Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009

0642. ΤΑΝΓΚΡΑΜ


Το έψαχνα εδώ και καιρό, το βρήκα προχθές. Προχθές που πέρασα από το βιβλιοπωλείο “Πρωτοπορία” για ενημέρωση. Ένα βιβλίο με εξώφυλλο σε κίτρινο, ζωηρό, χρώμα και τον απλό τίτλο “ΤΑΝΓΚΡΑΜ”. Έκανα τη βόλτα μου και από το υπόγειο. Σημείωσα δυο – τρία ενδιαφέροντα βιβλία. Όταν βγήκα είχα τη σακουλίτσα μου. Εντός της το “ΤΑΝΓΚΡΑΜ”, εκτός του πορτοφολιού μου 7,90 ευρώ.

 
Το “ΤΑΝΓΚΡΑΜ” είναι παλιό, κινέζικο επιτραπέζιο παιχνίδι. Παίρνουμε ένα τετράγωνο το χωρίζουμε, καταλλήλως, σε επτά γεωμετρικά σχήματα εκ των οποίων πέντε τρίγωνα, ένα τετράγωνο και ένα παραλληλόγραμμο και ιδού! Έτοιμο το παιχνίδι μας. Το νόημα είναι να υλοποιήσεις τα σχήματα αυτά σε χαρτόνι, ξύλο ή ότι άλλο και χρησιμοποιώντας τα να φτιάξεις διάφορα σχήματα. Σχήματα που ξεκινούν από γράμματα και αριθμούς και φτάνουν σε φιγούρες ανθρώπων, ζώων και ότι άλλο φανταστείτε. Μοιάζει εύκολο αλλά δεν είναι πάντοτε έτσι. Σε κάποιες περιπτώσεις για να φτάσετε στο ζητούμενο θα πρέπει να επιστρατεύσετε όλη την υπομονή και την φαντασία σας. 


Οι κανόνες δύο και απλοί. 

Πρώτος κανόνας: χρησιμοποιούμε και τα επτά κομμάτια. 

Δεύτερος κανόνας: Απαγορεύεται το ένα κομμάτι να επικαλύπτει το άλλο.

Βεβαίως σε όλους τους κανόνες υπάρχουν και εξαιρέσεις. Έτσι έχουν εμφανιστεί “σχήματα” για την υλοποίηση των οποίων μπορεί να μην απαιτούνται όλα τα κομμάτια ή να απαιτούνται δύο “ΤΑΝΓΚΡΑΜ” κ.λ.π. Αλλά μη δίνετε σημασία. Το καλό “ΤΑΝΓΚΡΑΜ” είναι το κλασσικό “ΤΑΝΓΚΡΑΜ”!

Είναι εδώ και χρόνια πολλά που γνωρίζω την ύπαρξη του. Μάλιστα έχω στην κατοχή μου ένα “ΤΑΝΓΚΡΑΜ” από τη δεκαετία του 60 ή ίσως και του 50 το οποίο ανήκε στον μακαρίτη τον πεθερό μου. Από μαύρο πλαστικό διαστάσεων 7,5x7,5 τετραγωνικών εκατοστών με ένα συνοδευτικό φυλλαδιάκη παρομοίων διαστάσεων. Όπου εύρισκα επιτραπέζια παιχνίδια κοιτούσα για το συγκεκριμένο. Μάλιστα το είχα ψάξει αρκετά στο διαδίκτυο όπου υπάρχει, όπως είναι αναμενόμενο, πλήθος μέγα σχετικών ιστοτόπων.


Το βιβλίο που αγόρασα συνοδεύεται από ένα ξύλινο “ΤΑΝΓΚΡΑΜ” διαστάσεων 10x10 τετραγωνικών εκατοστών και σ’ αυτό περιέχονται περισσότερα από 800 σχήματα προς “επίλυση”. Καλοκαιράκι μπροστά, βεράντα, διακοπές, τέτοια. Ευκαιρία για ασκήσεις “ΤΑΝΓΚΡΑΜ”. Γιατί όχι;

Υ.Γ. Στον Πάπυρο – Λαρούς, και το Συμπλήρωμά του, ουδέν υπήρχε στο λήμμα “ΤΑΝΓΚΡΑΜ”. Στον Πάπυρο – Λαρούς – Μπριτάννικα, όμως, σημειώνεται πρόοδος! Τέσσερις ολάκερες γραμμές. Ιδού: τάνγκραμ, το, Ν∙ (άκλ.) επιτραπέζιο παιχνίδι σύνθεσης εικόνων από επιμέρους τεμάχια. [ΕΤΥΜΟΛ. < αγγλ. tangram].


Helmut Zacharias – Felicidade.

19/06/2009

Τετάρτη 17 Ιουνίου 2009

0641. Ματίας Σαντόρφ Και Ιούλιος Βερν

Μέσα της δεκαετίας του ’60. Μένουμε στην Κάτω Ηλιούπολη. Στην Α20, κοντά στην πλατεία Αεροπορίας. Πηγαίνω ακόμα στο Δημοτικό. Ο πατέρας μου φέρνει στο σπίτι τον πρώτο τόμο της εγκυκλοπαίδειας Πάπυρος – Λαρούς. Χαμηλά στη ράχη έχει χαραγμένο το όνομά του ΙΩΑΝ. Ν. ΚΧΧΧΧΧΧΧΧΧ. Μαζί φέρνει και δυο τόμους με εικονογραφημένη την Ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου του Ρεϊμόν Καρτιέ. Την ίδια εποχή φτάνουν στην Α20 και τα πρώτα μυθιστορήματα. Πρόκειται για 8 βιβλία του Ιούλιου Βερν.

Δεν θυμάμαι αν τα βιβλία ήρθαν όλα μαζί ή τμηματικά. Θυμάμαι μόνο την χαρά που κάναμε με την αδελφή μου για τα απόκτηματά μας αυτά. Σταδιακά η εγκυκλοπαίδεια ολοκληρώθηκε. Δώδεκα τόμοι που υπάρχουν ακόμα στη βιβλιοθήκη μου. Ο πρώτος και ο τρίτος τόμος κοσμούνται με το ονοματεπώνυμο του πατέρα μου. Μεγαλώσαμε, τράβηξε ο καθένας το δρόμο του. Χωρίσαμε και τα βιβλία της πατρικής βιβλιοθήκης. Στην κατοχή μου πέρασαν και τα 4 από τα οκτώ βιβλία του Ιούλιου Βερν.


Πρόκειται για βιβλία του εκδοτικού οίκου “ΑΣΤΗΡ”, ΑΛ. & Ε. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ – ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ 10 – ΑΘΗΝΑΙ, της σειράς “ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΟΥΛΙΟΥ ΒΕΡΝ”. Κανονικού σχήματος, βιβλιοδετημένα, με εξώφυλλα σε κόκκινο χρώμα και σελίδες που έχουν, πια, κιτρινίσει. Τα βιβλία που έχω είναι: Η Χώρα Των Αδαμάντων, Η Πλωτή Πολιτεία, Ταξίδι Στο Κέντρο Της Γης και Τα Τέρατα Των Θαλασσών. Το πρώτο έχει εκδοθεί το 1957 και τα υπόλοιπα το 1958. Τα δυο πρώτα είναι σε μετάφραση του Νίκου Καζαντζάκη, το τρίτο σε μετάφραση Δ. Β. Ακρίτα και το τελευταίο σε μετάφραση Γιώργου Τσουκαλά. Τα αγαπώ τα βιβλία αυτά. Βλέπετε έχουν πενηνταρίσει κι αυτά όπως κι εγώ!


Την ίδια εποχή έχω έναν συμμαθητή με τον οποίο ανταλλάσσουμε βιβλία. Θαρρώ δεν είμαστε καν στο ίδιο τμήμα. Μάλιστα τα σπίτια μας θα πρέπει να βρισκόντουσαν σε αρκετή απόσταση μεταξύ τους. Για τούτο συναντιόμαστε κάπου στη μέση, στο ηρώο της πλατείας Αεροπορίας, ανταλλάσσουμε σακούλες με βιβλία, για τα οποία υποθέτω έχουμε συνεννοηθεί, συζητάμε λίγο και αποχωρούμε. Το όνομα του, τότε, συμμαθητή; Γιώργος Κ. Υπάρχει ένας κριτικός κινηματογράφου με το όνομα αυτό ο οποίος αρθρογραφεί, μεταξύ άλλων, και στο περιοδικό “ΣΙΝΕΜΑ”. Θα είχε ενδιαφέρον να το ψάξω και να δω αν τα δύο αυτά πρόσωπα ταυτίζονται. . .


Ας επανέλθω όμως στο θέμα μας. Ένα από τα βιβλία που μου δανείζει ο Γιώργος, λοιπόν, είναι το μυθιστόρημα “Ματίας Σαντόρφ” του Ιουλίου Βερν, βεβαίως. Ένα μυθιστόρημα που το διάβασα και μου έκανε τρομερή εντύπωση. Ήταν, ίσως, το μυθιστόρημα του Βερν που μου άρεσε περισσότερο από όλα. Το θυμήθηκα όταν αποφάσισα να ανεβάσω τη συγκεκριμένη εγγραφή. Και επειδή, εις τα τοιαύτα, είμαι γρήγορος τον αναζήτησα τον “Ματία”, τον απόκτησα.


Με κόστος μόλις 7 ευρώ αγόρασα ένα αντίτυπο του από το βιβλιοπωλείο “Γνώση & Βιβλίο” στην πλατεία Κάνιγγος. Πρόκειται για ένα βιβλίο των εκδόσεων “ΑΣΤΗΡ”, έκδοσης του 1991 και αισθητικής παρόμοιας με αυτή των εκδόσεων του ’50. Μονάχα που το “ΑΘΗΝΑΙ” έχει γίνει “ΑΘΗΝΑ”, τουλάχιστον στο εσώφυλλο, και το βιβλίο είναι τυπωμένο σε μονοτονικό. Το πλήθος των σελίδων του είναι 307 και έχει μεταφραστεί από τον Γ. Δεληγιάννη.


Το βιβλίο το αγόρασα την 15 Ιουνίου. Εχθές, που βρισκόμουνα σε άδεια, το διάβασα και πάλι. Πρόκειται για μια ιστορία εκδίκησης στα χνάρια του μυθιστορήματος “Κόμης Μοντεχρήστος” που χρονικά προηγήθηκε και στο οποίο ο συγγραφέας αναφέρεται με την αφιέρωση που κάνει στον Αλέξανδρο Δουμά υιό, γιο του συγγραφέα του “Κόμη Μοντεχρήστου” ο οποίος έχει αποδημήσει.

Ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται ευχάριστα, με αρκετά λαθάκια και αβλεψίες στη μετάφραση ωστόσο, και ανατροπές λίγο ως πολύ προβλέψιμες. Ένα βιβλίο κατάλληλο για παιδιά και εφήβους. Ένα βιβλίο που μεταφέρει τον αναγνώστη σε άλλες εποχές με μια αισθητική διαφορετική από αυτές τύπου - “video clip” που τελευταία συνηθίζονται. Όπως και να έχει το χάρηκα που το (ξανα)διάβασα και πλέον βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μου. . .


Tyrone Davis – Turn Back The Hands Of Time.


17/06/2009

Δευτέρα 15 Ιουνίου 2009

0640. Πυρκαγιά σε Τερψιθέα – Άνω Γλυφάδα

Απογευματάκι. Επιστρέφω από την εργασία μου. Ολόκληρο το λεωφορείο μια, κακόγουστη, διαφήμιση. Αδύνατο να δει κανείς έξω από τα παράθυρα. Αφήνουμε τη λεωφόρο Βουλιαγμένης και μπαίνουμε στη Λεωφόρο Κύπρου. Στα αριστερά μας, και πάνω από τον Υμηττό, πυκνοί καπνοί σκεπάζουν τον ουρανό. Πυρκαγιά. Η ώρα είναι λίγο μετά της τέσσερις. Φτάνω στο σπίτι. Έχουμε μια προγραμματισμένη επίσκεψη σε γιατρό για να κάνει η Βα. ένα αναμνηστικό εμβόλιο. Το ιατρείο βρίσκεται στο τελευταίο δρόμο προς τον Υμηττό, η Α29 700 μέτρα περίπου από τους πρόποδές του. Αφήσαμε το αυτοκίνητο 2 – 3 δρόμους πιο χαμηλά και προσεγγίσαμε το ιατρείο με τα πόδια. Γινόταν ένας μικρός χαμός. Πυροσβεστικά, περιπολικά, αεροπλάνα, ελικόπτερα, πλήθος κόσμου. Η φωτιά μαίνεται. Τελειώνουμε με τον εμβολιασμό και αποχωρούμε. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, γεμάτη καπνούς και αποκαΐδια. Επιστρέφουμε. Ανεβαίνουμε στην ταράτσα της Α29. Οι πρόποδες του Υμηττού, σε όση έκταση βλέπουμε, φλέγονται. Αεροπλάνα πάνε και έρχονται. Σε κάποια στιγμή μέτρησα έξι. Επιχειρούν, επίσης, δύο ελικόπτερα. Επικοινωνώ με την αδελφή μου. Βρίσκεται στην ταράτσα του πατρικού, στην Τ47. Και εκεί η ίδια εικόνα. Το πατρικό απέχει, στην ευθεία, μόλις 200 μέτρα από το βουνό, και βρίσκεται πολύ κοντά στο τέρμα της Κωνσταντίνου Αθανάτου από το οποίο, στις 15:30, ξεκίνησε, κατά τους δημοσιογράφους, η πυρκαγιά. Η ώρα περνά. Σε κάποια στιγμή τα αεροπλάνα απομακρύνονται. Επιχειρούν πλέον προς την πλευρά της Βούλας. Αναζωπύρωση στην περιοχή της Τερψιθέας, αριστερά από την Κωνσταντίνου Αθανάτου, και τα πυροσβεστικά αεροσκάφη επιστρέφουν για τουλάχιστον 2 – 3 ρίψεις. Τελικά η κατάσταση καταλαγιάζει. Ο βόμβος αεροσκαφών και ελικοπτέρων σβήνει, οι σειρήνες των πυροσβεστικών ομοίως. Είναι 20:30 πλέον. Στα δελτία ειδήσεων τα συνηθισμένα. Κάποιοι λένε τον πόνο τους, άλλοι βγάζουν την κακία τους. Οι δημοσιογράφοι, ως συνήθως, μοιράζουν απλόχερα ευθύνες και κατακεραυνώνουν το σάπιο και κακό σύστημα με το οποίο, προφανώς, ούτε έχουν, ούτε θέλουν να έχουν, κάποια σχέση. Έτσι, στα καλά καθούμενα, μπορείς να δεις τη γειτονιά σου να καίγεται. Αμέλεια, βλακεία, κακιά στιγμή, εμπρησμός; Σιγά να μη μάθουμε. Θα γίνει ότι γίνει σήμερα – αύριο και μετά; Από εδώ παν και οι άλλοι! Μη τους είδατε μη τους απαντήσατε. Άλλες πυρκαγιές, άλλα εγκλήματα άλλες συγκλονιστικές ειδήσεις επιπέδου επιστολής Ρουσόπουλου. Τέτοια μεγαλεία. Ας ελπίσουμε ότι δεν κινδύνευσαν, και δε θα κινδυνεύσουν, ζωές και ότι η νύχτα δεν θα κρύβει εκπλήξεις. Φωτιά ήταν. Έκαψε. Πέρασε. Ουδείς λόγος ανησυχίας υπάρχει τέτοιοι άψογοι πολίτες που είμαστε και με τέτοια κυβερνησάρα που διαθέτουμε το αύριο, γενικώς, προβλέπεται λαμπιρό! 


Υ.Γ.1. Ώρα 22:20. Μόλις κατέβηκα από την ταράτσα της Α29. Το βουνό είναι γεμάτο εστίες φωτιάς. Είναι δεκάδες αλλά ευτυχώς μοιάζουν πολύ μικρού μεγέθους και ελπίζω ακίνδυνες. Πάνω από την Τερψιθέα ωστόσο, και αριστερά από την Κωνσταντίνου Αθανάτου μαίνεται φωτιά με τα όλα της. Ο κύριος όγκος της είναι πίσω από την κορυφογραμμή. Εύχομαι και ελπίζω να μην κινδυνεύουν ζωές. Καλό ξημέρωμα συντοπίτες!


Υ.Γ.2. Δέχτηκα τρία τηλεφωνήματα. Δυο από συγγενείς. Ένα από μια φίλη. Τα δύο πρώτα τα χάρηκα. Το τρίτο περισσότερο!


The Mar-KeysLast Night.


15/06/2009

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009

0639. Πατέρας

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009. Ώρα 19:10. Βρίσκομαι στο υπόγειο της Τ47. Ξεφυλλίζω τα ημερολόγια μου. Στα χέρια μου αυτό που “περιλαμβάνει” το χρονικό διάστημα από 26 Αυγούστου 1997 έως 2 Οκτωβρίου 1999. Ξεφυλλίζω και διαβάζω αποσπάσματα. 1997, 1998, 1999. Πρώτη εγγραφή του έτους την 24 Ιανουαρίου 1999, α/α 1014, και· θάνατος. Αυτός του πατέρα μου. Είναι ελάχιστες οι φορές που έχω γράψει για τον πατέρα μου στα ημερολόγια αυτά. Αλλά, πιστεύω, ότι κάθε μία από αυτές ήταν ιδιαίτερη και για εμένα, σίγουρα, σημαντική. Διάβασα, λοιπόν, την εγγραφή 1014 και αναθυμήθηκα, ένιωσα από την αρχή. Θέλω να γράψω: συγκινήθηκα και όμως· το πάω γύρω – γύρω. Τέλος πάντων. Ένα μικρό απόσπασμα της συγκεκριμένης εγγραφής θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Ιδού:

Ένας μήνας, λοιπόν. Ένας μήνας, ακριβώς, από την προηγούμενη εγγραφή και γίνηκαν τόσα. Ένας θάνατος, απρόσμενος και όχι, τα πότισε όλα. Ο θάνατος του πατέρα μου. Δεν υπάρχει πια ο μπάρμπα – Γιάννης, όπως τον αποκαλούσα. Μας άφησε πίσω του να συνεχίζουμε τον δρόμο και για το δικό μας, βέβαιο, τέλος.

Έφυγε ο πατέρας μου. Ήμουν παρών όταν άρχισαν και τελείωσαν όλα, σε δεκαπέντε μέσα λεπτά, και όμως. Δεν μπόρεσα καν να δακρύσω. Και δεν είναι ότι δεν τον πόνεσα τον χωρισμό αυτό. Δεν είναι, φυσικά, ότι δεν τον αγαπούσα. Μόνο είναι που είχα σκεφτεί τον αποχωρισμό αυτό εδώ και πολύ – πολύ καιρό. Τον σκέφτηκα, φαίνεται, τόσο πολύ που τον αφομοίωσα. Τον χώνεψα. Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος που έδειχνε τον δρόμο τον σωστό με τις πράξεις και τη συμπεριφορά του. Με την ακατάπαυστη δραστηριότητά του, με την αγάπη του για την λεπτομέρεια και το τεχνικά σωστό και ωραίο. Με την τάση του, κυρίως, να προβλέπει τις επιθυμίες μας και, κατά τη δύναμή του, να τις ικανοποιεί. Έτσι θα μείνει στη μνήμη μου ο πατέρας μου και έτσι θα τον θυμούμαι όσο το σαρκίο μου βαραίνει τη γη. . .


J. S. Bach – Helmut Walcha – Toccata.


12/06/2009

Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009

0638. Τα του [Χρόνου]

Ταχύτατα ο χρόνος περνά. Κάνει, βλέπεις, τη δουλειά του. Εμείς προσπαθούμε να κάνουμε τη δική μας. Καμιά φορά τον χαζεύουμε. Συνήθως, όμως, τρέχουμε από πίσω του. Τον κυνηγάμε. Ελάχιστοι οι τυχεροί που έχουν την άνεση να τον περιμένουν στη γωνία. Να τον έχουν στη δούλεψή τους. Ένα ρευστό είναι ο χρόνος. Ξεκίνησε τη ροή του; Τίποτα δεν τον σταματά. Περνάν τα δευτερόλεπτα, οι ώρες, οι μέρες. Οι εβδομάδες περνάν σαν επαναλαμβανόμενες αστραπές. Είναι εύκολο να παγιδευτείς στη ροή του. Να σε τυλίξει, να σε παρασύρει. Και όταν συμβεί να χάσεις τη ζωή σου. Να κάνεις κύκλους ζώντας τα ίδια και τα ίδια. Πείρα ενός έτους 20 φορές. Το ισοδύναμο μιας συρρικνωμένης, πεζής εικοσαετίας. Παγιδεύεσαι, ελπίζεις, σχεδιάζεις. Αύριο! λες. Το πιστεύεις. Το αύριο είναι ανυπόμονο, βιαστικό, σύντομο. Γίνεται χθες, σήμερα, πέρυσι. Το καινούργιο αύριο καθίσταται γενικός κληρονόμος του παλιού. Δεν έχεις πρόβλημα να μεταθέσεις. Το παιχνίδι παίζεται στο αποφασίζω, στο εκτελώ. Δυο δύσκολες, διακριτές, φάσεις. Άλλο το ένα. Άλλο το άλλο. Η δύναμη του να αποφασίσεις. Η χαρά του να υλοποιήσεις. Η ευτυχία που δικαιούσαι να ονειρεύεσαι, να διεκδικείς. Αριθμητικές που όσο μεγαλώνουμε δυσκολεύουν. Γίνονται πολύπλοκες, χαοτικές, βασανιστικές. Η αποτυχία παραμονεύει. Η απογοήτευση ομοίως. Και ο χρόνος ρέει. Το αύριο γίνεται σήμερα. Το σήμερα χθες. Αθροίζονται. Τα φορτωνόμαστε και πάμε. Μεγαλώνουμε. Δε βάζουμε μυαλό. Ελπίζουμε. Αύριο! λέμε. Και πάμε. . .


J. J. Cale – After Midnight.

 10/06/2009

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009

0637. Προτάσεις [10]

Και παραμένει εφιαλτικό, κάποτε, το ερώτημα: “Η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα;”. (06/09/97)

Έχω συνθηκολογήσει. Έχω συνθηκολογήσει και προσπαθώ, όπως έκπληκτος διαπίστωσα, να μάθω την ύπουλη τέχνη του να μη ζητάς τίποτα από κανέναν. (06/09/97)

Όταν βάζεις στοίχημα με την τύχη ή τη σύμπτωση, όπως εγώ, αργά ή γρήγορα θα κερδίσεις. (23/09/97)

Και νυστάζοντας έστω, και με προσπάθεια πολλή και κόπο. Κάτι να σωθεί, κάτι να υπάρξει. (03/02/98)

Να, λοιπόν, που και από των άλλων τα κεφάλια περνάνε κάποιες σκέψεις και δε φεύγουν. (02/03/98)

Όπου ο Θεός στέλνει μια Μ. στέλνει, από κοντά, και μία Ν. (23/03/98)

Προηγούνται άλλα. Βασανιστικά και ψυχοφθόρα. Δεν θέλω να παραθέσω την παραμικρή λεπτομέρεια, από τις πολλές που υπάρχουν. Όμως· υποφέρω, βασανίζομαι, οργίζομαι, λιώνω. Με άλλα λόγια: “Κάνω κακό στον εαυτό μου”. (05/04/98)

Αναρωτιέμαι γιατί, πώς, πότε. Μια αναστροφή της κατάστασης μοιάζει όλο και πιο ανέφικτη, όλο και πιο δύσκολη. Ίσως ζω τη δυσκολότερη της ζωής μου περίοδο. Αν με πιάσεις από τη μύτη μπορεί και να σκάσω. Τόσο πολύ. (11/04/98)

Υπομονή, σύνεση, εγκαρτέρηση. Τι άλλο; (17/4/98)

Πάλι εδώ με ημιδιάθεση όπως πάντα. Τι να πρωτογράψω, τι να πρωτοπώ; Όλα ή τίποτα; Κι αν “τίποτα” τότε γιατί ξεκίνησα; Θα γράψω, λοιπόν. (24/12/98)


Δήμητρα Γαλάνη – Θα σ’ αγαπώ.


08/06/2009

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2009

0636. Εκλογές


Τι πιθανότητες υπάρχουν να βάλεις το χέρι σ’ ένα βαρέλι με σκατά και να βγάλεις ένα άνθος; Μηδενικές, θα έλεγα. Ας συνοψίσουμε λοιπόν: Εκλογές.
Ο Θεός, αν υπάρχει, να φωτίσει την καρδιά και να οδηγήσει το χέρι όσων θα ψηφίσουν.
Το ερώτημα παραμένει: Τι σημασία έχει το χρώμα όταν μιλάμε για σκουπιδοτενεκέδες;
Και επειδή: Και δις γαρ, ο δει, καλόν έστιν ενισπείν ή, ελεύθερα μεταφράζοντας, και δυο φορές δεν είναι κακό να πεις αυτό που πρέπει, όπως είπε ο μακαρίτης ο Εμπεδοκλής, διαβάστε κι αυτό.

Καλό βόλι πατριώτες!


Ritcie Valens – La Bamba.

 05/06/2009

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2009

0635. Σήμερα

 
Εργασία και χαρά. “Toys’ Academy”, επί της Ακαδημίας. Κίτρινο Hummer H2. Cararama και πανέμορφο. Έψαχνα άλλα. Έφυγα με το Hummer. Κλίμακα 1:43, κόστος ευρώ επτά (7).
A29. Norton antivirus. Προβλήματα ενεργοποίησης. Με τα πολλά. Παραχώρησα τον έλεγχο του Η/Υ στον ευγενέστατο, και ικανό, κ. Gouri Shankar Tripathy (και ο Θεός γνωρίζει που βρισκόταν). Συνεργαστήκαμε. Μου έλυσε το πρόβλημα. Τον ευχαριστώ. Αύριο θα πέμψω ευχαριστήρια επιστολή στον προϊστάμενό του. Το καλό να γράφεται. Μου λείπει ύπνος. Τα μάτια τσούζουν. Έχω την εικόνα. To Hummer φωτογραφημένο με τη Cyber-shot φωτογραφική μηχανή του Sony Ericsson C905. Μένει το τραγούδι. Το βρήκα. Παλιό, κλασικό, όμορφο. Κυρίες και κύριοι: Jefferson Airplane και: Somebody To Love.

  
03/06/2009

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009

0634. Γενέθλια

Υπήρξε μια εκτεταμένη χρονική περίοδος, x ετών, που η σημερινή ημερομηνία ήταν σημαντική για εμένα. Πρώτη ημέρα του Ιουνίου, πρώτη του καλοκαιριού. Ημέρα γενεθλίων. Της Φ. Σαν τέτοια έχει καταχωριστεί στη μνήμη μου, σαν τέτοια τη βίωσα στα χρόνια της εφηβείας μου και λίγο μετά. Είναι τα κλασσικά, χειρόγραφα ημερολόγια που βοηθούν τη μνήμη. Που δεν αφήνουν γεγονότα, σκέψεις και περιστατικά να περάσουν στην αφάνεια. Είναι που τα ξεφυλλίζεις και αναθυμάσαι. Αναγεύεσαι. Το τότε αποκτά σάρκα και οστά. Τα κύτταρα της μνήμης αναρριγούν, φορτίζονται, πάλλονται, θάλλουν. Ένα απόσπασμα, ζυμωμένο με την πρώτη του Ιουνίου, είναι αυτό που ακολουθεί:

Οι ευθύνες αρχίζουν από τα όνειρα. Χθες στην περισσότερη ώρα του ύπνου μου συντροφιά με την Φ. εδώ στο υπόγειο. Της έδειχνα φωτογραφίες, οι γονείς μου σε μικρή ηλικία, όμορφοι σε καλλιτεχνικές αποτυπώσεις ασπρόμαυρες. Μόνοι μας. Κατέβηκε ο πατέρας μου ασχημοντυμένος, είπε κάτι άτοπο, αστείο.

Βρέθηκα έξω για δουλειά. Την είδα να φεύγει τρέχοντας μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά, την παρακολούθησα. Ανέβηκε τα σκαλοπάτια ενός σπιτιού και κτυπούσε την πόρτα απογνωσμένα, πάντα με το μωρό στην αγκάλη. Δεν της άνοιξαν. Έφυγε βαρύθυμη, σκεφτική. Την έχασα. Μισοξύπνησα.

Σήμερα τα γενέθλιά της, γεννήθηκε το 19... Της τηλεφώνησα, το ένιωθα κάτι έξω από μένα, κάτι αδυσώπητο που έπρεπε να συντελεστεί. Τρία ή δύο λεπτά κουβέντα. Η τελευταία μποτίλια στο πέλαγο;

Ζω πάλι μια κατάσταση ηρεμίας, αντικρίζω καινούργια πράγματα. Σύντομα θα σου μιλήσω. Το ΕΜΠ με καλεί να συντάξω τις δυνάμεις μου...


01/06/2009