0838. Σήμερα / Αύριο

 

Σήμερα εδώ

Αύριο εκεί 

Ζωή

Από την αρχή

Τύχη αγαθή

Και εδώ

Και εκεί.

Ευχές για έναν Καλό Δεκέμβριο σε όλες και όλους εσάς εκεί έξω. . .

Ένα κλικ μακριά αγαπημένος Dean Martin και “LITTLE OLD WINE DRINKER ME”:

30/11/2012

 

0837. Εφιάλτης

Το έχω σκεφτεί εδώ και καιρό. Να κοιμηθείς στο κρεβάτι σου και να ξυπνήσεις κάπου αλλού. Οπουδήποτε πάνω στη γη. Απρόσμενα. Απροειδοποίητα. Να μη γνωρίζεις που βρίσκεσαι, πόσο κοντά σου υπάρχουν άνθρωποι, τι γλώσσα μιλάνε. Αν θα τα καταφέρεις να επιστρέψεις στον τόπο σου. Και από το ατομικό στο συλλογικό. Ο ένοικοι μια πολυκατοικίας. Ο κάτοικοι μιας πόλης. Όσοι κατοικούν σε μια χώρα. Κοιμούνται και ξυπνάνε αλλού. Εκτός πολυκατοικίας, πόλης, χώρας. Κάτω από δέντρα, πάνω σε βουνά, σε κρεβάτια άλλων, σε κελιά φυλακών, σε κρεβάτια νοσοκομείων. Αλλού γι’ αλλού. Είναι κυριολεκτικά χαμένοι. Τρομοκρατημένοι. Άντρες και γυναίκες. Παιδιά, νέοι και ηλικιωμένοι. Κοιμούνται και ξυπνάνε αλλού. Οπουδήποτε πάνω στη γη εκτός από τη χώρα τους. Οικογένειες, σχέσεις, κοινότητες, διαλυμένες. Το απόλυτο χάος. Ο μέγιστος εφιάλτης. Και πως επωφελούνται οι άλλοι οι, σε κάθε περίπτωση, γείτονες; Κλέβουν, αρπάζουν, εισβάλλουν; Έτσι κι αλλιώς μιλάμε για διαμερίσματα, πόλεις και χώρες δίχως ενοίκους, δίχως κατοίκους. Και αν θέλουμε να το επεκτείνουμε ας υποθέσουμε ότι αυτό συμβαίνει για το σύνολο των κατοίκων της γης. Μια παγκόσμια αντιμετάθεση σωμάτων. Πέφτεις για ύπνο στο κρεβατάκι σου και ξυπνάς, αν είσαι τυχερός, στο κρεβάτι ενός άνετου διαμερίσματος στο κέντρο του Παρισιού. Προσοχή όμως έστω και να μιλάς Γαλλικά θα είναι δύσκολο να συνεννοηθείς. Είπαμε: παγκόσμια αντιμετάθεση. Τα πάντα σε διάστημα μιας, δυο ημερών θα έχουν παραλύσει. Δεν θα υπάρχει άνθρωπος για άνθρωπος στη δουλειά του. Νοσοκομεία, αστυνομικά τμήματα, πυροσβεστικές υπηρεσίες, στρατοί, μέσα μαζικής μεταφοράς, και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε,  δίχως προσωπικό. Πού απευθύνεσαι, ποιον ρωτάς, πώς συνεννοείσαι, πώς επιστρέφεις; Πώς, πρώτο απ’ όλα, επιβιώνεις; Η ανθρωπότητα στο χείλος της καταστροφής και του αφανισμού. Ίσως κάτι τέτοια πρέπει να βάζουμε στο νου μας για να μπούμε σε σκέψεις δεύτερες και να αναθεωρήσουμε τη στάση μας και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις ζωές μας. Γιατί, ανάγκη να το ξαναπώ:

Σαν είδος, πλέον, έχουμε ξεφύγει!

Ένα κλικ μακριά ο Γιώργος Νταλάρας τραγουδά “Το Τσάμικο Τσακίστηκε”, των Μιχάλη Γκανά – Νίκου Αντύπα, από το καινούργιο του άλμπουμ “Τι Θα Πει Έτσι Είναι”.

21/11/2012

0836. Τακτοποιώντας

Πέρασα το Σαββατοκύριακο, 3 και 4 Νοεμβρίου 2012, τακτοποιώντας, κυρίως, βιβλία και ταινίες σε DVD. Μια διαδικασία που πάντοτε μου δίνει ευχαρίστηση και χαρά. Ευτυχώς τα βιβλία που επιθυμούσα τακτοποιήθηκαν στους διαθέσιμους χώρους και υπάρχει και περιθώριο για τα όσα θα ακολουθήσουν. Με τα DVD όμως αντιμετώπισα προβλήματα χώρου και αναγκάστηκα, σε δυο ράφια, να τα διατάξω σε διπλή σειρά. Ο επιπλέον διαθέσιμος χώρος στην περίπτωση των DVD είναι εξαιρετικά περιορισμένος. Με τα μουσικά CD δεν ασχολήθηκα. Βρίσκονται στο υπόγειο και είναι μια χαρά ταξινομημένα και τακτοποιημένα. Ο πειρασμός τώρα είναι άλλος. Το να καταχωρίσω το που βρίσκεται το κάθε βιβλίο. Σε ποια βιβλιοθήκη και σε ποιο ράφι ή ντουλάπι. Με δεδομένο ότι  ήδη διαθέτω μια ενημερωμένη βάση τους, σε MS Access, είναι αρκετά εύκολο αν και, ως συνήθως, χρονοβόρο. Η ιδέα πάντως μου μπήκε και, αν υποτεθεί ότι, μετά από τόσα χρόνια, γνωρίζω τον εαυτό μου, θα το κάνω! Το ίδιο, βεβαίως, είναι καλό να γίνει και με τα DVD για τα οποία επίσης, το μαντέψατε;, υπάρχει βάση (πάντα σε MS Access). Όσο αφορά το περιεχόμενο των ραφιών είναι εύκολο. Φωτογραφίζεις και καταγράφεις. Με τα ντουλάπια είναι, βεβαίως, δυσκολότερο. Να μας έχει ο Θεός Καλά και όλα γίνονται. Το μόνο σίγουρο ότι στην εποχή της μεγάλης λιτότητας, που πλέον βιώνουμε, έχω στη διάθεση μου αρκετά βιβλία, ταινίες και μουσική για να καλύψω, ας πούμε, τουλάχιστον τα επόμενα δέκα – δεκαπέντε χρόνια. Μετά, βλέπουμε! Θα έχουν, αποχωρήσει, ελπίζω, και τα 300 μπουμπούκια ανωτέρας υποστάθμης που σήμερα μας . . . (βάλτε ότι επιθυμείτε) και όλα θα είναι, ελπίζω και πάλι, καλύτερα!

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

Ακολουθούν φωτογραφίες βιβλιοDVDθηκών:

Ένα κλικ μακριά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο επίκαιρο “Δελτίο Των 8” σε μουσική του ίδιου και στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου:

08/11/2012 

0835. Δεν Θέλω

Δεν θέλω να κλείσει ο Οκτώβριος με δυο μόνο εγγραφές στο e-ημερολόγιο αυτό. Μακάρι να υπήρχε η διάθεση, γιατί όποιος το επιθυμεί χρόνο βρίσκει, για πέντε και για δέκα εγγραφές το μήνα. Δυστυχώς δεν υπάρχει. Πατάω, το διάστημα αυτό, σε δυο βάρκες και μέχρι να καταλήξω στη μία, που έχω επιλέξει, δοκιμάζομαι. Ευτυχώς, όπως έγραψα και στην προηγούμενη εγγραφή, μέσα στο Νοέμβριο ελπίζω το ζήτημα, αυτό . . . με τις βάρκες, να διευθετηθεί.

Όσο αφορά το ταξίδι στη Δυτική Μακεδονία όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Άνοδος μέσω Λαμίας, Δομοκού, Καλαμπάκας, Καρδίτσας και Εγνατίας οδού. Κάθοδος μέσω Βέροιας και Τεμπών. Με παρέα καλών συναδέλφων πέρασα καλά και είχα και την ευκαιρία να επισκεφθώ και τόπους όπου έζησα και εργάστηκα. Ένα απρόσμενα ευχάριστο διάλειμμα, λοιπόν, στην γκρίζα καθημερινότητα που τελευταία με περιβάλλει.

Έτσι, απλά, οι εγγραφές του Οκτωβρίου έγιναν τρεις κι εγώ σας εύχομαι ένα Καλό βράδυ και μια Υπέροχη εβδομάδα. Να προσέχετε, να αντιστεκόσαστε, να αγαπάτε τον εαυτό σας!

Αφιτά!

Ένα κλικ μακριά: Gary Moore και “Empty Rooms”

28/10/2012

0834. Επιστροφή Στις (Επαγγελματικές) Ρίζες

Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη επαγγελματικό ταξίδι στη Δυτική Μακεδονία. Εκεί όπου έζησα και εργάστηκα τη χρονική περίοδο 1983 – 1992. Καλά ήτανε, καλά πέρασα. Επιστροφή στις, επαγγελματικές, ρίζες λοιπόν. Ευτυχώς ακόμα υπάρχουν συνάδελφοι του τότε τους οποίους πάντοτε χαίρομαι να συναντώ και να συναναστρέφομαι. Θα πάμε και θα επιστρέψουμε οδικώς. Να είναι καλά ο Φ. που το πρότεινε μιας και τα αεροπορικά ταξίδια δεν είναι το καλύτερό μου. Ελπίζω και εύχομαι όλα να πάνε καλά, οι προγραμματισμένες συναντήσεις μας να ολοκληρωθούν με επιτυχία και να επιστρέψουμε χαρούμενοι στη βάση μας.

Εδώ θα με περιμένουν υποχρεώσεις και δουλειές. Το Μέγα Project Δ. έχει μπει πλέον στην τελική του φάση. Ελπίζω σε ένα μήνα περίπου να έχει ολοκληρωθεί. Κι ακόμα περισσότερο ελπίζω να αποδειχτεί ότι έκανα την σωστή κίνηση. . .

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

Ένα κλικ μακριά αγαπημένη Πέγκυ Ζήνα και “Σου Χρωστάω Ακόμα Ένα Κλάμα” των Γιώργου Σαμπάνη – Νίκου Μωραΐτη.

20/10/2012

0833. Μια Γάτα Στην Τ47

Πριν από λίγες μέρες. Απογευματάκι. Φτάνω στην Τ47. Στο χέρι κρατώ μια σακούλα παντοπωλείου (βαρβαριστί: Supermarket). Μέσα στη σακούλα η Canon 600D στη θήκη της. Με το που ανοίγω την αυλόπορτα και μπαίνω την βλέπω στα αριστερά μου. Στο μπαλκόνι του Α΄ ορόφου βγαίνει ο Μ.. Του κάνω νόημα να μη μιλήσει. Βγάζω την Canon από τη σακούλα και τη θήκη της. Την βάζω στο “on”. Την στρέφω προς αυτήν. Προλαβαίνω να τραβήξω τρεις φωτογραφίες. Όταν σκοπεύω για την τέταρτη μου στρέφει την πλάτη και νωχελικά αποχωρεί. Είναι νέα και όμορφη. Το ένα της μάτι είναι πράσινο. Το άλλο μπλε. Μια πριγκίπισσα. Από τις τρεις φωτογραφίες που τράβηξα η καλύτερη είναι η δεύτερη. Την παραθέτω:

Ένα κλικ μακριά η Αρλέτα τραγουδά την κλασσική “Σερενάτα” των Λάκη Παπαδόπουλου – Μαριανίνας Κριεζή. 

07/10/2012 

0832. Από την Α στην Τ και Όχι Μόνο

Έχω κολλήσει, εκεί που έχω κολλήσει. Μια κατάσταση που, τις μέρες αυτές τουλάχιστον, χωράει στη σιωπή. Αποδέχομαι το Status Quo. Αυτό είναι όλο.

Οι μέρες περνάνε. Οι εργασίες συνεχίζονται. Καινούργιες δαπάνες εμφανίζονται. Προσπαθώ για το καλύτερο με τους πόρους που υπάρχουν. 

Όλα μοιάζουν και είναι δύσκολα. Είναι η συλλογική ανημποριά, το μούδιασμα, η κατάθλιψη. Και όμως, για πολλούς ισχύει το “Business as usual”.  Πώς το αντέχουν, πώς το μπορούν, μυσιτήριο μέγα. Χαζοχαρούμενοι σε έναν κόσμο που αποδιοργανώνεται. Ίσως είναι μια κάποια λύση αλλά όχι αυτό που χρειάζεται.

Βυθίζομαι. Στις σκέψεις. Στο εαυτό μου. Σε αυτό που έρχεται. Σε αυτά που θα μείνουν πίσω. Δεν προσπαθώ να αλλάξω. Προσπαθώ να βελτιστοποιήσω αυτό που είμαι. Προσπαθώ να βρω ενέργεια για απαραίτητες και αναπόφευκτες πράξεις και κινήσεις.

Οι μέρες περνάνε. . .

30/9/2012

0831. Συνεχίζεται

Μια δύσκολη εβδομάδα, η προηγούμενη, πέρασε. Μια εβδομάδα κατά την οποία έγιναν αρκετά για την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας που συνεχίζεται. Έμεινε η κόπωση και όχι κατ’ ανάγκη του σώματος.

Βρίσκομαι σε μια κατάσταση που δεν επιθυμώ να εξηγήσω τίποτα και σε κανέναν. Αντιθέτως. Διακαώς επιθυμώ να γίνω ασαφής, σκοτεινός, γιατί όχι;, μια φορά στη ζωή μου ασυνεπής. Όχι τόσο στα έργα όσο, επιτέλους, στα λόγια. Άλλα θέλω να ξεστομίζω και άλλα στο βάθος να εννοώ. Θέλω να αφήνω διαστήματα σιωπής, υπονοούμενα, διφορούμενα, μισοτελειωμένες φράσεις. Θέλω ο απέναντι να προβληματιστεί, να διανύσει αποστάσεις, να κάνει υποθέσεις, να την πατήσει, να επανακάμψει, να με βρει και να με αποκαλύψει. Θέλω να είμαι σκέτος ο εαυτός μου με την ηλικία, τα βιώματα, τις παραξενιές μου. Θέλω τα 1+1 μου άθικτα στις θέσεις τους. Δεν θέλω να επιμένω, δεν θέλω να διεκδικώ τίποτα που να είναι πιο μακριά από το άπλωμα του χεριού μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτούμαι, αδιαφορώ ή υποχωρώ. Σημαίνει απλά και μόνο ότι βαρέθηκα, κουράστηκα, απαύδησα. Δίνω έτσι χρόνο στον εαυτό μου και ευκαιρίες στους απέναντι. Να πουν, να πράξουν, να δείξουν. Να πληρώσουν και αυτοί το κόστος της επιμονής, της υπομονής, της συνέπειας. Όσο η βάρκα δεν κινδυνεύει να τσακιστεί στα βράχια δεν επιθυμώ να απλώσω τα χέρια μου στα κουπιά. Θέλω να συντομεύσω, κατά το δυνατόν, το χρονικό διάστημα ανάμεσα στο σήμερα και το σημείο που θα σημάνει την καινούργια, δική μου, αρχή. Αυτό, το παλεύω.

Ένα κλικ μακριά ο Χάρης Μακρής τραγουδά “Πες Μου Ποιος Μπορεί” σε στίχους Ηλία Κατσούλη και μουσική Μιχάλη Κουμπιού.

25/09/2012

0830. Φάσεις

Τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη η φάση της αποδήμησης, του χάους. Θα ακολουθήσει αυτή της οργάνωσης, της δημιουργίας του κόσμου. Η τελική φάση είναι αυτή της εγκατάστασης, της ενδοσκόπησης, της ανασυγκρότησης.

Κάθε φάση με τις δυσκολίες, τις ευκαιρίες, τις λύπες, τις χαρές και τις χάρες της. Τις αφήνω να έρχονται. Να διαδεχτούν η μία την άλλη. Συμπλέω, αισθάνομαι, ζω, διδάσκομαι. Πληρώνω τις επιλογές μου.

Ο καιρός τα γιατρεύει όλα. Κλείνει τις πληγές. Αμβλύνει τα δυσάρεστα. Θεραπεύει. Του δίνω το λόγο. Τον αφήνω να κάνει τη δουλειά του. Τον εμπιστεύομαι. 

Ελπίζω.

17/09/2012

0829. Κλίμακα

Τελικά τα κατάφερα! Σε συνεννόηση με τον ευγενέστατο κ. Φ. του Φορέα Ανάπτυξης Ανθρώπινου και Κοινωνικού Κεφαλαίου “Κλίμακα” έδωσα για ανακύκλωση έναν μεγάλο όγκο βιβλίων και περιοδικών και τρεις συσκευές τηλεόρασης. Το “υλικό” είχα αρχίσει να το συγκεντρώνω ήδη από τον Δεκέμβριο του 2011, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία που ακολουθεί:

Στη συνέχεια ήρθε και το Μέγα Project Δ. και το πράγμα “αγρίεψε”! Αποτέλεσμα ήταν να συγκεντρωθεί τελικά, στην Τ47, ο όγκος υλικών που βλέπετε:

   

Στη φωτογραφία δεν περιλαμβάνεται η ογκώδης συσκευή τηλεόρασης SONY KV 32-FX 66E [32"] και η βάση της (συνολικού βάρους 70 κιλών περίπου) που επίσης δόθηκαν για ανακύκλωση. Τα περιοδικά ήταν κυρίως σχετικά με Η/Υ τα οποία συγκέντρωνα από την δεκαετία του ’80 (κυρίως Personal Computer World, Computer Για Όλους και ΡΑΜ) και από τα οποία επιλεκτικά κράτησα κάποια τεύχη (κυρίως τα 10 - 12 πρώτα). “Έδιωξα”, επίσης, και γύρω στα 35 τεύχη του περιοδικού “JAZZ & ΤΖΑΖ”.

Αρκετά από τα βιβλία αφορούσαν επίσης Η/Υ. Κάποια από τα βιβλία ίσως βρουν τη θέση τους σε μια βιβλιοθήκη που έχει δημιουργήσει η “Κλίμακα”. Από το να τα έδινα για πενταροδεκάρες σε κανένα επιτήδειο προτίμησα χίλιες φορές να τα δώσω εκεί που τα έδωσα. Όσο τόπο και να πιάσουν για εμένα θα είναι, ψυχικό, κέρδος.

Να μας έχει ο Θεός Καλά!. . .

Ένα κλικ μακριά: Αγαπημένη Κωνσταντίνα και “Έρχομαι” (του Φοίβου!).

12/09/2012

0828. Τώρα Που

Τώρα που η διαδικασία ξεκίνησε και όλα έχουν πάρει το δρόμο τους. Που πρέπει, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις. Που πρέπει να αποκτηθούν καινούργιες δεξιότητες. Που αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο - που θα αλλάξει  ο τρόπος που σε βλέπει ο κόσμος. Που πρέπει να αποφασίσεις τι θα κρατήσεις, τι θα πετάξεις. Που λεπτομέρειες πολλές πρέπει να ταξινομηθούν και να αξιολογηθούν για να υπάρξει συντονισμός και να δρομολογηθούν διαδικασίες. Τώρα που βρίσκεσαι να εξετάζεις την πορεία της μέχρι εδώ ζωής σου. Να κάνεις σχέδια για τη συνέχεια της. Που θεωρίες εφαρμόζονται στην πράξη. Που μετράς τις δυνάμεις και τις δυνατότητες σου. Την πιο δύσκολη εποχή για τέτοιου είδους αποφάσεις και κινήσεις. Τώρα που ακόμα και η ελπίδα δυσκολεύεται να σηκώσει κεφάλι. Τώρα! Είναι η στιγμή να πατήσεις γερά και να προσπαθήσεις για το του Μάρκου Αυρήλιου:

-  Τήρησον ουν σεαυτόν απλούν, αγαθόν, ακέραιον, σεμνόν, άκομψον, του δικαίου φίλον, θεοσεβή, ευμενή, φιλόστοργον, ερρωμένον προς τα πρέποντα έργα.

Η . . . φιλοσοφία βοηθός!

Καλό Σεπτέμβριο!

Από το εξαιρετικό διπλό “Dantis Hits” (sic) του Χρήστου Δάντη, βεβαίως, και με ένα (αριστερό) κλικ, μπορείτε να ακούσετε το: “Κομμάτια”, σε μουσική Χρήστου Δάντη και στίχους Σάββα Αξιώτη.

31/08/2012

0827. Στους “Φακίρηδες”

Όταν, σήμερα, φτάσαμε στους “Φακίρηδες”, όμως ονομάζω την μικρή παραλία στο Καβούρι όπου κολυμπάμε, λίγο πριν τις οκτώ και μισή, βρισκόταν ήδη εκεί. Ο μισός μέσα στο νερό, δροσιζότανε. Ασπρόμαυρος, κάτισχνος με χαρακτηριστικά, θα έλεγα, λεπτά, ευγενικά, “σοφιστικέ”. Ράτσας. Αποθέσαμε και βουτήξαμε. Μέσα από τη θάλασσα τον έβλεπα να τριγυρνά στην παραλία. Με περισσή διακριτικότητα περιφερότανε ανάμεσα σε πετσέτες και ομπρέλες. Κολυμπούσαμε. Η Μ. βγήκε πρώτη. Την είδα που προσπαθούσε να τον προσεγγίσει. Ήταν υπερήφανος και τρομαγμένος. Έμοιαζε να δυσκολεύεται να πιστέψει ότι το χέρι που του απλωνότανε δεν ήταν για να τον χτυπήσει. Με τα πολλά πήρε το πρώτο μπισκότο που του πέταξε η Μ. Ακολούθησαν και άλλα. Όταν βγήκα από το νερό τον βρήκα στο ενάμιση μέτρο από την Μ. η οποία εξακολουθούσε να του πετά μπισκότα. Δεν ήταν ότι το καλύτερο αλλά η Μ. δεν είχε κάτι άλλο. Ξάπλωσα στην πετσέτα μου. Με κοίταζε ανήσυχος. Του είχα, προφανώς, χαλάσει την ατμόσφαιρα. Έτρωγε τα μπισκότα του και με παρακολουθούσε. Κάποια στιγμή εκδηλώθηκε! Άρχισε να με γαβγίζει. Όταν του πρόσφερα το μισό μου κουλούρι με ζαμπόν και τυρί φιλαδέλφεια με κοίταξε με διαφορετική ματιά. Του είχα προσφέρει κάτι καλύτερο από μπισκότα με ζάχαρη. Βγήκε και η Δ. και ο φίλος μας έφαγε και κουλουράκι σκέτο. Με περισσή αξιοπρέπεια έσκυβε και μάζευε με τη γλώσσα ότι του πετούσαμε. Μια κυρία παρουσιάστηκε με ένα αδειανό κεσεδάκι γιαουρτιού και έτσι μπορέσαμε και του δώσαμε και λίγο νεράκι. Κάποιοι, ευτυχώς οι λιγότεροι, τον κοιτούσαν με μισό μάτι, άλλοι προσπαθούσαν να του πιάσουν κουβέντα. Ακούστηκαν, βεβαίως, και μερικά “ξου”. Πήρα τη μηχανή που η Δ. χρησιμοποιεί για τις υποβρύχιες φωτογραφίσεις της και τον φωτογράφισα. Με τα πολλά και αφού μια πέτρα, από το πουθενά, εκτοξεύτηκε εναντίον του ο φίλος μας αποχώρησε. Ήταν η ξεχωριστή νότα του πρωινού μας. Αξιοπρεπής, κάτισχνος και προφανώς, κακοποιημένος και εγκαταλελειμμένος. Είχε ο φουκαράς περάσει και καλύτερες εποχές μα τώρα ήρθαν τα δύσκολα. Γι’ αυτόν και για όλους τους κάτοικους της χώρας. Το παλεύει, όμως. Με αξιοπρέπεια και ηρεμία. Σήμερα βρέθηκαν μπισκοτάκια και κουλουράκια. Αύριο, ποιος γνωρίζει;

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά! Καλή Εβδομάδα!

Και ποιο τραγούδι ταιριάζει στην περίπτωσή του; Ιδού η απορία!

Ένα κλικ μακριά: “Me And You And A Dog Named Boo” από τους Lobo:

 19/08/2012

0826. Εναρκτήριο Λάκτισμα

Δόθηκε. Εχθές, στις 19:35. Ξεκινάμε!

14/08/2012

0825. Καραγκιοζιλίκια

Με τη μία χερούκλα κόβουν. Με την άλλη αρπάζουν. Από όπου μπορούν. Όσο μπορούν. Το άλλοθι τους; “Δεν θα θιγούν χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι!”. Το λένε και γεμίζει το στόμα τους! Θεωρούν ότι κάνουν κατόρθωμα μέγα. Όλοι οι άλλοι, μισθωτοί και συνταξιούχοι, είναι, για τα μούτρα τους, κάτι μεταξύ απατεώνων, χαραμοφάηδων, λαμόγιων και θεοτούμπηδων. Οι φοροφυγάδες μια ζωή στο απυρόβλητο. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι περισσότεροι από όσοι χρειάζονται, λένε κάτι με γραβάτες κύριοι, αλλά το κράτος, αυτό που λέμε κράτος στην Ελλάδα, τέλος πάντων, δεν λειτουργεί. Παράδειγμα; Μόλις τώρα καταφέρανε, με τα πολλά, να μας στείλουν το ΕΤΑΚ του 2009 μπας και μαζέψουνε κανένα ευρουλάκι και βουλώσουν κανένα στόμα υπαλληλίσκου της τρόικας. Από την άλλη, όμως, κλαψουρίζουν για το χάλι του κρατικού μηχανισμού που είναι σαφέστατα δημιούργημά τους.  Αλλά ας ξαναγυρίζουμε σε μισθωτούς και συνταξιούχους. Όλοι αυτοί, λοιπόν, που τολμούν να αμείβονται για την εργασία, που πρόσφεραν ή προσφέρουν, και οι αμοιβές τους, για να μη ξεχνιόμαστε, καταγράφονται, με ποσά πάνω από αυτά που ορίζουν το όριο της πείνας είναι καταδικαστέοι. Πως τολμούν! Ότι περισσεύει οι σοφοί κυβερνώντες το κόβουν. Σοσιαλισμός του κώλου. Όλοι ίσοι στην εξαθλίωση. Μέχρι όλοι οι Έλληνες να γίνουν χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι δίχως αξιοπρέπεια, δίχως όνειρα, δίχως ζωή. Διότι το γκουβέρνο δεν έχει, δε βγαίνει! Χρόνια πολλά αντεθνικής και εγκληματικής διαχείρισης των οικονομικών και του κράτους από, εκλεγμένους ή μη, γραβατάκηδες, ακαμάτηδες, ανίκανους, τενεκέδες και εαυτούληδες, και τώρα ζητάνε τα ρέστα από τα θύματα. Τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Τους κουνάνε το δάχτυλο. Τους υποχρεώνουν να σώσουν, με το έτσι θέλω τους,  το σάπιο σύστημα που δημιούργησαν και υπηρέτησαν. Η εύκολη λύση. Μια ζωή στη χώρα αυτή άλλοι τρώνε και άλλοι πληρώνουν. Τα αστροπελέκια της εξουσίας έχουν γίνει εξπέρ στη διαίρεση και την αφαίρεση, έχουν ξευτιλίσει τα οικονομικά μαθηματικά. Δεν έχει σημασία τι εισφορές έδινες μια ζωή για τη σύνταξη και το εφάπαξ σου. Όχι! Σημασία έχει τι ψίχουλα περισσεύουν στα κρατικά ταμεία. Από αυτά θα βολευτείς ελληνάκο και να είσαι και ευχαριστημένος. Γιατί έχεις μια δημοκρατικά εκλεγμένη τριαξονική κυβερνησάρα προσανατολισμένη στην “ανάπτυξη”, και εδώ γελάνε, και είσαι και στο ευρώ. Όχι παίζουμε! Ο φασισμός των οριζόντιων περικοπών και ο ίσος ή και μεγαλύτερος της “αναδρομικής ισχύος”. Η διαστροφή στην πράξη. Η αποθέωση της κρατικής αδικίας, ο εξευτελισμός του περί δικαίου αισθήματος. Όλοι ίσοι στην εξαθλίωση. Τι πάει να πει εργάτης και τι πάει να πει Διευθυντής; Τι διαφορά έχει να διαχειρίζεσαι πενταροδεκάρες από το να διαχειρίζεσαι εκατομμύρια; Τι πάει να πει σπούδασα; Τι πάει να πει υπηρετώ επί τριάντα χρόνια; Όλοι άνθρωποι είμαστε. Όλοι ίσοι. Πάρε λοιπόν, τις πενταροδεκάρες σου και βούλωσέ το. Δεν έχουμε, δεν βγαίνουμε. Κόψτε. Κόψτε. Κόψτε. Αναδρομικά, οριζοντίως, καθέτως και πλαγίως. Να δώσουμε τα χρωστούμενα, να αποκτήσουμε και πάλι “πρόσωπο” σαν κράτος. Ελληνίδες και Έλληνες και κυρίως οι νέοι δεν έχουν καμιά ανάγκη. Εξάλλου τόση σοσιαλιστική εκπαίδευση περί λιτότητας και μαγικών οικονομικών μαθηματικών τους έχουν κάνει. Δεν έχει την παραμικρή σημασία τι σπούδασες, πόσο δούλεψες, τι εισφορές σου παρακράτησαν και τις έφαγαν. Το μόνο που έχει σημασία, μερμηγκάκι Έλληνα, είναι τα ψιχουλάκια των κρατικών ταμείων. Από αυτά έχεις λαμβάνειν και να είσαι και ευχαριστημένος!

Μήπως ήρθε ο καιρός, σε αυτή την ευλογημένη χώρα, να εξετάσουμε πόσο κάνει ένα + ένα; 

Ένα κλικ μακριά: Σταύρος Λογαρίδης και "Μανούλα Ελλάς".

06/08/2012

0824. Θέλω να Πετάξω!

Το ομολογώ! Θέλω να πετάξω ένα σωρό αντικείμενα που πλέον δεν χρησιμοποιώ και, κυρίως, δεν προβλέπεται να χρησιμοποιήσω, και πάλι διστάζω. Καταλαβαίνετε! Ακόμα μια φορά, κάθε τέτοια εποχή, το Project Δήμητρα επανεκκινεί. Επιτίθεμαι σε ντουλάπια και συρτάρια, σε ντοσιέ και σε πάκα χαρτιών, σε CD και DVD, σε αντικείμενα κάθε φύσης! Εξετάζω, διαχωρίζω, ξύνω το πηγούνι. Αυτό το χρειάζομαι; Θα το χρειαστώ; Μου είναι απαραίτητο; Μπορώ, αν το χρειαστώ, να το ξαναβρώ; Τέτοια ερωτήματα. Αμείλικτα! Ακόμα και για τους παλιούς λογαριασμούς κινητής και σταθερής τηλεφωνίας προβληματίστηκα. Τελικά, το αποφάσισα! Θα τους πετάξω! Επειδή όμως είμαι αυτός που είμαι καταχώρισα τα βασικά μεγέθη τους και σε ένα αρχείο Excel (αχρείαστο να είναι)! Δυσκολεύομαι. Έχω ένα σωρό, μεγάλο σωρό!, από πλαστικές θήκες CD, μου πιάνουν χώρο, σκονίζονται και δεν κάνω μια έτσι να τις πετάξω. Μου λείπει το κουράγιο! Με κυνηγάει αυτό το του Βαλερί:

Συγκρατώ εκείνο που θέλω. Αλλά η δυσκολία δεν είναι εδώ. Είναι να συγκρατήσω εκείνο που θα θελήσω αύριο!. . Γύρεψα ένα κόσκινο μηχανικό. . .

[“Η Βραδιά με τον κ. Τεστ” σε μετάφραση του Γ. Σεφέρη].

Ψάχνω κι εγώ το κόσκινό μου και, όσο ψάχνω, όλο και κάτι πετάω. Λίγο σήμερα, λίγο αύριο, μαζεύεται το πράγμα. Και πρέπει οπωσδήποτε να μαζευτεί μιας και, όπως ήδη έγραψα στην προηγούμενη εγγραφή, το μέγα Project Δ. έρχεται! Είναι αλληλένδετα τα δυο Project. Το Μέγα και το άλλο. Χρειάζομαι χώρο, ηρεμία και . . . προδέρμ! Πραγματικά θέλω να απαλλαγώ από τα μη απαραίτητα. Εκεί που δυσκολεύομαι είναι στον ορισμό. Φιλοσοφικό, λοιπόν, το ερώτημα. Τι το απαραίτητο, τι το μη απαραίτητο και τι τ’ ανάμεσό τους; Εδώ σας θέλω! Φτιάχνω τις στοίβες μου, ντανιάζω, ξεχωρίζω για σκουπίδια ή ανακύκλωση και κάτι με τρώει. Ότι έχω στην κατοχή μου το αγαπάω! Αυτό είναι! Ανάγκη να, ταχέως, ξεαγαπήσω. Να, επιτέλους, πετάξω! Καλοκαιράκι, δύσκολοι, γενικώς και ειδικώς, καιροί, για πολλοστή φορά Project Δήμητρα και . . . ο Θεός βοηθός!

Προσπαθώ!

Ένα κλικ μακριά “Go Your Own Way” από τους Fleetwood Mac και το εξαιρετικό άλμπουμ τους “Rumors”.

25/07/2012

0823. Έρχεται!

Αναπόφευκτο, καθοριστικό, πρωτόγνωρο, ψυχοφθόρο, βασανιστικό, δύσκολο, απαιτητικό, ανατρεπτικό αλλά και απίστευτα ελπιδοφόρο:

Το Μέγα Project Δ.: Έρχεται!

Για δεύτερη φορά, και πάντα ένα κλικ μακριά, Sly and The Family Stone και “Stand” ως εξής:

Stand

In the end you'll still be you
One that's done all the things you set out to do
Stand
There's a cross for you to bear
Things to go through if you're going anywhere
Stand
For the things you know are right
It’s the truth that the truth makes them so uptight
Stand
All the things you want are real
You have you to complete and there is no deal
Stand. stand, stand
Stand. stand, stand
Stand
You've been sitting much too long
There's a permanent crease in your right and wrong
Stand
There's a midget standing tall
And the giant beside him about to fall
Stand. stand, stand
Stand. stand, stand
Stand
They will try to make you crawl
And they know what you're saying makes sense and all
Stand
Don't you know that you are free
Well at least in your mind if you want to be

20/07/2012

0822. “Καινούρια συγνώμη”

Μια φράση, δύο λέξεις, ένα γράμμα. Ένα γράμμα που (μου) λείπει δύο φορές. Το γράμμα γάμμα.  Κάθε φορά που βλέπω έτσι γραμμένες, τις δύο του τίτλου, λέξεις εκνευρίζομαι. Μου λείπει το γάμμα! Βλέπω “καινούριος, καινούρια. . .” και θυμάμαι τον μακαρίτη τον πατέρα μου. Τον πατέρα μου, γεννημένο στη Χίο, από τον οποίο είχα μάθει ότι αυτούς “που δεν τα είχαν τετρακόσια” στο νησί τους αποκαλούσαν “ούριους”. Βλέπω λοιπόν το επίθετό μας δίχως το γάμμα και συνδυάζω. Τα λεξικά βεβαίως τη δέχονται την έλλειψη. Πάει, λοιπόν, το ωραίο γάμμα, το οποίο, παρεμπιπτόντως, στο προφορικό λόγο ακούγεται, το έφαγε και αυτό “η εξέλιξη της γλώσσας” και συνεκδοχικά “η ευκολία” και η αδιαφορία για ότι μέσα από τους αιώνες κληρονομήσαμε.

Παρόμοια περίπτωση και η “συγνώμη”. Εδώ, προφανώς, στον προφορικό λόγο το δεύτερο γάμμα δεν ακούγεται και έτσι ο εξοστρακισμός του, αρχικά από τους “ακουστικούς” τύπους, ήταν αναμενόμενος.

Να το ξαναγράψω: Δεν είμαι φιλόλογος. Απλώς κάποια πράγματα με ενοχλούν. Τόσο, που να μοιράζομαι την ενόχληση μαζί σας. Κορυφαία, βεβαίως, παραμένει, όχι η ενόχληση αλλά η οργή από το εμετικό και καθιερωμένο πλέον “αποκατάσταση της βλάβης” των ανελλήνιστων.

Αντιγράφω από το Λεξικό, της πράγματι, κοινής Νεοελληνικής:

Αναζήτηση για: καινούργιος

Η αναζήτηση δεν επέστρεψε κανένα αποτέλεσμα.

Βεβαιωθείτε για την ορθογραφία των λέξεων που αναζητήσατε ή δοκιμάστε μια αναζήτηση με λιγότερο αυστηρά κριτήρια.

καινούριος -α -ο [kenúrjos] Ε4 : 1α. που έχει πρόσφατα κατασκευαστεί ή αγοραστεί. ANT παλιός₂: Aγόρασα καινούρια παπούτσια / έπιπλα. Tο διαμέρισμα / το αυτοκίνητο είναι καινούριο. Ο κουμπάρος μου προτίμησε να αγοράσει καινούριο αυτοκίνητο. ANT μεταχειρισμένο. Kαινούριες πόλεις, νέες. ANT παλαιές. || που δεν έχει ακόμη χρησιμοποιηθεί, αν και δεν έχει κατασκευαστεί ή αγοραστεί πρόσφατα: Έχω φυλαγμένα πολλά καινούρια σεντόνια. ΠAΡ Kαινούριο είναι το κόσκινο, ψηλά είναι κρεμασμένο. Kαινούριο κοσκινάκι* μου και πού να σε κρεμάσω. β. που δεν έχει υποστεί μεγάλες φθορές, αν και έχει χρησιμοποιηθεί αρκετά: Aυτοκίνητο δέκα ετών που όμως διατηρείται καινούριο. 2. ΣYN νέος. α. για πνευματική δημιουργία που έχει πρόσφατα ολοκληρωθεί: Ο καλλιτέχνης θα εκθέσει την καινούρια δουλειά του. Φέτος εκδόθηκαν πολλά καινούρια βιβλία. β₁. για κτ. που διαδέχεται κτ. άλλο: Ο ~ χρόνος. ANT παλιός. H καινούρια μέρα. ANT περασμένη. β₂. για κπ. που διαδέχεται κπ. άλλον ή που πρόσφατα έχει ενταχθεί σε ένα σύνολο. ANT παλαιός: Ο ~ δήμαρχος. H καινούρια κυβέρνηση. ~ καθηγητής / μαθητής. Είναι ~ στη δουλειά και δεν έχει πείρα. ANT παλιός. γ. για κτ. που παρουσιάζεται για πρώτη φορά και που έχει συνήθ. χαρακτήρα ανανεωτικό, πρωτοποριακό: Kαινούριες συνήθειες. Kαινούρια προγράμματα. H αντιπολίτευση παρουσιάζεται με καινούριο πρόσωπο. H ψυχανάλυση άνοιξε καινούριους δρόμους στην ψυχιατρική. || για χρονική περίοδο κατά την οποία εμφανίζονται νέες καταστάσεις και εγκαταλείπονται οι παλαιότερες μορφές ζωής: Mε την πρώτη εκτόξευση πυραύλου, εγκαινιάστηκε μια καινούρια εποχή. Aποφάσισε να αρχίσει μια καινούρια ζωή. Aς κάνουμε μια καινούρια αρχή.

[μσν. καινούριος < ελνστ. καινούργιος ( [-rjιos > -rjos] με αποβ. του ημιφ. ύστερα από το ουρανικό σύμφ.) (< αρχ. καινουργής, αναλ. προς τα ζευγάρια καθαρός - καθάριος, ὀρθός - ὄρθιος)] 

συγγνώμη η [siŋγnómi] & (προφ.) συγνώμη η [siγnómi] Ο30α : η συγκατάθεση, η επιείκεια που ζητάει κάποιος για να του συγχωρεθεί ένα σφάλ μα που διέπραξε, μια άπρεπη ή άστοχη ενέργεια ή συμπεριφορά: Zητώ ~. Kατάλαβε το λάθος του και ζήτησε ~. Aπαιτώ να μου ζητήσει ~. || απόλυτα (με παράλειψη του ρ. ζητώ) συγγνώμη, συγχωρήστε με: ~, δεν το ήθελα. ~, που σας ενοχλώ. ~, αν σας κούρασα. ~, δεν εννοούσα αυτό. || ευγενικός τρόπος για να αποταθούμε σε κπ.: ~, κύριε, σας έπεσαν τα τσιγάρα. ~, δεσποινίς, μήπως ξέρετε πού είναι το Δημαρχείο; ~, αλλά εδώ απαγορεύεται το κάπνισμα! || (δίκ.) άτυπη δήλωση βούλησης, με την οποία κάποιος συγχωρεί κπ. άλλο για ένα παράπτωμα που διέπραξε και αίρει τις νομικές συνέπειες.

[λόγ. < αρχ. συγγνώμη `επιείκεια, συχώρεση΄ & σημδ. γαλλ. pardon· απλοπ. του συμφ. συμπλ. [ŋγn > γn] για διευκόλυν ση της άρθρ.] 

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

 

Ένα κλικ μακριά Χάρης και Πάνος Καστσιμίχας στο πανέμορφο “Χίλια Γράμματα” των Δημήτρη Ζμπέκου και Γιώργου Σαρρή (των Ζιγκ Ζαγκ παρακαλώ):

12/07/2012