0822. “Καινούρια συγνώμη”

Μια φράση, δύο λέξεις, ένα γράμμα. Ένα γράμμα που (μου) λείπει δύο φορές. Το γράμμα γάμμα.  Κάθε φορά που βλέπω έτσι γραμμένες, τις δύο του τίτλου, λέξεις εκνευρίζομαι. Μου λείπει το γάμμα! Βλέπω “καινούριος, καινούρια. . .” και θυμάμαι τον μακαρίτη τον πατέρα μου. Τον πατέρα μου, γεννημένο στη Χίο, από τον οποίο είχα μάθει ότι αυτούς “που δεν τα είχαν τετρακόσια” στο νησί τους αποκαλούσαν “ούριους”. Βλέπω λοιπόν το επίθετό μας δίχως το γάμμα και συνδυάζω. Τα λεξικά βεβαίως τη δέχονται την έλλειψη. Πάει, λοιπόν, το ωραίο γάμμα, το οποίο, παρεμπιπτόντως, στο προφορικό λόγο ακούγεται, το έφαγε και αυτό “η εξέλιξη της γλώσσας” και συνεκδοχικά “η ευκολία” και η αδιαφορία για ότι μέσα από τους αιώνες κληρονομήσαμε.

Παρόμοια περίπτωση και η “συγνώμη”. Εδώ, προφανώς, στον προφορικό λόγο το δεύτερο γάμμα δεν ακούγεται και έτσι ο εξοστρακισμός του, αρχικά από τους “ακουστικούς” τύπους, ήταν αναμενόμενος.

Να το ξαναγράψω: Δεν είμαι φιλόλογος. Απλώς κάποια πράγματα με ενοχλούν. Τόσο, που να μοιράζομαι την ενόχληση μαζί σας. Κορυφαία, βεβαίως, παραμένει, όχι η ενόχληση αλλά η οργή από το εμετικό και καθιερωμένο πλέον “αποκατάσταση της βλάβης” των ανελλήνιστων.

Αντιγράφω από το Λεξικό, της πράγματι, κοινής Νεοελληνικής:

Αναζήτηση για: καινούργιος

Η αναζήτηση δεν επέστρεψε κανένα αποτέλεσμα.

Βεβαιωθείτε για την ορθογραφία των λέξεων που αναζητήσατε ή δοκιμάστε μια αναζήτηση με λιγότερο αυστηρά κριτήρια.

καινούριος -α -ο [kenúrjos] Ε4 : 1α. που έχει πρόσφατα κατασκευαστεί ή αγοραστεί. ANT παλιός₂: Aγόρασα καινούρια παπούτσια / έπιπλα. Tο διαμέρισμα / το αυτοκίνητο είναι καινούριο. Ο κουμπάρος μου προτίμησε να αγοράσει καινούριο αυτοκίνητο. ANT μεταχειρισμένο. Kαινούριες πόλεις, νέες. ANT παλαιές. || που δεν έχει ακόμη χρησιμοποιηθεί, αν και δεν έχει κατασκευαστεί ή αγοραστεί πρόσφατα: Έχω φυλαγμένα πολλά καινούρια σεντόνια. ΠAΡ Kαινούριο είναι το κόσκινο, ψηλά είναι κρεμασμένο. Kαινούριο κοσκινάκι* μου και πού να σε κρεμάσω. β. που δεν έχει υποστεί μεγάλες φθορές, αν και έχει χρησιμοποιηθεί αρκετά: Aυτοκίνητο δέκα ετών που όμως διατηρείται καινούριο. 2. ΣYN νέος. α. για πνευματική δημιουργία που έχει πρόσφατα ολοκληρωθεί: Ο καλλιτέχνης θα εκθέσει την καινούρια δουλειά του. Φέτος εκδόθηκαν πολλά καινούρια βιβλία. β₁. για κτ. που διαδέχεται κτ. άλλο: Ο ~ χρόνος. ANT παλιός. H καινούρια μέρα. ANT περασμένη. β₂. για κπ. που διαδέχεται κπ. άλλον ή που πρόσφατα έχει ενταχθεί σε ένα σύνολο. ANT παλαιός: Ο ~ δήμαρχος. H καινούρια κυβέρνηση. ~ καθηγητής / μαθητής. Είναι ~ στη δουλειά και δεν έχει πείρα. ANT παλιός. γ. για κτ. που παρουσιάζεται για πρώτη φορά και που έχει συνήθ. χαρακτήρα ανανεωτικό, πρωτοποριακό: Kαινούριες συνήθειες. Kαινούρια προγράμματα. H αντιπολίτευση παρουσιάζεται με καινούριο πρόσωπο. H ψυχανάλυση άνοιξε καινούριους δρόμους στην ψυχιατρική. || για χρονική περίοδο κατά την οποία εμφανίζονται νέες καταστάσεις και εγκαταλείπονται οι παλαιότερες μορφές ζωής: Mε την πρώτη εκτόξευση πυραύλου, εγκαινιάστηκε μια καινούρια εποχή. Aποφάσισε να αρχίσει μια καινούρια ζωή. Aς κάνουμε μια καινούρια αρχή.

[μσν. καινούριος < ελνστ. καινούργιος ( [-rjιos > -rjos] με αποβ. του ημιφ. ύστερα από το ουρανικό σύμφ.) (< αρχ. καινουργής, αναλ. προς τα ζευγάρια καθαρός - καθάριος, ὀρθός - ὄρθιος)] 

συγγνώμη η [siŋγnómi] & (προφ.) συγνώμη η [siγnómi] Ο30α : η συγκατάθεση, η επιείκεια που ζητάει κάποιος για να του συγχωρεθεί ένα σφάλ μα που διέπραξε, μια άπρεπη ή άστοχη ενέργεια ή συμπεριφορά: Zητώ ~. Kατάλαβε το λάθος του και ζήτησε ~. Aπαιτώ να μου ζητήσει ~. || απόλυτα (με παράλειψη του ρ. ζητώ) συγγνώμη, συγχωρήστε με: ~, δεν το ήθελα. ~, που σας ενοχλώ. ~, αν σας κούρασα. ~, δεν εννοούσα αυτό. || ευγενικός τρόπος για να αποταθούμε σε κπ.: ~, κύριε, σας έπεσαν τα τσιγάρα. ~, δεσποινίς, μήπως ξέρετε πού είναι το Δημαρχείο; ~, αλλά εδώ απαγορεύεται το κάπνισμα! || (δίκ.) άτυπη δήλωση βούλησης, με την οποία κάποιος συγχωρεί κπ. άλλο για ένα παράπτωμα που διέπραξε και αίρει τις νομικές συνέπειες.

[λόγ. < αρχ. συγγνώμη `επιείκεια, συχώρεση΄ & σημδ. γαλλ. pardon· απλοπ. του συμφ. συμπλ. [ŋγn > γn] για διευκόλυν ση της άρθρ.] 

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

 

Ένα κλικ μακριά Χάρης και Πάνος Καστσιμίχας στο πανέμορφο “Χίλια Γράμματα” των Δημήτρη Ζμπέκου και Γιώργου Σαρρή (των Ζιγκ Ζαγκ παρακαλώ):

12/07/2012

1644. Μεταξύ των οποίων και Γιώργος Σεφέρης. . .

Τη Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου και στην εγγραφή:

1544. Μεταξύ των οποίων και Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. . .

του παρόντος ημερολογίου είχα την ευκαιρία να γράψω για  κάποια γλωσσικά ολισθήματα του Παπαδιαμάντη, σε μία μετάφρασή του, από τα Αγγλικά, και το γεγονός, πως οι επιμελητές της συγκεκριμένης έκδοσης τον άφησαν ακάλυπτο.

 

Σήμερα θα γράψω για κάτι αντίστοιχο, αλλά σαφώς μικρότερου βάρους, που βρήκα σε κείμενο του Γιώργου Σεφέρη, του αγαπημένου μου ποιητή.

 

Το εύρημα στο βιβλίο «Ο ΚΟΛΟΣΣΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ», του Χένρι Μίλερ σε μετάφραση της Ιωάννας Καρατζαφέρη και προλογικό σημείωμα του Αλέξανδρου Αργυρίου (και κάποιος να μου εξηγήσει γιατί το όνομα του Αργυρίου εμφανίζεται με γράμματα διπλάσιου ύψους από αυτό στο όνομα της μεταφράστριας). Στο σημείωμα αυτό, με τίτλο «Δίκην προλόγου», και στη σελίδα κδ΄, διάβασα:

 

[…] Στου Κατσίμπαλη και ο Henry Miller. Με πολύ φρέσκια φυσιογνωμία, σαν καινούρια.

 

Απόσπασμα από το ημερολόγιο του Γιώργου Σεφέρη «Μέρες Γ΄ 16. ΑΠΡΙΛΗ 1934 – 14. ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1940» και συγκεκριμένα από την εγγραφή «Κυριακή απόγευμα», στη σελίδα 150.

 

Αυτό που, βεβαίως, με παραξένεψε / δυσαρέστησε ήταν η απουσία του γράμματος «γάμμα» από τη λέξη «καινούρια».

 

Είπαμε: «Κανένας δεν μεγαλώνει δίχως συνέπειες». Μεγάλωσα κι εγώ και μία από τις συνέπειες, ή τα κολλήματά μου -αν επιθυμείτε, είναι η δυσανεξία που έχω αναπτύξει απέναντι σε κάποιες λέξεις / εκφράσεις. Π.χ. καινούριος, συγνώμη, ανεξαρτήτου, βυτιοφορείς, ανθυποψήφιος, φασίζουσα, αποκατάσταση της βλάβης, εισέρχομαι / εισβάλλω, εισχωρώ μέσα και τα παρόμοια. Για  αυτά έχω κατά καιρούς  γράψει σχετικά στο παρόν ημερολόγιο. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί ν’ αναζητήσει τις αντίστοιχες εγγραφές με ενεργοποίηση της ετικέτας «ΓΛΩΣΣΑ», στη δεξιά στήλη του παρόντος.

 

Επειδή το βιβλίο «Μέρες Γ΄. . .» υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου, από τη Δευτέρα, 3 Αυγούστου 1987, σκέφτηκα να ελέγξω αν πράγματι το πιο πάνω «γάμμα» απουσιάζει. Πήρα το βιβλίο στα χέρια μου, το άνοιξα στη σελίδα 150. Διάβασα, ατόφιο, αυτό το  «καινούρια», που μου κακοφάνηκε. Ώστε, λοιπόν, «Μεταξύ των οποίων και Γιώργος Σεφέρης», συλλογίστηκα. Είχα βρει το θέμα για μία σχετική εγγραφή στο παρόν ημερολόγιο.

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, το οποίο ομολογώ παραμένει ανάμεσα στα αδιάβαστα της βιβλιοθήκης μου, σταμάτησα στην εγγραφή της Τετάρτης, 27 Σεπτέμβρη 1939, όπου διάβασα:

         ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ

 

Τρεις τα παιχνίδια τούτα σου χαρίζουν εταίρες

Κυπρίς μακαρισμένη

Τα κέρδισε με τη δική της τέχνη η καθεμιά:

η Ευφρώ με τα μεριά της,

η Κλειώ με τρόπο φυσικό,

η Ατθίδαα με τον ουρανίσκο.

Κάνε τις να πλουτίσουν, Δέσποινα!

Την πρώτη σαν αγόρι,

τη δεύτερη σαν κυρία,

την τρίτη σα δεν-ξέρω-τι.

                                                       (VI, 17)

 

Το χάρηκα!

 

Το δέκατο έβδομο από τα επιγράμματα του έκτου βιβλίου της Παλατινής Ανθολογίας, λοιπόν. Αυτό που περιλαμβάνει τριακόσια πενήντα οκτώ (358) αναθηματικά επιγράμματα. Το δέκατο έβδομο από αυτά, για το οποίο γίνεται λόγος,  αποδίδεται στον Λουκιανό:

             17. ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ

 

Αἱ τρισσαί τοι ταῦτα τὰ παίγνια θῆκαν ἑταῖραι,

   Κύπρι μάκαιρ’, ἄλλης ἄλλη ἀπ’ ἐργασίης·

ὧν ἀπὸ μὲν πυγῆς Εὐφρὼ τάδε, ταῦτα δὲ Κλειὼ

   ὡς θέμις, ἡ τριτάτη δ’ Ἀτθὶς ἀπ’ οὐρανίων.

ἀνθ' ὧν τῇ μὲν πέμπε τὰ παιδικά, δεσπότι, κέρδη,

   τῇ δὲ τὰ θηλείης, τῇ δὲ τὰ μηδετέρης.

 

Όπου ο Λουκιανός είναι ο γνωστός Λουκιανός ο Σαμοσατεύς αν και, όπως διαβάζω στον κατάλογο συγγραφέων του 6^ου Βιβλίου της Ανθολογίας (Κάκτος, Ανθολογία Ελληνική, Τρίτος Τόμος Ανθολογία Παλατινή, Βιβλίον Στ΄: Αναθηματικά επιγράμματα):

Λουκιανός: Ο γνωστός σοφιστής και σατιρικός του 2^ου μ.Χ. από τα Σαμόσατα, του αποδίδονταν και μερικά επιγράμματα, τα οποία έχουν συμπεριληφθεί στο 6ο και το 10ο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας· η γνησιότητά τους, μάλιστα -ειδικά όσων βρίσκονται στο 6ο βιβλίο- αμφισβητείται. Φαίνεται όμως πως είχαν συμπεριληφθεί σε αρχαίες εκδόσεις των έργων του Λουκιανού, απ’ όπου άντλησαν ο Κεφαλάς και οι άλλοι ανθολόγοι.

Αφιτά!

Να είσαστε Καλά και

να μην, αν γίνεται, ξεχνάτε του «καινούργιου»,

και των συναφών, το «γάμμα»!

 

Ένα κλικ μακριά οι Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Φίλιππος Πλιάτσικας στο «Αχ Ελλάδα Σ’ Αγαπώ», σύνθεση των Βάσω Αλαγιάννη, Μανώλη Ρασούλη:

14/05/2026

1013. “Θρυλική Θα Μείνει Στους Μεταγενέστερους Η Μέρα. . .”

Θα πρέπει, όταν μου τους έστειλε, την εποχή που οι άνθρωποι, όταν βρισκόντουσαν σε διαφορετικούς τόπους επικοινωνούσαν ακόμα με επιστολές, να είχε την γνώμη πως γνωρίζω. Σήμερα, μόλις 34 έτη μετά, αποδείχτηκε πως δεν γνώριζα.

Μιλώ για τους στίχους μίας κάρτας η οποία συνόδευε μία μονοσέλιδη επιστολή, γραμμένη στις 18 Μαΐου 1981. Επιτρέψτε μου να αντιγράψω από το ημερολόγιο μου:

. . . Γύριζα από ένα φυλάκιο (το R4, πάνω σχεδόν στην θάλασσα) όταν η κόρη της σπιτονοικοκυράς μου με φώναξε και μου έδωσε το φάκελο. Ήταν μια τρομερά ευχάριστη έκπληξη για ΄μένα. Το περιεχόμενο του φακέλου μία κάρτα [Panorama sur la Seine vu des Tours de Notre-Dame] με τους στίχους:

“Θρυλική θα μείνει στους μεταγενέστερους

                                                          η μέρα

  που κανείς δεν είπε να βαρυγκομήσει

  αλλ’ οργιές ανοιχτά στα φυλλώματα

                                                      φέγγανε

  στιλπνά λεμόνια ηλιίσκιοι των αιθέρων”

κι ένα γράμμα μιας σελίδας: . . .

Ήταν η εποχή που βρισκόμουν στο Καρλόβασι της Σάμου υπηρετώντας τη στρατιωτική μου θητεία.

Σήμερα, από το πρωί και σε συνδυασμό με το “μια απορία που κακοφορμίζει” της προηγούμενης εγγραφής, είχαν κολλήσει στο μυαλό μου οι συγκεκριμένοι στίχοι και επειδή είχα μια μικρή αμφιβολία για το τελείωμά τους αναζήτησα τη συγκεκριμένη κάρτα, την οποία είχα φροντίσει να σκανάρω.

Με “προβλημάτισαν” τα εισαγωγικά. Έγραψα “Θρυλική θα μείνει στους μεταγενέστερους η μέρα” στη μηχανή αναζήτησης του Google και “πάτησα enter”. Αποτέλεσμα; Οδυσσέας Ελύτης!

Οι στίχοι ήταν του Ελύτη! Κι εγώ, χαλαρά μέχρι τώρα, τους απέδιδα στη συγκεκριμένη κοπέλα!  

Από το ποίημα “Των Βαΐων” της ποιητικής συλλογής “Το Φωτόδεντρο και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά”, του 1971, λοιπόν, το οποίο παραθέτω:

ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

                                     
Πρέπει να 'ταν των Βαΐων τ' ουρανού   επειδή και τα πουλιά κατέ-
βαιναν μ' ένα κλαδάκι πράσινο στο ράμφος     και στον ύπνο μου

Ένα κορίτσι δίχως λόγο είχε σταθεί   κι άφηνε το μπλουζάκι του ξε-
κούμπωτο

Γυαλί στο φως   και μέσα του πλακάκια της κουζίνας όσο το μάτι μου
έπαιρνε   ανεμίζοντας τούλια μια κορμοστασιά   διπλή   απ' το σπίτι
σε ύψος με τα δάχτυλα στο πόμολο το αόρατο

Νταγκ λάμψη αέρας   νταγκ λάμψη αέρας     ασταμάτητα   Όπως
ύστερα που κάποιος άγιασε και τα καινούρια φαίνονται κι εκείνα σαν
παλαιά

Και τα παιδιά που γύριζαν από το πετροκάραβο με τα χταπόδια   κι οι
γυναίκες απ' το ελαιοτριβείο   κι η φωνή του γαϊδάρου ξημερώματα
πάνω από τα μποστάνια   πόσα χρόνια     πόσους αιώνες

«Αναντάμ μπαμπαντάμ» έλεγε η μάνα μου     και το χέρι της το αρθρι-
τικό σταματούσε σαν φύλλο της μπεγκόνιας

Τέλος   Κι οι μνήμες παν κι αυτές πίσω απ' τα πράγματα να τα προ-
φτάσουν   Όπου τα παλαιά φαίνονται πάλι κι εκείνα σαν καινούρια

Θρυλική θα μείνει στους μεταγενέστερους η μέρα που κανείς δεν
είπε να βαρυγκομήσει   αλλ' οργιές ανοιχτά στα φυλλώματα φέγγα-
νε   στιλπνά λεμόνια ηλιίσκοι των αιθέρων.

Άνοιξα το ημερολόγιο μου. Διάβασα τα της εποχής. Πρόσωπα, γεγονότα, περιστατικά ζωντάνεψαν. Αναθυμήθηκα. Συσχέτισα. Αντιλήφθηκα πράγματα που μου είχαν, τότε, ξεφύγει. Πράγματα που, πλέον, αφορούν εμένα και μόνο.

Μένει το:

Θρυλική θα μείνει στους μεταγενέστερους η μέρα που κανείς δεν
είπε να βαρυγκομήσει . . .

του ποιητή (κι ας με πείραξαν αυτά τα “καινούρια” . . .).

Γλυκοπικράθηκα μα, κι αυτό, θα μου περάσει . . .

Ένα κλικ μακριά ο Γιάννης Βαρδής τραγουδά “Φταίμε Κι Οι Δυο” σε μουσική Αντώνη Βαρδή και στίχους Βασίλη Γιαννόπουλου:

22/04/2015

1659. Ιωάννης Πολέμης και πάλι

  

 

Ας δικαιολογήσουμε αυτό το «και πάλι» του τίτλου της εγγραφής. Οφείλεται στην εγγραφή που ανέβασα την Κυριακή, 13 Απριλίου 2014, με τίτλο:

0929. Ιωάννης Πολέμης

Σήμερα, λοιπόν, που η διάθεσή μου, μοιάζει να μ’ έχει εγκαταλείψει, καλοκαιράκι γαρ, ξαναέπιασα το βιβλίο με τα ποιήματα του Ιωάννη Πολέμη στα χέρια μου. Ακολούθησε η σκέψη: και δεν ανεβάζω κάποια ποιήματα από το βιβλίο;

Αμ’ έπος αμ’ έργον (που ακολουθεί). Επειδή θεωρώ πως η εισαγωγή, στην εγγραφή 0929, έχει κάποιο σχετικό ενδιαφέρον, επιτρέψτε μου να την επαναλάβω, πλην μίας παραγράφου:

Στις 8 Αυγούστου 2011 είχα ανεβάσει την εγγραφή “0779. Ποιος, Στις Μέρες Μας, Διαβάζει Γκαίτε;”. Σήμερα θα μπορούσα να ρωτήσω: “Ποιος, Στις Μέρες Μας, Διαβάζει Ιωάννη Πολέμη;” κι ας μην είναι, ίσως, ευθέως συγκρίσιμοι ο Έλληνας και ο Γερμανός. Τον γνώριζα τον ποιητή από τα χρόνια μου του γυμνασίου. Δικά του, εξ’ άλλου, είναι τα γνωστά (πώς να αρθρώσω πια το “πασίγνωστα”;) “Η Σημαία”, “Τι Είναι Η Πατρίδα Μας”, και το “Το Κρυφό Σχολειό”.

Η αφορμή να ανανεώσω τη σχέση μου με τον ποιητή, και όχι μόνο, Ιωάννη Πολέμη μου δόθηκε όταν την Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014, κατέβηκα στο υπόγειο βιβλιοπωλείο του “Ποθητού”, στην Πλατεία Κάνιγγος, για να αγοράσω ένα βιβλίο. Ως συνήθως, για ένα (βιβλίο) πήγαινα με τέσσερα (βιβλία) έφυγα. Πήγα για το “Πώς Λειτουργεί ο Κόσμος”, του Noam Chomsky, και έφυγα με τα:

1. Η Ομορφιά της Λίστας - Ουμπέρτο Έκο, 15 €

2. Πώς Λειτουργεί ο Κόσμος - Noam Chomsky, 14 €

3. Η Πολιτική Γονιμότητα της Οργής - Χρήστος Γιανναράς,  3 €

4. Ιωάννης Πολέμης - Ποιήματα, 3 €

Ομολογώ ότι αν η τιμή των υπόλοιπων τριών (βιβλίων) δεν ήταν τόσο ελκυστική πιθανότατα δεν θα τα αγόραζα (με εξαίρεση το βιβλίο του Έκο που το ήθελα). Έτσι, με τις προσφορές του καλού βιβλιοπωλείου (ευγενέστατη η Μαρία) απόκτησα τον τόμο των ποιημάτων του ποιητή που περιλαμβάνει δύο ποιητικές συλλογές του, τους “Χειμωνανθούς” (1888) και τα “Αλάβαστρα” (1900).

Το ζήτημα είναι: Πώς αντιμετωπίζει κανείς κείμενα ηλικίας 114 – 126 ετών; Τι έχει μένει το ίδιο από τότε, τι έχει αλλάξει; Πώς μιλούσαν, πώς σκεπτόντουσαν, πώς ερωτευόντουσαν τότε;  Τι από αυτά που ίσχυαν τότε ισχύουν και τώρα. Δύσκολα ερωτήματα, δύσκολες απαντήσεις. Το μόνο σίγουρο ότι και τότε οι άνθρωποι αγαπούσαν, ερωτευόντουσαν, πονούσαν, ευτυχούσαν, προσδοκούσαν. Ας μείνουμε σε αυτό.

Ακολουθούν πέντε ποιήματα τα οποία ξεχώρισα με το άρωμα και την αισθητική της εποχής που γράφτηκαν και αντιπροσωπεύουν:

 

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Σαν είμαι μακρυά σου, χαϊδεμένο μου,

Η ζήλεια με τρελλαίνει και με τυραννεί,

Κι αναστενάζω και φωνάζω σαν τρελλός:

   Καταραμέν΄η ώρα που σ’ αγάπησα,

                          καταραμένη!

 

Μα όταν σε κρατώ μεσ’ στες αγκάλες μου

και το κορμί σου σπαρταρά στα χέρια μου

   από χαρά κι αγάπη πάλι ξεφωνώ:

  Ευλογημέν’ η ώρα που σ’ αγάπησα,

                         ευλογημένη!

AΓΝΩΣΤΟΣ

   Ούτε με γνωρίζεις, ούτε σε γνωρίζω,

που και που μου ρίχνεις μια ματιά γοργή,

  κι όμως σαν με βλέπεις κάποτε νομίζω

      πως δεν μας χωρίζει τίποτε στη γη.

 Αν σου πω πως έρως την καρδιά μου καίει,

 δεν θα το πιστεύσεις όπως κι αν σ’ το πω,

  κι όμως, δεν ηξεύρω, κάτι τι μου λέει,

   -κι ίσως είν’ αλήθεια- ότι σ’ αγαπώ.

    Ούτε με γνωρίζεις, ούτε σε γνωρίζω,

 όμως σαν διαβαίνεις και έτσι με θωρείς,

   δίχως να το ξέρης, κάτι μου χαρίζεις,

     δίχως να το ξέρω κάτι μ’ αφαιρείς. 

 

ΔΥΟ

  Καινούρια αγάπη μυστική

 βρήκες στα στήθη μου φωλιά,

και στην καρδιά μου κατοικεί

 χωρίς να διώξη την παλιά.

    Τέτοια καρδιά τι θα γενή,

που την κτυπούν χίλιες ματιές, που

    ακατάπαυστα πονεί

 γιατί την καίνε δυο φωτιές.

    Έγιν’ ο νους μου καλαμιά

που κάθε αγέρας την προσβάλλει

 κοιμούμαι, σκέπτομαι τη μια,

   ξυπνώ στοχάζομαι την άλλη.

    Μ’ από τις δυο ποια θα χαθή

και ποια η καρδιά μου θα κρατήση;

        Ίσως μία τρίτη θε ναρθή

 κι αυτή τις δυο θε να νικήση. 

 

 ΚΑΡΔΙΑ ΦΤΩΧΗ

    Καρδιά φτωχή, σκυμένη σαν ιτιά,

της ευμορφιάς σ’ εθάμβωσ’ η αχτίδα,

 την έβλεπες μ’ αχόρταγη ματιά

κι’ αγάπησες χωρίς καμιάν ελπίδα.

    -Είν’ η ζωή μας άγρια νυχτιά-

Έτσι προχθές το βράδι πάλιν είδα

Να τριγυρνά στου λύχνου τη φωτιά

μια μυριοπλουμισμένη χρυσαλίδα.

 Αγάπησε τη λάμψη, μα δε φταίει·

Γυρνά, την πλησιάζει, αλλά καίει

 τις γρήγορες φτερούγες της ζωής.

 Καρδιά φτωχή, χωρίς ελπίδα μία,

 είχες και συ την ίδια αδυναμία

 κι αγάπησες φωτιά για να καής. 

 

Ο ΧΡΟΝΟΣ 

Κυλάει ο Χρόνος σαν νερό, τρέχ’ η ζωή σιμά του,

 και σέρνει κάθε μας χαρά στο γοργοκύλημά του,

σβήνουν τα τόσα ονείρατα -του ρόδου χρυσαλίδες       

και στον αγέρα χάνονται χρυσόφτερες ελπίδες.

  Κι ο θάνατος που αθάνατο τον έπλασεν η τύχη

κόβει, θερίζει ανέσπλαχνα ό,τι μπροστά του τύχει.

   Κυλάει ο Χρόνος σαν νερό. Στο γοργοκύλημά του   

  δεν σέρνει μόνο τη χαρά που βρίσκει εδώ κάτου,

  μα παίρνει κάθε λύπη μας, κάθε καημό και πόνο

κι η μαυροφόρ’ απελπισιά βρίσκει γιατρό το χρόνο

 Κι ο Θάνατος καμιά φορά που πόνους δεν πιστεύει

     ενώ θερίζει τη ζωή πόσους καημούς γιατρεύει!

 

   Διάβαινε, Χρόνε, γρήγορα, για χάρη στο γυρεύω

μα σαν θα δης στο πλάι μου την κόρη που λατρεύω

  τότε να κόψης τα φτερά απ’ τα γοργά σου χρόνια

   και συ σαν βράχος να σταθής ακίνητος αιώνια.

 Κι ο Θάνατος όταν θαρθή και δει τον έρωτά μας

Θα λυπηθή, θα σπλαχνισθή, θα φύγη από κοντά μας.

 

Να είσαστε Καλά,

Να διαβάζετε ποίηση

. . . και να την καταλαβαίνετε!

 

Ένα κλικ μακριά οι Bee Gees στο “How Deep Is Your Love” [1977], σύνθεση των Barry  

Gibb, Robin Gibb και Maurice Gibb:

 

 

 13/08/2026