0546. Τα Άτυχα Βιβλία

Είναι κάποια βιβλία που είναι άτυχα. Και όταν λέω βιβλία εννοώ, κατ’ αρχήν, την υλική τους υπόσταση· συγκεκριμένα αντίτυπα δηλαδή και όχι το πνευματικό έργο. Ποιος είναι αυτός που δεν έχει αγοράσει ένα βιβλίο, πολλές φορές με λαχτάρα, και για τον α ή τον β λόγο το βιβλίο παραπέφτει; Χάνεται μέσα στο βασίλειο του σπιτιού και μένει να σκονίζεται δίχως να διαβαστεί και δίχως να δώσει χαρά σε αναγνώστη.

Έχω κι εγώ, τουλάχιστον, ένα τέτοιο άτυχο βιβλίο. Πρόκειται για τα Ποιήματα του Pablo Neruda σε μετάφραση από το Ισπανικό πρωτότυπο της Άννας Βάλβη και της Cloe Varela Docampo. Είναι ένα βιβλίο με κόκκινο εξώφυλλο και σελίδες σε χρώμα καφετί, παράξενο και αταίριαστο, του Εκδοτικού Οίκου Τολίδης. Το αγόρασα στα δεκαεννιά μου, στις 17 του Απρίλη του 1974 ημέρα Τετάρτη.

Ποτέ δεν το διάβασα ολόκληρο. Υπήρξαν φορές που το πήρα στα χέρια μου με καλή διάθεση. Φορές που ήθελα να χαθώ μέσα στην ποίηση του Neruda. Την κάθε φορά αποτύγχανα. Δυο, τρεις σελίδες με το ζόρι και μετά, κλείσιμο, και πίσω στην βιβλιοθήκη. Τουλάχιστον δεν το έτρωγε η σκόνη. Δε γνωρίζω τι φταίει. Ίσως ο ποιητής, ίσως οι μεταφράστριες, ίσως η ‘‘φτιάξη” του συγκεκριμένου αντίτυπου. Μοιάζει να μην έχει και σημασία. Έτυχε. Ένα στα τόσα, και είναι πολλά, που ατύχησε.

Από το κόκκινο βιβλίο, λοιπόν, με τις καφετί, ασχημούλες, σελίδες το ποίημα που ακολουθεί:

Μ’ ΑΡΕΣΕΙΣ ΟΤΑΝ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ

Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις γιατί είσαι σαν ν’ απουσιάζης

και μ’ ακούς από μακρυά, η φωνή σου δεν μ’ αγγίζει.

Μοιάζει σαν τα μάτια σου να έχουν πετάξει

και μοιάζει σαν ένα φιλί να σου κλείνει το στόμα.

Όπως όλα τα πράγματα είναι γεμάτα απ’ την ψυχή μου

αναδύεσαι απ’ τα πράγματα, γεμάτη από την ψυχή μου.

Πεταλούδα του ονείρου μοιάζεις με τη λέξη μελαγχολία.

Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις σαν νάσαι αλαργινή,

Σαν να παραπονιέσαι, πεταλούδα που τιτιβίζει.

Και μ’ ακούς από μακρυά, κι η φωνή μου δε σε φτάνει.

Άφησέ με να σωπαίνω με τη δική σου σιωπή.

Άφησέ με ακόμα να σου μιλώ με τη σιωπή σου

φωτεινός σαν μια λάμπα, απλός σαν κρίκος.

Είσαι σαν την νύχτα, σιωπηλή κι έναστρη.

Η σιωπή σου είναι αστέρινη, τόσο μακρινή κι απλή.

Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις γιατί είσαι σαν ν’ απουσιάζης.

Μακρυνή κι αξιολύπητη σαν να είχες πεθάνη.

Μια λέξη τότε ένα χαμόγελο φτάνουν.

Και είμαι χαρούμενος που δεν είναι έτσι.

Ottmar Liebert – Surrender 2 Love.

07/11/2008

0545. Ένα Πεδίο Άλλο

Η εγγραφή περί της Διανυσματικής Φύσης Των Συναισθημάτων του Αλοΐσιου με οδήγησε σε σκέψεις. Με έκανε να ανακαλέσω στο νου πράγματα και καταστάσεις. Να αισθανθώ απ’ αρχής. Τελικά ίσως και να έχει δίκιο ο Αλοΐσιους. Μια συνισταμένη διανυσμάτων μοιάζει να είναι τα συναισθήματά μας. Δεν είναι μόνο το μέτρο που μετράει, είναι και η διεύθυνση και η φορά. Γνωρίσματα που κάνουν κάποιες φορές τα συναισθήματα μας να μοιάζουν με μαγνητικές βελόνες. Θέλω να πω να δείχνουν σταθερά προς μια κατεύθυνση. Τη μόνη και μία κατεύθυνση που τυραννάει την καρδιά και τη σκέψη μας. Και πώς αλλιώς;
 

Αλλά και τα συναισθήματα σκέψεις είναι. Με λόγια χτίζονται, βιώνονται, αποτυπώνονται. Αισθανόμαστε με όση λεπτότητα και ένταση μπορούμε να περιγράψουμε αυτά που αισθανόμαστε. Αισθήματα και συναισθήματα ζουν και ανασαίνουν μέσω και μέσα στη σκέψη. Εκεί πυργώνουν, εκεί καταρρέουν. Παλεύουν να αποκτήσουν μορφή και δοκιμάζονται. Η σκέψη, η διανόηση, αν θέλετε, είναι το πεδίο τους.

Αν υπάρχει βαρυτικό, ηλεκτρικό, μαγνητικό, ηλεκτρομαγνητικό, και όποιο άλλο, πεδίο γιατί να μην υπάρχει και νοητικό / διανοητικό πεδίο; Ένας χώρος, δηλαδή, με συγκεκριμένες ιδιότητες και χαρακτηριστικά, όπου η βασική οντότητα είναι η νόηση, η σκέψη. Ένας χώρος όπου η σκέψη “αναγνωρίζει” τη σκέψη και αλληλεπιδρούν.

Ένα πεδίο όπου αναπτύσσονται σκέψεις-δυνάμεις έλξης/άπωσης, αγάπης/μίσους, ενδιαφέροντος/αδιαφορίας. Ένα πεδίο όπου η επικοινωνία είναι άμεση και καταλυτική. Όπου η σκέψη και η ένταση των αισθημάτων/συναισθημάτων που αντιπροσωπεύει δικαιώνονται και κυριαρχούν. Όπου τα λόγια έχουν ακουστεί προτού να ειπωθούν. Όπου προσποίηση, παραποίηση, υπεκφυγή, υποκρισία και ψεύδος απουσιάζουν. Ένα πεδίο όπου η επιθυμία και τα θέλω μας έχουν υπόσταση, κοινοποιούνται στον άμεσα ενδιαφερόμενο και η ανταπόκριση είναι άμεση και σαφής.

Δε γνωρίζω αν κάπου, ή για κάποιους, υπάρχει ένα τέτοιο πεδίο. Το πιθανότερο είναι να μην υπάρχει και να αναμένεται. Αλλά· ποιος είναι αυτός που δεν έχει ποθήσει, έστω και για μια φορά στη ζωή του, να μάθει με την μία αυτός που ανέλπιδα αγαπά το πόσες και ποιες σκέψεις του αφιερώνει;

Ahu Saglam, “Gulumcan”. Αφτό! 

05/11/2008

0544. Πως Χάνεται Ο Χρόνος

Τελικά το αποφάσισα. Κάτι τα αντίγραφα, CD και DVD, που από ένα, χρονικό, σημείο και πέρα δεν παίζουν, κάτι οι δίσκοι βινιλίου που αντικαταστάθηκαν από CD ήρθε η βάση, σε MS Access, που διατηρώ για τα των δίσκων μου και έγινε χάλια. Το αποφάσισα, λοιπόν. Την έσπασα στα τρία. Μία για τους δίσκους βινιλίου, μία τα αντίγραφα, κάθε είδους, και μια για CD και μουσικά DVD. Το πρόβλημα, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, βρίσκεται στη βάση των δίσκων βινιλίου τα στοιχεία της οποίας τροποποιήθηκαν για τους δίσκους που αντικαταστάθηκαν από CD, αντίγραφα ή μη. Μιλάμε για περίπου 130 περιπτώσεις δίσκων βινιλίου τα αρχικά στοιχεία των οποίων θα πρέπει να αποκατασταθούν. Ευτυχώς που υπάρχουν τα, αρχικά, χειρόγραφα τετράδια. Πρόκειται για δυο, κλασσικά, μπλε τετράδια, 200 σελίδων έκαστο, στα οποία έχω καταχωρίσει στοιχεία για κάθε ένα δίσκο βινιλίου που έχω στην κατοχή μου. Στην εικόνα της εγγραφής αυτής φαίνεται η σχετική καταχώριση για τον δίσκο “Melisa” του Enrico Macias. Μια εικόνα για την “ηλεκτρονική” μορφή των καταχωρίσεων, στην βάση MS Access που λέγαμε, μπορείτε να δείτε εδώ. Τα αγαπάω τα τετράδια αυτά. Μου θυμίζουν πράγματα και γεγονότα και δείχνουν, αν θέλετε, ακόμα και την εξέλιξη του γραφικού μου χαρακτήρα. Τα επιστράτευσα, λοιπόν, και πέρασα αρκετές ώρες του Σαββατοκύριακου διορθώνοντας καταχωρίσεις της βάσης των δίσκων βινιλίου. “Χαμένος χρόνος!” θα σκεφτούν πολλοί, και θα σηκώσουν τους ώμους. Δε θα διαφωνήσω μαζί τους. Μοιάζει να είναι. Αλλά· θα το ξαναγράψω: Καθένας με τον τρόπο του γλυκαίνει την καρδιά του.

Και ναι! Μου αρέσει να ασχολούμαι με τα τοιαύτα και πραγματικά το απολαμβάνω! 

03/11/2008

0543. Ισοκράτης, Προς Δημόνικον

Α ποιείν αισχρόν, ταύτα νόμιζε μηδέ λέγειν είναι καλόν.

Έθιζε σεαυτόν είναι μη σκυθρωπόν αλλά σύννουν· δι’ εκείνο μεν γαρ αυθάδης, δια δε τούτο φρόνιμος είναι δόξεις.

Μηδέποτε μη δεν αισχρόν ποιήσας έλπιζε λήσειν· και αν τους άλλους λάθης, σεαυτώ συνειδήσεις.

Ευλαβού τας διαβολάς, καν ψευδείς ώσιν· οι γαρ πολλοί την μεν αλήθειαν αγνοούσι, προς δε την δόξαν αποβλέπουσιν.

Ήδέως μεν έχε προς άπαντας, χρω δε τοις βελτίστοις· ούτω γαρ τοις μεν ουκ απεχθήσει, τοις δε φίλος γενήσει.

Προσήκειν ηγού τοις πονηροίς απιστείν ώσπερ τοις χρηστοίς πιστεύειν.

Αγάπα των υπαρχόντων αγαθών μη την υπερβάλλουσαν κτήσιν αλλά την μετρίαν απόλαυσιν.

Μίσει τους κολακεύοντας ώσπερ τους εξαπατώντας· αμφότεροι γαρ πιστευθέντες τους πιστεύσαντας αδικούσιν.

Το γαρ άκαιρον πανταχού λυπηρόν.

Αρχή γαρ φιλίας μεν έπαινος, έχθρας δε ψόγος.

Μάλλον αποδέχου δικαίαν πενίαν ή πλούτον άδικον.

Μηδένα ζήλου των εξ αδικίας κερδαινόντων, αλλά μάλλον αποδέχου τους μετά δικαιοσύνης ζημιωθέντας.

Δύο ποιού καιρούς του λέγειν, ή περί ων οίσθα σαφώς, ή περί ων αναγκαίον ειπείν. Εν τούτοις γαρ μόνοις ο λόγος της σιγής κρείττων εν δε τοις άλλοις άμεινον σιγάν ή λέγειν.

 

31/10/2008

0542. Αλοΐσιους: Η Διανυσματική Φύση Των Συναισθημάτων

Δε γνωρίζω τι σχέση είχε ή έχει ο Αλοΐσιους με τα μαθηματικά αλλά προφανώς έχει ή είχε. Δεν είναι μόνο το σημερινό, σύντομο, κείμενο που δημοσιοποιώ αλλά η συνολική εικόνα που αποκομίζει κανείς από τα γραπτά του. Πιστέψτε με, έχω διαβάσει πολλά κείμενά του και τα πράγματα είναι όπως τα γράφω. Ακολουθεί το κείμενο στο οποίο ο Αλοΐσιους μιλά, η μάλλον γράφει, για την διανυσματική φύση των συναισθημάτων:

Το σκέφτηκα λίγες μέρες πριν. Ήθελα αλλά δεν τολμούσα. Ζοριζόμουνα. Από την μια η επιθυμία και από την άλλη ένα σωρό αντίρροπες δυνάμεις. Τι θα γίνει και, κυρίως, πώς. Θα βρω ανταπόκριση; Τι θα σκεφτούν φίλοι και γνωστοί όταν μάθουν; Μήπως εκτεθώ; Και όλα τα σχετικά. Συναισθήματα που ισορροπούν δύσκολα· που διαμορφώνονται από ένα σωρό παράγοντες. Επιθυμίες και θέλω από τη μια δυνάμεις αντίθετες από την άλλη. Και πόσο αντίθετες;

Σκέφτηκα τις, κατά τη Φυσική, δυνάμεις. Οι δυνάμεις είναι διανυσματικά μεγέθη. Έχουν μέτρο, σημείο εφαρμογής, διεύθυνση και φορά. Δυνάμεις με κοινό σημείο εφαρμογής συντίθενται και δίνουν μια συνισταμένη αντιπροσωπευτική των δυνάμεων από τις οποίες προέκυψε και τις οποίες “αντιπροσωπεύει”. Το βασικό είναι ότι δεν λαμβάνεται υπόψη μόνο το μέτρο αλλά και η σχετική θέση, γωνία, μεταξύ των δυνάμεων.

Σκεφτείτε τώρα τα συναισθήματα. Σημείο εφαρμογής, του καθενός, ο εαυτός. Πρόκειται για σύνθετες οντότητες που αποτελούν συγκερασμό επιμέρους, και πάλι, συναισθημάτων. Συναισθημάτων που έχουν να κάνουν με επιθυμίες και απαγορεύσεις, εφικτά και ανέφικτα, προσωπικά και συλλογικά, τωρινά και μελλούμενα και ένα σωρό άλλα. Και προφανώς όλα αυτά σχετίζονται. Άλλα είναι ομόρροπα και άλλα είναι αντίρροπα με διαθέσιμες όλες τις ενδιάμεσες διαβαθμίσεις ή, στη γλώσσα των διανυσμάτων, γωνίες. Θαρρώ ότι η αντιστοίχιση συναισθήματος – συνισταμένης δυνάμεων είναι προφανής.

Μια δυναμική συνισταμένη δυνάμεων είναι τα συναισθήματα μας. Μια σύνθεση επιθυμιών και αρνήσεων, αρέσκειας και απαρέσκειας, τύχης και ατυχίας, εύνοιας και κατατρεγμού. Δυνάμεις που παλεύουν, εκτείνονται, συρρικνώνονται, αλλάζουν κατεύθυνση και φορά και μας παιδεύουν. Και πάντα η συνισταμένη που αθροίζει και ομαδοποιεί με την λογική των διανυσμάτων. Κι αν κάποια επιμέρους συναισθήματα αλληλοεξουδετερώνονται αυτό καθόλου δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. . .

Μάνος Χατζιδάκις – 30 Νυχτερινά – Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων.

29/10/2008

0541. Μίλα Μου Για Αγάπη

Ο τίτλος της παρούσας εγγραφής αποτελεί μετάφραση του “Parlez-Moi D’ Amour”. Πρόκειται για τον τίτλο ενός μουσικού άλμπουμ του Paul Mauriat που είχα αγοράσει στις 26 Ιουνίου του 1972 από τα Χαυτεία (δισκοπωλείο “Πολύδωρος”) με κόστος 129,5 Δρχ. τότε, ή 0,38 ευρώ σήμερα. Δε θυμάμαι τι με τράβηξε, στην ηλικία των δεκαεπτά ετών τότε, να αγοράσω ένα τέτοιο δίσκο. Ίσως το εξώφυλλο, ίσως μια έμπνευση της στιγμής.

Άλλες εποχές τότε. Εποχές που “χωρούσαν” έναν ενορχηστρωτή όπως ο Paul Mauriat. Το μόνο σίγουρο ότι τον δίσκο αυτόν, αν και όχι με την πρώτη, τον αγάπησα. Τώρα που μεγάλωσα (!) μάλιστα τον εκτιμώ ιδιαιτέρως. Μου κάνει ευχαρίστηση να τον ακούω και πραγματικά τον απολαμβάνω. Την 1 Δεκεμβρίου 2004 τον μετέφερα σε CD το οποίο ακούγεται, θα έλεγα, αρκετά καλά. Το άσχημο είναι ότι άλμπουμ του Paul Mauriat είναι γενικώς δυσεύρετα και όχι μόνο στην Ελλάδα. Το δε “Parlez-Moi D’ Amour” (PHILIPS 6332056) ούτε καν στο διαδίκτυο έχω μπορέσει να το εντοπίσω.

Βέβαια από τις 17 Σεπτεμβρίου 2004 έχω στην κατοχή μου οκτώ άλμπουμ του σε αντίγραφα CD τα οποία θεωρώ εξαιρετικά. Τι τα θέλετε όμως; Τα αντίγραφα, όπως πολλές φορές το έχω πει, είναι “άτιμο πράγμα”! Άμα θέλουν παίζουν, άμα δε θέλουν, και περάσει και ο καιρός, δεν παίζουν! Μπήκα, λοιπόν, στην διαδικασία να αποκτήσω αυθεντικά άλμπουμ, και κατά προτίμηση όχι τα διάφορα “Best” που κυκλοφορούν, του Paul Mauriat. Δυσκολεύομαι πολύ.

Σήμερα, που ήταν μισοαργία, ημιαργία στην καθομιλούμενη, μια βόλτα στο Metropolis της Ομόνοιας απέδωσε ένα “Now And Then”, Ιταλικής προέλευσης, και κόστους 4,90 ευρώ. Βεβαίως το αγόρασα και μοιάζει καλούτσικο. Συνέχισα με μια βόλτα στο Μοναστηράκι, και στην οδό Ηφαίστου, η οποία ουδέν πρόσφερε. Paul Mauriat δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Στη συνέχεια πλατεία Συντάγματος και “Public”. Τίποτα και πάλι. Α! Συνυπολογίστε και το Fnac της Γλυφάδας, το οποίο επισκέφθηκα το Σάββατο, και στο οποίο, βεβαίως, δεν βρήκα ούτε μισό δίσκο του συμπατριώτη τους.

Δεν απελπίζομαι όμως! Γνωρίζω ότι ο επιμένων νικά. Είναι θέμα χρόνου, έστω και με την έννοια του έτους ή των ετών, να βρεθούν τα που ζητώ. Εδώ ή στο εξωτερικό. Μέχρι τότε εγώ θα ψάχνω. Και είναι γνωστό. Όποιος ψάχνει βρίσκει! Από το “Now And Then”, που αναφέραμε, ακούγεται η “Πηνελόπη”.

27/10/2008

0540. Αναμνήσεις [2]

Όχι δεν έφτασα, μεταγράφοντας τα κείμενα των ημερολογίων μου σε ηλεκτρονική μορφή, στο Νοέμβριο του 1996. Μόλις που τελείωσα το 1995 και, απλώς, ξεκίνησα την προεργασία για το επόμενο έτος. Έτσι ήρθε στην επιφάνεια η εγγραφή [0957] η οποία, ως χαριτωμένη, θαρρώ, και σύντομη, σκέφτηκα ότι είναι κατάλληλη για δημοσιοποίηση. Μια από τις στιγμές που ζουν οι γονείς και που συνήθως χάνονται. Θα το γράψω και πάλι, με κίνδυνο να γίνω κουραστικός, πόσο πολύτιμες θεωρώ αυτού του είδους τις εγγραφές. Ακριβώς επειδή στέκονται εμπόδιο στην φθορά του χρόνου και αναζωογονούν τα κελιά της μνήμης. Πολύτιμα, επίσης, για τους “δράστες” που έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν τα κατορθώματα της παιδικής τους ηλικίας και να χαρούν. Ακολουθεί η εγγραφή:

15. 25/11/96 <> [0957] <> Τετράδιο 10, Σελίδα 151

Εχθές βλέπαμε με την Ε. την ταινία “ΙΝΔΟΚΙΝΑ” στο video. Η Β. τριγυρνούσε στο σαλόνι. Κάποια στιγμή την ακούσαμε να τραγουδά:

Ήταν ευτυχία μου

Σε γνώρισα

Γαμώτο μου

Γαμώτο μου. . .

Μείναμε άφωνοι και αχνογελαστοί να κοιτάμε ο ένας τον άλλον. . .

Δεν θα έλεγα ότι το τραγούδι που ακούγεται είναι ταιριαστό αλλά έχει όμως τη χάρη του και μου αρέσει. Duffy, λοιπόν, και “Stepping Stone” το που ακούγεται.

24/10/2008

0539. Έμπνευση

Η έμπνευση δεν ήρθε. Την περίμενα. Όλη τη μέρα. Μέχρι που σκοτείνιασε. Δε φάνηκε. Ας είναι λέω. Ανέβασα ήδη δυο ολόκληρες προτάσεις. Μια σπίθα έμπνευσης με οδήγησε και σ’ αυτές. Δεν πρέπει να είμαστε πλεονέκτες. Μιας και η έμπνευση δεν ήρθε εξέτασα πεζά σενάρια διάφορα. Λιγότερα από 27. Τίποτα. Απορρίφθηκαν! Ως “εξητασμένως κριθέντα”, κατά Αυρήλιο Μάρκο, βεβαίως. Ώστε τι πράττουμε; Σκοτείνιασε, το είπαμε. Η μέρα φεύγει, η Πέμπτη έρχεται. Να πως μπορεί να παγιδευτεί ο άνθρωπος και να διέρχεται του βίου του φάσεις λεπτές. Και καλά, το κείμενο χρειάζεται, ίσως, έμπνευση. Η μουσική υπόκρουση όμως; Χμ! σαν πιο εύκολο ακούγεται. Να ήτανε κιόλας! Τέλος πάντων, γιατί να βασανίζουμε τον ένα ο άλλος; Βρίσκομαι στο υπόγειο της Τ47 και η ώρα είναι 7 (κάνει και ομοιοκαταληξία). Δυόμισι χιλιάδες (+) δίσκοι μουσικής στη διάθεσή μου και κάνω και τον δύσκολο; Για να σοβαρευτούμε λίγο. Ψάχνω. Και όποιος ψάχνει βρίσκει. (Και όποιος (απ)αιτεί (από)λαμβάνει!, άσχετο). Βρήκα! Δίσκο παλιό και αγαπημένο λίαν. “Ο Γιώργος Νταλάρας Τραγουδά Απόστολο Καλδάρα”. Διαλέγω το “Είπα Να Σβύσω Τα Παλιά”. Πονάει, βεβαίως, αλλά πώς αλλιώς; Μια εικόνα έμεινε να βρω και θα είμαι τέλειος και στη μέρα μου. Την βρίσκω, πάω Α29, ανεβάζω. Έτοιμος! Σας φιλώ! 

 

22/10/2008

0538. Η Κάμαρα

Ταξίδεψε. Έφτασε. Της άνοιξαν. Πέρασε. Η κάμαρα. Ρώτησε. “Αρχείο σκέψεων και συναισθημάτων”. “Δεξιά όσοι σε αγάπησαν πολύ, αριστερά όσοι σε αντιπάθησαν, στο κέντρο οι άλλοι”. Ζήτησε πρόσβαση. Της αρνηθήκαν. Επέμενε. Της δόθηκε. Μπήκε. Στο κέντρο πολλοί, αριστερά αρκετοί, δεξιά πέντε. Χαμογέλασε. Γνώριζε. Πλησίασε. Σάστισε. Ο πέμπτος άλλος. Είδε, άκουσε, γεύτηκε, αισθάνθηκε. Ένας κρυμμένος ποταμός. Δεν είχε πιει μήτε μια στάλα. Αγαλλίαζε και πικραινόταν. Μετρούσε λάθη, παραλείψεις, ολιγωρίες. Έζησε από την αρχή γεγονότα και περιστατικά. Όλα στραβά καμωμένα. Δυσφορούσε. Τα έβαλε με τον εαυτό της. Τα έβαλε μ’ εκείνον. Μονάχα αν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Να τον αγκαλιάσει. Ήταν αργά πια. Λύγισε. Έσκυψε το κεφάλι. Βγήκε.

20/10/2008

0537. Αναμνήσεις

Το έχω ήδη γράψει, εδώ, ότι μεταγράφω, ή μεταφέρω αν επιθυμείτε, τις εγγραφές του χειρόγραφου ημερολογίου μου σε ηλεκτρονική μορφή (MS Word και PDF). Τον Ιανουάριο του 2008 βρισκόμουνα στην μεταγραφή των εγγραφών του έτους 1995. Οκτώβριος του 2008 πια και, υπόδειγμα σταθερότητας, παραμένω στο 1995. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες και όχι μόνο. Προχθές, πάντως, κατάφερα να μεταγράψω την προτελευταία εγγραφή. Μια εγγραφή που έκρυβε μια μικρή έκπληξη μιας και μου θύμισε περιστατικά που είχα ξεχάσει. Μου θύμισε κάποια λογάκια της θυγατέρας μου Β. ηλικίας τριάμιση ετών τότε. Γι’ αυτό λατρεύω τα ημερολόγια, γιατί μπορούν να σου θυμίσουν γεγονότα, περιστατικά και λόγια που πέρασαν αλλά δεν πάνε. Ιδού το σχετικό απόσπασμα:

19. 07/11/95 <> [0941] <> Τετράδιο 10, Σελίδα 102

. . .

Η Β. που λίγες μέρες πριν, και στην προσπάθεια της να την πάρω μαζί μου στο γραφείο όπου θα έπινα τον καφέ μου, είπε (ή απείλησε;):

“Να με πάρεις στο γραφείο γιατί θα φτάσω μέχρι φόνο!”

Και ήταν σοβαρή και αξιολάτρευτη!

Και μια φορά ακόμα. Όταν από το κρεβάτι μας την μεταθέσαμε στο δικό της (για να όλοι κοιμηθούμε) μέσα στα (ψευτο)αναφιλητά της ακούστηκε να λέει (ή να δηλώνει;):

“Θα τους σκοτώσω. . . και τους δύο!”

Βάλαμε με την Ε. τα χαμόγελα και τα γέλια. Τι εξυπνοπούλι, Χριστέ μου!

Ας είναι πάντα γερό. Αυτό και όλα τα παιδάκια του κόσμου.

. . .

Ελπίζω κάποια στιγμή να ολοκληρώσω την μεταγραφή, και συνεπώς τη διάσωση, όλων των εγγραφών όλων των ετών και να απολαύσω όλα τα πλεονεκτήματα (αναζήτησης, συσχέτισης, εκτύπωσης, αντιγραφής) της ηλεκτρονικής μορφής τους.

Ακούγεται η Αλέκα Κανελλίδου στο τραγούδι της αγαπημένης Νινής Ζαχά “Κι Ήρθε Το Πρωί”.

17/10/2008

0536. Τα Παλιά Και Ισχύοντα [3]

08. 16/05/90 <> [0813] <> Τετράδιο 08, Σελίδα 161

Θα υπάρχει, πάντα, το ερωτηματικό του γιατί δεν γράφουμε αυτό που είναι (ΔΗΛΑΔΗ, αυτό που νομίζουμε) ή, τουλάχιστον, γιατί δεν προσπαθούμε. Θέλεις το σίγουρο; Το λιγότερο, από αυτό που είναι, είναι τα γεγονότα (που συνήθως περιγράφουμε) και το περισσότερο; Τα πίσω από τα γεγονότα. Αυτά που καίνε το μυαλό και πυρπολούν την σκέψη. Αυτά που κάνουν την καρδιά να πεταρίζει και ανασταίνουν την ψυχή. . .

Εδώ και μέρες στο μυαλό μου οι στίχοι:

Το γράμμα σου δέκα σελίδες, πάλι η ίδια συμβουλή

μου λες στο σπίτι να γυρίσω, μου λες ν' αλλάξω πια ζωή. . .

Λοιπόν; Διονύσης Σαββόπουλος και, από το άλμπουμ “Το Περιβόλι Του Τρελού”, “Για Τα Παιδιά Που Χάθηκαν”.

 15/10/2008