Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

0596. Ανήθικοι


Αναρωτιέμαι αν έχουμε αντιληφθεί και συνειδητοποιήσει το τι συμβαίνει, τόσο σε παγκόσμια όσο και σε τοπική κλίμακα, όσον αφορά το ποιόν των ανθρώπων που οδηγούντις εξελίξεις. Με απλά λόγια έχουμε αίσθηση του τι είδους άνθρωποι “διοικούν” ή/και “κυβερνούν” (και με ότι τα εισαγωγικά αυτά μπορεί να σημαίνουν); Η απάντηση είναι μία και απλή. Άνθρωποι, πρώτα απ’ όλα, ανήθικοι. Και για να ολοκληρωθεί η εικόνα επιλέξτε όσα και όποια από τα επόμενα επιθυμείτε: ανίκανοι, ανάξιοι, απάνθρωποι, ανόητοι, εγωιστές, αναξιόπιστοι, απατεώνες, ψεύτες, κλέφτες, φιλάργυροι κ.λ.π. Συμπληρώστε και όσα, σίγουρα, σας έρχονται στο μυαλό για την περίπτωση και θα έχετε την εικόνα (τους). Μια σειρά τέτοιων γραβατοφορεμένων τενεκέδων έχει κατορθώσει τελικά να κάνει τον πλανήτη κόλαση. Ποιο είναι το δράμα; Ότι στους ίδιους αυτούς κοπρίτες έχουν εναποτεθεί οι όποιες ελπίδες για ανάκαμψη. Το λογικό θα ήταν με τα μέσα που πλέον διαθέτουμε, ως είδος, να μην υπήρχε πείνα και φτώχια στον πλανήτη. Μοιάζει με ανέκδοτο. Γιατί; Γιατί όχι μόνο διοικούναλλά έχουν αναλάβει και να μας σώσουν ακριβώς αυτοί που δεν έχουν το ηθικό ανάστημα να μοιράσουν ούτε δυο γαϊδουριών άχυρα. Γιατί έχουν σπουδάσει την απάτη, την ίντριγκα και το ψέμα. Ότι τους νοιάζει είναι η καρεκλίτσα τους, μικρή ή μεγάλη, και πέραν τούτου ου. Τους βάλαμε, στη θέση που τους βάλαμε, για να διαχειριστούν τον κόπο και τον μόχθο μας και καβάλησαν καλάμι μέγα. Βλέπουν στον καθρέφτη τους τον Αλέξανδρο τον Μέγα και όχι το συμπλεγματικό ανθρωπάκι που πραγματικά είναι. Ανήθικοι, ανίκανοι και ανεπαρκείς είναι έτοιμοι να διαπραγματευτούν το πόσο κάνει 1+1. Ανερυθρίαστα υποστηρίζουν σήμερα το α και αύριο το αντίθετο του. Με την ίδια σοβαροφάνεια, με την ίδια λιγδερή επιχειρηματολογία. Ψεύτες από κούνια με μνήμη 24ώρου και βγάλε. Έτοιμοι να καταδικάσουν και να διαγράψουν με μιας όσα σαν αντιπολιτευόμενοι υποστήριζαν μόλις βρεθούν να είναι συμπολιτευόμενοι. Και βεβαίως πάντοτε φαφλατάδες και γελοίοι. Θυμηθείτε το ελληνικό ανέκδοτο: Θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο!και θα καταλάβετε τι εννοώ. Αυτοί οι κύριοιαξίζουν κάθε περιφρόνηση και δυστυχώς δεν την εισπράττουν. Αντιθέτως, και για το κακό όλων μας, εισπράττουν χειροκροτήματα, γλειψίματα και σεβασμό (για το αξίωμά τους τουλάχιστον και όσα, θα έπρεπε, να αντιπροσωπεύει – τρομάρα τους!). Έτσι ποτίζεται η ανηθικότητα και η ανικανότητά τους και ανερυθρίαστα πράττουν τα όσα πράττουν. Κι αν υπάρχουν κάποιες ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις σκεφτείτε και θυμηθείτε: Η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα. Το ερώτημα είναι για πόσο οι εξαιρέσεις αυτές είναι δυνατό να παραμείνουν τέτοιες. Δυστυχώς, το σύστημα είναι έτσι στημένο που ή θα τους αφομοιώσει ή θα τους αποβάλει. Τι πρέπει, λοιπόν, εμείς οι απλοί πολίτες να κάνουμε; Ιδού το ερώτημα, το μέγα! Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω ευθέως. Και ούτε είναι το καλύτερο, έτσι όπως είναι δομημένες οι κοινωνίες μας, να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στους θεσμούς. Θα έλεγα ότι θα πρέπει να επιδείξουμε μέγιστη προσοχή στο ποιους ψηφίζουμε, να κόψουμε τα παλαμάκια με το μαχαίρι, να διεκδικούμε το δίκιο μας με όλα τα θεμιτά μέσα και να μην ανεχόμαστε την παραμικρή ανομία ή παρανομία είτε συμβαίνει σ’ εμάς είτε στο γείτονά μας. . . Έτσι! Για αρχή. . .



Άσχετο, βεβαίως, το τραγούδι αλλά από την εφηβεία μου αγαπημένο: Joe Cocker – The Letter.



04/03/2009

4 σχόλια:

violet είπε...

Το κακό αγαπητέ, αείποτε, είναι ότι ενώ είμαστε πολλοί αυτοί που συμφωνούμε σε όλα όσα γράφετε, φαινόμαστε ανίκανοι να ανατρεψουμε την υπάρχουσα νοσηρή πραγματικότητα του τόπου μας.

Όλοι την γνωρίζουμε, όλοι την βιώνουμε στο πετσί μας με το χειρότερο τρόπο, αλλά τελικά καταλήγω πως αυτοί που είτε επωφελούνται από αυτην, είτε για λόγους αδιευκρίνιστους αρέσκονται να την διαιωνίζουν, είναι μάλλον περισσότεροι.

Μας μένει μόνο η μελαγχολία...

Καπετάνισσα είπε...

Κοινές φωνές σε... χορωδιακές πικρίες.

Αποτυχημένοι. Που δεν μπορέσαμε να ορίσουμε τα πράγματα, να ανοίξουμε δρόμο σε καλύτερες τύχες για τους πολλούς, να επιλέξουμε άξιους λίγους (για τους άρχοντες λέω), να βελτιώσουμε την ανθρωπότητα, να υψωθούμε.

Μαζί σου. Ενώνω φωνή, τι άλλο...

ellinida είπε...

Χειροκροτώ και επαυξάνω. Προχώρα στο παρασύνθημα.
Καλό ΠΣΚ

aeipote είπε...

violet:

Πολύ φοβούμαι ότι δεν είμαστε και τόσο πολλοί πια. Όλα αλλάζουν μονίμως προς το χειρότερο. Δεν υπάρχουν σταθερές, δεν υπάρχουν άφθαρτες αξίες, δεν υπάρχει ακλόνητη προσήλωση στο καλό που να πληρώνεται με προσωπικό κόστος. Στις θεωρίες όλοι οι Έλληνες είμαστε ικανότατοι. Στο δια ταύτα τραβάμε την ουρά μας και προσμένουμε να βγάλει το φίδι από την τρύπα ο διπλανός μας. . . Μπαίνω στον πειρασμό, έτσι, να αναφέρω και τον αφορισμό:
Θέλω λιγότερη διαφθορά ή περισσότερη συμμετοχή [!]
Όσο για την μελαγχολία προσωπικά μου έχει γυρίσει σε απέχθεια [για όλα τα μεγαλόσχημα ζωντόβολα της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και του δημόσιου βίου γενικότερα] και οργή. . .

Να είσαστε Καλά!

Καπετάνισσα: .

Να είσαι Καλά Καπετάνισσα, το ήξερα!

ellinida:

Ιδού: Φτύστε τους!

Καλή Εβιδομάδα!