0550. Ταινίες Στο Διαδίκτυο

Καταπληκτικό μέσο το Διαδίκτυο. Καταπληκτικά και τα BitTorrent που σου επιτρέπουν να ψάξεις και να “κατεβάσεις”, σε μορφή διάφορων αρχείων, ότι επιθυμεί η ψυχή σου. Η δυνατότητα υπάρχει, είναι εκεί, το μόνο που μένει είναι να την εκμεταλλευτείς. Προσωπικά το έκανα αυτό το Σαββατοκύριακο. Η απορία που μου έχει μείνει, ωστόσο, είναι γιατί δεν το έκανα τόσο καιρό.

Εκείνο που έκανα είναι ότι έψαξα και βρήκα αγαπημένες μου ταινίες της νιότης, άντε, και λίγο μετά. Συγκεκριμένα 3 από την δεκαετία του ΄60 και μία από τη δεκαετία του ΄80. Πρώτα τις αναζήτησα και τις “ταυτοποίησα”μέσω του εξαιρετικού IMDB (The Internet Movie Database) και κατόπιν αναζήτησα στο btjunkie τα κατάλληλα torrents. Στάθηκα τυχερός. “Βρήκα” και τις 4 ταινίες. Ήδη, απογευματάκι Κυριακής, έχω “κατεβάσει” την πρώτη και βρίσκομαι στα 84, 25 και 7% για τις υπόλοιπες 3.

Ποιες όμως είναι οι 4 αυτές ταινίες; Πρόκειται για 3 κωμωδίες, η μία από τις οποίες Γουέστερν, και μία περιπέτεια. Συγκεκριμένα πρόκειται για τις:

“Those Magnificent Men In Their Flying Machines” ή “How I Flew From London to Paris in 25 Hours 11 Minutes” [1965] του Ken Annakin.

Στα Ελληνικά "Υπέροχοι άνθρωποι και ιπτάμενες σακαράκες", ή κάπως έτσι. Καταπληκτική κωμωδία με αεροπλάνα εποχής και, από ότι θυμάμαι, έναν μυστακοφόρο Γερμανό αξιωματικό, Gert Frobe, να διεκδικεί τη νίκη για την δόξα της πατρίδας του και να κάνει συνεχώς γκάφες. Πρωταγωνιστές οι Stuart Whitman, Sarah Miles, James Fox, Alberto Sordi κ.α.

“The Great Race” [1966]. Θεότρελη, και συνάμα επική, κωμωδία με Ελληνικό τίτλο “Η Μεγάλη Κούρσα Γύρω Από Τον Κόσμο” αν, και πάλι, θυμούμαι καλά. Ταινία σε σκηνοθεσία του Blake Edwards με πρωταγωνιστές τον Jack Lemmon, ως μαυροντυμένο καθηγητή “Κατάρα”, τον Tony Curtis, ως λευκοντυμένο “Μεγάλο Λέσλι” και την πανέμορφη Natalie Wood. Θυμάμαι, χαρακτηριστικά, μια σκηνή όπου τα αυτοκίνητα των “Κατάρα” και “Λέσλι” να ταξιδεύουν πάνω σ’ ένα κομμάτι πάγου μέσα σε χιονοθύελλα με συντροφιά μια μεγάλη πολική αρκούδα. Θυμάμαι ακόμα μια σκηνή ξιφομαχίας, με τον “Λέσλι” στο ένα άκρο, στα υπόγεια ενός παλατιού.

“Texas Across The River” [1966]. Κωμωδία παρωδία γουέστερν του Michael Gordon. Ελληνικός τίτλος: “Οι Αετοί του Τέξας”. Πρωταγωνιστές: o αγαπημένος Dean Martin, ο γοητευτικός Alain Delon, η γλυκιά Rosemary Forsyth και η μελαχρινή, τότε, καλλονή Tina Aumont. Απολαυστικός ο Linden Chiles στο ρόλο του “Κίτρινου Μαχαιριού”, του γκαφατζή και αποτυχημένου γιου του αρχηγού των ινδιάνων. Χαρακτηριστική η σκηνή όπου το Ιππικό καταδιώκει Dean Martin και Alain Delon και περνά ανάμεσα από τους κατάπληκτους ινδιάνους δίχως να τους δώσει την παραμικρή σημασία.

“Banovic Strahinja” [1983]. Ελληνικός τίτλος: “Το γεράκι”. Σκηνοθέτης ο Vatroslav Mimica. Πρωταγωνιστές οι Franco Nero, Dragan NiKolic και Sanja Vejnovic. Στην ταινία εμφανίζεται και ο Gert Frobe, της πρώτης ταινίας, έτσι, για να κλείνει ο κύκλος. Περιπέτεια / βιογραφία που διαδραματίζεται στη μεσαιωνική Σερβία τον 14^ο αιώνα με συμμορίες Οθωμανών, πατριώτες, έρωτες και όλα τα σχετικά.

Τις τρεις πρώτες ταινίες τις είχα δει στον κινηματογράφο και στον καιρό τους. Το πιθανότερο στο μοναδικό χειμερινό της Ηλιούπολης, τότε, στην κεντρική πλατεία που τώρα λειτουργεί ως παντοπωλείο [βαρβαριστί Super Market]. Την τέταρτη την είδα στην Πτολεμαΐδα, όπου ζούσα και εργαζόμουν την δεκαετία του ΄80, και στο βίντεο.

Ανυπομονώ να τις ξαναδώ και να ανακαλέσω μνήμες, πρόσωπα, πράγματα και εποχές.

Ψάξτε το και . . . “Και στα δικά σας!”.

Ακούγεται ο Sir (παρακαλώ) Paul McCartney και οι Wings στο “Uncle Albert Admiral Halsey”.

Υ.Γ. Στη φωτογραφία η Andja, κατά κόσμον Sanja Vejnovic, πρωταγωνίστρια του “Banovic Strahinja”, φωτογραφημένη από τον δέκτη της τηλεόρασης.

17/11/2008

0549. Τίποτα Άλλο

Bend Me, Shape Me
[The American Breed]

You are all the woman I need
And baby you know it
(Know it, know it, know it)
You can make this beggar a king
A clown or a poet
(Poet, poet, poet)
I'll give you all that I own
You got me standing in line
Out in the cold
Pay me some mind

Bend me, shape me
Anyway you want me
Long as you love me
It's all right
Bend me, shape me
Anyway you want me
You got the power to turn on the light

Everybody tells me I'm wrong
To want you so badly
(Badly, badly, badly)
But there's a force driving me on
I follow it gladly
(Gladly, gladly, gladly)
So let them laugh I don't care
'Cause I got nothing to hide
All that I want is you by my side

Bend me, shape me
Anyway you want me
Long as you love me
It's all right
Bend me, shape me
Anyway you want me
You got the power
To turn on the light

Yeah, bend me, shape me
Anyway you want me
Long as you love me
It's all right
Bend me, shape me
Anyway you want me
You got the power
To turn on the light

14/11/2008

0548. Αργοναύτες

Tο πρώτο βιβλίο του Γιώργου Σεφέρη που αγόρασα ήταν τα “ΠΟΙΗΜΑΤΑ”, του εκδοτικού οίκου ΙΚΑΡΟΣ, στις 23 Νοεμβρίου 1974, ημέρα Σάββατο. Τον Μάρτιο του 1986, και ενώ βρισκόμουνα στην Πτολεμαΐδα, το βιβλιοδέτησα. Απόκτησε, λοιπόν, κόκκινο χρωματάκι και ένα παράγωνο σχήμα. Προφανώς, ο βιβλιοδέτης που επέλεξα δεν ήταν και ο καλύτερος. Όπως και να έχει, όμως, το αγαπάω αυτό το αντίτυπο.

Είχε προηγηθεί, στις 6 Δεκεμβρίου 1973, ένας δίσκος, βινιλίου βεβαίως, με τίτλο “Ο Σεφέρης Διαβάζει Σεφέρη Ι”, ΔΙΟΝΥΣΟΣ XDL 0851, που μου είχε δωρίσει ο αγαπητός Κ. Φ. Περιείχε τις ενότητες: Μυθιστόρημα, Η Στέρνα και Επιφάνια, 1937. Τον ίδιο δίσκο τον έχω και σε CD, μιας και δόθηκε με το τεύχος Νο. 50, Δεκέμβριος 1999, του περιοδικού MEΤΡΟ.

Έκτοτε στη βιβλιοθήκη μου προστέθηκαν δώδεκα ακόμα βιβλία του Σεφέρη και στη δισκοθήκη μου άλλα δύο CD.

O Σεφέρης είναι ο πρώτος ποιητής έργα του οποίου διάβασα και αγάπησα. Το πιο αγαπημένο μου από τα έργα του είναι το Μυθιστόρημα από το οποίο και το Δ’ Kεφάλαιο, “Αργοναύτες”, που ακολουθεί:

Δ'

ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ

 

Και ψυχή
ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν
εις ψυχήν
αυτή βλεπτέον:
τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.

Ήτανε καλά παιδιά οι σύντροφοι, δε φωνάζαν
ούτε από τον κάματο ούτε από τη δίψα ούτε από την παγωνιά,
είχανε το φέρσιμο των δέντρων και των κυμάτων
που δέχουνται τον άνεμο και τη βροχή
δέχουνται τη νύχτα και τον ήλιο
χωρίς ν' αλλάζουν μέσα στην αλλαγή.
Ήτανε καλά παιδιά, μέρες ολόκληρες
ίδρωναν στο κουπί με χαμηλωμένα μάτια
ανασαίνοντας με ρυθμό
και το αίμα τους κοκκίνιζε ένα δέρμα υποταγμένο.
Κάποτε τραγούδησαν, με χαμηλωμένα μάτια
όταν περάσαμε το ερημόνησο με τις αραποσυκιές
κατά τη δύση, πέρα από τον κάβο των σκύλων
που γαβγίζουν.
Ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν, έλεγαν
εις ψυχήν βλεπτέον, έλεγαν
και τα κουπιά χτυπούσαν το χρυσάφι του πελάγου
μέσα στο ηλιόγερμα.
Περάσαμε κάβους πολλούς πολλά νησιά τη θάλασσα
που φέρνει την άλλη θάλασσα, γλάρους και φώκιες.
Δυστυχισμένες γυναίκες κάποτε με ολολυγμούς
κλαίγανε τα χαμένα τους παιδιά
κι άλλες αγριεμένες γύρευαν το Μεγαλέξαντρο
και δόξες βυθισμένες στα βάθη της Ασίας.
Αράξαμε σ' ακρογιαλιές γεμάτες αρώματα νυχτερινά
με καλαηδίσματα πουλιών, νερά που αφήνανε στα χέρια
τη μνήμη μιας μεγάλης ευτυχίας.
Μα δεν τελειώναν τα ταξίδια.
Οι ψυχές τους έγιναν ένα με τα κουπιά και τους σκαρμούς
με το σοβαρό πρόσωπο της πλώρης
με τ' αυλάκι του τιμονιού
με το νερό που έσπαζε τη μορφή τους.
Οι σύντροφοι τέλειωσαν με τη σειρά,
με χαμηλωμένα μάτια. Τα κουπιά τους
δείχνουν το μέρος που κοιμούνται στ' ακρογιάλι.

Κανείς δεν τους θυμάται. Δικαιοσύνη. 

Από τον δίσκο “Παράλογα” του Μάνου Χατζιδάκι ακούγεται το ορχηστρικό “Ο Χορός Των Ποιητών”.

12/11/2008

0547. Φονικό Στην Εκκλησιά

Τον T.S. Eliot τον γνώρισα από τον Σεφέρη. Και τον γνώρισα σχετικά νωρίς. Στις 12 Ιουλίου 1974 αγόρασα το πρώτο βιβλίο του. Επρόκειτο για το “Selected Poems” του εκδοτικού οίκου “Faber” από τη σειρά “Faber paper covered editions”. Από την ίδια σειρά ήταν και το δεύτερο “On Poetry And Poets”, με δοκίμια, καθώς και το τρίτο.

Το τρίτο, “Murder In The Cathedral”, το αγόρασα στις 20/8/1976, Παρασκευή, με κόστος μόλις 0,15 Ευρό ή 54 παλιές, καλές, δραχμούλες. Στις 11 Μαΐου 1982, Τρίτη, απόκτησα και ένα αντίτυπο της μετάφρασης του έργου από τον Γιώργο Σεφέρη. Τίτλος: “Φονικό Στην Εκκλησιά” από τον εκδοτικό οίκο “Ίκαρος” με κόστος 0,88 Ευρό. Βρισκόμουνα, τότε, στη Βέροια όπου υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία.

Μου άρεσε το έργο αυτό και στην μετάφραση και, κυρίως, στο πρωτότυπο. Το διαδίκτυο είναι γεμάτο από πληροφορίες για το έργο, τον συγγραφέα και τον μεταφραστή. Δεν υπάρχει, συνεπώς, νόημα να παραθέσω σχετικές πληροφορίες. Παραθέτω, όμως, δυο μικρά χαρακτηριστικά αποσπάσματα, στα οποία μιλά ο πρωταγωνιστής του έργου Θωμάς Μπέκετ – Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, και τη μετάφραση τους.

 

THOMAS

For a little time the hungry hawk

Will only soar and hover, circling lower,

Waiting excuse, pretence, opportunity.

End will be simple, sudden, God-given.

Meanwhile the substance of our first act

Will be shadows, and the strife with shadows.

Heavier the interval than the consummation.

All things prepare the event. Watch.

ΘΩΜΑΣ

Για λίγο ακόμη το πεινασμένο γεράκι

Θ’ απλώνει τις φτερούγες του, θα ζυγιάζεται

Σε γύρους πιο χαμηλούς, πιο χαμηλούς, γυρεύοντας

Την πρόφαση, την περίσταση, την ευκαιρία.

Το τέλος θα είναι απλό, ξαφνικό, θεόσταλτο.

Στο μεταξύ η ουσία της πρώτης μας πράξης

Θα είναι σκιές και μάχη με σκιές.

Και το διάλειμμα βαρύτερο από την ανάλωση.

Τα πάντα προετοιμάζουν το γεγονός. Να!

THOMAS

We do not know very much of the future

Except that from generation to generation

The same things happen again and again.

Men learn little from others’ experience.

But in the life of one man, never

The same time returns. Sever

The cord, shed the scale. Only

The fool, fixed in his folly, may think

He can turn the wheel on which he turns.

ΘΩΜΑΣ

Δεν ξέρουμε πάρα πολλά για το μέλλον, μόνο

Πως από γενεά σε γενεά τα ίδια πράγματα

Γίνουνται πάλι και πάλι.

Λίγα μαθαίνουν οι άνθρωποι απ’ την πείρα των άλλων.

Μα στη ζωή ενός ανθρώπου, δε γυρίζει ποτέ

Ο ίδιος καιρός. Κόψε τα σκοινιά,

Ρίξε τα λέπια των περασμένων. Μονάχα

Ο ανόητος, καρφωμένος στην ανοησία, νομίζει

Πως γυρνά τον τροχό που απάνω του ο ίδιος γυρίζει.

Ακούγεται ο Narciso Yepes στο “Villano y Ricercar” από το έργο “Fantasia Para Un Gentilhombre”του Joaquin Rodrigo.

 10/11/2008

0546. Τα Άτυχα Βιβλία

Είναι κάποια βιβλία που είναι άτυχα. Και όταν λέω βιβλία εννοώ, κατ’ αρχήν, την υλική τους υπόσταση· συγκεκριμένα αντίτυπα δηλαδή και όχι το πνευματικό έργο. Ποιος είναι αυτός που δεν έχει αγοράσει ένα βιβλίο, πολλές φορές με λαχτάρα, και για τον α ή τον β λόγο το βιβλίο παραπέφτει; Χάνεται μέσα στο βασίλειο του σπιτιού και μένει να σκονίζεται δίχως να διαβαστεί και δίχως να δώσει χαρά σε αναγνώστη.

Έχω κι εγώ, τουλάχιστον, ένα τέτοιο άτυχο βιβλίο. Πρόκειται για τα Ποιήματα του Pablo Neruda σε μετάφραση από το Ισπανικό πρωτότυπο της Άννας Βάλβη και της Cloe Varela Docampo. Είναι ένα βιβλίο με κόκκινο εξώφυλλο και σελίδες σε χρώμα καφετί, παράξενο και αταίριαστο, του Εκδοτικού Οίκου Τολίδης. Το αγόρασα στα δεκαεννιά μου, στις 17 του Απρίλη του 1974 ημέρα Τετάρτη.

Ποτέ δεν το διάβασα ολόκληρο. Υπήρξαν φορές που το πήρα στα χέρια μου με καλή διάθεση. Φορές που ήθελα να χαθώ μέσα στην ποίηση του Neruda. Την κάθε φορά αποτύγχανα. Δυο, τρεις σελίδες με το ζόρι και μετά, κλείσιμο, και πίσω στην βιβλιοθήκη. Τουλάχιστον δεν το έτρωγε η σκόνη. Δε γνωρίζω τι φταίει. Ίσως ο ποιητής, ίσως οι μεταφράστριες, ίσως η ‘‘φτιάξη” του συγκεκριμένου αντίτυπου. Μοιάζει να μην έχει και σημασία. Έτυχε. Ένα στα τόσα, και είναι πολλά, που ατύχησε.

Από το κόκκινο βιβλίο, λοιπόν, με τις καφετί, ασχημούλες, σελίδες το ποίημα που ακολουθεί:

Μ’ ΑΡΕΣΕΙΣ ΟΤΑΝ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ

Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις γιατί είσαι σαν ν’ απουσιάζης

και μ’ ακούς από μακρυά, η φωνή σου δεν μ’ αγγίζει.

Μοιάζει σαν τα μάτια σου να έχουν πετάξει

και μοιάζει σαν ένα φιλί να σου κλείνει το στόμα.

Όπως όλα τα πράγματα είναι γεμάτα απ’ την ψυχή μου

αναδύεσαι απ’ τα πράγματα, γεμάτη από την ψυχή μου.

Πεταλούδα του ονείρου μοιάζεις με τη λέξη μελαγχολία.

Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις σαν νάσαι αλαργινή,

Σαν να παραπονιέσαι, πεταλούδα που τιτιβίζει.

Και μ’ ακούς από μακρυά, κι η φωνή μου δε σε φτάνει.

Άφησέ με να σωπαίνω με τη δική σου σιωπή.

Άφησέ με ακόμα να σου μιλώ με τη σιωπή σου

φωτεινός σαν μια λάμπα, απλός σαν κρίκος.

Είσαι σαν την νύχτα, σιωπηλή κι έναστρη.

Η σιωπή σου είναι αστέρινη, τόσο μακρινή κι απλή.

Μ’ αρέσεις όταν σωπαίνεις γιατί είσαι σαν ν’ απουσιάζης.

Μακρυνή κι αξιολύπητη σαν να είχες πεθάνη.

Μια λέξη τότε ένα χαμόγελο φτάνουν.

Και είμαι χαρούμενος που δεν είναι έτσι.

Ottmar Liebert – Surrender 2 Love.

07/11/2008

0545. Ένα Πεδίο Άλλο

Η εγγραφή περί της Διανυσματικής Φύσης Των Συναισθημάτων του Αλοΐσιου με οδήγησε σε σκέψεις. Με έκανε να ανακαλέσω στο νου πράγματα και καταστάσεις. Να αισθανθώ απ’ αρχής. Τελικά ίσως και να έχει δίκιο ο Αλοΐσιους. Μια συνισταμένη διανυσμάτων μοιάζει να είναι τα συναισθήματά μας. Δεν είναι μόνο το μέτρο που μετράει, είναι και η διεύθυνση και η φορά. Γνωρίσματα που κάνουν κάποιες φορές τα συναισθήματα μας να μοιάζουν με μαγνητικές βελόνες. Θέλω να πω να δείχνουν σταθερά προς μια κατεύθυνση. Τη μόνη και μία κατεύθυνση που τυραννάει την καρδιά και τη σκέψη μας. Και πώς αλλιώς;
 

Αλλά και τα συναισθήματα σκέψεις είναι. Με λόγια χτίζονται, βιώνονται, αποτυπώνονται. Αισθανόμαστε με όση λεπτότητα και ένταση μπορούμε να περιγράψουμε αυτά που αισθανόμαστε. Αισθήματα και συναισθήματα ζουν και ανασαίνουν μέσω και μέσα στη σκέψη. Εκεί πυργώνουν, εκεί καταρρέουν. Παλεύουν να αποκτήσουν μορφή και δοκιμάζονται. Η σκέψη, η διανόηση, αν θέλετε, είναι το πεδίο τους.

Αν υπάρχει βαρυτικό, ηλεκτρικό, μαγνητικό, ηλεκτρομαγνητικό, και όποιο άλλο, πεδίο γιατί να μην υπάρχει και νοητικό / διανοητικό πεδίο; Ένας χώρος, δηλαδή, με συγκεκριμένες ιδιότητες και χαρακτηριστικά, όπου η βασική οντότητα είναι η νόηση, η σκέψη. Ένας χώρος όπου η σκέψη “αναγνωρίζει” τη σκέψη και αλληλεπιδρούν.

Ένα πεδίο όπου αναπτύσσονται σκέψεις-δυνάμεις έλξης/άπωσης, αγάπης/μίσους, ενδιαφέροντος/αδιαφορίας. Ένα πεδίο όπου η επικοινωνία είναι άμεση και καταλυτική. Όπου η σκέψη και η ένταση των αισθημάτων/συναισθημάτων που αντιπροσωπεύει δικαιώνονται και κυριαρχούν. Όπου τα λόγια έχουν ακουστεί προτού να ειπωθούν. Όπου προσποίηση, παραποίηση, υπεκφυγή, υποκρισία και ψεύδος απουσιάζουν. Ένα πεδίο όπου η επιθυμία και τα θέλω μας έχουν υπόσταση, κοινοποιούνται στον άμεσα ενδιαφερόμενο και η ανταπόκριση είναι άμεση και σαφής.

Δε γνωρίζω αν κάπου, ή για κάποιους, υπάρχει ένα τέτοιο πεδίο. Το πιθανότερο είναι να μην υπάρχει και να αναμένεται. Αλλά· ποιος είναι αυτός που δεν έχει ποθήσει, έστω και για μια φορά στη ζωή του, να μάθει με την μία αυτός που ανέλπιδα αγαπά το πόσες και ποιες σκέψεις του αφιερώνει;

Ahu Saglam, “Gulumcan”. Αφτό! 

05/11/2008

0544. Πως Χάνεται Ο Χρόνος

Τελικά το αποφάσισα. Κάτι τα αντίγραφα, CD και DVD, που από ένα, χρονικό, σημείο και πέρα δεν παίζουν, κάτι οι δίσκοι βινιλίου που αντικαταστάθηκαν από CD ήρθε η βάση, σε MS Access, που διατηρώ για τα των δίσκων μου και έγινε χάλια. Το αποφάσισα, λοιπόν. Την έσπασα στα τρία. Μία για τους δίσκους βινιλίου, μία τα αντίγραφα, κάθε είδους, και μια για CD και μουσικά DVD. Το πρόβλημα, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, βρίσκεται στη βάση των δίσκων βινιλίου τα στοιχεία της οποίας τροποποιήθηκαν για τους δίσκους που αντικαταστάθηκαν από CD, αντίγραφα ή μη. Μιλάμε για περίπου 130 περιπτώσεις δίσκων βινιλίου τα αρχικά στοιχεία των οποίων θα πρέπει να αποκατασταθούν. Ευτυχώς που υπάρχουν τα, αρχικά, χειρόγραφα τετράδια. Πρόκειται για δυο, κλασσικά, μπλε τετράδια, 200 σελίδων έκαστο, στα οποία έχω καταχωρίσει στοιχεία για κάθε ένα δίσκο βινιλίου που έχω στην κατοχή μου. Στην εικόνα της εγγραφής αυτής φαίνεται η σχετική καταχώριση για τον δίσκο “Melisa” του Enrico Macias. Μια εικόνα για την “ηλεκτρονική” μορφή των καταχωρίσεων, στην βάση MS Access που λέγαμε, μπορείτε να δείτε εδώ. Τα αγαπάω τα τετράδια αυτά. Μου θυμίζουν πράγματα και γεγονότα και δείχνουν, αν θέλετε, ακόμα και την εξέλιξη του γραφικού μου χαρακτήρα. Τα επιστράτευσα, λοιπόν, και πέρασα αρκετές ώρες του Σαββατοκύριακου διορθώνοντας καταχωρίσεις της βάσης των δίσκων βινιλίου. “Χαμένος χρόνος!” θα σκεφτούν πολλοί, και θα σηκώσουν τους ώμους. Δε θα διαφωνήσω μαζί τους. Μοιάζει να είναι. Αλλά· θα το ξαναγράψω: Καθένας με τον τρόπο του γλυκαίνει την καρδιά του.

Και ναι! Μου αρέσει να ασχολούμαι με τα τοιαύτα και πραγματικά το απολαμβάνω! 

03/11/2008

0543. Ισοκράτης, Προς Δημόνικον

Α ποιείν αισχρόν, ταύτα νόμιζε μηδέ λέγειν είναι καλόν.

Έθιζε σεαυτόν είναι μη σκυθρωπόν αλλά σύννουν· δι’ εκείνο μεν γαρ αυθάδης, δια δε τούτο φρόνιμος είναι δόξεις.

Μηδέποτε μη δεν αισχρόν ποιήσας έλπιζε λήσειν· και αν τους άλλους λάθης, σεαυτώ συνειδήσεις.

Ευλαβού τας διαβολάς, καν ψευδείς ώσιν· οι γαρ πολλοί την μεν αλήθειαν αγνοούσι, προς δε την δόξαν αποβλέπουσιν.

Ήδέως μεν έχε προς άπαντας, χρω δε τοις βελτίστοις· ούτω γαρ τοις μεν ουκ απεχθήσει, τοις δε φίλος γενήσει.

Προσήκειν ηγού τοις πονηροίς απιστείν ώσπερ τοις χρηστοίς πιστεύειν.

Αγάπα των υπαρχόντων αγαθών μη την υπερβάλλουσαν κτήσιν αλλά την μετρίαν απόλαυσιν.

Μίσει τους κολακεύοντας ώσπερ τους εξαπατώντας· αμφότεροι γαρ πιστευθέντες τους πιστεύσαντας αδικούσιν.

Το γαρ άκαιρον πανταχού λυπηρόν.

Αρχή γαρ φιλίας μεν έπαινος, έχθρας δε ψόγος.

Μάλλον αποδέχου δικαίαν πενίαν ή πλούτον άδικον.

Μηδένα ζήλου των εξ αδικίας κερδαινόντων, αλλά μάλλον αποδέχου τους μετά δικαιοσύνης ζημιωθέντας.

Δύο ποιού καιρούς του λέγειν, ή περί ων οίσθα σαφώς, ή περί ων αναγκαίον ειπείν. Εν τούτοις γαρ μόνοις ο λόγος της σιγής κρείττων εν δε τοις άλλοις άμεινον σιγάν ή λέγειν.

 

31/10/2008

0542. Αλοΐσιους: Η Διανυσματική Φύση Των Συναισθημάτων

Δε γνωρίζω τι σχέση είχε ή έχει ο Αλοΐσιους με τα μαθηματικά αλλά προφανώς έχει ή είχε. Δεν είναι μόνο το σημερινό, σύντομο, κείμενο που δημοσιοποιώ αλλά η συνολική εικόνα που αποκομίζει κανείς από τα γραπτά του. Πιστέψτε με, έχω διαβάσει πολλά κείμενά του και τα πράγματα είναι όπως τα γράφω. Ακολουθεί το κείμενο στο οποίο ο Αλοΐσιους μιλά, η μάλλον γράφει, για την διανυσματική φύση των συναισθημάτων:

Το σκέφτηκα λίγες μέρες πριν. Ήθελα αλλά δεν τολμούσα. Ζοριζόμουνα. Από την μια η επιθυμία και από την άλλη ένα σωρό αντίρροπες δυνάμεις. Τι θα γίνει και, κυρίως, πώς. Θα βρω ανταπόκριση; Τι θα σκεφτούν φίλοι και γνωστοί όταν μάθουν; Μήπως εκτεθώ; Και όλα τα σχετικά. Συναισθήματα που ισορροπούν δύσκολα· που διαμορφώνονται από ένα σωρό παράγοντες. Επιθυμίες και θέλω από τη μια δυνάμεις αντίθετες από την άλλη. Και πόσο αντίθετες;

Σκέφτηκα τις, κατά τη Φυσική, δυνάμεις. Οι δυνάμεις είναι διανυσματικά μεγέθη. Έχουν μέτρο, σημείο εφαρμογής, διεύθυνση και φορά. Δυνάμεις με κοινό σημείο εφαρμογής συντίθενται και δίνουν μια συνισταμένη αντιπροσωπευτική των δυνάμεων από τις οποίες προέκυψε και τις οποίες “αντιπροσωπεύει”. Το βασικό είναι ότι δεν λαμβάνεται υπόψη μόνο το μέτρο αλλά και η σχετική θέση, γωνία, μεταξύ των δυνάμεων.

Σκεφτείτε τώρα τα συναισθήματα. Σημείο εφαρμογής, του καθενός, ο εαυτός. Πρόκειται για σύνθετες οντότητες που αποτελούν συγκερασμό επιμέρους, και πάλι, συναισθημάτων. Συναισθημάτων που έχουν να κάνουν με επιθυμίες και απαγορεύσεις, εφικτά και ανέφικτα, προσωπικά και συλλογικά, τωρινά και μελλούμενα και ένα σωρό άλλα. Και προφανώς όλα αυτά σχετίζονται. Άλλα είναι ομόρροπα και άλλα είναι αντίρροπα με διαθέσιμες όλες τις ενδιάμεσες διαβαθμίσεις ή, στη γλώσσα των διανυσμάτων, γωνίες. Θαρρώ ότι η αντιστοίχιση συναισθήματος – συνισταμένης δυνάμεων είναι προφανής.

Μια δυναμική συνισταμένη δυνάμεων είναι τα συναισθήματα μας. Μια σύνθεση επιθυμιών και αρνήσεων, αρέσκειας και απαρέσκειας, τύχης και ατυχίας, εύνοιας και κατατρεγμού. Δυνάμεις που παλεύουν, εκτείνονται, συρρικνώνονται, αλλάζουν κατεύθυνση και φορά και μας παιδεύουν. Και πάντα η συνισταμένη που αθροίζει και ομαδοποιεί με την λογική των διανυσμάτων. Κι αν κάποια επιμέρους συναισθήματα αλληλοεξουδετερώνονται αυτό καθόλου δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. . .

Μάνος Χατζιδάκις – 30 Νυχτερινά – Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων.

29/10/2008