0453. Ο Αλοΐσιους Αναπολεί

Ακόμα ένα χαρτί, ανάμεσα στα πολλά, του Αλοΐσιου. Ένα χαρτί αποκαλυπτικό για τα όσα ο Αλοΐσιους κρύβει στα συρτάρια του και τα οποία, όπως ομολογεί, είναι πολλά και ποικίλα. Το συγκεκριμένο χαρτί, πιστέψτε το, το τράβηξα, από το σωρό, στην τύχη. Βρήκα το περιεχόμενο του ενδιαφέρον και σκέφτηκα να το δημοσιοποιήσω.

Ιδού:

Καμιά φορά ψάχνεις τα συρτάρια σου να βρεις ένα πράγμα και βρίσκεις κάτι άλλο. Και το άλλο αυτό αποδεικνύεται πιο σημαντικό από το ένα. Τόσο που να τα παρατήσεις όλα και να καταπιαστείς με το ανέλπιστο εύρημα. Το έπαθε χθες. Έψαχνα κάποιες σημειώσεις σχετικές με οικονομικές υποχρεώσεις μου. Αδύνατο να τις βρω. Έμοιαζε ότι άνοιξε η γη και τις κατάπιε. Είχα εκνευριστεί. Κατέφυγα στα μεγάλα μέσα. Συστηματικό ψάξιμο ξεκινώντας από τα λιγότερο πιθανά σημεία μιας και τα προφανή τα είχε ήδη ψάξει δυο και τρεις φορές. Και εκεί, στο κάτω αριστερά συρτάρι του γραφείου μου, με περίμενε η έκπληξη. Στο βάθος του, και σκεπασμένο από χαρτιά, ένα λευκό κουτί παιδικών παπουτσιών. Το πήρα στα χέρια μου. Αδύνατο να θυμηθώ το τι περιείχε. Σήκωσα τους ώμους. Το άνοιξα. Βρήκα. Κάποιες στιγμές οι αναμνήσεις μοιάζουν με τα κύματα. Σκάνε επάνω σου διαδοχικά και συνεχώς. Το έπαθα. Προσεκτικά τοποθετημένες στο κουτί δεκαπέντε κασέτες. Περιεχόμενο; Τηλεφωνικές συνομιλίες. Εσύ κι εγώ. Πριν από επτά, οκτώ χρόνια. Τότε που συναντηθήκαμε. Τότε που ο ένας είδε στον άλλο την ευκαιρία να δραπετεύσει από τη μίζερη ζωή του. Και ξεκινήσαμε. Τροχοδρομήσαμε. Δεν απογειωθήκαμε ποτέ. Θεωρώ ότι ήταν δική σου επιθυμία. Ίσως, από την πλευρά σου, να πιστεύεις ότι εγώ ανακάλεσα. Το γεγονός είναι ότι δεν έγινε. Αυτό μετράει. Κράτησα στα χέρια μου τα ίχνη των φωνών μας. Πήρα μια κασέτα στην τύχη. Την έβαλα στο κασετόφωνο. Η φωνή σου στο δωμάτιο μου. Απρόσμενα δροσερή, σχεδόν κοριτσίστικη. Έσκυψα το κεφάλι. Είχα λησμονήσει τη χροιά της. Άκουγα με προσοχή. Αναπολούσα. Νοσταλγούσα. Αξιολογούσα εκ των υστέρων. Μου άρεσε ο τόνος, το ύφος της συνομιλίας μας, η σπιρτάδα των διαλόγων μας. Δυο ενήλικες που ερωτοτροπούν. Ένας άντρας και μια γυναίκα. Βαλάντωσα. Έβγαλα την κασέτα. Την έβαλα στο κουτί. Έβαλα το κουτί στη θέση του. Πόνεσα. Είχα λησμονήσει τι έψαχνα. Δεν μ’ ενδιέφερε. Κάποια στιγμή πρέπει να βρω το θάρρος και το χρόνο να μαζέψω τα χίλια κομμάτια της ζωής μου. Να συγκεντρώσω τις αποδείξεις. Κείμενα, φωτογραφίες και ήχους. Σε όλες τις μορφές και όλους τους τύπους. Φυλαγμένα σε συρτάρια, τετράδια, ντοσιέ, άλμπουμ, κασέτες, ντουλάπια, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κουτιά. Παντού. Να τα μαζέψω και να συνδυάσω πληροφορίες και στοιχεία. Να ανασυστήσω τη ζωή μου, να καταδυθώ στον πυρήνα του εαυτού. Ενός πυρήνα που λατρεύει το παρελθόν του. Χρειάζομαι θάρρος και χρόνο. Και θα τα βρω. . .

Από το Soundtrack της ταινίας “Κορίτσια Στον Ήλιο” του 1968 ακούμε το τραγούδι, των Σταύρου Ξαρχάκου – Γιώργου Παπαστεφάνου, “Σε Ζητώ” με τον Fefe Aliberti.

04/04/2008

0446. Ο Αλοΐσιους Αδυνατεί

Μέσα στα χαρτιά του Αλοΐσιου βρέθηκε και το σημείωμα που ακολουθεί: 

Περνάει η μαγεία και χάνεται. Αυτό που θεωρούμε ότι θα διαρκέσει επί έτη πολλά ξοδεύεται, αλλοιώνεται, φθίνει. Μένει η ανάμνηση των καρπών που έδωσε. Έργω και λόγω. Είναι μήνες τώρα που δεν έχουμε συναντηθεί. Βλέπεις, σιωπηλά, το αναθέσαμε στην τύχη κι αυτή μοιάζει πολύ απασχολημένη με άλλα και άλλους. Ελάχιστες οι μέρες που πέρασαν δίχως να αναλογιστώ την ύπαρξή σου. Μια ύπαρξη που δε με βαραίνει όσο παλαιότερα. Η απόσταση μου επιτρέπει να κρατήσω άλλη στάση. Δεν κατηγορώ πλέον τον εαυτό μου. Προσπάθησα με τα μέσα που διέθετα. Δεν φανήκαν αρκετά. Άλλα ζητούσες και αλλιώς. Δεν είχα να τα δώσω. Δεν έγινε. Δικαίωμά μου. Δεν θέλω να απολογηθώ για τίποτα και σε κανένα. Μόνο που έκανα τη σκέψη: “Κι αν δεν τη βλέπω, κι αν δεν της μιλώ ποιος μ’ εμποδίζει, στα χαρτιά, να σκαρώσω ένα διάλογο μαζί της;”. Και με τη σκέψη αυτή πήρα χαρτί και μολύβι να γράψω το διάλογό μας. Τυχαία, τάχα, συναντιόμαστε σε μια γωνιά της Αθήνας. “Γεια σου”, λέω. “Γεια σου” αποκρίνεσαι. Και μετά; Τίποτα. Δεν ήξερα πώς να συνεχίσω. Ότι έγραφα μου φαινότανε χαζό, τετριμμένο. Το έσβηνα. Δε χώραγες στο χαρτί. Δε χώραγα ούτε εγώ. Ξαφνιάστηκα. Πίστευα ότι άνετα θα έβρισκα τα λόγια που, εμείς οι δυο, θα μπορούσαμε να ανταλλάξουμε σε μια, τυχαία, συνάντηση σε μια γωνιά της Αθήνας. Τα παράτησα. Περιμένω την τύχη. Για να συναντηθούμε. Να σου πω: “Γεια σου” και να απαντήσεις: “Γεια σου”. Και μετά;

Ακούγεται το τραγούδι “You Know I’m No Good” με την Amy Winehouse την οποία, ομολογώ, άργησα να “ανακαλύψω”. . .

19/03/2008

0375. Τα Μικρά Πράγματα

Τα μικρά πράγματα έχουν την αξία τους. Γενικώς. Τα μικρά, χαρισμένα, αντικείμενα τη δική τους. Ειδικώς. Τα δωράκια μιας σχέσης. Φιλικής ή άλλης. Ότι βοηθάει και ισχυροποιεί στη φάση τροχοδρόμησης. Λίγο πριν την απογείωση και στη φάση ανόδου. Ότι μικρό χαρίστηκε και κόσμησε μια σταθερή πορεία. Κι αυτά τα μικρά, τα πικρά του τέλους που καμιά φορά υπάρχουν. Ότι από καρδιάς χαρίστηκε για να δείξει ενδιαφέρον, συμπάθεια ή αγάπη.

Μικρά δωράκια – αντικείμενα χαρισμένα σε χρόνο ανύποπτο. Εκτός εορτών και επετείων. Από το περίσσευμα μιας τρυφερότητας που πλημμύρισε την ύπαρξη. Από την διάθεση να αποδείξεις εμπράκτως την εκτίμησή και την πίστη σου σε μια νέα σχέση. Σε μια σχέση πολλά, κατ’ αρχήν, υποσχόμενη. Ή σε μια σχέση δοκιμασμένη ήδη. Για την χαρά της προσφοράς. Για το ξάφνισμα και τη χαρά του απέναντι.

Αντικείμενα αγορασμένα από παρόρμηση. Από έντονη εσωτερική διάθεση να ο άλλος κατέχει κάτι δικό σου. Να το χρησιμοποιήσει ή να το στολίσει. Αντικείμενα αγορασμένα παράλληλα με άλλα ή μετά από αναζήτηση του συγκεκριμένου. Γιατί έτσι το αισθάνθηκες, το θέλησες, το έπραξες. Μικρά αντικείμενα καθημερινής χρήσης και ευτελούς, συνήθως, εμπορικής αξίας.

Αντικείμενα που μπορεί να πεταχτούν, να ξεχαστούν, να αποκτήσουν τεράστια συναισθηματική αξία. Αντικείμενα που τοποθετούνται σε θέσεις περίοπτες και άλλα που ξεχνιούνται σε συρτάρια και κουτιά. Γυάλινες καραμέλες, πλαστικά μηχανικά μολύβια, διακοσμητικά μανταλάκια, διακοσμητικά μελανοδοχεία, βαζάκια, γόμες, κουτάκια με συνδετήρες, δίσκοι, βιβλία κι ότι άλλο βάζει το μυαλό.

Αντικείμενα που δεν θυμάσαι πια πότε και πως σου χαριστήκαν. Θυμάσαι μονάχα το πρόσωπο που στα χάρισε. Αναλογίζεσαι ότι τα επέλεξε, τα κράτησε στα χέρια του. Στο νου προβάλει ακέραια η σχέση και η πορεία της. Και χαίρεσαι ή λυπάσαι, χαμογελάς ή αναστενάζεις. Ενθυμήματα σχέσεων που έληξαν και πάνε. Που ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν. Που αλλιώς τις θελήσαμε κι αλλιώς εξελίχτηκαν. Και άλλα. Από σχέσεις που άνθησαν. Που συνεχίζονται ή έληξαν. Από σχέσεις που τη ζωή σου σημάδεψαν.

Αντικείμενα που βρίσκονται πάνω στο γραφείο σου. Στο πάνω δεξιά συρτάρι. Σε μια βιτρίνα. Αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Σφραγισμένα από το πρόσωπο που στα χάρισε. Από την εποχή και από τη σχέση. Τα μικρά πράγματα της ζωής που έζησες. . .

Από το άλμπουμ “Κυκλοφορώ κι Οπλοφορώ”, του 1985, των Σταμάτη Κραουνάκη – Λίνας Νικολακοπούλου ακούμε την Άλκηστις Πρωτοψάλτη στο ομώνυμο τραγούδι.

28/09/2007

0371. Όταν και Δεν

Συμβαίνει, καμιά φορά, να περπατάς στο δρόμο. Να στέκεσαι μπροστά σ’ ένα παράθυρο. Να βρίσκεσαι σ΄ ένα μεγάλο παντοπωλείο. Σ’ ένα πολυκατάστημα. Σε χώρο δημόσιο. Όλα αυτά, συμβαίνει, τακτικά, να συμβαίνουν. Και σε περιπτώσεις τέτοιες συμβαίνει, επίσης, να δεις πρόσωπα γνωστά.

Πρόσωπα με τα οποία είχες, ή έχεις, σχέσεις. Απλής γνωριμίας, φιλικές, συναδελφικές ή και από τις άλλες. Και πρέπει, αστραπιαία, κάποιες φορές, ν’ αποφασίσεις. Θα χαιρετήσεις; Θα μιλήσεις; Θα σταθείς; Ή, αν δεν σε έχουν ομοίως δει ή έτσι νομίζεις, αποφύγεις ή αδιαφορήσεις ή φύγεις.

Και την κάθε τέτοια φορά προκύπτουν σκέψεις. Αισθήματα και συναισθήματα. Μικροί, αστραπιαίοι, απολογισμοί. Τα πως και τα τι της σχέσης. Πώς ξεκίνησε. Που έφτασε. Τι διαδρομή ακολούθησε. Τι άφησε. Που βρίσκεται. Κλεφτά κοιτάς και συμπεραίνεις. Θα μιλήσω, θα λακίσω, θα αδιαφορήσω.

Υπάρχουν φορές που τέτοιες οπτικές, θα έλεγα, συναντήσεις μπορούν να σου φτιάξουν ή να σου χαλάσουν τη μέρα. Να τη γεμίσουν αναμνήσεις και χρώματα. Να επαναφέρουν αισθήματα και συναισθήματα. Να σε κάνουν να θυμηθείς και να αναπολήσεις. Ν’ αναζητήσεις “χαρτιά”, σημειώσεις, φωτογραφίες και ήχους.

Τέτοια συμβαίνουν όταν “βλέπεις” και δεν σε βλέπουν. Και είναι φορές που, και να θέλεις, δεν μπορείς να μιλήσεις. Σ’ εμποδίζει, ας πούμε, ένα παράθυρο κι ένα από το έδαφος ύψος. Γεγονός που σου επιτρέπει, αφού πρώτα ξαφνιστείς, να παρατηρήσεις. Να χαμογελάσεις. Να αναγευτείς. Να αισθανθείς.

Η ζωή έχει την πορεία της. Κάνει τα δικά της. Κι εμείς παλεύουμε τα δικά μας. Προσπαθούμε. Ανασαίνουμε. Πάμε. Και μας συμβαίνουν πράγματα. Και οι μέρες περνάνε. Και κάθε μέρα που περνάει είναι μια μέρα που χάνεται. Καμιά φορά αφήνουμε την καθημερινότητα να μας σκεπάσει. Μοιάζουμε υποταγμένοι. Δεν είμαστε.

Είναι μονάχα ότι προσπαθούμε να ταιριάξουμε τα κομμάτια του παζλ της ζωής μας. Να φτιάξουμε την εικόνα που ονειρευτήκαμε. Να ζήσουμε καλά. Και είναι και το άλλο. Το “Η υπομονή βλάφτει μόνο τα επιπόλαια έργα” που έγραψε ο Σεφέρης στο ημερολόγιό του και το ασπαστήκαμε. Έτσι. 

Ακούμε την Timi Yuro να τραγουδά: “Call Me”. 

19/09/2007

Επί της Χαλκοκονδύλη [08:40] [ΝΚ]

Είναι, τελικά, ένα μικρό κατόρθωμα το να σε πείσει ο άλλος ότι πάει, τελείωσε, αυτό ήτανε. Και μάλιστα να σε πείσει με συνέπεια και συνέχεια. Τόσο που να αναρωτιέσαι για το πόσο έξω έπεσες, πόσο λανθασμένες ήτανε οι εκτιμήσεις σου. Τόσο που να τον συναντήσεις, τυχαία και επί της οδού, και να μην κοντοσταθείς, να μην μιλήσεις, να μην, έστω, καλημερίσεις. Και το χειρότερο να μην αισθανθείς αυτό το γλυκό στο στομάχι ανακάτεμα. Αστραπιαία να σταθμίσεις. Να προσπεράσεις. Ίσως μια βιτρίνα να προσφέρει την ιδανική δικαιολογία για να στρέψεις τα νώτα. Να, με την σειρά σου, αρνηθείς. Ίσως να με είδε. Ίσως όχι. Παιχνίδια για μεγάλα παιδιά. Η ουσία είναι ότι δεν μιλήσαμε. Κι αν μιλούσαμε, τι θα λέγαμε; Και πώς; Όλα πια είναι αφημένα στο πάει τους. Έχει ισορροπήσει το σύστημα. Έφυγαν τα κόκκινα και τα ροζ. Έφυγαν τα μαύρα και τα άσπρα. Έμεινε ένα αδιάφορο γκρι να σκεπάζει, Κύριος οίδε, ποια πάθη και ποιες έκνομες σκέψεις. Ακόμα μια γκρι κουβερτούλα τύλιξε μια σχέση. Και δεν είναι η μόνη στη ζωή μου. Ίσως να το προκαλώ αλλά πάντοτε ήθελα άλλες εξελίξεις και άλλες καταλήξεις στις γκρι μου σχέσεις. Το σφάλμα μου ίσως να βρίσκεται στην προθυμία με την οποία παραχωρούσα το 50%. Ήθελα οι σχέσεις μου να εξελίσσονται σε καθεστώς ισοτιμίας και ισηγορίας. Δεν ήθελα, και δεν θέλω, να είμαι μεγαλομέτοχος σε καμιά σχέση. Θεωρώ, λοιπόν, ότι πολλοί δυσκολεύτηκαν να διαχειριστούν το 50% τους. Μερικοί, αποδείχτηκε, δεν γνώριζαν καν ότι το κατέχουν. Από την άλλη όμως το να έχεις μια ανθισμένη [ζώσα] μνήμη μοιάζει να δημιουργεί [σε εσένα αυτόν] ένα σωρό προβλήματα και προβληματισμούς. Δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. . .

Υ.Γ. Για να . . . μείνει και κάτι χρήσιμο από την ανάγνωση της παρούσας εγγραφής:

Χαλκοκονδύλης Δημήτριος [1423-1511]: Από τους κυριότερους συντελεστές της αναγεννήσεως των ελληνικών γραμμάτων στην Ιταλία. Γόνος αρχοντικής αθηναϊκής οικογένειας, δίδαξε την ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία στην Πάδοβα, στη Φλωρεντία και αργότερα στο Μιλάνο. Υμνήθηκε από τους συγχρόνους του, ακόμα και από τον ίδιο τον Πολιτιανό, για το εύρος της διδακτικής του ικανότητας. Στη Φλωρεντία και στο Μιλάνο κυκλοφόρησε δύο από τα πιο σημαντικά αρχέτυπα ελληνικά βιβλία: την πρώτη έκδοση του Ομήρου (1488/1489) και το σπουδαίο Λεξικό του Σουίδα (Σούδα), το 1499.

28/04/2006

Στη Μ.

Φθέγξομαι οις θέμις εστί· θύρας δ’ επίθεσθε βέβηλοι.

Ορφέας, D-K. B. 7.

Πόσες [ΝΚ]

Πόσες μικρές προδοσίες φτιάχνουν μία μεγάλη;

24/12/2005

Ιστορίες Μικρές [ΝΚ]

Υπάρχουν κάποιες ιστορίες παλιές που λίγοι τις θυμούνται. Μικρές ιστορίες ανθρώπινες και ξεχασμένες για έλξεις και αγάπες μικρές και αισθήματα που παραστράτησαν. Υπάρχουν τέτοιες ιστορίες θαμμένες κάτω από άλλες μεγαλύτερες και καταπληκτικές που ευτύχισαν και γίνηκαν ορόσημα για τους τυχερούς που τις ζήσανε. Μικρές ιστορίες που όσο ο χρόνος περνά όλο και μικραίνουν. Τόσο που στο τέλος μένει ένας μικρός σκληρός πυρήνας. Σκέτο το γεγονός της σχέσης δίχως χρόνο, πια, και δίχως τόπο. Ένας μικρός σκληρός πυρήνας που μπορεί και να σε πονά κάθε φορά που τον αγγίζεις. Κάθε φορά που ένα συμβάν ή μια συνάντηση θα τον βγάλει στην επιφάνεια και το φως.

Μα πως είναι έτσι οι σχέσεις των ανθρώπων; Πως λησμονούμε, πως αλλάζουμε μονοπάτια, πως εγκαταλείπουμε αυτά που κάποτε ποθήσαμε; Πως αφήνουμε τα όσα επενδύσαμε σε σκέψεις, αισθήματα, τρυφερότητα και πόθο να μαραζώσουνε και να μαραθούνε; Γιατί στην πρώτη δυσκολία αλλάζουμε πορεία και άλλα ζητάμε και πράττουμε αλλιώς; Και έτσι πάει η ζωή μας να σκεφτόμαστε το τι και το πώς με όρους του αν και του ίσως. Υπάρχουν κάποιες ιστορίες μικρές, παλιές, ξεχασμένες. Ιστορίες που ανασαίνουν δύσκολα. Ιστορίες που μάχονται να κρατηθούν σε μια γωνίτσα του μυαλού μας. Σβήνουν, μικραίνουν, εκμηδενίζονται. Περνά ο καιρός και αλλάζουν, μεταμορφώνονται, αφομοιώνονται και γίνονται κομμάτι της συμπεριφοράς και του εαυτού μας. Πουθενά πια ο χρόνος τους. Πουθενά πια ο τόπος τους. Είναι, όμως, εκεί. Στο μυαλό. Προσμένουν ένα κάλεσμα για να εμφανιστούν και να θυμίσουν.

Υπάρχουν κάποιες ιστορίες μικρές. Ιστορίες δικές μου για τις οποίες έχω κείμενα, ήχους και εικόνες. Υπάρχουν κάποιες ιστορίες μικρές για τις οποίες δεν γνωρίζω γιατί στράβωσαν έτσι. Δεν θέλω πια να το ψάξω. Δίνω την δική μου ερμηνεία και θέλω να πιστεύω ότι δεν αδίκησα και ότι δεν απογοήτευσα περισσότερο από ότι απογοητεύτηκα και αδικήθηκα. Υπάρχουν τέτοιες ιστορίες που άλλοτε με πικραίνουν και άλλοτε με γλυκαίνουν. Ιστορίες μυστηριακά παρούσες στην καθημερινότητα της ζωής μου. Υπάρχουν, τέλος, κάποιες ιστορίες που όσο μικρές και όσο ξεχασμένες κι αν είναι δεν θα χωρέσουνε ποτέ σε μια σκέτη “Καλημέρα”.

01/11/2005

Σχέσεις [ΝΚ]

Κάποιες σχέσεις δεν τελειώνουνε, Ψοφάνε!

21/09/2005

Λες; [ΝΚ]

Έχει πλάκα, τελικά. Να την βλέπεις στο απέναντι πεζοδρόμιο, να σε βλέπει κι αυτή, και να αλλάζει πεζοδρόμιο. Σήμερα 10:20 π.μ. Πατησίων και Χαλκοκονδύλη. Μαύρη φούστα, λευκό πουκάμισο. Μήπως υπάρχουν πράγματα που αγνοώ; Μην το ένα και ένα δεν πλέον φκιάνει δύο; Μου παραξενοκακοφάνηκε. Ένα «γειά», ήθελα να πω, ένα «Χρόνια Πολλά» [κι ας το ΄χω ήδη γράψει]. Αλλά δεν. Χαλάλι της αφού:

- Έτσι είναι ο κόσμος, στρογγυλός για να κυλάει.

26/08/2005

Επί 2 συν 14 = ; [ΝΚ]

Και αυτό το θυμάμαι [ίσως επειδή το έχω και γραμμένο]. Χρόνια πολλά, λοιπόν. Γερή, χαμογελαστή, ευτυχισμένηκαι ότι, τέλος πάντων, επιθυμείτε [μπροστά σας να το βρείτε].

26/08/2005

Έτσι Είναι [ΝΚ]

Δεν υπάρχουν πολλοί, και επί μακρώ, που να μπορούν να αντέξουν την φροντίδα, την τρυφερότητα και το ενδιαφέρον. Αρχίζουν και αναρωτιούνται για το πως και το τι και το μετά και τα άλλα όλα. Και το χάνουν. Και πάει. Στην άλλη ζωή πια, αν ίσως. Έτσι είναι! Δεν υπάρχουν πολλοί [και επί μακρώ].

11/08/2005

35, 132, 102, 171, 12 στη σειρά! [ΝΚ]

Ένα παγωμένο δεξί προφίλ. Γαλάζιος οφθαλμός, καμπουρωτή μύτη. Δυο-τρεις ρυτιδίτσες που, λοξά, κατηφορίζουν. Ούτε ένα ανφάς, έτσι, για τα προσχήματα. Και μια απόσταση, αναπνοής. Αν “τα στερνά τιμούν τα πρώτα” την έχουμε πατήσει! Κατά τα άλλα: “Το καλοκαίρι αποκαλύπτει όσα ο χειμώνας κρύβει”.

14/06/2005