1651. Ποιο το πρώτο

  

 

Στην παρούσα εγγραφή με οδήγησε ένα σχόλιο, του φίλου Giannis Pit, στην προ προηγούμενη εγγραφή (1649). Συγκεκριμένα η πρόταση:

 

Κάποτε στη δεκαετία 1960, είχα τα πρώτα τουβλάκια εκείνης της εποχής, σε μια πλούσια συλλογή, ικανή να φτιάξεις ένα υπέροχο σπίτι με τα γύρω-γύρω. Νομίζω η εταιρεία λεγόταν ΕΠΑ ή κάτι τέτοιο.

 

Αυτό το «ΕΠΑ», κάτι μου θύμιζε. Μπήκα σε σκέψεις. Το έχω ξαναγράψει: έχω «σκανάρει», με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία, το σύνολο των φωτογραφιών που έχω στην κατοχή μου. Θυμόμουν, λοιπόν, πως υπήρχαν φωτογραφίες του πρώτου συναρμολογούμενου που μου χάρισε, ποιος άλλος;, ο πατέρας μου.

 

Μιλάμε για την περίοδο 1963 -1965, απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ, που η οικογένεια μου κατοικούσε στην οδό Άρεως στην Κάτω Ηλιούπολη. Έψαξα, λοιπόν, στην βάση των σκαναρισμένων φωτογραφιών να βρω αυτές του πρώτου μου συναρμολογούμενου. Πουθενά! Ακόμα μία, λοιπόν: Όποιος νομίζει πως έχει χτίσει μια άψογη βάση δεδομένων, για το οτιδήποτε, πλανάται πλάνην οικτράν!

 

Άνοιξα κι εγώ ντουλάπια και κουτιά και, βεβαίως, τις βρήκα. Ασπρόμαυρες δύο φωτογραφίες, διαστάσεων 10,3Χ7 τετραγωνικά εκατοστόμετρα – με το χαρακτηριστικό της, τότε, εποχής ζιγκ-ζαγκ τελείωμα, τραβηγμένες στην μπροστά βεράντα της, στην οδό Άρεως, κατοικίας.

 

Φρικτές! Ό,τι το χειρότερο για την ανάδειξη του θέματος «συναρμολογούμενο». Ένα συναρμολογούμενο τοποθετημένο πάνω σ’ ένα τραπέζι με πλαστικό, εμπριμέ τραπεζομάντιλο και φωτογραφημένο από απόσταση. Το φόντο έχει, κυριολεκτικά, καταπιεί και εξαφανίσει το θέμα! Μετά δυσκολίας διακρίνεται το συναρμολογούμενο, κυρίως στη φωτογραφία που εμφανίζεται και το χέρι του πατέρα μου να δείχνει το «κατόρθωμα» του γιου του. Στην ίδια φωτογραφία, στο περβάζι του αριστερά παραθύρου, φαίνεται και το κουτί του συναρμολογούμενου, οι διαστάσεις του οποίου μοιάζουν σεβαστές.

Έχοντας την εδραία πεποίθηση πως το συναρμολογούμενο αυτό απεικόνιζε ένα βενζινάδικο και ζώντας πλέον στην εποχή της ΤΝ, και ολίγον από ΤΝΤ -ελέω  Τραμπ και άλλων λουλουδιών, βάλθηκα να το ψάξω. Η ΤΝ αποτελεί έναν ιδανικό τρόπο για να κατασπαταλήσεις τον χρόνο σου με αβέβαια αποτελέσματα. Και ναι! Δεν κάνει θαύματα. Για να σου πει, πρέπει να της πεις. Της είπα ό,τι και όσα γνώριζα και νόμιζα για το υπόψη θέμα (ακόμα και την «ανάμνησή» μου, πώς αλλιώς;, για το ότι τα παράθυρα και οι πόρτες τοποθετούνταν συρταρωτά και κουμπωτά όχι της ανέφερα). Δεν, τελικά, καταφέραμε να ταυτοποιήσουμε το κτίσμα αυτό και δεν, αρχικά, υπάρχει λόγος να σας μεταφέρω τη συνομιλία μας.

 

Αλλά. Αν δεν ήταν βενζινάδικο; Αν οι οβάλ ταμπέλες δεν έγραφαν “ESO”, όπως χαράχτηκε στη μνήμη  μου αλλά “KEM”, όπως μπορώ περισσότερο να υποψιαστώ παρά να διακρίνω στις φωτογραφίες, τότε τι; Φτου κι απ’ την αρχή; Τελικά δεν υπάρχει λόγος, θαρρώ, να τα γνωρίζουμε όλα. Τόσες δεκαετίες μετά η σκόνη του χρόνου και η εντελώς αποτυχημένη φωτογράφιση έχουν κάνει τη δουλειά τους. Η ΤΝ, και συνεκδοχικά κι εμείς,  μπορεί να θέλει αλλά προφανώς δεν, τα όλα, μπορεί . . . Ευτυχώς, ίσως!

 

Να είσαστε Καλά και . . .

Να προσέχετε, όταν φωτογραφίζετε,

Κάποιες δεκαετίες μετά ίσως οι φωτογραφίες σας

Αποδειχτούν ανεπαρκείς!

 

Ένα κλικ μακριά εξαιρετικός Raymond Lefevre και η ορχήστρα του στο “Wight Is Wight”, σύνθεση των Michel Delpech, Roland Vincent:

 

23/06/2026