Η αρχή έγινε με την Mercedes-AMG GT3. Ακολούθησε μία Ferrari 488 GT3, εχθές, Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018, και μία Porsche 919 Hybrid,
σήμερα, Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018. Το γνωστό σκηνικό. Νεράκι, καφεδάκι, καλή
διάθεση και 2 + 2 ώρες ξεγνοιασιάς.
Και πάλι ένα προβληματάκι με τα αυτοκόλλητα, ομολογώ, το είχα. Κουτσά -
στραβά τα έβαλα πάντως και το αποτέλεσμα δεν είναι, τουλάχιστον, απογοητευτικό!
Θα ακολουθήσουν, το άλλο Σαββατοκύριακο μάλλον – έτσι που πήρα φόρα, η Ford Mustang
Fastback του 1968 και η McLaren EN 720Sτα κουτιά των οποίων αντικρίζω απέναντί μου.
Με πέντε αυτοκίνητα, ή αυτοκινητάκια – αν προτιμάτε, από τη σειρά Speed Champions της Lego νομίζω ότι μπορούμε, πλέον, να αρχίσουμε να μιλάμε για συλλογή. Το ζήτημα,
βεβαίως, είναι τι να την κάνεις τη συλλογή αν δεν μπορείς να την εκθέσεις και
να την απολαύσεις; Το μελετάω το ζήτημα. Κάτι έχω βρει στο ΙΚΕΑ (Billy/Oxberg,
βιβλιοθήκη με γυάλινες
πόρτες) και θα το ψάξω.
Φρόντισα και πάλι να βγάλω φωτογραφίες, από τα πριν
κατά τη διάρκεια και μετά την συναρμολόγηση των Ferrari και Porsche. Χρησιμοποίησα την Canon EOS 600D η οποία, δυστυχώς, με απογοήτευσε. Μάλλον
δείχνει την ηλικία της και η αντικατάστασή της, με μία καλή compact μηχανή, είναι στα προσεχώς!
Με αρκετή προσπάθεια και χρησιμοποιώντας, τελικά, και
την επιφάνεια της, PITSOS, κουζίνας (μου) κάτι κατάφερα. Από τις φωτογραφίες που
έβγαλα ξεχώρισα τις δεκαπέντε (15) που ακολουθούν:
Στην εγγραφή «1180. Ένα Mustang, Δύο Lego και Ένα
Μοναστηράκι» είχα μιλήσει για την Mercedes του τίτλου έχοντας μάλιστα ανεβάσει και φωτογραφία της.
Μιλάμε φυσικά για το κουτί 75877 της σειράς SPEED Champions, της Lego, το οποίο περιέχει τα 196, και περισσότερα, «τουβλάκια»,
ή κομμάτια, αν προτιμάτε, που απαιτούνται για την συναρμολόγηση της Mercedes – AMG GT3.
Σήμερα Κυριακή, λοιπόν, συμμάζεψα την επιφάνεια του
γραφείου μου, έφτιαξα τον διπλό Ελληνικό, σκέτο, καφέ μου, γέμισα ένα ποτήρι με
κρύο νερό, ένα μπολάκι με μπισκότα Μιράντα Παπαδοπούλου, με σοκολάτα και κακάο,
και στρώθηκα! Είχα να φτιάξω μια LegoMercedes – AMG GT3. Λοιπόν, την έφτιαξα!
Δύο καλές, χαλαρές ώρες. Από τις 10:00 ως τις 12:00,
περίπου, το πρωί. Και αυτήν την Lego κατασκευή την ευχαριστήθηκα. Έχω, βεβαίως,
ένα προβληματάκι με τα αυτοκόλλητα, και «μου την λέει» ο γιος μου!, αλλά, τα
ψιλοκατάφερα! Φρόντισα μάλιστα και για τις σχετικές φωτογραφίες, από την αρχή
του οργανωμένου εγχειρήματος, δεκαπέντε από τις οποίες ακολουθούν:
Να είσαστε Καλά,
Καλή Εβδομάδα!
Ένα κλικ μακριά το συγκρότημα των Charmsστο, ηλικίας 51 ετών, «Έξω Απ’ Τον Κόσμο»
το οποίο αποτελεί διασκευή του “Keep Searchin’ (We’ ll Follow
The Sun)” (1964) του Del Shannon. Προσωπικά προτιμώ την διασκευή των
συμπατριωτών μας. Προσέξτε, παρακαλώ, και τις καμπανούλες (53, 56 δευτερόλεπτο.
. .):
Το «. . .
σταδιακά οι πύλες των Σταθμών κλείνουν. . .» ακουγόταν, και ακόμα ακούγεται,
από τις μεγαφωνικές εγκαταστάσεις των Σταθμών του metro. Το ακούσαμε
πολλάκις, το εμπεδώσαμε. Πραγματικά οι πύλες, εισόδου και εξόδου, των Σταθμών έκλεισαν.
Με το
κλείσιμο των πυλών παρατήρησα και το είδος. Το είδος «κολλιτσίδα»! Πρόκειται
για επιβάτες των συρμών, του metro ή και του τρένου, που «κολλάνε»
στους συνεπιβάτες τους προκειμένου να εκμεταλλευτούν το άνοιγμα των πυλών που
ενεργοποιείται με το ηλεκτρονικό εισιτήριο, αυτών που προηγούνται, και που, οι
ίδιοι, δεν διαθέτουν.
Δεν έχει να
κάνει με ηλικία, φύλλο ή εμφάνιση. Ο κολλιτσίδας μπορεί να είναι ο
οποιοσδήποτε! Σου κολλάει και, με άνεση και χάρη, περνάει βιαστικός πίσω από
σένα. Μου έχει τύχει ακόμα και να με παρακάμψουν για να εκμεταλλευτούν το
άνοιγμα της πύλης. Το ύφος του κολλιτσίδα είναι από αδιάφορο έως και αγέρωχο.
Χαρακτηριστικό
παράδειγμα του τελευταίου, αυτό μιας καλοβαλμένης σαραντάρας με την οποία
συνταξιδεύουμε και η οποία στο λεωφορείο, με ύφος, δεν χρησιμοποιεί ποτέ
εισιτήριο και στο metro
γίνεται πρώτης τάξεως κολλιτσίδα αλλά με ύφος
αγέρωχο λίαν.
Αν σε κάποια
κολλιτσίδα τολμήσεις να κάνεις παρατήρηση το πιθανότερο, θαρρώ, είναι ότι θα
βρεις τον μπελά σου! Θα σου πετάξει κανένα «Και τι σε νοιάζει εσένα; Δικό σου
είναι;» και άντε να εξηγήσεις στο δίποδο ότι «Όχι! Δεν είναι δικό μου. Είναι
δικό μας και οφείλουμε, για να το έχουμε, να το προστατεύσουμε και να το
συντηρήσουμε».
Οι
«φιλότιμοι Έλληνες» (αποθέωση του αυτοθαυμασμού, του βαυκαλισμού και της
έπαρσης) το θεωρούν πολύ φυσιολογικό, τίμιο και ηθικό να πληρώνουν, εισιτήριο,
πέντε και να εξυπηρετούνται έξι και επτά και δέκα! Και σε κάθε περίπτωση εξαιρώ
αυτούς που δεν έχουν τα χρήματα για να πληρώσουν το κόμιστρο. Πρόκειται για άλλη
κατηγορία για την οποία οι έχοντες, με το Κράτος (δεν θέλω ου) πρώτο – πρώτο,
θα πρέπει να μεριμνήσουν.
Αν, λοιπόν,
έχετε ακούσει τις πύλες εισόδου – εξόδου των Σταθμών, metro και τρένου, να «σφυρίζουν»
σαν τρελές αναζητείστε τις κολλιτσίδες. Οι πύλες «δεν είναι χαζές»! Βλέπουν ότι
με μία επικύρωση εισιτηρίου περνάνε δύο και τρεις επιβάτες, με τις κολλιτσίδες
να βάζουν και την κορμάρα ή τα κουλά τους για να εμποδίσουν το κλείσιμό τους.
Ταράζονται, μπλοκάρουν και σφυρίζουν!
Βρίσκεσαι,
λοιπόν, εσύ ο νομοταγής και κύριος με το εισιτήριο στο χέρι να περιμένεις να
ξεμπλοκάρει το μηχάνημα για να πας στη δουλειά σου. Ο εξυπνούλης κολλιτσίδας,
όμως, πέρασε μια χαρά και ο επόμενος βρίσκεται κάπου πίσω σου.
Ομολογώ ότι με κάτι τέτοια θυμώνω και οργίζομαι, Δεν
λέω να στείλουμε τους κολλιτσίδες στο εκτελεστικό απόσπασμα. Λέω όμως ότι πρέπει
να βρεθεί ένας τρόπος να μειωθεί το πλήθος τους. Επαναλαμβάνω ότι μιλάω για τις
κολλιτσίδες που έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν το εισιτήριο τους αλλά
προτιμούν τα χρήματα αυτά να τα διαθέσουν για σουβλάκια, τσιγάρα, καλλυντικά,
καλσόν και ότι άλλο. Η ατιμωρησία είναι κακός σύμβουλος και η κοινωνία μας, ας
το παραδεχτούμε, ψιλοσάπια.
Και για να παραμείνουμε στα ΜΜΜ ανακοινώθηκε από τον
οΑΣΑ τον Μπούρδα ότι την Τρίτη, 11/9, θα υπάρξει αλλαγή στους Πίνακες
δρομολογίων του. Θα γελάσει πάλι ο κάθε πικραμένος! Αναγνωρίζω και κατανοώ τα
προβλήματα και τις δυσκολίες που έχει ο συγκεκριμένος οργανισμός (που λέει ο λόγος) στην παρούσα
οικονομική συγκυρία.
Εκείνο που δεν κατανοώ και δεν αναγνωρίζω στα δίποδα
του οΑΣΑ (και το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι) είναι γιατί ανακοινώνουν π.χ.
τέσσερα δρομολόγια την ώρα ενώ είναι σε θέση, και το γνωρίζουν, να
πραγματοποιήσουν μόνο δύο. Ανακοινώστε, δίποδα, ένα, αν ένα μπορείτε με τα μέσα
που διαθέτετε, δρομολόγιο την ώρα και ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΣΤΕ ΤΟ!
Αυτό ζητώ, στην παρούσα φάση, και νομίζω ότι δεν είναι
παράλογο. Έχω αγανακτήσει, κυρίως όταν επιστρέφω από την εργασία μου, να
περιμένω τον «ατσίδα με το μπλε» και αυτός να εμφανίζεται, χαλαρός και άνετος,
με καθυστέρηση δέκα και είκοσι και σαράντα λεπτών. Δεν γουστάρω να καθορίζουν τα
δίποδα του οΑΣΑ το ποια στιγμή θα επιστρέψω στο σπίτι μου μετά από το οκτάωρό
μου.
Αφτά και να είσαστε Καλά, να επικυρώνετε το εισιτήριο
σας και το ΜΜΜ που χρησιμοποιείτε (αφτο είναι ευχή) να έρχεται στην ώρα του!
Τελευταία
ημέρα σήμερα του Αυγούστου. Τέσσερις εγγραφές, ως τα τώρα, αξιώθηκα και η πέμπτη,
και επιθυμητή, δύσκολο πολύ να μου προκύψει. Ακόμα μια φορά βλέπω την πλάτη της
έμπνευσης και αισθάνομαι να μην πέντε λέξεις στη σειρά να βάλλω μπορώ. Του
καιρού τα γυρίσματα. Του βίου οι συνιστώσες. Η παιδική ηλικία. Όλα!
Επειδή,
λοιπόν, η έμπνευση δεν! από το πρωί σήμερα προετοιμάστηκα. Να ανεβάσω,
σκέφτηκα, φωτογραφίες που έχω ήδη ανεβάσει στο Instagram. Ναι! Αλλά,
επειδή Σεπτέμβριος από αύριο, να διαλέξω φωτογραφίες που ανέβασα (στο Instagram) τον μήνα
Σεπτέμβριο. Και επειδή ο Σεπτέμβριος είναι ο ένατος του έτους μήναςνα διαλέξω φωτογραφίες
εννέα και μόνο. Τέτοιου, υψηλού συμβολισμού, σκέψεις έκανα!
Τρεις Σεπτέμβριοι
στη διάθεση μου, αυτοί των ετών 2015, 16 & 17, και φωτογραφίες εξήντα επτά
για τη χάρη μου. Λοιπόν, διάλεξα! Μου βγήκαν δεκαεννέα! Λέω να τις ανεβάσω όλες
και να μην, από αυτές, δέκα κόψω. Χαλάει, βεβαίως, ο υψηλός συμβολισμός, ο πιο
πάνω, μα! Τα έχει αυτά των bloggers o βίος!
Δεκαεννέα,
λοιπόν και κλείσαμε! Δεκαεννέα στις οποίες μίκρυνα, για την ευκολία του να
φορτωθούν, αρκετά το μέγεθος και τις όλες πέρασα από το ίδιο, του Photoshop,φίλτρο (και έτσι
δικαιολογείται το του τίτλου «Πειραγμένες).Από αυτές δεκαπέντε είναι του 2015, δύο του 2016
και δύο του 2017. Για το όλον, μηνών και ετών, μπορείτε να ανατρέξετε εδώ.
Ακολουθούν
οι δεκαεννέα πειραγμένες:
Πολύ Καλό Σεπτέμβριο με όλες τις Χάρες και τις Χαρές Πνεύματος και Σάρκας ή
και αντιστρόφως αν, τέτοιο κάτι, επιθυμείτε!
Ένα κλικ μακριά το αγαπημένο μου, από ταλαιπωρημένο
45άρι δισκάκι, “Aria di Settembre” με την Iva Zanicchi:
Ο ΔΤ ήταν μακρινός συγγενής, από την πλευρά της
μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 50, αρχές της δεκαετίας του 60, αυτός
και ο μεγαλύτερος αδελφός του αναζήτησαν την τύχη τους στον Καναδά. Κάποια
στιγμή, γύρω
στο 1967, έφτασε στα χέρια της μητέρας μου η πιο πάνω φωτογραφία. Ο ΔΤ,
χαμογελαστός, με το καινούργιο του αυτοκίνητο. Ένα Ford Mustang! Ο ΔΤ συγχωρέθηκε. Η φωτογραφία, τοποθετημένη
στο οικογενειακό άλμπουμ, έμεινε.
Όταν ξεκίνησα να ψηφιοποιώ τις
αναλογικές φωτογραφίες, που είχα στη διάθεσή μου, ψηφιοποίησα και τη
συγκεκριμένη. Πριν από μερικές ημέρες ο γιος μου βρέθηκε στο Public της Γλυφάδας. Εκεί, είδε και αγόρασε
ένα κουτί της Lego. Επρόκειτο για το κουτί με αριθμό 75884, της σειράς Speed Champions,
με το περιεχόμενο του οποίου μπορούσες να συναρμολογήσεις ένα πράσινο Ford Mustang Fastback του 1968.
Από ότι μου είπε παρακινήθηκε στη
συγκεκριμένη αγορά από την εικόνα που είχε για το συγκεκριμένο αυτοκίνητο λόγω
της φωτογραφίας του ΔΤ με τo πράσινο Mustang. Να, λοιπόν, που πενήντα, και πλέον,
έτη μετά κάποιες φωτογραφίες που πρωτοαντικρίσαμε σε τρυφερή ηλικία μπορούν να
μας οδηγήσουν σε συγκεκριμένες ενέργειες!
Ο γιος μου μένοντας ευχαριστημένος από
το αποτέλεσμα της συναρμολόγησης του Mustang προχώρησε και σε δεύτερη αγορά.
Αυτή το φορά ήταν το κουτί με αριθμό 75872, της πιο της Lego σειράς, με τα «τουβλάκια» του
οποίου μπορούσε κάποιος να συναρμολογήσει ένα Audi R18 e-tron quattro. Το έπραξε, ο υιός, και το αποτέλεσμα ήταν και πάλι
θετικό.
Την προηγούμενη Κυριακή, μάλιστα,
έφερε Mustang και Audi,της
Lego, στην Τ47. Μου άρεσαν και εμένα. Επειδή, λοιπόν
και όπως, θαρρώ, είναι ήδη γνωστό, εις τα τοιαύτα είμαι επιρρεπής είπα να τον
μιμηθώ.
Εχθές, ημέρα Παρασκευή, κατηφόρισα
προς την Πλατεία Μοναστηρακίου. Στόχος; Το εκεί κατάστημα «Μουστάκας». Αφού
πήγα, μπήκα!, προ πάντων η λογική! Όταν βγήκα στη δεξιά μου, αλλά ίσως και στην
αριστερά μου – που να θυμάμαι!, κρατούσα σακούλα του «Μουστάκας» κόκκινη. Εντός
της κουτιά, της Lego . . .και πλέον δικά
μου!, δύο.
Το πρώτο, με αριθμό 75884, αυτό της πράσινης Ford Mustang Fastback του 1968. Το
δεύτερο, με αριθμό 75877, περιείχε ότι
θα χρειαζόταν κανείς για να συναρμολογήσει μία Mercedes – AMG GT3 της σειράς Speed Champions της
Lego. Αν, τώρα, ρωτήσετε για τις τιμές των κουτιών θα
απαντήσω 19.99 € για το πρώτο και 17,99 € για το
δεύτερο. Βεβαίως και στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει καλύτερες τιμές αλλά
θα μπλέξει με παραγγελίες, παραλαβές και άλλα τέτοια γοητευτικά!
Αν τώρα αναρωτιόσαστε «πώς και διατί»,
μεγάλος άνθρωπος εγώ, φκιάνω Lego βεβαίως και θα
απαντήσω. Διότι η κατασκευή τους με χαλαρώνει και με ξεκουράζει πνευματικά!
Χώρια που έχω την ευκαιρία να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου με τρόπο, θα έλεγα,
ασυνήθιστο! Όταν φκιάνω τα Lego μου είμαι εγώ,
τα τουβλάκια (τα εισαγωγικά τα έβαλα πιο πάνω), τα αυτοκόλλητα, το σχέδιο
κατασκευής και ο καφές μου! Το διασκεδάζω μια χαρά!
Έχω μάλιστα δημιουργήσει την παράδοση,
θα έλεγα, στο τέλος έτους κάθε να κατασκευάζω ένα μεγάλο, κατά το πλήθος των
κομματιών που το συναποτελούν, Lego. Είναι κάτι που πλέον το περιμένω και μου είναι
εξαιρετικά ευχάριστο το να επιλέξω το ποιο κουτί θα αγοράσω και τι θα
κατασκευάσω.
Μιας και βρέθηκα στην Πλατεία
Μοναστηρακίου για την αγορά αυτοκινήτων, έστω και από πλαστικό, έβγαλα και τις
καθιερωμένες φωτογραφίες με την κάμερα του κινητού μου. Από αυτές διάλεξα
τέσσερις τις οποίες «πείραξα», με το Photoshop - και όχι
μόνο, και οι οποίες ακολουθούν:
Είναι ο Μάρτιος και είναι και ο
Αύγουστος. Ο καθένας με των επετείων του τη χάρη. Περισσότερο προβεβλημένες αυτές
του Μαρτίου, λιγότερο αυτές του Αυγούστου.
Αύγουστος, λοιπόν. Τρίτη, δώδεκα
Αυγούστου 1980. Τετάρτη, δώδεκα Αυγούστου 1981. Τρίτη, δέκα έξι Αυγούστου 1983.
Ενάρξεις θητείας, γνωριμίας, εργασίας.
Η πρώτη έληξε, επιτυχώς, την δωδεκάτη Δεκεμβρίου 1982. Η δεύτερη ανεπιτυχώς την
πρώτη Δεκεμβρίου 2012. Η τρίτη, τριάντα πέντε έτη μετά, συνεχίζεται.
