1148. Ιδιλκώ

Ολοκλήρωσα, εδώ και λίγες ημέρες, την ανάγνωση και δεύτερου βιβλίου του Βασίλη Ραφαηλίδη. Ο τίτλος του; «(Μυθ)ιστόρημα των Βάρβαρων Προγόνων των Σημερινών Ευρωπαίων» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2010, ISBN: 978-960-7058-29-9). Το βρήκα, όπως και το πρώτο, ενδιαφέρον και έμαθα και πραγματάκια διάφορα για . . . τους βάρβαρους προγόνους ημών των «Ευρωπαίων» (τρομάρα μας)!

Βεβαίως τα κολλήματα του συγγραφέως παραμένουν. Οι νεοέλληνες, οι οποίοι ελάχιστη, έως και καθόλου, σχέση έχουν με τους ένδοξους αρχαίους Έλληνες, είναι, έως και, τενεκέδες ξεγάνωτοι και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ροκανίζουν τα δάνεια που δίνονται στη χώρα από τους πολιτισμένους, χωρίς εισαγωγικά, Ευρωπαίους. Μάλιστα! Αν ξεπεράσεις αυτή την εμμονή του τα βιβλία του είναι ευανάγνωστα, γραμμένα με χιουμοριστική διάθεση και γεμάτα πληροφορίες (αν και κάποιες προκαλούν να τις διασταυρώσεις και με άλλες πηγές).

Στο εν λόγω βιβλίο, λοιπόν, και στο εικοστό πέμπτο του κεφάλαιο, «Ο Αττίλας και οι Ούννοι», διάβασα τα εξής, στον Αττίλα αναφερόμενα:

Πέθανε την πρώτη νύχτα του γάμου με την μυριοστή σύζυγό του Ιδιλκώ. Ο μύθος λέει πως έσκασε μια φλέβα στο λαιμό του.

Με το που τα διάβασα υπογράμμισα ευθύς τη λέξη «Ιδιλκώ». «Να το ψάξω», σκέφτηκα. Το έψαξα. Αν δεν ήδη βαρεθήκατε, είμαι πρόθυμος να  μοιραστώ μαζί σας τα ευρήματά μου.

Ξεκίνησα, βεβαίως, από τον πλέον εύκολο, πλέον, δρόμο. Την Α.Μ. το διαδίκτυο. Το «Ιδιλκώ», στη μηχανή αναζήτησης της Google, ουδέν, πλην των μαξιλαριών “Idilka”!, απέδωσε.  Το έκλεισα κι εγώ σε εισαγωγικά («“Ιδιλκώ”») και ξαναπροσπάθησα. Αυτή τη φορά είχα πέντε σωστά αποτελέσματα με τα τρία από αυτά να αναφέρονται στον ίδιο ιστότοπο και να περιέχουν το πιο πάνω απόσπασμα από το βιβλίο του Ραφαηλίδη! Η μόνη επιπλέον πληροφορία, και από 3+2 ιστοτόπους, ήταν ότι η Ιδιλκώ ήταν Γερμανίδα.

Στη συνέχεια κατέφυγα στη Βικιπαίδεια. Μία από τα ίδια! Το πήγα κι εγώ δια της τεθλασμένης. Αναζήτησα πληροφορίες για τον ένδοξο, και μερικών ωρών, σύζυγο της «Αττίλα». Αποτυχία! Το όνομα «Ιδιλκώ» δεν εμφανίζεται στην εξαιρετικά σύντομη και φτωχή, για το μέγεθος του άνδρα, παρουσίαση της ελληνικής έκδοσης της Βικιπαίδειας.

Επειδή όμως η Βικιπαίδεια, η καλή, έχει, στα αριστερά, μία  στήλη στην οποία εμφανίζονται, μεταξύ άλλων, και οι άλλες γλώσσες στις οποίες υπάρχει το εμφανιζόμενο κάθε φορά λήμμα είπα να δοκιμάσω την τύχη μου και με την Αγγλική. Ένα κλικ μακριά ήμουν, το έκανα, μεταφέρθηκα!

Στα Ελληνικά ο Αττίλας μια στάλα! Στα Αγγλικά θάλασσα! Να διαβάζεις, να μαθαίνεις, να ευχαριστιέσαι! Και η Ιδιλκώ; Βεβαίως, εμφανίζεται! Όμως με το όνομα “Ildico”! Τώρα πώς πάμε από το «Ιδιλκώ» στο “Ildico”, και αντιστρόφως, όποιος γνωρίζει να μας το πει κι εμάς να μάθουμε!

Παραθέτω, σε μετάφρασή (μου) στα Ελληνικά, το απόσπασμα της Αγγλικής έκδοσης της Βικιπαίδειας το οποίο αναφέρεται στον θάνατο του Αττίλα:

Ο Μαρκιανός ήταν ο διάδοχος του Θεοδόσιου Β′ και είχε σταματήσει από τα τέλη του 450 να καταβάλει λύτρα στους Ούννους ενώ ο Αττίλας ήταν απασχολημένος στη Δύση. Πολλαπλές εισβολές από τους Ούννους και άλλους είχαν αφήσει τα Βαλκάνια με πολύ λίγα πλέον για λεηλασίες. Ο Αττίλας, μετά την αποχώρησή του από την Ιταλία και την επιστροφή του στο παλάτι του  στο Δούναβη, σχεδίαζε να επιτεθεί και πάλι στην Κωνσταντινούπολη και να διεκδικήσει τα λύτρα τα οποία ο Μαρκιανός είχε σταματήσει να καταβάλει. Όμως  πέθανε τους πρώτους μήνες του 453. Η συμβατική αφήγηση από τον Πρίσκο λέει ότι ο Αττίλας βρισκόταν σε ένα γλέντι γιορτάζοντας τον πιο πρόσφατο γάμο του, αυτή τη φορά με την όμορφη και νεαρή Ildico (το όνομα υποδηλώνει Γοτθική ή Οστρογοτθική καταγωγή).

Στη μέση του γλεντοκοπήματος, όμως, υπέστη σοβαρή ρινορραγία και, μέσα στην παραζάλη του, οδηγήθηκε στο θάνατο. Μια εναλλακτική θεωρία είναι ότι υπέκυψε από εσωτερική αιμορραγία μετά από βαριά οινοποσία, πιθανώς μία κατάσταση που ονομάζεται «οισοφαγική αγγειίτιδα» (αδόκιμη ίσως μετάφραση του  “esophageal varices” του Αγγλικού κειμένου) κατά την οποία διογκωμένα αιμοφόρα αγγεία στο κατώτερο τμήμα του οισοφάγου διαρρηγνύονται οδηγώντας σε αιμορραγικό θάνατο.

Μια άλλη εκδοχή για το θάνατό του καταγράφηκε πρώτη φορά 80 χρόνια μετά τα γεγονότα από τον Ρωμαίο χρονικογράφο Κόμη Μαρκελλίνο. Σε αυτήν αναφέρεται ότι "Ο Αττίλας βασιλιάς των Ούννων και καταστροφέας της Ευρώπης καρφώθηκε από το χέρι και τη λεπίδα της συζύγου του. Η σάγκα Volsunga  και η Ποιητική Έντα αναφέρουν ότι ο βασιλιάς Άτλι (Αττίλας) πέθανε στα χέρια της συζύγου του Γκούντρουν.  Οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί απορρίπτουν αυτές τις αναφορές σαν τίποτα περισσότερο από φήμες, προτιμώντας αντίθετα την εκδοχή που διασώθηκε από τον, σύγχρονο του Αττίλα, Πρίσκο. Η εκδοχή αυτή, ωστόσο, προσφάτως έχει τεθεί κάτω από ενδελεχή εξέταση από τον Michael A. Babcock. 

Βασισμένος σε λεπτομερή φιλολογική ανάλυση ο Babcock συμπεραίνει ότι η εκδοχή του φυσιολογικού θανάτου που δίνεται από τον Πρίσκο ήταν μία εκκλησιαστική «κάλυψη» του γεγονότος και ότι ο αυτοκράτορας Μαρκιανός (ο οποίος διοικούσε την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το 450 έως το 457) αποτελούσε την πολιτική δύναμη πίσω από τον θάνατο του Αττίλα. Ο Ιορδάνης ο Αλανός αφηγείται:

Την επόμενη μέρα, όταν είχε προχωρήσει πολύ το πρωινό, οι βασιλικοί ακόλουθοι υποψιάστηκαν ότι κάτι συνέβαινε και, μετά από μεγάλη αναστάτωση, έσπασαν τις πόρτες. Έτσι βρήκαν τον Αττίλα νεκρό από αιμορραγία, χωρίς κανένα τραύμα, και το κορίτσι με κατεβασμένο πρόσωπο να οδύρεται πίσω από το βέλο του. Κατόπιν, όπως ήταν το έθιμο σε αυτή τη φυλή, ξερίζωσαν τα μαλλιά τους και έκαναν αποκρουστικά τα πρόσωπά τους με βαθιές πληγές,  θρηνώντας έτσι για τον ξακουστό πολεμιστή όχι με θηλυπρεπή μοιρολόγια αλλά με το αίμα των αντρών. Επιπλέον κάτι θαυμαστό συνέβη σε συνδυασμό με τον θάνατο του Αττίλα. Γιατί σε ένα όνειρο κάποιος θεός στεκόταν στο πλευρό του Μαρκιανού, Αυτοκράτορα της Ανατολής, ενώ αυτός ήταν ανήσυχος για τον άγριο εχθρό του, και του έδειξε το τόξο του Αττίλα σπασμένο αυτή την ίδια νύχτα σαν να ήθελε να υποδηλώσει ότι το έθνος των Ούννων όφειλε πολλά σε αυτό το όπλο.

Την αφήγηση αυτή ο ιστορικός Πρίσκος την αποδέχεται σαν αληθινή μαρτυρία. Γιατί, τόσο τρομερός θεωρείτο ο Αττίλας από μεγάλες αυτοκρατορίες που οι θεοί ανακοίνωσαν τον θάνατό του στους κυβερνήτες σαν ιδιαίτερο ευεργέτημα.

Το σώμα του τοποθετήθηκε σε μία μεταξωτή σκηνή, στη μέση μιας πεδιάδας, για λαϊκό προσκύνημα σε ένδειξη της λατρείας των αντρών του. Οι καλύτεροι καβαλάρηδες της φυλής των Ούννων κάλπαζαν σε κύκλους γύρω από τη σκηνή και μιλούσαν για τα κατορθώματά του μοιρολογώντας πένθιμα ως εξής:

«Ο αρχηγός των Ούννων, Βασιλιάς Αττίλας, γέννημα του πατέρα του Μουντζούκ, άρχοντας των γενναιότερων φυλών, μόνος κάτοχος των Σκυθικών και Γερμανικών βασιλείων – δυνάμεων άγνωστων πριν – κατέκτησε πόλεις και τρομοκράτησε και τις δύο αυτοκρατορίες του Ρωμαϊκού κόσμου και κατευνασμένος από τις προσευχές τους, πήρε ετήσια λύτρα για να σώσει τους υπόλοιπους από τη λεηλασία. Και όταν τα είχε ολοκληρώσει όλα αυτά με την εύνοια της τύχης, έπεσε, όχι πληγωμένος από τους εχθρούς ούτε από προδοσία των φίλων, αλλά στη μέση του λαού του σε ειρήνη, χαρούμενος στην ευτυχία του και χωρίς αίσθηση πόνου. Ποιος μπορεί να το μετρήσει αυτό σαν θάνατο, όταν κανένας δεν πιστεύει ότι κάτι τέτοιο απαιτεί εκδίκηση;»

Όταν τον είχαν θρηνήσει με τέτοιους οδυρμούς, μία στράβα, όπως την αποκαλούν, γιορτάστηκε πάνω από τον τάφο του με μεγάλο ξεφάντωμα. Έδωσαν διέξοδο στα ακραία των αισθημάτων τους και επέδειξαν θανάσιμη λύπη εναλλασσόμενη με αγαλλίαση.  Κατόπιν, στη μυστικότητα της νύχτας, έθαψαν το σώμα του στη γη. Έδεσαν τα φέρετρα του, το πρώτο με χρυσό, το δεύτερο με ασήμι και το τρίτο με το σθένος του σίδερου, δείχνοντας με αυτά τα μέσα ότι τα τρία αυτά μέταλλα ταίριαζαν στον ισχυρότατο των βασιλέων∙ σίδερο γιατί καθυπόταξε τα έθνη, χρυσό και ασήμι γιατί δέχτηκε τιμές και από τις δύο αυτοκρατορίες. Πρόσθεσαν επίσης τα όπλα εχθρών κερδισμένα στο πεδίο της μάχης, διακοσμητικά σπάνιας αξίας, που λαμποκοπούσαν με διάφορα πετράδια, και στολίδια όλων των ειδών με τα οποία συντηρείται η πριγκιπική ιδιότητα.  Και για να κρατηθούν τόσο μεγάλα πλούτη μακριά από την ανθρώπινη περιέργεια, δολοφόνησαν αυτούς που είχαν αναλάβει το έργο - μια φοβερή πληρωμή για την εργασία τους – και έτσι αιφνίδιος θάνατος ήταν το μερίδιο αυτών που τον έθαψαν καθώς επίσης και εκείνου που θάφτηκε.

— Ιορδάνης ο Αλανός στα Γέτικά του

Από ότι, λοιπόν, διαβάσατε οι πληροφορίες για την Ιδιλκώ / Ildico είναι ελάχιστες και περιορίζονται στο ότι ήταν νεαρής ηλικίας, όμορφη (πώς αλλιώς;) και Γοτθικής ή Οστρογοτθικής καταγωγής. Όμως, ακόμα και έτσι, το αχνό ίχνος της , τότε, ύπαρξής της το άφησε.

Κι αν μάθαμε λίγα για την Ιδιλκώ μάθαμε αρκετά για τον Αττίλα και, αν θέλουμε, χρησιμοποιώντας τις παραπομπές της παρούσας ανάρτησης μπορούμε να μάθουμε περισσότερα για εκείνη την εποχή και τους πρωταγωνιστές της, τουλάχιστον στον χώρο της Ευρώπης.

Αρχίζει τώρα, για εμένα, το προβληματάκι του ποια και τι είδους μουσική να επιλέξω για την παρούσα εγγραφή. Βεβαίως και δεν είναι υποχρεωτικό κάθε ανάρτησή (μου) να έχει και μουσική επένδυση, και θαρρώ ότι πολλοί από τους ευγενικούς αναγνώστες ουδόλως ασχολούνται, αλλά, η συνήθεια είναι άτιμο πράγμα! Όταν, μάλιστα, έχεις να κάνεις από τη μία με όμορφες νεαρές υπάρξεις, που ακούνε στο ποιητικό Ιδιλκώ, και από την άλλη με νεκρούς, του διαμετρήματος ενός Αττίλα, το πράγμα μπλέκει!

Θα σας αποκαλύψω το μυστικό! Πριν λίγες ημέρες, ακούγοντας μουσική, σημείωσα στο επιτραπέζιο ημερολόγιό μου τους τίτλους τριών τραγουδιών. Τους σημείωσα με την προοπτική να χρησιμοποιήσω αυτά τα τραγούδια στο παρόν e-ημερολόγιο. Για ένα από αυτά, προφανώς, ήρθε η στιγμή!

Ένα κλικ μακριά Electric Light Orchestra και “Don’t Bring Me Down”:

08/02/2018

1147. Βόμβες Απουσίας

Είναι βόμβες. Βόμβες απουσίας. Δημιουργούνται αιφνιδίως. Σκάνε ακαριαία. Δημιουργία και έκρηξη πυροδοτούνται από μία ανάμνηση. Μια κίνηση. Ένα τραγούδι. Μία ταινία. Μια μοναξιά. Μια ατονία. Μια υποχώρηση. Μια ανάγκη. Μια ελπίδα. Μια εξακοντισμένη θέληση. Μια στενοχώρια.

Βόμβες είναι. Απουσίας. Σκάνε και τραυματίζουν το μυαλό. Την ψυχή. Τη σκέψη. Τη μνήμη. Το σώμα. Θρυμματίζουν. Αποσυνδέουν. Αποσυντονίζουν. Εξουθενώνουν. Πονούν.

Βόμβες.

Βόμβες απουσίας.

31/01/2018

1146. Τριάντα Λέξεις Ένα Ενύπνιο

Καθόμασταν. Εσύ στα δεξιά μου. Μιλούσες σε κάποιους. Σε φίλησα τρις. Στο μάγουλο. Λίγο πιο κάτω. Στα χείλη δίπλα. Μετά, στων χειλιών την άκρη. Ανταποκρίθηκες. Άνοιξες το στόμα. Φιληθήκαμε. Κανονικά.

28/01/2018

1145. Ένα, σήμερα, Ενύπνιο

Πάσχα. Παραμονές. Ήρθες να με χαιρετήσεις. Εσύ και μια άλλη. Ήσουν νεότερη. Λεπτότερη. Ομορφότερη. Άσπρο μπλουζάκι. Λευκό, καυτό, σορτσάκι. Σε φίλησα. Στο μάγουλο. Και μετά, πώς μου ήρθε;, αριστερά, στη βάση του λαιμού. Απέραντη απορία, πραγματική κατάπληξη, ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό σου. «Τώρα, θα με χαστουκίσει!», συλλογίστηκα. Δεν το έκανες. «Τη γλίτωσα!», σκέφτηκα. Ανάσανα. Ξύπνησα.

Αφτό!

23/01/2018

1144. Τριάδες

Θα ξεκινήσω με την εγγραφή του «Ολίγιστου», της Πέμπτης, 21 Δεκεμβρίου 2017, με τίτλο «Βιβλία Σιμά», στην οποία ο «Ολίγιστος» δηλώνει:

Δεν θυμάμαι

Ούτε σημείωσα

Πότε γεννήθηκε

Η ανάγκη

Τρία-τρία

Τα βιβλία

Να διαβάζω

Το ένα

Ν’ ανοίγω

Το άλλο

Να κλείνω

Το τρίτο

Σιμά

Για τη

Σειρά του

Μια εγγραφή που με αντιπροσωπεύει τόσο, που είναι σαν να την έγραψα εγώ!

Ναι! Στα διαβάσματά μου λειτουργώ πλέον με τριάδες βιβλίων, το λιγότερο. Έτσι τον τελευταίο καιρό διάβασα τα βιβλία:

- «Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974» του Βασίλη Ραφαηλίδη [Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου]

- «Η Υπέροχη Γλώσσα» της Andrea Marcolongo [Εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Άννα Παπασταύρου]

- «Κώδικας για Ιππότες» του Ίθαν Χοκ [Εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Θέμελης Γλυνάτσης]

- «Μαλλί με Μαλλί» του Αρκά [Εκδόσεις Γράμματα]

- «Showtime» του Γιώργου Κωνσταντίνου [Εκδόσεις IANOS]

- «Πλατφόρμα» του Μισέλ Ουελμπέκ [βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ, μετάφραση Κώστας Κατσουλάρης]

Ας πούμε, τώρα, λίγα λόγια για το καθένα από αυτά:

Η «Ιστορία (κωμικοτραγική). . .» είναι ένα βιβλίο από αυτά που εγώ ονομάζω «ξεστραβωτικά». Το διαβάζεις και μαθαίνεις πράγματα τα οποία δεν είναι ακριβώς της καθημερινότητας. Και θα μείνω στην πληροφορία και την καταγραφή γεγονότων  και όχι στο πώς τα ερμηνεύει και τα συνδέει ο συγγραφές ο οποίος, στην περίπτωση του συγκεκριμένου βιβλίου, είναι ξεκάθαρα μεροληπτικός και κολλημένος στις απόψεις του.

«Η Υπέροχη Γλώσσα» αναφέρεται στην, αρχαία, Ελληνική γλώσσα και το πώς αυτή γίνεται αντιληπτή από την ιταλίδα φιλόλογο και συγγραφέα του βιβλίου με το Ελληνικό και «αρσενικό» όνομα Andrea (Marcolongo). Βιβλίο ειδικού ενδιαφέροντος, θα έλεγα, με πληροφορίες και ανάλυση, μεταξύ άλλων, για τον δυικό αριθμό και την έγκλιση της ευκτικής που πλέον έχουν καταργηθεί.

Ο «Κώδικας για Ιππότες», πέραν του τίτλου, μου φάνηκε ελκυστικός και λόγω του συγγραφέα του. Του γνωστού ηθοποιού Ίθαν Χοκ. Πρόκειται για ένα μικρού σχήματος βιβλίο 218 σελίδων με μεγάλη γραμματοσειρά το οποίο, κατά τη γνώμη μου, είναι γεμάτο στερεότυπα με ένα άρωμα «ανατολίτικης στάσης ζωής» το οποίο, συνήθως, με εκνευρίζει.   

Για το «Μαλλί με Μαλλί» του Αρκά μονάχα θαυμασμό και εκτίμηση έχω να καταθέσω. Ο Αρκάς, στο είδος του, δεν έχει να ζηλέψει, πιστεύω, τίποτα και κανέναν. Παγκοσμίως! Το υψηλής ποιότητας χιούμορ του και η εφευρετικότητα του, στο να γεννά και να υποστηρίζει χαρακτήρες, είναι ανεξάντλητο. Έχω όλα τα, μεγάλου μεγέθους, άλμπουμ του (και όχι μόνο) και την κάθε φορά που τα ξεφυλλίζω γελάω με την καρδιά μου και υποκλίνομαι στο ταλέντο του.

Το «Showtime» του Γιώργου Κωνσταντίνου δεν ήταν αυτό που θα περίμενα συνδυάζοντας τίτλο και συγγραφέα. Γραμμένο με το ιδιαίτερο, προσωπικό, θαρρώ, ύφος του συγγραφέα κάθε άλλο παρά κουτσομπολίστικο και γεμάτο με πιπεράτες λεπτομέρειες από την μακρόχρονη θητεία του στο χώρο είναι. Αναφέρεται κυρίως στην, εκτός θεάματος, ζωή του συγγραφέα και την αγωνία του για το που οδεύουν οι ζωές μας με τα γαϊδούρια που τα τελευταία χρόνια διαχειρίζονται τα κοινά. Ο συγγραφέας έχει υπερβεί, εδώ και τρία – τέσσερα χρόνια, το ογδοηκοστό έτος της ηλικίας του και, εν τούτοις, η ματιά του στον κόσμο παραμένει εφηβική. Η παροιμία «πότε να γεράσω να καυχιέμαι» ενώ θα άνετα μπορούσε δεν έχει καμιά εφαρμογή στην περίπτωσή του. Ένα καλό, κατά τη γνώμη μου, βιβλίο.

Ας περάσουμε τώρα στον Μισέλ Ουελμπέκ και την «Πλατφόρμα» του, το τέταρτο μυθιστόρημα του που διάβασα. Αποτέλεσμα τελικό: ο Ουελμπέκ είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Μου αρέσει ο τρόπος που γράφει, το πώς εξελίσσονται οι ιστορίες του, οι αναφορές του σε πρόσωπα και πράγματα της Γαλλίας. Μου αρέσει που ο τρόπος του να μετουσιώνει απλές, στη βάση τους, ιστορίες σε υψηλή λογοτεχνία. Δεν μου αρέσει ο, υπαρκτός, ρατσισμός του και οι ωμές περιγραφές του σεξουαλικού περιεχομένου. Η «Πλατφόρμα», μια ιστορία έρωτα – πέρα από όλα τα άλλα,  μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και βρήκα τα τελευταία κεφάλαιά της συγκλονιστικά! Τη λογοτεχνία του Μισέλ Ουελμπέκ, όπως και πολλών άλλων εξ άλλου, ή την λατρεύεις ή την μισείς.

Και αφού τελειώσαμε με αυτά που διαβάσαμε ας περάσουμε σε αυτά που διαβάζουμε ή και θα διαβάσουμε:

Την Τετάρτη, 17/1, ξεκίνησα το δεύτερο, από τα τέσσερα που μέχρι τώρα έχω αγοράσει, βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη. Το «(Μυθ)ιστορία των βάρβαρων προγόνων των σημερινών Ευρωπαίων» [Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου]. Μοιάζει ενδιαφέρον και είναι γραμμένο με μία ελαφρά απόχρωση τσιφορικού χιούμορ. Όσο για τα κολλήματα του συγγραφέα, παραμένουν αλλά τα προσπερνάμε.

Εχθές ξεκίνησα την ανάγνωση του βιβλίου «SPQR Ιστορία της Αρχαίας Ρώμης» της Mary Beard [Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, μετάφραση Κώστα Κουρεμένου]. Πρόκειται για μία πολυτελή σκληρόδετη έκδοση που, ακριβώς πραγματεύεται την ιστορία της αρχαίας Ρώμης ξεκινώντας από την εμβληματική, κατά τη συγγραφέα, συνωμοσία του Λεύκιου Σέργιου Κατιλίνα, το 63 π.χ., και την αποτροπή της από τον Μάρκο Τύλλιο Κικέρωνα. Έχω διαβάσει τριάντα έξι σελίδες και μοιάζει ενδιαφέρον. Για την ιστορία να πούμε ότι το, αρχαίο, αρκτικόλεξο «SPQR» προκύπτει από το “Senatus PopulusQue Romanus” ή «Η Σύγκλητος και ο Λαός της Ρώμης», αν προτιμάτε.

Μου έκανε εντύπωση η πιο κάτω θέση / πρόταση, στην πρώτη παράγραφο της εισαγωγής, σχετικά με τη Ρώμη:

Δύο χιλιάδες χρόνια μετά, εξακολουθεί να αποτελεί το θεμέλιο για την κουλτούρα και την πολιτική ζωή της Δύσης, το τι γράφουμε και το πώς βλέπουμε τον κόσμο, καθώς και τη θέση μας σ’ αυτόν.

Απέχω πολύ από το να είμαι «Ελληνάρας» (κακάσχημη μα αντιπροσωπευτική η λέξη) μα με πείραξε και με προβλημάτισε η συγκεκριμένη πρόταση. Μέχρι τώρα τέτοιες θέσεις τις συναντούσα και τις είχα συνδέσει με τον Ελληνικό πολιτισμό και την Ελληνική κουλτούρα. Αισθάνθηκα ότι κάποιος σφετερίζεται την περιουσία μου! Τελικά γνωρίζουμε και πιστεύουμε αυτά που μας μαθαίνουν από την τρυφερή μας ηλικία. Αν δεν διαβάσουμε κι αν δεν ψάξουμε σε αυτά θα μείνουμε και αυτά θα πιστεύουμε αμφισβητώντας παν ό,τι αντιτίθεται.

Συμπερασματικά: Να το δούμε το δίπολο Ελλάδα – Ρώμη και την προσφορά, του κάθε πόλου, στην πολιτική ζωή της Δύσης. . .   

Σήμερα, ή αύριο, λέω να ξεκινήσω και το διάβασμα του βιβλίου «η γιαγιά μου σας χαιρετά και σας ζητάει συγγνώμη» του Fredrik Backman [Εκδόσεις Κέδρος, μετάφραση Γιώργος Μαθόπουλος] το οποίο μου δώρισε η κόρη μου και για το οποίο μόνο καλά λόγια έχω διαβάσει.

Έχω ξεκινήσει επίσης το βιβλίο «Επίλεκτα Διηγήματα» του Γκυ Ντε Μωπασάν [Εκδόσεις Ίκαρος, μετάφραση Φοίβος Ι. Πιομπίνος] το περιεχόμενο του οποίου, ομολογώ, δεν με τράβηξε όσο περίμενα. Και ακόμα το βιβλίο «Ποιήματα Α' 1943 - 1959» του Τίτου Πατρίκιου [Εκδόσεις Κίχλη] το οποίο, ακριβώς επειδή περιέχει ποιήματα, διαβάζω αποσπασματικά.

Αφιτά!

Ένα κλικ μακριά “Evil Ways” με τους Santana:

21/01/2018

1143. Φωτογραφίες 18Χ13

Μου αρέσει να φωτογραφίζω. Φωτογραφίζω. Αρχειοθετώ και τακτοποιώ τις φωτογραφίες που βγάζω. Επιπλέον, έχω σκανάρει το σύνολο των φωτογραφιών που έχω στην κατοχή μου. Φωτογραφιών, σε αρνητικό είτε σε θετικό, από την εποχή του παλιού καλού καιρού που χρησιμοποιούσαμε το κλασικό φιλμ των 35 mm.

Για όλες τις φωτογραφίες, σκαναρισμένες ή απευθείας ψηφιακές, διατηρώ αντίγραφα σε τέσσερις διαφορετικούς σκληρούς δίσκους και πολυάριθμα DVD. Στο όνομα του αρχείου τις κάθε φωτογραφίας περιλαμβάνεται ημερομηνία, και ώρα για τις νεώτερες ψηφιακές, τοποθεσία που τραβήχτηκε καθώς και τα ονόματα των προσώπων, αν υπάρχουν, που εμφανίζονται στην φωτογραφία από τα αριστερά προς τα δεξιά. Μάλιστα! Είμαι μανιακός; Ό,τι πείτε!

Από τις ψηφιακές φωτογραφίες ελάχιστες, σαν ποσοστό επί του συνόλου, έχω τυπώσει. Κυρίως για να φτιάξω άλμπουμ που χάρισα στην αδελφή και την ανιψιά μου (με φωτογραφίες των θυγατέρων της τελευταίας). Οι φωτογραφίες που τυπώνω, αν και όταν, είναι στην τυποποιημένη διάσταση των 15Χ10 cm². Πρόσφατα, μπήκα στον πειρασμό να ανέβω επίπεδο. Να τυπώσω στα 18Χ13 cm².

Είναι γνωστό ότι σε αυτούς τους πειρασμούς, τους ανώδυνους, ενδίδω! Διάλεξα μία θεματική ενότητα. Ασχολήθηκα. Επέλεξα, «επίλεξα» είναι το σωστό στη δημοτική αλλά, αν το γράψω,  θα στραβομουτσουνιάσετε, 100 φωτογραφίες. Τις τύπωσα. Το αποτέλεσμα με ικανοποίησε. Κάτι, ως φωτογράφος, θαρρώ, κάνω. Τι έκανε τη διαφορά; Το 18Χ13 cm², που λέγαμε. Αγόρασα και ένα άλμπουμ 50 φύλλων, για τη συγκεκριμένη διάσταση, τις τοποθέτησα και τώρα . . .τις χαζεύω!

 Η διάσταση 18Χ13 δίνει εμβαδόν κατά 56% μεγαλύτερο από αυτή των 15Χ10, τετραγωνικών εκατοστών πάντα. Στην τιμή εκτύπωσης, όμως, το πράγμα διαφέρει. Στο κατάστημα που εμφανίζω τις φωτογραφίες μου το 56% του εμβαδού μεταφράζεται σε 253,33% για την τιμή εκτύπωσης ανά φωτογραφία. Από τα 15 λεπτά στα 38 λεπτά, του Ευρώ πάντα. Το πράγμα αρχίζει, λοιπόν, και ξεφεύγει.

Το κόστος κόστος και ο πειρασμός πειρασμός! Να τυπώσω, σκέφτηκα, εκατό φωτογραφίες μου, τοπίων, δρόμων, κτηρίων, σκαφών και θάλασσας, από το 2010 μέχρι και το 2017, και βλέπουμε. Εύκολο να το πεις αλλά πώς το κάνεις; Για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα βρέθηκα μπροστά σε ένα πλήθος φωτογραφιών μεγαλύτερο των 30.000! Φωτογραφίες τραβηγμένες κυρίως με τις Canon A620, EOS 600D και Ιxus 285HS και τα κινητά Sony Ericsson C905 και Samsung S3 NEO (GTI9301I).

Ξεκίνησα σιγά – σιγά να διαλέγω φωτογραφίες. Διαδικασία κουραστική και συγχρόνως ευχάριστη. Με τα πολλά κατέληξα σε 540 φωτογραφίες. Έχοντας κατά νου τη διάσταση των 18Χ13 αναγκαστικά άφησα εξ αρχής εκτός φωτογραφίες που δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν σε αυτή. Μετά ξεκίνησε η διαδικασία του να φέρω τις 540 αυτές φωτογραφίες στην αναλογία των 18Χ13. Το FastStone (Image Viewer 4.7) να είναι καλά!

Είναι θαυμαστό το πόσο αλλάζει η φυσιογνωμία, ας το πω έτσι, μιας φωτογραφίας όταν αλλάζουν οι διαστάσεις της. Μερικές φορές προκύπτει μια άλλη φωτογραφία. Το κόψιμο, ή «κροπάρισμα» βαρβαριστί, σε συγκεκριμένες διαστάσεις σου δίνει τη δυνατότητα να αφήσεις εκτός κάδρου στοιχεία που χαλάνε τη συνολική εικόνα. Ο λόγος που πρέπει να φωτογραφίζουμε στη μέγιστη δυνατή ανάλυση της μηχανής μας είναι ακριβώς για να έχουμε το περιθώριο της, εκ των υστέρων, δυνατότητας να καδράρουμε στην περιοχή που θέλουμε. 

Ομολογώ ότι «η φωτογραφική ματιά μου» έχει συντονιστεί στην ψηφιακή αναλογία του 16:9 και αυτή είναι η αναλογία την οποία χρησιμοποιώ στις φωτογραφίες μου. Έκανα μάλιστα το σφάλμα πολλές φωτογραφίες που έβγαλα με την Canon EOS 600D, η οποία δεν υποστηρίζει την πιο πάνω αναλογία, να τις φέρω σε αυτή με αποτέλεσμα τώρα που ήθελα τη διάσταση 18Χ13 να έχω προβληματάκια με του 16:9 το μακρόστενο!

Μια άλλη, γενική, διαπίστωσή μου ήταν ότι οι ψηφιακές μου φωτογραφίες ήταν, στην πλειονότητά τους, σκοτεινές με συνέπεια να χάνεται μεγάλη ποσότητα λεπτομέρειας. Όσο μπορούσα, και πέραν αυτών που τελικά επέλεξα, τις φώτισα. Το μόνο σίγουρο ότι από τις 30.000 φωτογραφίες θα μπορούσα να πετάξω το 70-80% και να είμαι και ευχαριστημένος με ότι περισσέψει. Είναι κάτι το οποίο χρειάζεται μία γενναιότητα την οποία, προς το παρόν, δεν διαθέτω. Ναι! Ένα Project Δήμητρα θα πήγαινε πολύ ωραία στη συλλογή ψηφιακών φωτογραφιών μου!

Ας γυρίσουμε, όμως, στις 540 φωτογραφίες που διάλεξα. Διαλέγοντας, λοιπόν, από τις διαλεγμένες αυτές απέρριψα 90 και έμεινα, λογικοί να είμαστε, με 450. Από αυτές, πάλι, διάλεξα 200. Για 100 πήγαινα, θυμηθείτε, με 200 βρέθηκα. Ας πάει και το παλιάμπελο! Θα τις τυπώσω! Θα πάρω και ένα άλμπουμ, με τέσσερις θέσεις για φωτογραφίες ανά φύλλο, να τις τοποθετήσω και θα δω τι και πόσο σαν ερασιτέχνης, εντελώς, φωτογράφος φτουράω. . .

Τυπώστε κι εσείς φωτογραφίες σας! Μην επαφίεστε στα μαγνητικά μέσα, δίσκους, στικάκια και τα τοιαύτα. Είναι άτιμα μέσα. Σήμερα τα έχετε, αύριο όχι! Το χαρτάκι είναι πιο σίγουρο πράγμα. Είκοσι, τριάντα χρόνια, αν το προσέξετε και λίγο, θα κρατήσει. Θα έχετε να λέτε και να δείχνετε!

Οι φωτογραφίες που εμφανίζονται, στην παρούσα εγγραφή,  είναι από τις 250, των 450, που δεν θα τυπώσω.

Αφιτά και Καλό 2018!

Ένα κλικ μακριά «Say Say Say» με τους Paul McCartney και Michael Jackson:

13/01/2018