0518. Ποια Η Σημασία;

42. 11/06/80 <> [0435] <> Τετράδιο 05, Σελίδα 047

Σήμερα και για απόσταση δύο στάσεων συνταξίδεψα με τη Φ.. Έκανε πως δεν με είδε, με αγνόησε, κρύφτηκε πίσω από των μαλλιών της μια κουρτίνα. Στάθηκα μπροστά στο κάθισμά της, δεν της μίλησα, κατέβηκα. Μοιάζει πολύ δύσκολο το να μιλώ για τη Φ.. Υποκλίνομαι, όμως, μπροστά στο αλλοπρόσαλλο και απρόβλεπτο της συμπεριφοράς της. Δέχομαι ή, τουλάχιστον, προσπαθώ.

Γιατί ποιος Θεός και ποιος προφήτης την αναγκάζει να δεχτεί το φιλικό ενδιαφέρον μου; Γιατί θα έπρεπε; Και εξ’ άλλου θα ήμουν άδικος αν ισχυριζόμουν ότι δεν με είχε προειδοποιήσει. Μια ζωή μου ταξιδεύει άλλα αντί άλλων μηνύματα, μια ζωή διαπράττει το ότι δεν αναμένεται. Έτσι και τώρα, σαν κάποια μία μύγα να την τσίμπηξε. Και ίσως να την τσίμπηξε (με όλο που τα καταφέρνει εξ’ ίσου καλά δίχως μυγοτσιμπηξιές και αηδίες...). Σκέφτομαι να μην κουνήσω μήτε το τσίνουρό μου και να είμαι πολύ ήρεμος, ωραίος και απαθής.

Προχθές πινγκ-πονγκ με τον Τ. Η Β. που είναι εντελώς παιδί και δεν βοηθά. Σήμερα ο Μ. έφυγε για φαντάρος.

Περιστατικά ή γεγονότα που έχουν καταγραφεί σε ημερολόγια και έχουν, έτσι, σωθεί. Μικρά, ασήμαντα; Ίσως, αλλά γιατί και για ποιον; Ποιο το νόημα, τώρα πια, αυτών των καταχωρίσεων; Τι σημασία έχει αν ένας νέος άντρας στάθηκε μπροστά σε μια νέα; Αν δεν κοιτάχτηκαν στα μάτια, αν δεν χαιρετήθηκαν; Κι ας γνωριζόντουσαν· κι ας ήθελε, εκείνος, πολύ.

Ταξινομημένα, τακτοποιημένα, καθαρογραμμένα. Γεγονότα που όλο και ξεμακραίνουν μέσα στο χρόνο. Περιστατικά που πότισαν τη σκέψη και την καρδιά. Κλειδωμένα σε τετράδια και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Έτοιμα να αναδυθούν, να αναδέψουν τη μνήμη, να ζωντανέψουν σχέσεις και εποχές. Με τόπο και χρόνο· με πώς και γιατί.

Το ομολογώ, έχω σώσει πολλά από αυτά. Τα έχω φυλακίσει μέσα σε λέξεις. Κάθε φορά που τα διαβάζω αυτό που κερδίζω είναι ένα χάδι στο στομάχι. Το εκτιμώ αφάνταστα. Ναι· τα αγαπάω τα μικρά, ασήμαντα, σωσμένα περιστατικά της ζωής μου.

The Beatles – “When I’m Sixty Four”.

03/09/2008

0517. Τ47 - Υπόγειο

Απόγευμα Κυριακής στο υπόγειο της Τ47. Ακούω το άλμπουμ: “The Top 20 Of Soul”. Candi Staton, “Young Hearts Run Free”. Μου αρέσει (κι ας μην soul είναι μα disco!). Δεν το έχω ξανακούσει. Αγνοώ, συνεπώς, το πως ακούγεται η πρώτη του εκτέλεση και αυτό γιατί στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ το γράφει, έστω και με μικρά γράμματα, καθαρά: “Please note, these tracks have been re-recorded by the original artist or one or more members of the original group”. Ακόμα μια φορά, λοιπόν, που την “πάτησα”. Ήταν ο συνδυασμός προσφοράς και κόστους, 2,99 Ευρώ για 20 κλασσικά κομμάτια, που με “στράβωσε”. Αγόρασα δίχως να προσέξω κι ας γνωρίζω της φτήνιας τις παγίδες. Ας πρόσεχα!

Το υπόγειο, εδώ, πάει να μαραζώσει. Ήρθα μόνο και μόνο για να φέρω ένα τανκ, συλλεκτική μινιατούρα, κάποιους δίσκους και χαρτιά και να ανοίξω τα παράθυρα να αεριστεί ο χώρος. Πέρασαν οι εποχές που καθόμουνα τρεις και τέσσερις ώρες τη φορά. Τώρα, με τα προβλήματα υγείας της μητέρας μου, ίσα – ίσα για δέκα λεπτά έρχομαι. Να αποθέσω, να πάρω κάποια CD για την Α29 και ν’ ανοίξω λίγο τα παράθυρα. Ούτε το στερεοφωνικό ευχαριστιέμαι πλέον, ούτε τίποτα. Κάνω υπομονή. “Θα έλθουν καλύτερες ημέρες· όλα θα γίνουν όπως πρέπει” συλλογίζομαι. Θέλω, πάντοτε, να οργανώσω καλύτερα το χώρο, να απαλλαγώ από τα περιττά, να τακτοποιήσω τα χαρτιά και τις συλλογές μου. Κάποτε θα το κάνω.

Πάει, πέρασε, και ο Αύγουστος. Δύσκολος μήνας που παραδίδει τη σκυτάλη στον επόμενο. Μάλλον τελείωσαν και τα μπάνια. Όσα έκανα, έκανα. Σήμερα που προγραμμάτιζα να κάνω, ίσως, το τελευταίο ο καιρός με απέτρεψε. Καλή καρδιά! Και του χρόνου θα υπάρχει, ελπίζω, θάλασσα και άμμος, ήλιος και χαρά.

Καλό Φιθινόπωρο!

Candi Staton - “Young Hearts Run Free”, τι άλλο;

01/09/2008

0516. Πότισμα

Ποτέ πριν δεν είχα ποτίσει τον κήπο της Α29. Το έκανα εχθές το απόγευμα. Κάποια προβλήματα με τα ποτιστικά, κάποια άλλα με το ηλεκτρονικό σύστημα ρύθμισης, ήρθε ο κήπος και, σχεδόν, στέγνωσε. Θυμήθηκα τα νιάτα, την εφηβεία μου. Τότε που συστηματικά πότιζα τον κήπο της Τ47. Πάντοτε μου άρεσε το πότισμα. Με χαλάρωνε· με ηρεμούσε. Μου έδινε την ευκαιρία και το χρόνο να σκεφτώ, να αναπολήσω.

Νερό. Αγνό, ζωογόνο, καθαρτήριο. Μεγάλος ο κήπος, μεγάλο και το απαιτούμενο χρονικό διάστημα του ποτίσματος. Ξαφνιάστηκα από την απρόσμενα μεγάλη χαρά που μου έδωσε αυτή η δραστηριότητα. Να νιώθεις, σχεδόν σωματικά, τη δίψα των φυτών και, μικρούλης Θεός, να τους χαρίζεις ζωή. Είναι απάνθρωπο να επιτρέπει κανείς το μαρασμό των φυτών. Πότισμα και σκέψεις, λοιπόν.

Και πάλι δύσκολες εποχές. Δε γνωρίζω πόσο το “αναμενόμενο” ή το “προδιαγεγραμμένο” μπορεί να ανακουφίσει και να ελαφρώσει το βάρος που επωμίζεται κανείς. Έχω αποδεχτεί αυτή μου την καθημερινότητα. Βρισκόμαστε σ’ ένα σημείο που το αγγλοσαξονικό: “No news, good news” ισχύει απολύτως. Δεν προσμένουμε αλλαγή προς το καλύτερο, προσπαθούμε για μια εύθραυστη σταθερότητα. Μοιάζει ακόμα κι αυτή να είναι εξαιρετικά δύσκολη. Δε γνωρίζουμε να παραπονεθούμε για τίποτα. Με χαμόγελο αποδεχόμαστε και αντιμετωπίζουμε τις αντιξοότητες.

Ο ύπνος έχει αρχίσει και αποκτά πάλι μυθικές διαστάσεις. Ύπνος· η είσοδος στη χώρα των ενυπνίων. Ποιος ήταν που είπε “Τα όνειρα ζουν”; Ζουν, πραγματικά. Μερικές φορές μόνο και μόνο για να μας θυμίσουν πρόσωπα και σχέσεις ξεχασμένα με κόπο πολύ. Και τι πράττουμε σε τέτοιες περιπτώσεις; Ποιο σημάδι δίνουμε; Κι αν δώσουμε, το όποιο σημάδι, και ο παραλήπτης, αναίτια και αδικαιολόγητα, κωφεύσει; Πόσο λεπτή είναι η θέση μας; Ποιος θα απαντήσει στα γιατί μας; Τέτοια, λεπτεπίλεπτα, σκεφτόμουνα εχθές που πότιζα. Είχα τους λόγους μου. Τους έχω ακόμα. . .

Otis Redding και “I’ve Been Loving You Too Long”.

23/08/2008

0515. Ετών 18

03. 09/10/73 <> [0003] <> Τετράδιο 01, Σελίδα 007

Για το φόβο της Λήθης

Εικόνα 1^η. Στα Αγγλικά όταν πήγαινα προκαταρκτικό (μάλλον). Στο τελευταίο θρανίο, πολύ μόνος, με την πλάτη στον τοίχο, πάντα δειλός, κοιτάζω τα πόδια μου στο ύψος των μηρών. Σκυφτός, με το μέτωπο στο θρανίο, φορώ γκρι κοντό παντελόνι. (Αρ20)

Εικόνα 2^η. Σκεπασμένος ολόκληρος στο κρεβάτι μου κρατώ ένα κομμάτι μπαμπάκι στο δάκτυλό μου που έχω κόψει. Είναι βράδυ και το αίμα άργησε να σταματήσει. (Αρ20)

Εικόνα 3^η. Βαδίζοντας μια ηλιόλουστη καλοκαιρινή μέρα στην οδό Ίριδος και ευρισκόμενος μπροστά από το με παλαιά όψη σπίτι των συγγενών του ιδιοκτήτου της Αναλήψεως στο αριστερό του δρόμου κατεβαίνοντας. Σκεπτόμενος τι εξέλιξη θα έχει η ζωή μου. (Τ47)

Εικόνα 4^η. Το σπίτι όπως φαίνεται από την εξωτερική σιδερένια πόρτα μπαίνοντας μία νύκτα με φεγγάρι γυρνώντας από το Φροντιστήριο (περίπου 11 και 10, 11 και 15 μ.μ). (Τ47)

Εικόνα 5^η. Το φεγγάρι όπως προβάλλει από τα σύννεφα μία συννεφιασμένη νύκτα γυρνώντας από το Φροντιστήριο. (Τ47)

Εικόνα 6^η. Προοπτική εικόνα ενός παλαιού τύπου λεωφορείου καθώς απομακρύνεται, ενώ έχω κατεβεί, μια νύκτα γυρνώντας από το Φροντιστήριο. (Τ47)

Εικόνα 7^η. Η εικόνα ενός μεγάλου στρατιωτικού μπλε επιβατικού αυτοκινήτου (Τζέϊμς) ένα πρωινό (γύρω στις 8) καθώς διακόπτεται στο μέσο από μία κολόνα. Πηγαίνοντας να δώσω (μάθημα) στις εισαγωγικές του 72-73. (Τ47)

Και οι 7 εικόνες είναι συνειδητές και επί τούτω διαλεγμένες.

Pacific Gas and Electric και “Are You Ready”. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Ανεβάστε την ένταση του ήχου!

27/08/2008

0514. Αποκάλυψη

Συνέβη. Απρόσμενα. Συνειδητοποίησε ποιος ήταν και τι έκανε. Δεν του άρεσε. Αξιολόγησε, ψυχρά και ουδέτερα, τους ανθρώπους του. Δεν έμεινε ικανοποιημένος. Έφερε στο νου σχέσεις που είχε και άλλες που επιθυμούσε ή και προσπαθούσε να αποκαταστήσει. Πικράθηκε. Αισθάνθηκε αδικαίωτος, ξεστρατισμένος. Έσκυψε το κεφάλι. Πήρε βαθιές ανάσες. “Τυφλός ήμουν και είδα”, συλλογίστηκε. “Θα αναθεωρήσω”, υποσχέθηκε στον εαυτό του, και προσπάθησε να αλλάξει ζωή. 

25/08/2008

0513. Μια Φωτογραφία

Υπηρετούσε τη θητεία του. Βρέθηκε σ’ ένα νησί του Αιγαίου. Την ήθελε και δεν την είχε. Η σκέψη της τον συντρόφευε. Έκανε όνειρα. Στο πίσω μέρος μιας πρόσφατης φωτογραφίας του έγραψε: “Here I stand in front of you a man full of sense”. Έβαλε τη φωτογραφία σ’ ένα φάκελο. Της τον ταχυδρόμησε. Περίμενε. Δεν του απάντησε. Ποτέ δεν τη ρώτησε. Του έμειναν τα όνειρα και η μνήμη μιας φωτογραφίας με στίχους ενός Γάλλου ποιητή που δεν μπορούσε να θυμηθεί το όνομά του. 

Nino – Amor, Amor.

22/08/2008

0512. Η Ποίηση Μια Λύση

20/08/2008

0511. Άδεια Ήταν και Πάει!

Μια ακόμη κανονική άδεια που ξοδεύτηκε, προδιαγεγραμμένα, άδοξα. Από την Τετάρτη, 30 Ιουλίου, μέχρι και την Πέμπτη, 14 Αυγούστου. Από σήμερα, Δευτέρα 18 Αυγούστου, κανονικότατα στο γραφείο μου της Σ56. “Δε βαριέσαι” λέω “και η άδεια μια ιδέα είναι” και, βεβαίως και εδώ που φτάσαμε, μόνο τέτοια δεν είναι. Αλλά πώς αλλιώς; “Το πετρωμένο φαγείν αδύνατο!”. Τα αναμενόμενα συνέβησαν και πάλι και θαρρώ, για μια ακόμα φορά, αντιμετωπίστηκαν με το σωστό τρόπο. Έπεται συνέχεια η οποία δεν αναμένεται καλύτερη. Συνεπώς; Υπομονή!

Πολλά είχα στο νου μου να κάνω και ελάχιστα έπραξα. Ούτε καν το χειρόγραφο ημερολόγιο μου δεν πρόλαβα να ενημερώσω. Η τελευταία εγγραφή σε αυτό ήταν την Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008. Έχω, βεβαίως, ένα βοηθητικό ημερολόγιο όπου σημειώνω τα σημαντικά αλλά ο χρόνος που έχει περάσει ξεπερνάει το μέτρο. Το 2008 αναμένεται να είναι το έτος με τον μικρότερο όγκο κειμένων στο ημερολόγιο μου αυτό. Κι δεν μου αρέσει! Θα προσπαθήσω να βελτιώσω την κατάσταση αλλά, ειλικρινά, οι συνθήκες δεν ευνοούν, δεν ευνοούν καθόλου!

Το ευτύχημα είναι ότι, αξιολογώντας τις παρούσες συνθήκες, δεν είχα βάλει στόχους και δεν είχα δεσμευτεί απέναντι στον εαυτό μου. Έτσι η διάσταση επιθυμίας και πραγματικότητας με άφησε πρακτικά αλώβητο. Τα καλά πείρας και ηλικίας, θα έλεγα. Το μόνο που έκανα ήταν εκείνο το φορμάρισμα του σκληρού του Η/Υ της Α29. Το είχε παρακάνει κι αυτός και του χρειαζότανε!

“Back to front!”, λοιπόν, που λένε και οι Αγγλοσάξωνες. Η ζωή συνεχίζεται και είναι, σε κάθε περίπτωση, ωραία. Το ευχάριστο είναι ότι πάντοτε επιστρέφω με καλή διάθεση, αν όχι με χαρά, στην εργασία μου. Το διάλειμμα τελείωσε, μέσα τα κεφάλια.

Καλή Εβιδομάδα ευιγενικοί αναγινώστες!

Ακούγεται ο Bob Dylan στο τραγούδι του “If Not For You”.

18/08/2008

0510. Η Πριγκιπέσα Ιζαμπώ

Ακόμα ένα πολύ καλό βιβλίο, της σειράς “ΤΟ ΒΗΜΑ βιβλιοθήκη”, βρίσκεται, από εχθές Πέμπτη, στους πάγκους των εφημεριδοπωλών. Πρόκειται για το ιστορικό μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη “Η Πριγκιπέσα Ιζαμπώ”. Κόστος; Μόλις 5,5Ευρώ.

Το έχω το βιβλίο και μάλιστα σε μια εξαιρετική έκδοση, την δέκατή του τού 1985, του Βιβλιοπωλείου της Εστίας. Το αντίτυπο είναι τυπωμένο στο λιθογραφείο των αδελφών Α. Ρόμπολα με εικόνες και διακόσμηση του Ε. Σπυρίδωνος. Το αγόρασα στις 2 Δεκεμβρίου του 1987, ημέρα Τετάρτη, σε μια επαρχιακή πόλη της Μακεδονίας όπου, τότε, εργαζόμουνα και μου είχε κοστίσει 900 Δρχ. ή 2,64 Ευρώ αν προτιμάτε. Βέβαια αυτό που αγόρασα επιγραφότανε: “Η Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ” αλλά είμαι σίγουρος ότι αν και άλλαξε η ορθογραφία της Πριγκιπέσας, γιατί τάχα;, το βιβλίο είναι το ίδιο!

Το διάβασα, λοιπόν, τότε και το είχα βρει εξαιρετικό. Προκειμένου να έχω πλήρη τη σειρά “ΤΟ ΒΗΜΑ βιβλιοθήκη” αγόρασα ένα ακόμα αντίτυπο του. Το κέρδος μου ήταν ένα Επίμετρο επτά σελίδων και επτά γραμμών, του κ. Γιώργου Τσακνιά. Στο επίμετρο αυτό περιλαμβάνεται και ένα Χρονολόγιο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας [1204-1432].

Παραθέτω το προοίμιο του μυθιστορήματος και σας προτείνω να δώσετε 5,5 ευρώ και να αγοράσετε ένα αντίτυπο του βιβλίου. Αξίζει!

Θα σας ανιστορήσω ένα παμπάλαιο χρονικό, τις θαυμαστές περιπέτειες του ευγενικόπουλου Νικηφόρου του Σγουρού από τ’ Ανάπλι, πώς ξέκοψε κατατρεγμένο από την πατρίδα του, πώς πάλεψε με το ριζικό του σε στεριές και θάλασσες, και πώς σήκωσε πόλεμο ενάντια σε μια γυναίκα.

Είναι μακρυνοί οι καιροί που θέλω ν’ ανιστορήσω, σβύστηκαν οι φωνές που τους τραγούδησαν [τραδούσαν, ατυχώς στην έκδοση του Βήματος] κι από τα κόκκαλα των ανθρώπων που τους έζησαν δεν έχει απομείνει μηδέ σκόνη.

Όμως εγώ, κλέρης, φτωχός κι εξόριστος σε τούτο τον ανήμερο αιώνα, θα κάνω ό,τι μου είναι βολετό για να σας ευχαριστήσω, δίνοντας φωνή στ’ αμίλητα.

Κι άμποτε, ευγενικοί μου άρχοντες, η καλοσύνη σας κι η συγκατάβαση να συχωρέσουν τα λάθη που μου ξέφυγαν και τα ψεγάδια που κατάλαβα μα που δεν είχα τη δεξιοσύνη να τα διορθώσω.

Κλέρης: γαλλ. clerc, γραφιάς, γραμματικός [Από το Γλωσσάριο του βιβλίου].

Υ.Γ. Πολλά Έτη Πολλά σε Όσες και Όσους Γιορτάζουν Σήμερα!

Αγαπημένοι Χαΐνηδες και “Μη Γυρίσεις Πίσω” το τραγούδι που ακούγεται.

15/08/2008

0509. Παραλία

Είναι τακτικός, τακτικότατος. Και έχει κάνει “κατάληψη” στην παραλία που κολυμπώ. Και μάλιστα, αν θυμούμαι καλά, από πέρυσι. Όποτε, λοιπόν, πηγαίνω στην συγκεκριμένη παραλία, πάντα νωρίς το πρωί, αυτός είναι, ήδη, εκεί. Μεγάλης σχετικά ηλικίας, μαυρογκαγκανιασμένος από τον ήλιο, με μαγιό και καπελάκι τζόκεϊ παραλλαγής χρώματος ανοιχτού. Και μέχρι εδώ ουδέν το μεμπτό.

Αλλά ο “μπάρμπας” είναι “μερακλής” ή έτσι νομίζει. Κουβαλάει μαζί του ένα κασετόφωνο του σωρού, και ένα σωρό κασέτες. Και, βεβαίως, τα χρησιμοποιεί παίζοντας συστηματικά, και σε υψηλή ένταση, λαϊκά τραγούδια των δεκαετιών του 50 και του 60. Ακαταπαύστως και με αρκετή παραμόρφωση λόγω της ποιότητας του κασετοφώνου.

Ηχορύπανση φοβερή. Το να ακούς Καζαντζίδη και βαριά λαϊκά στις οκτώμιση, εννιά το πρωί δε νομίζω ότι είναι το καλύτερο στο συγκεκριμένο χώρο. Με ζαλίζει, με εκνευρίζει, μου τι δίνει! Μου ‘ρχεται να πάω να του πω να κλείσει το κωλομηχάνημά του και να το βάλει εκεί που γνωρίζει. Αλλά, βλέπεται, εγώ είμαι “πολιτισμένος” και τέτοια πράγματα δεν τα κάνω.

Αντιθέτως ο κάθε ανένταχτος στην κοινωνία “μερακλής” και “πονεμένος”, μπάρμπας έχει το δικαίωμα να καταστρέφει την ησυχία μιας παραλίας και να υποχρεώνει τους λουόμενους να ακούνε καψουροτράγουδα της επιλογής του. Το κριτήριο της αντικοινωνικότητας είναι προφανές. Τι θα γινότανε αν όλοι φέρναμε τα κασετόφωνά μας και ακούγαμε, σε υψηλή, αλά μπάρμπα, ένταση τραγούδια της επιλογής μας;

Και μοιάζει αστείο βεβαίως, στη χώρα αυτή, να μιλήσουμε για επιτήρηση / επίβλεψη των δημόσιων χώρων από αρμόδια “όργανα τάξης”. Έτσι ή θα πρέπει να αντιδικήσεις με τον κάθε ανεγκέφαλο, με αμφίβολα αποτελέσματα, ή να το βουλώσεις και να το καταπιείς σε μια προσπάθεια να περισώσεις, ότι προλαβαίνεις και μπορείς, από την ηρεμία και τη γαλήνη σου. . .

Δυστυχώς!

Από το συγκρότημα La Bionda το νοσταλγικό “Moonlight Palais”.

13/08/2008

0508. Βραδινή Διαδρομή

Είναι γύρω στις έντεκα το βράδυ που φεύγω από το Νοσοκομείο. Βγαίνω από την επάνω πύλη. Στροφή, δεξιά, παραλιακή για 30-40 μέτρα και πάλι δεξιά. Μια φουρκέτα που ακολουθεί τον περίβολο του Νοσοκομείου. Φανοστάτες με φωτιστικά, μεγάλες διπλές λευκές φούσκες, δίνουν ένα γλυκό φωτισμό. Ο μαντρότοιχος τελειώνει, “Stop” για τον ερχόμενο από αριστερά. Ελέγχω, συνεχίζω. Δεύτερο στενό αριστερά. Μπροστά, και ένα κάθετο δρόμο μετά, μια φωτισμένη πλατειούλα. Μπαίνω δεξιά και αμέσως μετά αριστερά. Ακόμα μια στροφή δεξιά, μια ανηφορίτσα και τα φανάρια της Λεωφόρου Βουλιαγμένης. Συνήθως περιμένω το πράσινο. Διασχίζω κάθετα τη λεωφόρο και συνεχίζω. Στροφή αριστερά και οδός Γ. Θα έλεγα η γειτονιά μου. Χαλαρώνω. Δρόμος με έντονες υψομετρικές διαφορές. Καλή ποιότητα οδοστρώματος. Ελάχιστη κίνηση. Όριο 40 Km/ώρα. Πηγαίνω με 60 Km/ώρα. Έξι υπερυψωμένες πινακίδες, λευκό φόντο κίτρινο περίγραμμα μαύρο βέλος, προειδοποιούν: Στροφή Αριστερά. Έξι πινακίδες μαγαρισμένες με αυτοκόλλητα ηλίθιων που συστηματικά, και ατιμώρητα, βρωμίζουν αυτή τη χώρα. Δεξιά και αριστερά μαύρα κολωνάκια με κίτρινα “ανακλαστικά” βραχιόλια στην κορυφή περιγράφουν το δρόμο. Κολωνάκια - τροχιοδεικτικά. Ανηφορίζω. Φανάρια. Συνεχίζω. Δεύτερα φανάρια. Η κίνηση λιγοστή. Ο Αύγουστος έχει κάνει το θαύμα του. Προσεγγίζω τα τρίτα φανάρια. Βγάζω δεξί φλάς. Στρίβω. Είκοσι μέτρα μετά αριστερά στροφή και βρίσκομαι μπροστά στην γκαραζόπορτα της πιλοτής της Α29. Παρκάρω. Κλειδώνω το αυτοκίνητο. Ανεβαίνω. Μια διαδρομή επτά – οκτώ λεπτών ολοκληρώθηκε. Επτά – οκτώ λεπτά συνειδητής οδήγησης. Επτά – οκτώ λεπτά συνειδητής απόλαυσης και, γιατί όχι, ευτυχίας. Έτσι! Γιατί ο άνθρωπος είναι απλός και πάντα βρίσκει τρόπους να απαλύνει τον πόνο, να λύνει τα μικρά, ή τα μεγάλα, προβλήματά του.

Αύριο! 

Ακούγεται το “Outa Space” του κ. Billy Preston.

11/08/2008