0289. Φρατζέσκα Μπελένι

Το δίσκο τον αγόρασα την 21 Ιουνίου 1983, ημέρα Τρίτη, από το δισκοπωλείο “Στροφή’’. Αν θυμάμαι καλά η “Στροφή’’ βρισκότανε στην περιοχή των Εξαρχείων και μάλιστα σε όροφο πολυκατοικίας. Με τράβηξε το εξώφυλλο. Μια ελκυστική κοπέλα με το δεξί χεράκι σηκωμένο. Πρόσεξα τον ιδρώτα που φαινότανε στη μασχάλη. Αβλεψία; Επίτηδες; Ποιος να γνωρίζει; Έδωσα 400 στρογγυλές δραχμούλες και αγόρασα το δίσκο. Μαζί με αυτόν αγόρασα και άλλους τρεις. “Αξέχαστες Επιτυχίες” με Πόλυ Πάνου και Πάνο Γαβαλά, προς 380 Δρχ. έκαστο, και το “Παίξε Χρήστο Επειγόντως”, των Νικολόπουλου – Ρασούλη, προς 400 Δρχ.

Ο δίσκος, για να επανέλθουμε, είχε τίτλο “πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα” και ερμηνεύτρια τη Φρατζέσκα Μπελένι. Περιείχε συνολικά 11 τραγούδια. Πέντε από αυτά τα είχε γράψει η Νινή Ζαχά [μουσική και στίχο] και τα υπόλοιπα ήταν διασκευές ξένων τραγουδιών με ελληνικό στίχο. Την Νινή Ζαχά τη γνώριζα από τραγούδια της που είχε τραγουδήσει η Αλέκα Κανελλίδου και την είχα σε εκτίμηση.

Δεν μπορώ να πω ότι ο δίσκος ήταν από τους αγαπημένους μου ή ότι ξετρελάθηκα όταν τον άκουσα. Ήταν όμως μια αξιοπρεπέστατη δουλειά στα πλαίσια της συγκεκριμένης εποχής. Από τότε πέρασαν χρόνια πολλά. Ήρθε η εποχή των CD και οι δίσκοι βινιλίου πέρασαν σε μοίρα δεύτερη. Άρχισα σιγά – σιγά να αντικαθιστώ αγαπημένους δίσκους βινιλίου με CD.

Συχνότατα επισκέπτομαι δισκοπωλεία και αναζητώ δίσκους. Πουθενά δε συνάντησα το συγκεκριμένο δίσκο. Το έψαξα στο διαδίκτυο. Τίποτα και πουθενά. Ούτε “πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα”, ούτε Φρατζέσκα Μπελένι, ούτε τίποτα. Μπορώ να πω ότι μέχρι και στενοχωρήθηκα. Τι απέγινε αυτή η κοπέλα; Που βρίσκεται; Τι κάνει; Συνέχισε να τραγουδά; Έβγαλε άλλο δίσκο;

Ανέσυρα το δίσκο. Τον άκουσα με προσοχή. Μου άρεσε. Έβγαζε, πλέον, μια νοσταλγία. Είχε αποκτήσει την πατίνα της εποχής του. Βάλθηκα να τον “ψηφιοποιήσω”. Το έκανα. Ίσως όχι με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, ας όψεται ο “γεροντάκος” ενισχυτής μου, αλλά ικανοποιητικά θα έλεγα. Ήδη έφτιαξα και το σχετικό CD και μου μένει να φτιάξω και τα εξώφυλλα.

“Ανεβάζω” την εγγραφή αυτή για να υπάρχει πλέον ανταπόκριση στην, διαδικτυακή, αναζήτηση “Φρατζέσκα Μπελένι”. Είναι το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω. Και μακάρι να είναι καλά η κοπέλα. Γερή και ευτυχισμένη. . .

Από το άλμπουμ, λοιπόν, “πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα” ακούμε το ομώνυμο τραγούδι. Μια σύνθεση της Νινή Ζαχά με ερμηνεύτρια τη Φρατζέσκα Μπελένι.

12/03/2007

0288. Συγγενείς

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τους συναντάμε συχνά και τακτικά. Άνθρωποι με τους οποίους ακολουθούμε κοινές διαδρομές χρησιμοποιώντας τα ίδια ΜΜΜ. Κάτοικοι ή εργαζόμενοι της περιοχής όπου βρίσκεται ο χώρος εργασίας μας ή η κατοικία μας.
 
Με τους περισσότερους σπανίως ανταλλάσσει κανείς ένα χαιρετισμό. Ίσως και να μην απαιτείται. Το μόνο σίγουρο ότι αναγνωρίζει ο ένας τον άλλο. Χαμόγελα και χαιρετισμοί ανταλλάσσονται με τη σκέψη και το βλέμμα. Σχηματίζεται έτσι μια ομάδα ατόμων με τα οποία συνταξιδεύουμε τα πρωινά. Μια άλλη ομάδα σχηματίζεται για το ταξίδι της επιστροφής. 

Πρόσωπα οικεία. Σώματα οικεία. Άντρες και γυναίκες. Νέοι και όχι νέοι. Τους περιμένεις να εμφανιστούν. Μερικές φορές τους δίνεις και ονόματα. “Η ξανθούλα”, “Ο γιος του Ταρζάν”, “Η βιαστική”. Τέτοια. Αν κάποιος λείψει η απουσία σημειώνεται. Περιμένεις την επόμενη ημέρα να εμφανιστεί για να αποκατασταθεί η τάξη. Αν απουσιάσεις εσύ πάλι σου λείπουν. Τους συλλογίζεσαι στη διαδρομή ή τους τόπους που τους απαντάς.

Είναι μια συντροφιά η παρουσία τους. Η εμφάνισή τους. Η αποκαταστημένη οπτική οικειότητα ζεσταίνει, απλουστεύει και ομορφαίνει διαδρομές και διαδικασίες. Διακριτικά παρακολουθείς τις κινήσεις τους. Μέσα στη σκέψη σου τους απευθύνεσαι. Τους καλημερίζεις. Τους μιλάς.

Πρόσωπα και σώματα οικεία. Αναγνωρίσιμες, ταυτοποιημένες παρουσίες. Ένα διακριτό σύνολο. Ένα σύνολο που δυναμικά αλλάζει. Μέλη που προστίθενται. Μέλη που χάνονται. Και μέλη που επανεμφανίζονται.

Ο ανθρώπινος περίγυρος της καθημερινότητάς μας. Οι γνώριμοί μας. Οι εγγύς μας. Γιατί όχι; Οι συγγενείς μας. Οι εξ’ όψεως συγγενείς μας! 

Από το άλμπουμ “Γιάννης Πουλόπουλος 4”» ακούμε το τραγούδι “Κάθε Μάρτη, Κάθε Απρίλη, Κάθε Μάη”, των Γιάννη Γλέζου – Διονύση Τζεφρώνη, με ερμηνευτή τον Γιάννη Πουλόπουλο. 

09/03/2007

0287. Ποιους, Πώς και Γιατί και Πόσο

Για ποιους τελικά γράφουμε; Γιατί γράφουμε; Τι πάμε να κάνουμε; Τι παριστάνουμε; Γιατί ξεκινήσαμε αυτή την ιστορία και που θα καταλήξει; Γιατί Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή θα πρέπει να έχουμε κάτι για να “ανεβάσουμε”; Γιατί βασανιζόμαστε;

Ποια ματάκια προσμένουμε να διαβάσουνε και να συγκινηθούνε; Σε ποιους προσπαθούμε να δείξουμε ικανότητες και ευαισθησία; Πώς αιχμαλωτίζεται ο χρόνος και η στιγμή; Ποιους προσπαθούμε να προσεγγίσουμε; Να γοητεύσουμε ποιους; Και πώς; Ποιες και πού είναι οι αδελφές ψυχές; Τι σχόλια περιμένουμε να διαβάσουμε για να ανταμειφθούμε; Τι προσφέρουμε και τι παίρνουμε από τους όμοιους μας;

Δυο χρόνια τώρα που περάσανε, κι αυτά, νερό. Από το σπίτι και το γραφείο για όλο τον πλανήτη. Αυτή η συγκλονιστική δυνατότητα του να απευθύνεσαι στους Ελληνόφωνους του κόσμου. Η δυνατότητα να εισχωρήσεις σε κάμαρες και σπίτια. Σε εταιρίες και γραφεία. Να γράψεις και να κοινοποιήσεις. Να χαρίσεις ευχάριστες, ίσως, στιγμές. Να αποσπάσεις χαμόγελα. Να θυμίσεις παρόμοια. Να γίνεις καταλύτης για σκέψεις και ενέργειες. Να βελτιώσεις τον τρόπο που γράφεις. Να βελτιώσεις τον εαυτό σου. Να ασκηθείς. Να παρατηρήσεις. Να βρεις. Να γράψεις. Για τους λίγους ή τους πολλούς. Για πόσο ακόμα;

Οι ήχοι που συνοδεύουνε τα κείμενα. Αγαπημένα ακούσματα που μοιράζεσαι. Που δείχνουν την κατεύθυνση της ψυχής. Τη νοοτροπία. Ακούσματα που συνήθως δεν σχολιάζονται. Με ενοχλεί κάποτε. Θα ήθελα ένα καλό λόγο για τη μουσική επένδυση. Κάποτε η επιλογή της είναι πιο δύσκολη και από τη συγγραφή του κειμένου.

Η απαραίτητη, σχεδόν πάντοτε, εικόνα. Άλλος μικρός καημός αυτός. Και ο “blogger” που κάνει τα δικά του και με εκνευρίζει. Με αναγκάζει να σώζω κείμενα σαν εικόνες για να τα “ανεβάσω”. Κυρίως ποιήματα και διαλόγους. Δεν μου επιτρέπει να τοποθετήσω εικόνες εκεί που ακριβώς επιθυμώ.

Όλα δύσκολα κάποτε. Μένει η χαρά του να πατάς το “publish” και το κείμενο, ο ήχος και η εικόνα να φεύγουν από τον υπολογιστή σου για να ταξιδέψουν. Η χαρά του ότι κάπου φθάνουν, κάπου ξαποσταίνουν, κάποιους, ίσως, συγκινούν. 

αείποτε

Από τον δίσκο “Λευτέρης Παπαδόπουλος - Σπάει το Ρόδι”, και πάλι, ακούμε την Αρετή Κετιμέ και τον Δημήτρη Μπάση να τραγουδούν “Ένα φιλί για κείνον”. Μουσική από τον Ανδρέα Κατσιγιάννη στίχοι από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, φυσικά.

07/03/2007

0286. Κέντρο Βάρους

Τη συλλογιζότανε συχνά. Κυρίως τα απογεύματα. “Τι να πράττει τώρα;” αναρωτιότανε. Και βαλάντωνε. Τον απασχολούσε το που βρισκότανε, το τι βλέπανε τα μάτια της. Θα ήθελε να γνωρίζει. Ήταν αδύνατο. Χανότανε στη σκέψη της. Στα πως και τα τι της. Την αναζητούσε σε τόπους και καιρούς. “Το στίγμα της. Ποιο είναι το στίγμα της;” αναρωτιότανε. “Και πως προσδιορίζεται του σώματος η θέση;”. Οδηγήθηκε στου κορμιού της το κέντρο βάρους. “Ας είναι αυτό, το στίγμα της”, είπε.

Σκεφτότανε πια τον γεωμετρικό του κέντρου βάρους της τόπο. Τις διαδρομές του. Μια συνεχής, κυματιστή γραμμή. Άχρωμη. Αδιάστατη. Το χρώμα ήρθε από το πουθενά. Ξαφνικά. Το πράσινο της θάλασσας από ένα βουρκωμένο ουρανό κάτω. Το ίχνος απέκτησε όγκο και υφή. Μια κορδέλα έγινε. Μια πράσινη μεταξωτή κορδέλα που πάλετε και κυματίζει. Σε δρόμους, δωμάτια και τόπους. Μια κορδέλα που ξετυλίγεται.

“Στον ίδιο τόπο ζούμε. Στους ίδιους χώρους κινούμαστε. Δεν συναντιόμαστε μα οι διαδρομές μας τέμνονται. Δεν μπορεί παρά να τέμνονται” σκεφτότανε. Περπατούσε και αναζητούσε ένα τής πράσινης κορδέλας της σημάδι. Τον κυματισμό της. Υπήρχαν φορές που είχε την αίσθηση ότι με το σώμα του την αγγίζει, την παρασέρνει. Αγαλλίαζε η ψυχή του. Χαμογελούσε στους περαστικούς. Και πήγαινε. Με μια θαλασσοπράσινη κορδέλα τυλιγμένη στο μυαλό του. . . 

Από τον δίσκο “Λευτέρης Παπαδόπουλος - Σπάει το Ρόδι” ακούμε την Σαββέρια Μαργιολά και τον Γιώργο Νταλάρα να τραγουδούν “Στο σώμα σου να κατοικώ”. Μουσική από τον Μιχάλη Κουμπιό, στίχοι από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, φυσικά.

05/03/2007

0285. 18.993 (=52*365+13)

Μοιάζει με όλες τις άλλες. Και στην ουσία είναι. Αλλά, κατά σύμβαση, είναι διαφορετική. Μια φορά τη φορά. Για τον καθένα. Στο ίδιο σημείο της ελλειπτικής. Από τους άλλους τυποποιημένη στην αρχή, ελεύθερη κατόπιν. Η φορά που ο καθένας βρίσκεται στη θέση της εστίας αμφίκυρτου φακού. Συγκεντρώνει το ενδιαφέρον. Λίγων ή πολλών. Επιτρέπει στον εαυτό του επιπλέον ελπίδες. Προσδοκά τα απροσδόκητα. Δικαιολογεί μικρές αποκλίσεις. Μικρές σπατάλες. Νομίζει διαφορετικό του ουρανού το χρώμα. Μετρά τον εαυτό του. Τις σχέσεις του και τους άλλους. Κάνει απολογισμούς. Ομνύει. Μια καλή ευκαιρία για αλλαγές, υποσχέσεις, ανακατατάξεις. Εις μάτην. Μια φορά, τη φορά, για τον καθένα και τους άλλους. Λοιπόν:

 
 

Μάνος Χατζιδάκις – Άρης Δαβαράκης – Η Μπαλάντα των Αισθήσεων και των Παραισθήσεων – Βασίλης Λέκκας.

02/03/2007

0284. Φιλοξενείο και Δύο

Ίσως κάποιοι αναγνώστες του παρόντος ημερολογίου να προσέξανε μια ανακολουθία στην αρίθμηση των εγγραφών. Συγκεκριμένα μετά την εγγραφή με αριθμό 0273 ακολούθησε η 0275. Και η 0274;

Η εγγραφή με Αύξοντα Αριθμό 0274 υπήρξε και υπάρχει. Με μια στο χέρι βαλιτσούλα ταξίδεψε. Από του Φλεβάρη τις 8 ξεκίνησε το ταξίδι της. Και έφτασε. Μόλις σήμερα. Σε ξενοδοχείο καταπληκτικό. Αστέρων πέντε αυτό και η ιδιοκτήτρια του οκτώ!

Στο “Φιλοξενείο”, λοιπόν, και σε σουίτα πολυτελή η εγγραφή “0274. Στόχοι” σας προσκαλεί να την επισκεφθείτε και να την αναγνώσετε.

Ευτυχής συγκυρία η κράτηση αυτή. Σήμερα πρώτη, ημερολογιακά, της άνοιξης ημέρα το ημερολόγιο αυτό συμπληρώνει δυο πλήρεις περιστροφές από τον ήλιο γύρω. Δυο περιστροφές και 284 εγγραφές. Ούτε λίγες ούτε πολλές. Αρκετές. Και ικανές;

Ας έχει. Μερικές φορές δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στα έργα και τις πράξεις μας από όση πραγματικά αξίζουν και δικαιούνται. Όμως ήθελα απλά να το μοιραστώ. Δε γνωρίζω αν οι περιστροφές θα γίνουν τρις και τέσσερις. Δυσκολεύομαι μερικές φορές.

Για σήμερα, λοιπόν, φου στα κεράκια δυο και:

Καλό Μήνα, Καλή Άνοιξη Ευγενικοί Αναγνώστες! 

Ακούγεται το “Τα Παιδιά Κάτω στον Κάμπο” του Μάνου Χατζιδάκι από το Soundtrack της ταινίας “Sweet Movie” [1974].

01/03/2007

0283. 1X1X1

Στοχάστηκα ένα χώρο. Μικρό. 1x1x1 mm στην τρίτη. Τόσο. Μικρό και θαυμαστό. Με μνήμη. Ζώσα μνήμη. Και ύστερα 1χ1χ1 m στην τρίτη. 1.000χ1.000χ1.000 από τους προηγούμενους. Και μετά 1χ1χ1 Km στην τρίτη. 1.000χ1.000χ1.000 από τους προηγούμενους επίσης.

Χώρος ιδιαίτερος. Όγκος που συγκεντρώνει, συγκρατεί, θυμάται. Σχηματισμούς ανθρώπων, διατάξεις πραγμάτων. Σκέψεις, αισθήματα και συναισθήματα. Λόγια και κινήσεις. Χώρος όπου τίποτα δε χάνεται. Όπου το πριν είναι τώρα και το τώρα πριν.

Μια κιβωτός λεπτομερειών και παρατεταμένων στιγμών. Χώρος ταύτισης και απτής συνέχειας. Του ενιαίου και αδιαίρετου. Χώρος της άφθαρτης μνήμης, του ονείρου και του θαύματος. Ένας χώρος που επιλέγεις και [ξανά]ζεις.

Στοχάστηκα ένα χώρο. Μικρό. 1x1x1 mm στην τρίτη. . . 

Ακούγεται το “Τα Γαλάζια Σου Γράμματα” του Γιώργου Χατζηνάσιου από το άλμπουμ “Ο Μουσικός Κόσμος του Γιώργου Χατζηνάσιου”.

28/02/2007

0282. Ελληνικά

Το αυτοκίνητο του ΟΤΕ ήταν σταθμευμένο σε κεντρικό σημείο των Αθηνών. Στο πλάι μπορούσε κανείς να διαβάσει: “ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΔΙΚΤΥΩΝ”. 

Ωραία, στρωτά Ελληνικά. Χαμογέλασα και ευθύς φωτογράφησα. Πάλι καλά που δεν και αυτοί “Αποκαθιστούν Βλάβες” συλλογίστηκα. Τόσο δύσκολη έχει γίνει η χρήση της γλώσσας στις μέρες μας που όταν συναντά κανείς το σωστό χαίρεται.

Εχθές, πάλι, ένας κυριούλης, σε μετάδοση ποδοσφαιρικού αγώνα, μας πληροφόρησε ότι: ο τερματοφύλακας “έσπευσε γρήγορα” να μαζέψει την μπάλα. Το τι ακούνε τα αυτάκια μας από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως είναι το κάτι άλλο. Τι “πιο καλλίτερο”, τι “θα επανέλθουμε μετά”, τι “συνεργάζονται μαζί”, τι “απεργούν τα λεωφορεία” τι ότι μπορεί κανείς να φανταστεί.

Και το άλλο, στο οποίο έχουμε πλέον εντελώς ξεφύγει. Η χρήση των προθέσεων. Σαν τα Αγγλικά ένα πράγμα. Δύσκολο πλέον να βρεις Έλληνα, και κυρίως πίσω από μικρόφωνο ή μπροστά από κάμερα, που να τις χρησιμοποιεί σωστά. Το κακό ξεκίνησε, θαρρώ, από τον μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου και τους “Αγγλισμούς” του όπως, π.χ., “Χαίρομαι ότι. . .”. Έκτοτε μας πήρε και μας σήκωσε.

Και γιατί να ασχολούμαστε και να μας ενοχλούν τα τοιαύτα; Μα διότι ανάπηρη γλώσσα σημαίνει ανάπηρα αισθήματα και συναισθήματα. Αυτό είναι που δεν αντέχεται και όχι τα “αθώα” ολισθήματα στη χρήση της γλώσσας.

Ακούγεται το “Καλημέρα τι κάνεις;” του Σταμάτη Σπανουδάκη με τον Γιάννη Πάριο.

26/02/2007

0281. Το Επιμέρους και το Όλον

Ψηφίδες οι εγγραφές. Πίνακας το ημερολόγιο. Το επιμέρους και το όλον. Πολύχρωμες ψηφίδες. Πολύχρωμος πίνακας. Ασπρόμαυρος από ασπρόμαυρες. Αν υπάρχει. Αν γίνει κατορθωτό. Και δεν είναι εύκολο. Χαλικάκι – χαλικάκι. Αριθμητική πρόοδος με λόγο ένα. Κάθε πετραδάκι με τις ιδιομορφίες, το χρώμα, τις γωνιές του. Και ο πίνακας; Υπάρχει; Είναι;

Με ενδιαφέρει το ύφος και το ήθος. Με ενδιαφέρει το επιμέρους. Και το όλον. Δεν έχω σχεδιάσει τον πίνακα. Εύχομαι να προκύψει. Από τις ψηφίδες που προσεκτικά σμιλεύω. Χρωματίζω. Διαμορφώνω. Υπάρχει, θαρρώ, στις εγγραφές συνέχεια και συνέπεια. Αλλά δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος να το πει. Ίσως είναι μόνο η συνέπεια και συνέχεια του εαυτού μου που αντικρίζω ή θέλω να βλέπω.

Μου κάνει εντύπωση η χρονική διάρκεια κάποιων επισκέψεων. Με τις ώρες κυριολεκτικά. Οκτώ και έξι και τρεις. Και λέω:

Μπαά θα πήγαν με το ταίρι τους για καφέ, το σκύλο τους θα έβγαλαν βόλτα. Άλλα πράττουν και ο χρόνος κυλά. Αποκοιμήθηκαν βρε αδερφέ!

Και από την άλλη συλλογιέμαι:

Λες να τόση ώρα διαβάζουν; Να με ανακαλύψουν; Να γίνουν τα κείμενά μου η χαρά των ματιών τους;

Συνεχίζω. Πετραδάκι – πετραδάκι. Μερικές φορές με ευκολία. Κάποτε δύσκολα. Από τα έτοιμα άλλες. Με ένα τυποποιημένο, πλέον, αγχάκι. Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή. Το κάθε πετραδάκι με το χρώμα, το ύφος, τη σημασία του. Αυθύπαρκτο αλλά και μέρος του όλου. Κείμενο, εικόνα και ήχος. Να ταιριάξουν. Να συλλειτουργήσουν.

Ποιος κατέχει σήμερα την τέχνη του ψηφιδωτού; Πως “χτίζεται” ένας τέτοιος πίνακας χαλικάκι - χαλικάκι; Πως γίνεται να γίνει κάθε πετραδάκι πετράδι; Σκύβω το κεφάλι, συλλογίζομαι, καταθέτω. Ακόμα ένα, λέω. Για πόσο; 

Ακούγεται το Πολωνικό συγκρότημα Budka Suflera στο τραγούδι “Takie Tango”. Πρόκειται για μια διαδικτυακή γνωριμία που μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και ας μην Πολωνικά καταλαβαίνω γρι. 

23/02/2007

0280. Δέκα και Ένα Σκορπίσματα Νέα

Περισσότερο από το ότι δεν συναναστρέφομαι κάποιους ανθρώπους με πειράζει το ότι, πλέον, δεν το επιθυμώ.

Κάθισα να μετρήσω τις στιγμές που έχω χάσει και τρόμαξα.

Κατηγορία στην οποία, κατά περίπτωση, ανήκει πλήθος τι συμπατριωτών: Τα μαλακισμένα.

Να ευτυχίσω θέλω, όχι να πληρώσω.

Αν κάνεις ότι κάνουν όλοι, θα γίνεις ότι γίνονται όλοι.

Πόσους κοινοποιήσιμους μονολόγους δικαιολογεί ένας έρωτας;

Προβλήματα που δεν κατανοείς μην ελπίζεις και να τα λύσεις.

Πιο πολύ από τις ερωτήσεις που δέχθηκα μου άρεσαν οι απαντήσεις που έδωσα.

Πλέον δεν επιθυμώ να θραύσω κανένα κέλυφος για να εισέλθω ή και να εξέλθω.

Η ματιά συλλέγει περισσότερα από τις λέξεις.

Όσο συνεχίζονται σφάλματα στα οποία εμπλέκεσαι μην περιμένεις να προκόψεις.

Ευανθία Ρεμπούτσικα – Το Αστέρι κι η Ευχή – Μετά τη Βροχή

21/02/2007

0279. Πέντε Πράγματα [που Είμαι]

Δυο κυρίες, Βασιλική και Κατερίνα, και ένας κύριος, Dralion, μου έκαναν την τιμή να ζητήσουν να πω πέντε πράγματα για τον εαυτό μου. Στα πλαίσια ενός “παιχνιδιού” με το όνομα “πυραμίδα”, στα πλαίσια του να γνωριστούμε καλύτερα εμείς οι κατέχοντες “ηλεκτρονικά” ημερολόγια. Ιδού, λοιπόν, πέντε πράγματα που είμαι: 

1. Νίκος

2. Τυπικός. Τόσο, που οι πολλοί να θεωρούν την τυπικότητά μου έως και ψυχρότητα.

3. Βασανισμένος από τους τόπους της απουσίας μου. Όταν βρίσκομαι σ’ ένα χώρο επιθυμώ να βρίσκομαι σε άλλον.

4. Φειδωλός με τις λέξεις και τη χρήση τους. Όσο μπορώ ακριβολόγος. Εραστής του “Μη εν πολλοίς ολίγα λέγε, αλλ' εν ολίγοις πολλά” του Πυθαγόρα.

5. Άνθρωπος δωματίου. Δύσκολα αποφασίζω μετακινήσεις και, κυρίως, ταξίδια.

Παραθέτω, επεξηγηματικά και για δεύτερη φορά, και ένα σχετικό πόνημά μου το οποίο την πρώτη φορά πέρασε απαρατήρητο:

ΑΛΛΟΗΧΟΣ

Ο χρόνος περνούσε κάποτε

Απ' τα χείλη του

Και χάνονταν

Τον φυλάκιζε για λίγο

Κι ύστερα τον σφεντόνιζε

Η μεγάλη του ευχαρίστηση

Να αρθρώνει τη σκέψη του

Μένοντας πάντοτε

Αναλλοίωτα αδιαίρετος

Κρατούσε μια

Θανάσιμη σοβαρότητα

Ήταν βασανισμένος από

Την μνήμη μιας

Χαμένης τελειότητας

Ανεξάρτητη της νόησης

Δυναστευμένος από τους

Τόπους της απουσίας του

Είχε την συνήθεια των

Μοναχικών ανθρώπων

Ρωτούσε κι αποκρίνονταν

Μόνος στον εαυτό του

Ήταν βαφτισμένος

Και τ' όνομά του:

Αλλόηχος

11/12/76, 22/02/77, 23/02/77

Δεν θα πάω το “παιχνίδι” μέχρι το τέλος. Θέλω να πω δεν θα “προτείνω” πέντε άτομα να πουν πέντε πράγματα για τον εαυτό τους. Όποιος από τους ευγενικούς επισκέπτες το επιθυμεί, ας το πράξει. Είναι θαρρώ μια πραγματικά καλή ευκαιρία να καλύτερα μεταξύ μας γνωριστούμε. . .

Καλή Εβδομάδα!

Από το εξαιρετικό άλμπουμ “An Other Cup” του Yusuf Islam ακούγεται το “Maybe There’s a World”. Το τραγούδι είναι χαρισμένο στο Χνούδι με την βεβαιότητα ότι αν δεν γνωρίζει ήδη το συγκεκριμένο έργο όταν το γνωρίσει θα το αγαπήσει. 

Υ.Γ. Βλέπω, για πολλοστή φορά, ότι ο Internet Explorer κάνει “τα δικά του” όσον αφορά το πώς εμφανίζονται οι σελίδες [μου]. Τον αφήνω λοιπόν, τον ανεπρόκοπο, να το κάνει. Για μια πιο σωστή [προσοχή: δεν γράφω σωστή] εμφάνιση προτιμήστε τον Mozilla Firefox.

19/02/2007

0278. Μην Καθίσει Κανείς!

Το λεωφορείο δεν ήταν “διπλό”, ως συνήθως. Από την αφετηρία σχεδόν γέμισε. Στην πρώτη στάση το πλήθος των επιβατών που επιβιβάστηκε δημιούργησε αδιαχώρητο. Από τους πρώτους ήταν ένα κοριτσάκι, γύρω στα δέκα – έντεκα, μικροκαμωμένο, ξανθό, ευκίνητο. Έπιασε ένα από τα ελάχιστα αδειανά καθίσματα. Άφησε μια νάιλον τσάντα στο κάθισμα. Ανασηκώθηκε, “Μαμά, μαμά” άρχισε να καλεί με σιγανή φωνή. Τίποτα. Χωρίς να αφήσει το κάθισμα συνέχισε να φωνάζει τη μητέρα της και να την αναζητά με το βλέμμα. Το λεωφορείο είχε πια γεμίσει. Κάποια στιγμή την εντόπισε στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Απόθεσε και την τσαντούλα της στο κάθισμα. Κοίταξε γύρω της και είπε δυνατά και καθαρά: “Μην καθίσει κανείς!”. Δεν ακούστηκε κιχ. Ξεκίνησε. Έφυγε και επέστρεψε με τη μητέρα της. Μια σχετικά νέα γυναίκα. Η μητέρα της κάθισε και την πήρε στην αγκαλιά της. Ένα κοριτσάκι με αλογοουρά και πεταχτά δοντάκια. Την καμάρωσα τη στάση και τη συμπεριφορά της. “Να ένας άνθρωπος που θα τα καταφέρει στη ζωή του!” συλλογίστηκα. Και χαμογέλασα. 

Ακούγεται το “Rubylove”, από το άλμπουμ “Teaser And the Firecat”, του Cat Stevens με τον ίδιο.

16/02/2007

0277. Μ’ Εσένα του Τότε

Θα στρωθώ, λέω. Ξημέρωμα συννεφιασμένης μέρας. Επίμονο ψιλόβροχο να λερώνει τα τζάμια. Κρύο. Τρεις φορές με δύναμη θα ανοιγοκλείσω των χεριών τα δάχτυλα. Έξι ήχοι σαν τρεις. Θα καθίσω στο γραφείο. Γύρω μου σωρός ημερολόγια, βιβλία, σημειώσεις, χαρτιά, αποκόμματα, φωτογραφίες και κασέτες.

Θα ανακατεύω χαρτιά, θα ψάχνω φωτογραφίες, θα ακούω τη φωνή σου. Κομματάκι – κομματάκι θα προσπαθώ να αναστήσω μήνες, μέρες, στιγμές. Τα πώς και τα γιατί θα έρχονται πλήθος. Ακόμα μια φορά θα παραδεχτώ τα λάθη μου. Τον εγωισμό μου. Το πόσο εύθικτος και υπερήφανος στάθηκα. Τόσο που όλα κατάντησαν μια τρικυμία του νου. Ένας διανοητικός Γολγοθάς. Μια βγαλμένη απόφαση.

Θα ξεφυλλίσω παλιά βιβλία. Θα ψάχνω τις σελίδες. Σελίδες που σημείωνα ημερομηνία, ώρα και τ’ όνομά σου. Θα αναλογιστώ. Θα ανασυνθέσω συναντήσεις, τόπους, χώρους και καταστάσεις. Όπως μπορώ. Και όσο. Θα σκύψω σε ημερολόγια και σημειώσεις. Ψιλόβροχο και να ακούω τη φωνή σου. Αυτή την κοριτσίστικη. Και θα λέω: “Θεέ μου τι βλάκας που ήμουνα! Πόσο λίγο προσπάθησα!”.

Σαν μαγνήτης το “αν” τη σκέψη θα τραβά. Κι εγώ θ’ αντιστέκομαι. Ότι πέρασε – πέρασε, θα λέω. Έγινε. Και πάει. Κι ας ερμηνεύω αλλιώς. Κι ας απ’ όπου θέλω συνεχίζω και τ’ αταίριαστα ταιριάζω. Κι όλο θ’ ανακατεύω κιτρινισμένα χαρτιά, ξεθωριασμένες φωτογραφίες, αποκόμματα διάφορα. Γραμμή θα περνάνε οι τόποι, τα πρόσωπα, οι συναντήσεις, οι καταστάσεις. Εγώ εκεί. Βυθισμένος στον πυρήνα της ύπαρξης. Αδύναμος σαν νιογέννητο γατί.

Όλο το πρωινό και όσο πάρει. Συντροφιά μ’ ένα σωρό τετράδια. Βιβλία και χαρτιά. Η κοριτσίστικη φωνή σου. Το ψιλόβροχο. Το κρύο. Ολόκληρη εσύ. Κι εγώ. Συντροφιά μ’ εσένα του τότε. 

Ακούγεται η Αρλέτα στο “Έτσι Είναι”, του Νίκου Χουλιαρά, από το Άλμπουμ “Αρλέτα 2”.

14/02/2007

0276. Η/Υ [Ημών Υπέρ;]

Η/Υ έχω τρεις. Στο γραφείο, στο σπίτι και στο πατρικό. Υπάρχει και ένας φορητός αλλά, λόγω αρχαιότητος, δεν προσμετράται. Πρόσβαση στο internet έχω, με σύνδεση ADSL, από το γραφείο και το σπίτι. Τελευταία όλο και πιο συχνά αναρωτιέμαι για το πόσο και, κυρίως, ποιον χρόνο μου “τρώνε” τα συμπαθητικά αυτά μηχανήματα. Κι αν γι’ αυτό του γραφείου δεν τίθεται θέμα για τα άλλα δύο δεν είναι καθόλου έτσι.

Επειδή λοιπόν υπάρχουν:

· Καταχωρίζω στοιχεία των δίσκων, των βιβλίων και των DVD μου [έχω, π.χ., καταχωρίσει τίτλους και ονόματα ερμηνευτών για περισσότερα από 37.000 τραγούδια]

· “Σκανάρω” και επεξεργάζομαι αναλογικές φωτογραφίες [περισσότερες από 6.000]

· Μετατρέπω το ημερολόγιο μου σε ηλεκτρονική μορφή [έχω φτάσει μέχρι το 1994]

· “Κατεβάζω” φωτογραφίες, κυρίως “wallpapers” [αεροσκαφών μόνο περισσότερες από 12.000]

· Κατεβάζω διάφορα κείμενα σε μορφή κυρίως PDF
 

· “Σερφάρω” αντλώντας κάθε είδους πληροφορία

· Παρακολουθώ τα οικονομικά μου

· Διαχειρίζομαι την ηλεκτρονική μου αλληλογραφία

· Διατηρώ το παρόν ηλεκτρονικό ημερολόγιο, με ότι αυτό συνεπάγεται

Αυτές είναι οι βασικές, εκτός γραφείου, δραστηριότητες. Αν δεν είχα τα μηχανήματα του σπιτιού και του πατρικού το μόνο σίγουρο είναι ότι θα είχα πολύ περισσότερο χρόνο να διαθέσω σε άλλες δραστηριότητες. Τρώνε χρόνο, πολύ χρόνο, τα μηχανήματα αυτά. Αν δεν το προσέξει κανείς από υπηρέτες μετατρέπονται σε αφεντικά οδηγώντας σε μια ιδιότυπη ομηρία/σκλαβιά. Δεν είναι μόνο οι ασχολίες. Είναι και ο χρόνος που δαπανά κανείς για να τα “συνεφέρνει” και να τα διατηρεί σε καλή κατάσταση. Χρόνος ευθέως ανάλογος της πολυπλοκότητας και της ποικιλίας των εφαρμογών που χρησιμοποιεί και του όγκου των πληροφοριών που αποθηκεύει και επεξεργάζεται.

Η χρήση των Η/Υ, κακά τα ψέματα, οδηγεί σε έξη και εξάρτηση. Μια μέρα να μην πιληκτρολογήσεις, όπως το λέω, νιώθεις κάτι να σου πηγαίνει στραβά, κάτι να σου λείπει. Χώρια η εξάρτηση από τα ίδια τα στοιχεία που αποθηκεύει κανείς. Ώστε, λοιπόν, τι πράττουμε; Πως αντιδρούμε όταν αντιληφθούμε ότι τα χαριτωμένα αυτά μηχανήματα μας έχουν “καθίσει στον σβέρκο”;

“Ψυχραιμότης”, θα έλεγα, εκλογίκευση, σωστή κατανομή πόρων και, παντού και πάντα, μέτρο. Για να πάρει ο Η/Υ την θέση που του πρέπει. Αυτή του υπηρέτη και του εξυπηρετητή. Του μέσου και όχι του σκοπού. Του μέσου το οποίο παρέχει όλες αυτές τις συγκλονιστικές δυνατότητες για άντληση, καταχώριση και επεξεργασία πληροφοριών. Του μέσου το οποίο ανοίγει ένα παράθυρο προς την υδρόγειο και τους ανθρώπους. Του μέσου με το οποίο, από ένα σημείο και πέρα, εξοικονομείται και οργανώνεται ο χρόνος και όχι του μέσου με το οποίο, τελικά, πετάμε το χρόνο στα σκουπίδια.

Για σήμερα ο εξαιρετικός ενορχηστρωτής Γιώργος Χατζηνάσιος και το “Τι τα Θέλεις Τώρα” από το άλμπουμ “Ο Μουσικός Κόσμος του Γιώργου Χατζηνάσιου” .

12/02/2007