Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008

0498. Αυθορμήτως

Δε μπορούσε να πιστέψει ότι το έκανε. Κι όμως, δίχως καν να το σκεφτεί, το είχε πράξει. Αυθορμήτως! Αυτή ήταν η λέξη. Είχε πάει στο γραφείο της. Συζητήσανε. Γνώριζε ότι την προηγουμένη είχε επισκεφθεί το γιατρό της. Τίποτα σοβαρό, του είχε πει. Μια εξέταση ρουτίνας. Όμως εκείνον τον έτρωγε. Την επισκέφθηκε για να μάθει. Συζητήσανε πρώτα τα υπηρεσιακά. Κίνησε να φύγει. Κοντοστάθηκε στην πόρτα. “Τι έγινε εχθές με το γιατρό;” Τη ρώτησε. “Όλα καλά. Κανένα πρόβλημα”, αποκρίθηκε. “Μπράβο!” της είπε, και έσκυψε και τη φίλησε στο μέτωπο. Ούτε το είχε υπολογίσει, ούτε το είχε σκεφτεί, ούτε τίποτα. Απλά, έσκυψε και τη φίλησε. Θα μπορούσε να είχε παρεξηγηθεί, να είχε αντιδράσει. Δεν έγινε τίποτα από αυτά. Μιλήσανε λίγο ακόμη. Τη χαιρέτησε. Έφυγε. Αναλογίστηκε το φιλί και το στομάχι του μούδιασε. Πως το είχε κάνει αυτό, σοβαρός άνθρωπος; Γιατί δε συγκρατήθηκε; Γιατί το επέτρεψε στον εαυτό του; Μιλούσανε και τη χάζευε. Χάζευε το δέρμα της, τα κυλινδρικά της μπράτσα, το χρώμα των ματιών της. Αισθανότανε γοητευμένος. Πόσος καιρός ήταν που τη σκεφτότανε; Οκτώ χρόνια, εννιά; Όχι περισσότερα. Και τι έκανε γι’ αυτό; Τίποτα, απολύτως τίποτα. Έψαχνε μια χαραμάδα στη συμπεριφορά της, κάτι που να του δώσει μια μικρή σπίθα ελπίδας. Τίποτα. Μαζί του ήταν φιλική δίχως να ξεπερνά τα όρια της τυπικότητας. Κι αυτός, δειλός από τη φύση του, πιο πολύ φανταζότανε ότι της έδειχνε προς τα πού κινούνται τα αισθήματά του παρά το έκανε. Περνούσε ο καιρός. Χανόντουσαν οι στιγμές, οι νύχτες έφευγαν, μεγάλωναν. Και τώρα ήρθε αυτό το φιλί για να αλλάξει τι; Πόσο μπορεί να αλλάξει το τίποτα από το τίποτα; Ένα μούδιασμα – χάδι στο στομάχι ήταν το κέρδος του από αυτή την ιστορία. Κι εκείνη; Πώς το είχε πάρει; Πώς το είχε αξιολογήσει; Δεν έμοιαζε να έχει θυμώσει. Δεν έμοιαζε και, στο ελάχιστο, να έχει συγκινηθεί. Σαν να μην έγινε ποτέ. Ένα φιλάκι ήτανε. Ένα μικρό, αυθόρμητο, μοναχικό φιλάκι. Που δόθηκε και πάει.

6 σχόλια:

Σ είπε...

Αυτό το φιλάκι δόθηκε .... αλλά δεν πάει. Αυτό το φιλάκι θα τον συνοδεύει σ' όλη του τη ζωή. Θα στοιχειώνει όλες του τις στιγμές. Καλές και κακές. Και θα ζητάει πάντα τα "αδελφάκια" του, τα πιο τολμηρά, τα πιο ώριμα, τα πιο ολοκληρωμένα.
Μικρές, "ανόητες" στιγμές καθορίζουν (και νοστιμίζουν) τις "σοβαρές" ζωές μας.
Καλό Σαββατοκύριακο εύχομαι.

Ανώνυμος είπε...

Καλό σας Σαββατοκύριακο με όμορφες, ξένοιαστες στιγμές!!!
"η"

ellinida είπε...

:)

ViSta είπε...

ένα φιλί ποτέ δε πάει... δεν μπορεί να πάει έτσι απλά σε αυτά τα χαμένα που πέρασαν...
Καλημέρα και καλά αυθόρμητα, μικρά ή μεγάλα φιλιά

aqua είπε...

Την επόμενη φορά που θα την συναντήσει το πιθανότερο είναι να ντραπεί,να αιαθανθεί άσχημα, να μετανοιώσει γι αυτήν την αυθόρμητη αντίδραση .
Γιατί κάνουμε δύσκολα τα απλά?

aeipote είπε...

Σ:

Το ατύχημα είναι ότι πολλές τέτοιες σχέσεις βαλτώνουν σε τέτοια, αυθόρμητα, φιλάκια και σβήνουν. . .

“η”:

Ευχαριστώ πολύ και αντεύχομαι. Πιροσπαθώ σκληρά!

ellinida:

Αμ εγώ;!:)

ViSta:

Δύσκολη, πλέον, και τα, μικρά, φιλιά υπόθεση. . . Ευχαριστώ πολύ και αντεύχομαι!

aqua:

Μπααα δε νομίζω. Μεγάλο παιδί είναι!

ΚαληΗμέρα Σας Αναγνώστες Δροσερή!