμπουμ “Guilty Pleasures” με τους ίδιους συντελεστές. Παρόμοιας ποπ αισθητικής τα δυο αυτά άλμπουμ είναι ότι πρέπει για να ευφρανθούν τα ώτα και να χαλαρώσει η ψυχή. . .

Από το “Guilty” ακούγεται η Barbra Streisant στο “Ερωτευμένη Γυναίκα”, βεβαίως.

21/11/2008

0551. Ο Αλοΐσιους Μιλά για Τέχνη και Αισθήματα

Ακόμα ένα σημείωμα του Αλοΐσιους στο οποίο μιλά για την τέχνη και τη σύνδεσή της με τα αισθήματα και τα συναισθήματα. Σύντομο κείμενο γραμμένο, θα έλεγα, υπό συναισθηματική πίεση. Σαν να στον Αλοΐσιους δόθηκε ένα ερέθισμα κι εκείνος να βρέθηκε σε αδυναμία να ανταποκριθεί, να εκφράσει και να εκφραστεί. Να δείξει το τι και πως αισθάνεται. Δεν είναι ο μόνος θαρρώ. . .

Κάπου διάβασα: “Μια ιδέα που δεν βρίσκει θέση να καθίσει είναι ικανή να κάνει επανάσταση’’. Μοιάζει να μην είναι η μόνη περίπτωση. Το ίδιο μερικές φορές συμβαίνει μα τα αισθήματα και τα συναισθήματα. Μόνο που σε αυτά υπάρχει διέξοδος. Και η διέξοδος αυτή δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την τέχνη. Τέχνη στην όποια μορφή της. Η αδικία, και το ευτύχημα ταυτοχρόνως, είναι δεν είναι όλοι ικανοί να εκφράσουν και να εκφραστούν μέσα από και με την τέχνη. Έχω πάντοτε την αίσθηση ότι η τέχνη πολλές φορές είναι παραστρατημένος έρωτας.

Έρχονται στιγμές που πραγματικά επιθυμεί κανείς να είχε τη δυνατότητα να γράψει ένα ποίημα ή ένα τραγούδι, να ζωγραφίσει έναν πίνακα. Είναι οι στιγμές που αισθανόμαστε τη συγκίνηση κυριολεκτικά να μας πνίγει. Συγκίνηση για ότι βλέπουν τα μάτια μας, ότι ακούν τα αυτιά μας, ότι αγγίζουμε και ότι αισθανόμαστε. Μπορεί να είναι ένα τοπίο, ένα άνθος, μια όμορφη γυναίκα. Κυρίως το τελευταίο.

Τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ όταν, για πολλούς και διάφορους λόγους, η άμεση έκφραση της όποιας συγκίνησης είναι απαγορευμένη. Να νιώθεις να φλέγεσαι και να μην μπορείς καν ν’ ανοίξεις το στόμα σου. Να πεις με λόγια απλά, έστω, το τι αισθάνεσαι και πόσο εκτιμάς αυτό που βλέπεις και ζεις. Να περιγράψεις τι αισθήματα σου προκαλεί και ποια συνέχεια και σχέση θα επιθυμούσες. Είναι πολύ λεπτή η θέση σου τότε. Τι πράττεις; Πώς βγαίνεις από τα δύσκολα; Η τέχνη θα ήταν μια λύση.

Ευτυχώς που αν δεν υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργήσουμε τέχνη υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα να κατευνάσουμε τα πάθη μας σαν “καταναλωτές” τέχνης. Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε το άκουσμα ενός ταιριαστού τραγουδιού σαν βάλσαμο στις πληγές μας; Πόσες φορές δεν ταυτιστήκαμε με τον ήρωα μιας ταινίας και ζήσαμε μαζί του πάθη και λύτρωση; Και πόσες φορές δε μιλήσαμε με στίχους άλλων;

Αν και όταν λοιπόν δεν μπορείτε να εκφράσετε όσα πυρπολούν την ψυχή και το μυαλό σας, όσα σας καίνε τη γλώσσα και τις αισθήσεις στραφείτε στην τέχνη. Όπως και όσο μπορείτε. Και ο Θεός βοηθός!. . .

Ακούγεται o Γιώργος Νταλάρας στο τραγούδι “Το Πεπρωμένο”.

19/11/2008