0672. Ο Αλοΐσιους Καλεί Την Έμπνευση

Ακόμα μια εγγραφή που χρωστώ στον Αλοΐσιους. Σε έναν Αλοΐσιους ανέμπνευστο, κατά δήλωσή του. Το ζήτημα είναι ότι, αυτές τις μέρες, ακριβώς το ίδιο αισθάνομαι κι εγώ. Ανέμπνευστος εντελώς. Ξαφνιάστηκα, λοιπόν, όταν στα χαρτιά του Αλοΐσιου βρήκα τα όσα θα διαβάσετε πιο κάτω. Αισθάνθηκα ότι, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, θα μπορούσα να τα είχα γράψει εγώ τα συγκεκριμένα. Ίσως δεν ήταν και τόσο τυχαίο το ότι βρέθηκαν στην κατοχή μου τα χαρτιά του. Υπάρχει μια μεταξύ μας πνευματική συγγένεια που σε κάποιες περιπτώσεις αγγίζει τα όρια της ταύτισης. Έχω παρατηρήσει, μάλιστα, ότι όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο, μοιάζουμε. Κάποια στιγμή θα πρέπει να βρω το χρόνο και να ασχοληθώ σοβαρότατα με την περίπτωσή του. . .

Είναι μέρες τώρα που θέλω να γράψω. Πράγματα συγκεκριμένα που με καίνε. Που οδηγούνε τη ζωή μου. Επιθυμώ να τα σώσω· να τα διαιωνίσω. Θέλω να γράψω για το πρόσωπό της· για τα όσα η παρουσία της γεννά. Για το τι αντιπροσωπεύει η ύπαρξή της για τη δική μου. Με εμπνέει. Πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Σφοδρώς επιθυμώ, λοιπόν, να πω, να γράψω, να αφήσω σημάδια βαθιά. Προσπαθώ. Λευκά χαρτιά. Ήσυχα απογεύματα. Καλοξυσμένα μολύβια. Οι πρώτες λέξεις διστακτικά στο χαρτί. Προσμένω να τροχοδρομήσουν, να απογειωθούν, να με πάρουν μαζί τους. Τίποτα. Οι πρώτες λέξεις και κατόπιν τίποτα. Έχω την πηγή της έμπνευσης αλλά δεν έχω την έμπνευση. Προσμένω. Το άγγιγμα της. Την προσκαλώ, την παρακαλώ, την προκαλώ. Αρνείται να έλθει. Μαζεύω τα χαρτιά μου. Κλείνω τα μολύβια στο συρτάρι. “Αύριο!”, λέω. Το αύριο γίνεται χθες. Πάει. Δε θέλω πια να την προσμένω. Θα γράψω. Θα πω. Όπως μπορώ. Όσα μπορώ. Να σώσω μια ζέουσα πραγματικότητα. Να αφήσω το στίγμα μιας σχέσης που δεν ευδόκησε να ανθήσει. Να περιγράψω το περίεργο συναίσθημα του να βρίσκεσαι μέσα στο πεδίο γοητείας του άλλου. Να αισθάνεσαι, από την ύπαρξή του και μόνο, ένα ρευστό να σε κατακλύζει· να σε ζεσταίνει· να σε συνεπαίρνει. Και πώς να αντιδράσεις σε όλα αυτά; Πώς να μείνεις ψυχρός και ψύχραιμος όταν βλέπεις και καταλαβαίνεις ότι τίποτα αντίστοιχο δε συμβαίνει αντιστρόφως; Πώς να προσποιηθείς ότι εισπράττεις τα ανάλογα όταν τη βλέπεις να μη συγκινείται, να μην αντιδρά; Πόνος. Αυτή είναι η λέξη. Πόνος και από δίπλα, απαντοχή. Τη βλέπεις. Της μιλάς. Παρατηρείς το πρόσωπό της. Γυρεύεις τα σημάδια. Γιατί από την ύπαρξή της και μόνο αντλείς χαρά, ευτυχία και ζωή; Ερώτημα μέγα. Είσαι φιλόφρων απέναντι της. Πόσο την κολακεύουν τα σκούρα ενδύματα. Πόσο της πάει το χτένισμά της. Τέτοια. Μικρούλες φιλοφρονήσεις. Είσαι προσεκτικός. Κρατάς τις αποστάσεις. Φοβάσαι τη λάθος κίνηση. Αυτή που θα την κάνει να κλειστεί στον εαυτό της. Αυτή που θα γκρεμίσει τα όσα έχτισες. Δε θέλεις να απολέσεις την, όποια, μεταξύ σας οικειότητα. Σε ενδιαφέρει το παραμικρό της χαμόγελο, η παραμικρή της ρυτίδα. Γνωρίζεις τι σας χωρίζει. Τι διακυβεύεται σε μια αποτυχημένη προσπάθεια προσέγγισης. Πολύ περισσότερο σε μια επιτυχημένη. Ούτε και παίρνεις όρκο για τον εαυτό σου και τη διάρκεια των όσων αισθάνεσαι. Μεγάλωσες. Πλήρωσες. Έμαθες. Υπάρχει ένα status quo για εκείνη. Ένα status quo για σένα. Δυο χαραγμένες πορείες ζωής που τραβούν το δρόμο τους. Μονάχα που στους Θεούς, κάποιες φορές, αρέσει να ανακατεύουν τα πράγματα. Έτσι βρισκόμαστε εμείς οι θνητοί με ερωτήματα αναπάντητα και τάσεις φυγόκεντρες. Να επιθυμούμε αμέτρως, να ελπίζουμε αμέτρως και να απογοητευόμαστε ομοίως. Είναι η καθημερινότητά σου ζυμωμένη με την ύπαρξή της. Μια καθημερινότητα κατά τα άλλα γκρίζα και μουντή. Ένα φως στην ομίχλη είναι η ύπαρξή της. Ένα σημείο αναφοράς. Ένας, εν αγνοία του, του βίου σου παραστάτης. Και πάμε. Από μέρα σε μέρα. Από στιγμή σε στιγμή. Με απρόσμενες χαρές και απύθμενες λύπες. Γιατί έτσι είναι αυτές οι βουβές και μονόπλευρες σχέσεις. Γιατί έτσι είναι η ζωή [σου]. . .

Ακούγεται το τραγούδι: “Quand Passent Les Gitans” με τον Adamo.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

24/11/2009

0671. Γενέθλια και Excel

Yπάρχουν κάποιες παραστάσεις στο Excel με συναρτήσεις μυστήριες που μπορεί να μοιάζουν έτσι:

=IF(B4<>"";IF(LEN(MONTH(D4))=1;"0"&MONTH(D4);MONTH(D4))&"/" & IF(LEN(DAY(D4))=1;"0"&DAY(D4);DAY(D4));"")

Ή έτσι:

=IF(B4<>"";Elapsed(D4;TODAY();1);"")

με συναρτήσεις όπως η “elapsed” που ορίζονται με μακροεντολές που μπορούν να περιέχουν γραμμές όπως:

EndDay = EndDay + (DateSerial(EndYear, EndMonth + 1, EndDay) - DateSerial(EndYear, EndMonth, EndDay))

Και όλα αυτά να τα μαζεύουν και να τα χρησιμοποιούν κάποιοι, ομοίως μυστήριοι, και να φτιάχνουν ένα αρχείο Excel, με το όνομα: Περί_Γενεθλίων, και να καταχωρίζουν ονόματα συγγενών φίλων και γνωστών και τις ημερομηνίες γέννησής τους. Να έχουν έτσι, με μια ματιά, την ακριβή ηλικία, των όσων τις ημερομηνίες γέννησης καταχώρισαν, κατά έτη, μήνες και μέρες.

Και ακόμα να ταξινομούν κατά μήνα και ημέρα τις γραμμές με τις σχετικές εγγραφές και καταλλήλως, με τη δυνατότητα “Μορφοποίηση υπό όρους”, να τις χρωματίζουν. Με κόκκινο αν έχουν περάσει 5, ή λιγότερες, ημέρες από τη συγκεκριμένη ημερομηνία, με μπλε αν η τρέχουσα ημερομηνία συμπίπτει με αυτή των γενεθλίων και με πράσινο αν τα γενέθλια αναμένονται μέσα στις επόμενες 5 ημέρες. Υπάρχει έτσι η δυνατότητα με μια ματιά να δει κανείς ποιοι και πότε έχουν γενέθλια και να πράξει καταλλήλως.

Από ότι ήδη θα καταλάβατε ο μυστήριος είμαι εγώ. Προς το παρόν έχω καταχωρίσει 118 ημερομηνίες γέννησης (κάποιες κατά προσέγγιση όσον αφορά το έτος) και συνεχίζω. Θεωρώ την ημερομηνία γέννησης σημαντική· δίχως να ανακατεύω αστρολογίες και τα τοιαύτα, βεβαίως. Δεν είναι ότι επικοινωνώ με όλους όσους έχουν τα γενέθλιά τους. Οι σχέσεις αλλάζουν, μεταβάλλονται, φθείρονται και φθείρουν. Μου αρκεί που γνωρίζω πότε και ποιος.

Έχω ένα αρχείο Excel στους υπολογιστές μου. Ένα Περί_Γενεθλίων.xls. Ένα αρχείο που ακατάπαυστα μετρά. Χρόνια, μήνες, μέρες. Ερήμην μου και των εμπλεκομένων ομοίως. Κάθε μέρα προσμετράται, προστίθεται, υπάρχει. Μια φορά το χρόνο η κάθε γραμμή θα γίνει μπλε. Για πέντε ημέρες ετησίως θα είναι πράσινη, για άλλες τόσες κόκκινη. Γνωρίζω με ακρίβεια (για τους περισσότερους) τον χρόνο παραμονής τους πάνω στον πλανήτη. Με γοητεύει η σκέψη ότι έχω ένα τέτοιο αρχείο, έναν τέτοιο ακούραστο εργάτη. Ένα αρχείο που συμβουλεύομαι και χρησιμοποιώ. Χρόνια. Μήνες. Μέρες. Περνάνε και χάνονται. Η ζωή μας όλη. . .

Από το Νίκο Ξυδάκη και τη Μελίνα Κανά ακούγεται το τραγούδι “Η Φρεγάδα”.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

15/11/2009

0670. 1996

Εχθές το απογευματάκι ολοκλήρωσα την αντιγραφή, σε ηλεκτρονική μορφή - MS Word, των εγγραφών του έτους 1996 του χειρόγραφου ημερολογίου μου. Δεκαέξι εγγραφές σε σαράντα οκτώ σελίδες τετραδίου μεγάλου σχήματος. Η πρώτη στις 22/1/1996, ημέρα Δευτέρα, η τελευταία στις 29/12/1996, ημέρα Κυριακή. Εγγραφές που, σε ηλεκτρονική μορφή, χώρεσαν σε δέκα επτά σελίδες Α4 του σχετικού Πίνακα Περιεχομένων περιλαμβανομένου.

Μου πήρε χρόνο πολύ να ολοκληρώσω την “αντιγραφή” του έτους 1996. Ούτε και που θυμάμαι πότε το ξεκίνησα. Στην ουσία την προσπάθεια αυτή την είχα εγκαταλείψει. Όσπου, τις τελευταλιες μέρες, κάτι με έπιασε· ξέκλεψα χρόνο και ασχολήθηκα και πάλι. Ομολογώ ότι είναι μια εργασία που με ευχαριστεί. Μου θυμίζει πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις, τον τότε εαυτό μου. Μου δίνει τη δυνατότητα να διορθώσω και κάποια λαθάκια και κάποιες τυχούσες αβλεψίες. Ελπίζω το 1997 και να ακολουθήσει συντόμως και να μην αποδειχθεί τόσο χρονοβόρο.

Ιδού μερικά αποσπάσματα από το 1996 (κυρίως “εισαγωγικές παράγραφοι” εγγραφών):

1. Τα ενύπνια. Πάντα τα ενύπνια. Και οι ευθύνες; Ο Θεός και η ψυχή τους. Υπομονή λοιπόν. Να αγαπάμε το κελί μας, να τρώμε το φαΐ μας. . .

2. Αργά, δύσκολα, ιδιότροπα. Με παλιογράμματα πάντα. Που με βασανίζουν, που θα τα ήθελα πολύ καλύτερα. Προσπαθώ να είμαι. Να ανασαίνω. Να σκέφτομαι και να υπάρχω. Να διαμορφώσω το χώρο μου. Να τιθασεύσω το χρόνο μου. Να κάνω κάτι. Να δικαιολογήσω αυτό που είμαι και τις (πολυποίκιλες) σκέψεις μου. . .

3. Από που να αρχίσει κανείς; Και που να τελειώσει; Με πόση λεπτομέρεια; Με πόσο πάθος; Προσπαθούμε, όλο προσπαθούμε και δε γνωρίζουμε αν θα δικαιωθούμε ή όχι. Και ίσως και να μην υπάρχει λόγος. . .

4. Που πάει η αγάπη όταν πεθαίνει; Κι όλα τα’ άλλα που χάθηκαν ή χάνονται παρά τη θέλησή μου. Προσπαθώ ακόμα, όπως τότε που ήμουν σπουδαστής, να τιθασεύσω το χρόνο. Κι όπως και τότε αποτυγχάνω. Καθαρά και ξάστερα. Δίχως δικαιολογίες. Δίχως τίποτα. Ζω. Ανασαίνω. Υπάρχω. Αγαπώ τα παιδιά μου, το φως του ήλιου, το κελί μου. . .

5. Δύσκολα λοιπόν. Όλο και πιο δύσκολα. Και οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες περνούν και χάνονται. Χάνονται κι εγώ αναγκάζομαι, τώρα πια, να τρέχω πίσω από την περίληψή τους (με γράμματα κακάσχημα όπως πάντα τελευταία). Από πού να αρχίσω και που να τελειώσω, λοιπόν, τις μίζερες περιλήψεις μου; Τι να συμπεριλάβω, τι να αποκλείσω και γιατί; Και γιατί να χωρέσουν όλα; Γιατί να σωθούν; Ποιος (θα) ενδιαφέρεται; Τι σημασία (θα) έχει; Μποτίλια στο πέλαγο, λοιπόν, ακόμα μία φορά. Θα προσπαθήσω να τα γράψω με χρονολογική σειρά. . .

6. Πως να γράψεις για μερικά πράγματα που καλά – καλά ούτε και να τα συνειδητοποιήσεις δεν μπορείς; Και πως να περιγράψεις τον θάνατο και ότι αφήνει πίσω του. Ότι καταστρέφει και ότι σου κόβει τα πόδια. Και τι να πεις για τον ξαφνικό και άδικο θάνατο; Αρκεί η λύπη, η πίκρα, η θλίψη, η στενοχώρια, η απόγνωση; . . .

7. Πόσο δύσκολο είναι να γράφει κανείς; Να είναι συνεπής με τις επιθυμίες του εαυτού του; Δύσκολο. Και όσο ο καιρός περνά δυσκολότερο. Μέχρι να γίνει εύκολο και άχρηστο υποθέτω. Να αγαπάμε το κελί μας, να τρώμε το φαί μας λοιπόν; Κάπως έτσι και το κάπως (αντί για “ακριβώς”) για να μην αδικήσουμε τα παιδιά μας. . .

8. Τόσο καιρό μετά και με πόση δυσκολία! Σχεδόν χωρίς τη θέλησή μου. Όμως πώς αλλιώς; Όπως πάντα! Και τι να γράψουμε για έναν βίο που απουσιάζουν πολλά. Και δεν παραπονιέμαι αυτή τη στιγμή. Απλώς καταγράφω. Και το “No news. Good news!” των Αγγλοσαξώνων το γνωρίζω και το κατανοώ. . .

9. Εχθές βλέπαμε με την Ε. την ταινία “ΙΝΔΟΚΙΝΑ” στο video. Η Βα. τριγυρνούσε στο σαλόνι. Κάποια στιγμή την ακούσαμε να τραγουδά:

Ήταν ευτυχία μου

Σε γνώρισα

Γαμώτο μου

Γαμώτο μου. . .

Μείναμε άφωνοι και αχνογελαστοί να κοιτάμε ο ένας τον άλλον. . . (περίπου 4 ετών η Βα. τότε. . .).

10. Ακόμα μια μποτίλια στο πέλαγο. Γιατί; Για ποιο λόγο; Ο Κύριος γνωρίζει. Ίσως, πάλι, για την ευχαρίστηση της αναδρομής. Γι’ αυτή τη δυνατότητα της συρρίκνωσης του χρόνου. Όπως προχθές που έζησα και πάλι ημέρες του 1978 και του 1979. Και μου άρεσε και πόνεσα γλυκά και έζησα. . .

11. . . .Όλα μέτρια για τα γούστα μου. Και φυσικά τηλεφωνήματα για χρόνια πολλά. Αστέρι, ανάμεσα στους τηλεφωνήσαντες, ο κ. Κ.! Ο οποίος, άνετα – άνετα, δήλωσε ότι:

- Μαζεύτηκαν πολλά και πρέπει να τα πούμε

- Βεβαίως!

απήντηξα και ήμαν ψύχραιμος και το ακουστικό κρατών (για να μη μου πέσει!). Βουρούκωσα! Κάτι αναμνήσεις μου το στομάχι ανακάτεψαν και η πέτσα μου σηκώθηκε 18mm. Στη γιορτή του, που πέρασε, δεν του τηλεφώνησα. Ούτε και που πρόκειται. “Άνευ ουσίας, άνευ σημασίας”, που λέει και ο κ. Πουλικάκος. . .

Αφιτά!

Με τα πολλά και αφού προσπάθησα να ανεβάσω τουλάχιστον πέντε διαφορετικά τραγούδια (από εχθές το βράδυ παιδεύομαι) τα κατάφερα! (Κι ας μείνει το esnips με το γινάτι του. . .).

Μπορείτε, λοιπόν, να ακούσετε την Μελίνα Κανά στη σύνθεση του αγαπημένου Νίκου Ξυδάκη “Με Μέλι”.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Να είσαστε Καλά.

09/11/2009

0669. Όλα

Όλα ξεκίνησαν όταν άρχισαν (ή και το αντίθετο). Για να βγει άνοιξε την πόρτα. “Θα βγω για λίγο” είπε στην ιδιαιτέρα του “και όσο λείπω θα απουσιάζω”. “Μάλιστα”, αποκρίθηκε εκείνη χαμογελώντας. Μετά από τρεις μήνες είχε αρχίσει να μαθαίνει. Εκείνος βγήκε.

Όντας απέραντα λογικός επέστρεψε όταν γύρισε. Κοίταξε το ρολόι του. “Καθυστέρησα γιατί άργησα” σκέφτηκε φωναχτά. “Είχα κανένα τηλεφώνημα;”, ρώτησε την ιδιαιτέρα του. “Ναι. Σας τηλεφώνησε μια κυρία Δ.”, “Α! Και τι ήθελε;”, “Εσάς”, “Με βρήκε;” “Με πειράζετε; Αφού λείπατε.” “Δεν το έκανα επίτηδες. Λοιπόν, τι της είπατε;”, “Ότι απουσιάζετε και να σας τηλεφωνήσει αργότερα”, “Καλώς, ευχαριστώ. Πάω στο γραφείο τώρα να κάνω ένα τηλέφωνο”.

Μπήκε. Κάθισε στο γραφείο. Ακούμπησε τα πόδια του στην περιστρεφόμενη καρέκλα και με το δεξί χέρι άνοιξε το πάνω συρτάρι στα αριστερά του. Ήταν η αγαπημένη του άσκηση. Έβγαλε μια συσκευή τηλεφώνου και ένα κουτάκι με εργαλεία. Ήταν μια συσκευή που είχε παρουσιάσει προβλήματα και την είχαν προσφάτως επισκευάσει. Έβγαλε τα κατσαβίδια του και βάλθηκε να αποκαταστήσει τη βλάβη. Μπορεί να μην είχε άπλετο χρόνο αλλά τον έτρωγε η περιέργεια για το τι είχε προκαλέσει το πρόβλημα στη συσκευή.

Βίδωνε, ή ξεβίδωνε, μια βίδα όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Σήκωσε το ακουστικό. “Σας ακούω” είπε. “Ο κύριος Τάδε;” ακούστηκε μια όμορφη γυναικεία φωνή. “Ατυχώς είμαι ο δείνα” αποκρίθηκε “Ο αριθμός πάντως πραγματικά ανήκε παλαιότερα στον συνάδελφο κ. Τάδε”. “Αχ! Τότε θα είχατε την καλοσύνη να μου δώσετε το τηλέφωνο του;”. “Πολύ θα το ήθελα αλλά δεν το έχω”. “Μα είπατε πως ήταν συνάδελφος σας. Δεν το έχετε;”. “Πως θα ήταν δυνατό; Το τηλέφωνο το έχει ο κ. Τάδε και υποθέτω το χρησιμοποιεί. Τέλος πάντων θα σας δώσω τον αριθμό. . .”. “Α! Τώρα κατάλαβα!”. Της είπε τον αριθμό και έκλεισε.

Τελικά δεν είχε καταφέρει να αποκαταστήσει τη βλάβη της τηλεφωνικής συσκευής. Το διαπίστωσε όταν τη σύνδεσε στο δίκτυο και τη χρησιμοποίησε. “Ανεξαρτήτου αποτελέσματος, προσπάθησα” συλλογίστηκε (και έβγαλε τη γλώσσα στον εαυτό του). Από πρόθεση του ήρθε να σκοτώσει και μία πρόθεση. “Συνοδευόμενος με. Αμέ!”, άρθρωσε και μάζεψε τα εργαλεία.

Κατέβηκε από το γραφείο, κάθισε στην περιστρεφόμενη πολυθρόνα. Ακούστηκε χτύπημα στην πόρτα και μπήκε η ιδιαιτέρα του. “Λησμόνησα να σας πω” του είπε “ότι τηλεφώνησε και ο κ. Πεσπές και μου είπε να σας μεταβιβάσω ότι όσον αφορά στο ζήτημα της μετάθεσης της κας Κ. δεν υπάρχει πρόβλημα”. “Τώρα, συμπληρώσαμε!” συλλογίστηκε. Ευχαρίστησε την ιδιαιτέρα του. Μάζεψε τα πράγματά του και βγήκε. . .

Υ.Γ. Εδώ και καιρό ήθελα να γράψω κάτι τέτοιο. Κυρίως η αρχή, “Όλα ξεκίνησαν όταν άρχισαν”, μου είχε γίνει έμμονη ιδέα. Ίσως δεν είναι το καλύτερο κείμενο που θα μπορούσα να γράψω για όσα θίγονται αλλά, τουλάχιστον, το έγραψα. . .

Καλό Νοέμβριο!

Ακούγεται το τραγούδι “Quando L' Amore Diventa Poesia” με το συγκρότημα των Aphrodite’s Child.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

01/11/2009

0668. Παρών

Έρχονται στιγμές που απλώς θέλεις να πεις ένα “Παρών”. Δίχως θαυμαστικό, δίχως τίποτα. Απλά και μόνο να δηλώσεις, για όσους τυχόν νοιάζονται, ότι είσαι εδώ, υπάρχεις, σκέπτεσαι, κινείσαι. Ξέφυγα από τη νόρμα του “Δευτέρα – Τετάρτη Παρασκευή” και πραγματικά ζορίζομαι. Από την άλλη μοιάζει να διάλεξα την κατάλληλη στιγμή. Με τις τρέχουσες συνθήκες στην εργασία μου δεν θα μπορούσα με τίποτα να υποστηρίξω μια τέτοια συχνότητα εγγραφών.

Εχθές περπάτησα από την Ομόνοια μέχρι το Σύνταγμα. Μια παλιά, αγαπημένη, διαδρομή που είχα μήνες να την κάνω. Περπατούσα και αναθυμόμουνα. Μια πόλη που αλλάζει. Συλλογιζόμουνα αντίστοιχες διαδρομές τους παρελθόντος. Διαδρομές και ανθρώπους. Για πολλοστή φορά εφάρμοσα τη θεωρία μου της ογκοποίησης των διαδρομών και εντόπισα σημεία τομής με πρόσωπα αγαπημένα. Με απορρόφησε η σκέψη τους. Που βρίσκονται; Τι πράττουν; Πως περνούν; Γιατί κόπηκαν οι γέφυρες που μας ένωναν; Πόσο έφταιξα για αυτό; Ιστορίες παλιές που πια δεν ενδιαφέρουν κανένα.

Εχθές και πάλι, για λόγους ειδικούς, ήθελα να αγοράσω κάτι “όμορφο και μικρό”. Το έψαξα σε όλο το μήκος της διαδρομής. Δεν το βρήκα. Ξαφνικά το σκέφτηκα. Το ήθελα πολύ. Δεν έγινε. Ας πάει μαζί με τα άλλα. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Έχει αποδειχτεί, εξ’ άλλου, ότι στην περίπτωση αυτή, ο αυθορμητισμός δεν ευνοεί.

Τα προβλήματα με τη μουσική υπόκρουση των εγγραφών του παρόντος παραμένουν. Κάτι προσπάθησα με το esnips, δούλεψε στην προηγούμενη εγγραφή αλλά όχι και με τις προηγούμενές της. Έστειλα και μήνυμα στο Fileden παρακαλώντας τους να εξετάσουν την περίπτωσή μου αλλά δεν ανταποκρίθηκαν και πολύ φοβούμαι ότι ούτε και πρόκειται. Ας είναι. Το ψάχνω και, γρήγορα ή αργά, θα βρω τη λύση.

Το esnips με διέψευσε! Τόσο το καλύτερο. Ακούγεται το “Μου Λείπεις” με το Γιώργο Μαζωνάκη.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

28/10/2009

0667. Μουσική, Φωτογραφίες και Ανεμοδαρμένα Ύψη

Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που σταμάτησαν. Μιλώ για το παρόν e-ημερολόγιο. Έχω, για πολλοστή φορά, πρόβλημα με το να ακούγονται τα τραγούδια που επιλέγω και ανεβάζω. Στα καλά καθούμενα! Και σε αυτό το μηχάνημα και σε αυτό της δουλειάς. Και στον Mozilla Firefox και στον Internet Explorer. Έτσι! Ξαφνικά.

Τελικώς αυτό που, μόλις χθες το βράδυ, ανακάλυψα ως πηγή του κακού είναι o ιστότοπος Fileden στον οποίο, επί σειρά ετών, ανέβαζα τα τραγούδια που ακουγόντουσαν στο παρόν. Πλέον αρνείται να συνεργαστεί! Το μήνυμα σαφές:

“Unable to access user folder for aeipote. This is a temporary error due to maintenance work, if this problem persists, please contact us”.

Μάλιστα! Δικό μας είναι ότι θέλουμε το κάνουμε. Εδώ και μια εβδομάδα περίπου “συντηρούν”. Μάλλον πρέπει να πάω για άλλα και αλλού και αυτή τη στιγμή δεν ευκαιρώ να ψάξω το που. Αν κάποιος, ή κάποια, διαβάζει αυτές τις γραμμές και χρησιμοποιεί ή γνωρίζει κάποιο αξιόπιστο ιστότοπο για δωρεάν φιλοξενία αρχείων ας μου τη γνωστοποιήσει. Θα έχει την ικανοποίηση ότι έκανε έναν άνθρωπο, εμένα, ευχαριστημένο!

Καλές οι ψηφιακές μηχανές και οι ψηφιακές φωτογραφίες ομοίως. Όμως, το παλιό, καλό, χαρτί έχει τη χάρη του κι ας το ξεχνάμε πλέον. Τα κατάφερα προχθές και έδωσα για εκτύπωση περισσότερες από 250 φωτογραφίες που είχα επιλέξει μέσα από κάποιες χιλιάδες. Το ήθελα εδώ και καιρό και όλο χρονοτριβούσα. Τις ευχαριστήθηκα τις εκτυπώσεις αυτές και κυρίως των φωτογραφιών μικρού μεγέθους, που είχα “σκανάρει” και μεγεθύνει, που επανεκτύπωσα σε ενιαίο μέγεθος 10x15 τετραγωνικών εκατοστών. Το καδράρισμα το είχα κάνει ο ίδιος, με το εξαιρετικό Thumbsplus 7, αλλά και πάλι δεν απέφυγα τα προβληματάκια σε 2-3 φωτογραφίες. Προσοχή λοιπόν! Άλλο το φορμάτ των ψηφιακών φωτογραφιών και άλλο αυτό των, σε τυποποιημένου μεγέθους χαρτί, εκτυπώσεων τους.

Αγόρασα εχθές το βιβλίο “Ανεμοδαρμένα Ύψη” της Emily Bronte. Ήταν, ακόμα, ένα βιβλίο που ήθελα στη βιβλιοθήκη μου. Πρόκειται για μια καλαίσθητη έκδοση 444 σελίδων με εκτενή εισαγωγή, φωτογραφίες και βιβλιογραφία. Βιβλίο του εκδοτικού οίκου Άγρα, έκδοση 1995 – ανατύπωση 2009, σε μετάφραση Άρη Μπερλή (ISBN 978-960-325-146-0). Στο λεωφορείο με το οποίο επέστρεφα από την εργασία μου, εχθές πάντοτε, διάβασα τα δύο πρώτα κεφάλαια και ομολογώ ότι γοητεύτηκα. Η ανάγνωση αυτή μου προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον και περιέργεια για το πώς θα εξελιχτεί η ιστορία. Πρέπει να εξοικονομήσω χρόνο για να συνεχίσω την ανάγνωση. Και θα τον βρω!

Καλημέρα, να είσαστε όλες και όλοι Καλά.

Από τους αδελφούς Κατσιμίχα, και το πρώτο τους άλμπουμ, ακούγεται το τραγούδι “Ρίτα, Ριτάκι”.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

21/10/2009

0666. Σήμερα [Μπλε]

Ξεκίνησα μια εγγραφή. Δε μου βγαίνει. Είμαι κουρασμένος. Τον τελευταίο καιρό η δουλειά στο γραφείο έχει αυξηθεί επικίνδυνα. Δουλεύω δέκα και δώδεκα ώρες την ημέρα. Ελπίζω η κατάσταση να ηρεμήσει και να επανέλθουμε σε φυσιολογικούς ρυθμούς. Από τη μία, λοιπόν, η κούραση και από την άλλη η επιθυμία. Η επιθυμία να γράψω, να απευθυνθώ, να μιλήσω. Για τη συγκίνηση που ένιωσα σήμερα. Προσπάθησα, στην ουσία, να τα πω μη λέγοντάς τα. Με βαραίνουν αυτοί που με γνωρίζουν. Που μπορούν να συνδυάσουν και να βρουν. Θα ήθελα να το αποφύγω. Να μην εκτεθώ, να μην εκθέσω. Είχα την αίσθηση ότι θα μπορούσα. Ξεκίνησα. Αποδείχτηκα κατώτερος από τις προσδοκίες μου. Η έμπνευση με εγκατέλειψε. Δε μπόρεσα να γράψω για τα μεγάλα και όμορφα φορώντας τους καθημερινά ενδύματα. Το έχω καταφέρει, θαρρώ, άλλες φορές. Σήμερα δεν ήταν η τυχερή μου μέρα. Περνά η ώρα. Το κορμί απαιτεί ξεκούραση. Εγκατέλειψα την προσπάθεια. “Σε άλλους καιρούς”, συλλογίστηκα. Μένει να βρω ένα τραγούδι αντιπροσωπευτικό, μια εικόνα ανάλογη. Θα προσπαθήσω. Θα ανεβάσω κείμενο, εικόνα και ήχο. Όπως συνηθίζω. Σήμερα. Μια μέρα ιδιαίτερη. Για λόγους απλούστατους. Και συγκεκριμένους.

Ακούγεται η Ελένη Τσαλιγοπούλου στο τραγούδι “Έλα Πάρε Μου τη Λύπη” των Μάνου Χατζιδάκι – Νίκου Καρύδη.

14/10/2009

0665. Σαράντα Μέρες ή Δύο Δρόμοι

Προβληματιζότανε. Η κατάσταση είχε αλλάξει. Από εκεί που η σχέση πήγαινε να ανθήσει· βάλτωσε. Το χειρότερο; Οπισθοδρόμησε. Ότι με κόπο είχε κτίσει και κερδίσει απωλέσθηκε. Πονούσε. Έψαχνε το γιατί. Τι είχε πει ή πράξει, ή και τι δεν, και αντιμετώπιζε μια τέτοια κατάσταση; Δεν έβρισκε. Όμως δε μπορούσε να είναι και σίγουρος. Υπάρχουν λόγια, συμπεριφορές, κινήσεις, καταστάσεις που ο άλλος μπορεί, και δικαιούται, να ερμηνεύσει με τον τρόπο του. Ομολογούσε ότι με το που διαπίστωσε αλλαγή στην συμπεριφορά της έπραξε ομοίως. Κουμπώθηκε. Ο εγωισμός του δεν του επέτρεπε να υστερήσει. Στο ένα απάντησε με δύο. Η απάντηση ήταν η αναμενόμενη. Τέσσερα. Η κατάσταση ξέφυγε. Δυσκόλεψε. Όσο λιγότερο μιλούσαν, όσο μεγάλωναν τα μεταξύ τους διαστήματα σιωπής, τόσο πιο δύσκολο γινόταν να προσεγγίσουν και πάλι ο ένας τον άλλο. Δεν ήθελε να τελειώσει αυτή η σχέση. Όχι έτσι. Γνώριζε. Υπήρχαν δύο δρόμοι. Τον ένα τον ακολουθούσε ήδη. Το ότι δε γνώριζε την αιτία της αιφνίδιας αλλαγής της στάσης της του επέτρεπε να αισθάνεται αδικημένος και παρεξηγημένος. Αυτό, σε συνδυασμό με τη δυνατότητα, που λόγω χαρακτήρα είχε, να είναι σκληρός με τον εαυτό του και να αντέχει απώλειες και σιωπή, τον έκανε αυτομάτως παγερά αδιάφορο. Μέσα του όμως φλεγότανε. Άλλα επιθυμούσε. Ήταν σκοτεινός, αδιέξοδος ο δρόμος αυτός που ακολουθούσε. Δεν άφηνε περιθώρια συνεννόησης και αποκατάστασης. Το γνώριζε. Και αν από παρόρμηση τον ακολούθησε ήθελε πλέον να τον εγκαταλείψει. Η ιδέα ότι όλο αυτό θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα και συνέπεια μιας παρεξήγησης τον βασάνιζε. Σκέφτηκε τότε τον άλλο δρόμο. Αυτόν της συναίνεσης, της ευδοκίας. Το δρόμο που σου επιτρέπει να προσεγγίσεις τον άλλο, να του χαμογελάσεις και να ρωτήσεις ευθέως ποιο είναι το πρόβλημα. Να συζητήσεις, να συνδιαλλαγείς, να μάθεις. Κι αν υπάρχει παρεξήγηση που λύνεται, να τη λύσεις. Αν τα αίτια είναι άλλα να σταθμίσεις και να αποφασίσεις. Σε κάθε περίπτωση όμως θα γνωρίζεις τι έφταιξε και θα μπορείς αναλόγως να πράξεις. Το ποιες επιλογές είχε το γνώριζε. Το ποιο δρόμο θα ακολουθούσε δεν ήταν ανεξάρτητο από τη συμπεριφορά της απέναντι πλευράς και, σε κάθε περίπτωση, έμενε να αποδειχθεί. . .

Από το άλμπουμ “Αρλέτα 2” ακούγεται το τραγούδι “Σαράντα Μέρες”. Μια σύνθεση του Νότη Μαυρουδή σε στίχους του Γιάννη Κακουλίδη με μία εκπληκτική, ως συνήθως Αρλέτα. Ένα τραγούδι που, ερχόμενο, για εμένα, από τη δεκαετία του ’70, τις τελευταίες μέρες είχε κολλήσει στο μυαλό μου.

04/10/2009

0664. Ανακύκλωση

Τελικώς, κάτι κατάφερα με το Project Δήμητρα. Έδωσα για ανακύκλωση ένα σωρό πράγματα. Ένα πορτ – μπαγκάζ, και της Laguna είναι μεγάλο, κυριολεκτικά γεμάτο. Προηγήθηκε ο εντοπισμός του σημείου του Δήμου όπου θα μπορούσα να δώσω ηλεκτρικές συσκευές για ανακύκλωση. Εντοπισμός που επιτεύχθηκε μέσω του διαδικτύου, βεβαίως, και με τη βοήθεια του ιστοτόπου της Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε. Στον ιστότοπο αυτό βρήκα και πολύ χρήσιμες πληροφορίες για το τι είναι δυνατό να ανακυκλωθεί. Αποδείχτηκε ότι υπήρχαν πολλά αντικείμενα στην κατοχή μου που θα μπορούσαν να πάρουν έναν τέτοιο δρόμο. Τα συγκέντρωσα. Τα φόρτωσα. Τα έστειλα. Τι; Από συσκευές τηλεόρασης μέχρι ασύρματα τηλέφωνα, πιεσόμετρα, σαρωτές, εκτυπωτές, πληκτρολόγια, παλιούς οδηγούς δισκετών, CD και DVD, μητρικές πλακέτες, σκληρούς δίσκους και ηλεκτρικές σκούπες. Αισθάνθηκα καλά. Ένα σωρό πράγματα που δεν χρησιμοποιούσα πήραν το δρόμο τους. Δεν τα πέταξα, δε βρόμισα τον τόπο (θέλω να πιστεύω) και κέρδισα ένα σωρό χώρο που μου είναι απαραίτητος. Για μερικά από τα αντικείμενα αυτά χρειάστηκε να σκεφτώ κάποια δευτερόλεπτα προτού τα φορτώσω. Συναισθηματικό δέσιμο και τα τοιαύτα. Από την άλλη πόσο καιρός να κρατά κανείς αντικείμενα που δεν λειτουργούν ή που δεν πρόκειται να αγγίξει; Τη χάρηκα την κίνηση αυτή. Απαλλάχτηκα, θα έλεγα, από κάποιες εμμονές μου. Είχα πάρει φόρα! Η επόμενη κίνηση ήταν να απαλλαγώ από ένα μεγάλο χάρτινο φάκελο γεμάτο “μηχανολογικά” σχέδια από το πρώτο έτος του ΕΜΠ. Τα καημένα, τόσα χρόνια μετά, είχαν χάσει το χρωματάκι τους, είχαν “σκεβρώσει”. Το μόνο που έκανα, πριν πάρουν το δρόμο τους, ήταν να τα φωτογραφίσω με την κάμερα του κινητού. Ήταν κι αυτό κάτι. Το επόμενο βήμα που προγραμματίζω είναι να απαλλαγώ από ένα σωρό βιβλία που έχω συγκεντρώσει και που δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω ή δεν θέλω πια. Στο μυαλό μου έχω ήδη επιλέξει τα ποια. Θα ακολουθήσουν, ελπίζω, πολλά από τα εκατοντάδες περιοδικά που έχω συγκεντρώσει. Θα είναι μια ανάσα. Χώρος, θα εξοικονομηθεί πολύτιμος χώρος. Και όχι μόνο. Όσο κι αν, ίσως, ακούγεται περίεργο, γι αυτούς που με γνωρίζουν, αυτό που επιθυμώ είναι ένα περιβάλλον με τα απαραίτητα. Έστω, τα δικά μου απαραίτητα. Και θα το προσπαθήσω.

Ακούγονται οι Los Bravos στο κλασικό “Black Is Black”.

30/09/2009

0663. Μια Παρασκευή

Βλάκας ήτανε. Του βγήκε η κούραση της μέρας· της εβδομάδας ολόκληρης. Τόσες μέρες δίχως, επί της ουσίας, να ανταμώσουνε. Μονάχα φευγαλέες συναντήσεις, αγχωτικές καλημέρες. Του έλειπαν οι συνομιλίες τους. Αυτές οι τετριμμένες που έβγαζαν, ωστόσο, χαμόγελα. Χαμόγελα και προσοχή μην και πατήσει σε απαγορευμένη περιοχή. Μήπως και αυθορμήτως ειπωθεί κάτι το άπρεπο. Αν και η σχέση εξακολουθούσε να παραμένει στα όρια του τυπικού είχε την αίσθηση ότι είχε σημειωθεί κάποια πρόοδος. Μια πρόοδος που απότομα διακόπηκε. Έμοιαζε να συναίνεσαν και οι δύο. Αυτό ήταν το χειρότερο. Λες και ήταν συνεννοημένοι. Λες και κάτι φοβήθηκαν. Είχαν περάσει ημέρες πολλές από την τελευταία τους επιτυχημένη συνάντηση και συνομιλία (με ότι αυτό μπορούσε να σημαίνει). Συναντήθηκαν και σήμερα. Στο φτερό. Για δευτερόλεπτα. Ήταν καλοντυμένη, του φάνηκε όμορφη. Ήταν όμορφη. Του έλλειπε. Αυτό το ένιωσε έντονα. Μάταια περίμενε τα βήματά της να την οδηγήσουνε στο γραφείο του. Την κάθε φορά που άκουγε τακούνια τέντωνε την ακοή του στο όριο. Αναστατωνότανε. Αδίκως. Όλη η εβδομάδα πέρασε με ξερές καλημέρες. Δεν του έφτανε. Παρασκευή. Μεσολαβούσε ο ωκεανός του Σαββατοκύριακου. Η μεταξύ τους απόσταση στο μέγιστο. Επιθυμούσε να το ανατρέψει. Τη δεύτερη φορά που συναντήθηκαν οι ματιές τους εκείνη έφευγε, εκείνος έμενε. Την κίνηση την έκανε αυθόρμητα. Της έστειλε ένα, τυπικό πάντα, μήνυμα. Του απάντησε ευθύς και τυπικά επίσης. Της ανταπάντησε με τρόπο που προσκαλούσε μια απάντηση που θα μπορούσε να οδηγήσει στην ουσία. Δεν του απάντησε. Πόσες φορές; Πόσο φορές είχανε παίξει αυτό το παιχνίδι; Να οδηγεί τα πράγματα στο επόμενο βήμα, να της δίνει τη δυνατότητα στοιχειωδώς να ανταποκριθεί κι εκείνη να κωφεύει. Να μην απαντά. Εκνευριζότανε. Την κάθε φορά σκεφτότανε ότι πάει, τελείωσε, μέχρι εδώ ήτανε. Την κάθε φορά υπήρχε μια επόμενη για να τον διαψεύσει. Δεν είναι ότι έπαιρνε όρκους που δεν κρατούσε. Είχε μεγαλώσει, γνώριζε. Ήταν μονάχα ότι δεν ήθελε να διαψεύδεται έτσι. Τον πονούσε αυτή η ασυνέχεια. Τον βάραινε η σιωπή της. Από την άλλη ήταν πρόθυμος να της αναγνωρίσει χίλια δίκια για τη στάση της αυτή. Το έβλεπε κι αυτός το αδιέξοδο. Αναγνώριζε τα μυριάδες προβλήματα που θα μπορούσε να προκαλέσει μια σύγκλιση. Η τυπικότητα αποτελούσε ένα ασφαλές, περιφραγμένο πεδίο εκτόνωσης. Από εκεί και πέρα παραμόνευε το χάος. Όλα αυτά τα γνώριζε. Αυτό που δε γνώριζε ήταν πώς να ησυχάσει τις αισθήσεις του. Αυτές του ήταν αδύνατο να τις ακρωτηριάσει. Αυτές, σε τελευταία ανάλυση, τον παρασέρνανε. Όπως σήμερα, καλή ώρα. Γι’ αυτό τα έβαζε με τον εαυτό του. Για τούτο ομολογούσε: Είμαι βλάκας. Του έμενε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο να γλείψει τις πληγές του. Να ανασυγκροτήσει τις σκέψεις του. Να πάρει τις προσωρινές αποφάσεις του. Να λογαριάσει, όπως πάντα, δίχως τον ξενοδόχο. Μέσα του ακόμα έκαιγε το καντηλάκι της ελπίδας. Αυτό το μικρό· το μέγα. Στο κάτω – κάτω η Δευτέρα ήταν μια άλλη, καινούργια, μέρα. . .

Από το μακρινό 1969 ο Joe Dolan τραγουδά “Make Me An Island”.

25/09/2009

0662. Ο Αλοΐσιους Αλλάζει Ρυθμίσεις

Ακόμα μια εγγραφή που προέρχεται από κείμενο του Αλοΐσιους. Σύντομο και επί της ουσίας, ως συνήθως. Σκάλιζα, για πολλοστή φορά, τα χαρτιά του όταν ανακάλυψα, σε ένα διπλωμένο χαρτί, το κείμενο που ακολουθεί:

Ημέρα ανοιξιάτικη. Ηλιόλουστη. Ζεστή. Βγήκα για ψώνια. Η διάθεσή μου χαλαρή. Περπατούσα. Έμπαινα στα καταστήματα. Χάζευα. Απολάμβανα το πρωινό. Η σκέψη έπαιζε. Πήγαινε παντού. Δεν άργησε να στραφεί σ’ εσένα. Το σύνηθες. Έπιασα πάλι να εξετάζω, να αναλύω, να υποθέτω. Γεγονότα, περιστατικά, συζητήσεις στροβιλίζονταν στη σκέψη μου. Βάδιζα, μέσα μου η παρουσία σου ανάσαινε. Ο ήλιος, στα αριστερά, σκόρπιζε καλή διάθεση και θαλπωρή. Ουρανοκατέβατη ήρθε και η σκέψη: Κι αν αλλιώς ρυθμίσω το μυαλό μου; Αν, για παράδειγμα, μπω σε μια κατάσταση όπου εγώ κι εσύ είμαστε ζευγάρι; Αν υποκριθώ ότι να, θα γυρίσω στο σπίτι και συ θα με περιμένεις; Γοητεύτηκα. Πήρα το μονοπάτι. Είχα στη διάθεση μου ότι χρειαζόμουν. Το βασικό ήταν ότι, επιτέλους, ήμασταν μαζί. Μπορούσα ελεύθερα να κάνω τα σενάριά μου. Να απαντώ σε ερωτήσεις όπως: Πώς γνωριστήκαμε; Πώς ήταν το σπίτι που μέναμε; Ποιος μας πάντρεψε (αν αποφάσιζα ότι ήμασταν παντρεμένοι); Πως ήταν τα παιδιά μας, πώς τα έλεγαν; Που κάναμε το πρώτο μας ταξίδι; Τι δουλειά κάναμε, τι συγγενείς είχαμε, ποιους φίλους; Όλα μπορούσα να τα ρωτήσω. Σε όλα μπορούσα να απαντήσω. Μπορούσα να σκαρώσω ιστορίες απίθανες, ταξίδια εξωτικά, καταστάσεις εξαίρετες. Βάδιζα. Έπαιζα. Χαιρόμουνα. Το σώμα ζεστό. Το μυαλό χορτάτο. Χαμογελούσα. Ήμουν ευτυχής. Μόνο και μόνο επειδή άλλαξα του μυαλού μου τη ρύθμιση. Πως και δεν το είχα σκεφτεί τόσο καιρό; Έμπαινα και έβγαινα στις ζωές μου. Την πραγματική και την άλλη. Σε άφηνα και σε εύρισκα. Έπλαθα ένα κόσμο από το μηδέν. Κατά βούληση. Τον κόσμο μας. Ήταν άνοιξη. Ήταν πρωινό Σαββάτου. Ήμασταν μαζί. . .

Ακούγεται η Tina Turner στο τραγούδι “The Best”.

21/09/2009

0661. Τα Μη Ρηθέντα

Στα αισθήματα δίχως ανταπόκριση ο μέσος όρος διαμορφώνεται από απίστευτες πίκρες και ανέλπιστες χαρές.

Το τι λέμε χρωματίζεται από αυτό που η φυσική μας παρουσία αντιπροσωπεύει.

Το να συζητήσεις για το οτιδήποτε οπουδήποτε δεν είναι το καλύτερο.

Πρόσεξε τι διεκδικείς γιατί μπορεί και να επιτύχεις!

Το να είσαι υπέρμετρα φιλόδοξος και, κατά συνέπεια, εργασιομανής μέχρι αηδίας είναι δικαίωμα σου. Το να προσπαθείς να επιβάλλεις την εργασιομανία, αυτήν τη μέχρι αηδίας, στους υφισταμένους σου· δεν είναι.

Αν στέλεχος, στην επιχείρηση, σημαίνει σκλάβος ούτε είμαι ούτε θέλω να γίνω.

Αυτό που με εκνευρίζει, στις εκλογές που έρχονται, είναι ότι και πάλι θα ψηφίσω τον λιγότερο και όχι τον καλύτερο.

Ακούγεται το κλασσικό “Part Time Lover” με τον Stevie Wonder.

15/09/2009

0660. Σύνδρομο e-ημερολογιστή

Σκοτεινιάζει. Βρίσκομαι στην Α29. Τις τελευταίες μέρες αυξημένος φόρτος εργασίας. Κούραση. Το αποτέλεσμα αμφίβολο. Οι αποπάνω ζητάνε, οι αποκάτω τρέχουνε. Κι επειδή, συνήθως, κάθε αποπάνω είναι κάποιου άλλου αποκάτω τρέχουμε όλοι. Έχει το γούστο του. Αν μάλιστα υπήρχαν και αποδείξεις, ότι το πράγμα θα καταλήξει κάπου, πολύ θα το ευχαριστιόμασταν.

Τέλος πάντων, πότιζα τα λουλούδια στη βεράντα. Αίφνης αισθάνθηκα την επιθυμία να αναρτήσω εγγραφή. Τελείωσα το πότισμα και να μαι! Πολλά θέλω να γράψω, να πω και να κάνω. Έχω όλους τους περιορισμούς που μπορεί να υποθέσει κανείς. Δεν είναι εύκολο να πεις αυτό που επιθυμείς. Δεν είναι ότι υπάρχει πρόβλημα έκφρασης. Το πρόβλημα, και ο πειρασμός συνάμα, είναι να πεις αυτό που επιθυμείς απλά και σκέτα. Πρακτικώς αδύνατο. Πρέπει να το μασκαρέψεις. Να το στρεβλώσεις. Να το αφήσεις να υπονοηθεί. Ο απέναντι καλείται να υποθέσει. Να ανακαλύψει. Αν έχει πρόσβαση καλώς. Αν όχι, ας πρόσεχες!

Ακούω μουσική από τον Η/Υ. Κάτι χιλιάδες mp3. Πρέπει να επιλέξω ένα. Πόσο δύσκολο είναι να επιλέξεις ένα τραγούδι που το ακούς για πρώτη φορά; Θα έλεγα, πολύ. Για τη φωτογραφία, που θα συνοδεύει την παρούσα, δεν υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει σημαντικό απόθεμα από τις διακοπές στην Αίγινα. Ίσως ένα παράθυρο, μια πόρτα ή και ένα λιμάνι. Το ζήτημα είναι να ταιριάξουν. Κείμενο, εικόνα και ήχος. Δύσκολο. Όχι ακατόρθωτο.

Το επόμενο πρόβλημα: να καταφέρω να εμφανίσω την “μπάρα της μουσικής”, όπως στην εγγραφή “0658. Αύγουστος”. Ομολογώ ότι στην προηγούμενη εγγραφή απέτυχα να το πράξω. Προσπάθησα, δίχως υπερβολή, δεκάδες φορές. Ο κώδικας html είναι ένα πονηρός κώδικας. Άμα θέλει λειτουργεί, άμα δε θέλει υποφέρεις. Αν κάποιος αναγνώστης έχει να προτείνει λύσεις, ή ιδέες, πολύ θα το εκτιμούσα. Είναι γεγονός ότι ο επεξεργαστής κειμένου του blogger απέχει πολύ από αυτό που θα επιθυμούσα. Όμως: με το χώμα που έχουμε θα φτιάξουμε τα τσουκάλια μας.

Να είσαστε Καλά.

Ακούγεται το τραγούδι: Loco Motion με τους Little Eve.

10/09/2009

0659. Tellas - Τέλος

Μια καταιγίδα στην περιοχή, τη Δευτέρα 31/8, δημιούργησε αρκετά προβλήματα στην περιοχή που κατοικώ. Ένας σκανταλιάρης κεραυνός, μάλιστα, προκάλεσε αρκετά ζημιές, ηλεκτρομαγνητικής φύσης, στην Α29. “Κάηκαν” ο κεντρικός ενισχυτής τηλεοράσεως, κάποιες συσκευές τηλεοράσεως, ο μηχανισμός της πιλοτής, κάποια modem και διαταράχτηκε η λειτουργία των τηλεφωνικών συνδέσεων του κτηρίου.

Οι δικές μου απώλειες συνοψιζόντουσαν, πέρα από τα κοινά και κοινόχρηστα, στο “κάψιμο” μια παλιάς συσκευής τηλεοράσεως, Sony 14’’ από τη δεκαετία του 90, και την αχρήστευση τεσσάρων πριζών τηλεοράσεως. Τηλεόραση και πρίζες τις αντικατέστησα ευθύς. Το πρόβλημα της τηλεφωνικής σύνδεσης παραμένει και έχει καταστήσει τις τηλεφωνικές συσκευές της Α29 συσκευές παραγωγής έντονου βόμβου. Οι κλήσεις έρχονται κανονικά. Αυτός που καλεί ακούει στο βάθος του βόμβου τα “εμπρός” μας αλλά εμείς δεν ακούμε τίποτα άλλο έξω από τον εξοργιστικό βόμβο.

Αργήσαμε, ομολογώ, να ξυπνήσουμε αλλά ξυπνήσαμε. Την Τετάρτη το μεσημεράκι τηλεφώνησα και ζήτησα τη βοήθεια της Tellas για την επίλυση του προβλήματος. Ευγενέστατα, πάντοτε, τα παιδιά του 13800 άκουσαν, κατέγραψαν και μεταβίβασαν τα όσα τους είπα στους “τεχνικούς” της Tellas, αν τελικώς διαθέτει τέτοιους. Σημείωσαν μάλιστα και τον αριθμό του κινητού μου “για να μη χαθούμε, μιας και δώσαμε γνωριμία” και για να με ενημερώσουν, υποτίθεται, για την εξέλιξη της υπόθεσής μου. Κλείσαμε με το κάλπικο “Σας ευχαριστούμε πολύ που μας καλέσατε” που, από μόνο του, δε φτάνει για τίποτα.

Σήμερα είναι Κυριακή πρωί. Εγώ εξακολουθώ να μην έχω τηλεφωνική σύνδεση, τα παιδιά του τηλεφωνικού κέντρου της Tellas εξακολουθούν να είναι ευγενέστατα, και όλο με “Σας ευχαριστούμε πολύ που μας καλέσατε”, και η Τεχνική Υπηρεσία της Tellas ανύπαρκτη. Από την Τετάρτη έγιναν άλλα τέσσερα τηλεφωνήματα στο 13800. Βεβαίως και “το έδωσαν στους τεχνικούς” και “το ψάχνουν”. Τρίχες κατσαρές! Δεν έκαναν τίποτα. Ούτε καν ένα τηλεφώνημα, στο κινητό μου, έτσι για τα μάτια.

Προφανώς, πιστοί στα των καλλιεργημένων Ελλήνων: “αποκαθιστούν τη βλάβη” και, ως πελάτη, με έχουν γραμμένο κανονικότατα. Τους το είπα πόσο με έχουν εκνευρίσει και πόσο η καθυστέρησή τους είναι απαράδεκτη. “Δε ζήτησα να στείλετε πύραυλο στη Σελήνη” τους είπα χαρακτηριστικά. Αυτοί, ευγενέστατοι: “Σας ευχαριστούμε πολύ που μας καλέσατε!”. Ε, άϊ σιχτίρ!

Προβληματική, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, είναι και η σύνδεσή μου στο διαδίκτυο. Όποτε θέλουν έχω, όποτε δεν θέλουν δεν έχω. Προχθές για να στείλω ένα υπηρεσιακό e-mail έτρεχα στο πατρικό. Τις τελευταίες ημέρες για να συνδεθείς πρέπει να στήσεις καρτέρι. Άσε που οι ταχύτητες σύνδεσης μόνο αυτές που λένε δεν είναι. Για ώρες ολόκληρες η σύνδεση, πέρα από το έμπα – έβγα, μπορεί να σέρνεται και τα νεύρα σου να δοκιμάζονται.

Ότι λεφτά ζήτησαν τα πήραν και τα παίρνουν. Παζάρια ούτε θέλησα, ούτε μπορώ να τους κάνω. Θεωρώ απαράδεκτη την αντιμετώπιση και τη συμπεριφορά τους. Πέντε ημέρες χωρίς τηλεφωνική σύνδεση είναι πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να περάσει έτσι. Η ποιότητα της γραμμής την οποία μου παρέχουν για σύνδεση στο διαδίκτυο απαράδεκτη.

Λοιπόν, αύριο το πρωί “είμαι για ΟΤΕ”. Θα βρω το πιο κοντινό του κατάστημα και θα επιστρέψω στην πατρική αγκαλιά του. Τουλάχιστον επί των ημερών του ποτέ δεν είχα μείνει για πέντε ημέρες χωρίς τηλεφωνική σύνδεση. Και αν κι αυτός δεν κάνει, στον επόμενο! Όποιος πληρώνει έχει και δικαιώματα, όποιος πληρώνεται και υποχρεώσεις.

Το μόνο που θα μου λείψει είναι η “ξύλινη και δωρεάν ευγένεια” των παιδιών της Tellas και η υποχρέωση τους να κλείνουν τις συνομιλίες τους, ότι και να τους έχεις σούρει, με το κολοκυθένιο: Σας ευχαριστούμε πολύ που μας καλέσατε!

Ακούγεται το τραγούδι “Πρέπει”, του Άκη Πάνου με τη Βίκυ Μοσχολιού.

06/09/2009

0658. Αύγουστος

Να γράφεις. Να δημοσιοποιείς. Ίχνη και σημάδια. Του εαυτού σου και άλλων. Αυτών που γνωρίζουν. Εκείνων που αγνοούν. Ακόμα μία φορά: “Ποτέ δε θα μάθουμε όλα όσα μας αφορούν”. Περιπτώσεις που αγνοείς και κερδίζεις. Άλλες που χάνεις. Ισορροπία.

Εθισμένος; Ίσως. Δεν κρύβομαι πίσω από το: “Γράφω για τον εαυτό μου” και τις όποιες παραλλαγές του. Το να διαβάζονται τα, συγκεκριμένα, κείμενα μου με ευχαριστεί. Ότι, λοιπόν, καταθέτω εδώ το καταθέτω για να διαβαστεί. Δέχομαι το “Εις εμοί μύριοι, εάν άριστος η”, του Ηράκλειτου, αλλά, μιας και στην εποχή μας είναι δύσκολο να βρεθούν οι άριστοι / μύριοι όσο περισσότεροι αναγνώστες τόσο το καλύτερο!

Υπάρχουν εγγραφές που αφορούν συγκεκριμένα άτομα. Άτομα που, συνήθως, αγνοούν. Ο πειρασμός παραμονεύει. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να αποκαλύπτεις την πηγή της έμπνευσής σου. Τίθεται το ερώτημα: “Τι δικαιώματα έχει αυτός που εμπνέει στο εξαγόμενο της έμπνευσης που προκαλεί;”. Μία-δύο φορές που αποκάλυψα στην “πηγή” ότι με ενέπνευσε, και πώς, τα αποτελέσματα ήταν ξεκάθαρα απογοητευτικά. Μάλλον εμπνέομαι από λάθος πρόσωπα.

Με όλα αυτά σκέφτηκα και την περίπτωση, όπως ήδη έγραψα, του να “κλειδώσω” το ημερολόγιο αυτό. Μοιάζει άχαρο. Θα είναι. Ελεύθερο, λοιπόν, όπως ξεκίνησε. Θα αλλάξω την εμφάνισή του. Έτσι, για τη χαρά της ανανέωσης και την εκμετάλλευση κάποιων δυνατοτήτων που προσφέρονται. Ευελπιστώ να αλλάξω και το πώς ακούγεται η μουσική που συνοδεύει, και θα εξακολουθήσει να συνοδεύει, τις εγγραφές. Κάθε εγγραφή θα έχει τον δικό της κώδικα για τη μουσική επένδυση και η μουσική αυτή θα παραμένει διαθέσιμη για ικανό χρονικό διάστημα. Τόσο, όσο επιτρέπει η χωρητικότητα του τόπου που την φιλοξενεί.

Τέλος είναι και το περίφημο Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή που αρκετούς φίλους – επισκέπτες έχει παραξενέψει. Αλλαγή και σ’ αυτό! Όποτε υπάρχει διάθεση και έμπνευση. Λοιπόν, ξεκινάμε! Ο Θεός βοηθός!

Ακούγεται ένα τραγούδι που, τις τελευταίες μέρες, έχει “κολλήσει” στο μυαλό μου. “Φάτα Μοργκάνα”, σύνθεση και ερμηνεία Μαρίζας Κωχ – στίχοι: Νίκος Καββαδίας (βεβαίως).

Καλό Σεπτέμβριο!

30/8/2009

0657. Ώστε Λοιπόν Τι Πράττωμεν;

Από την 20 Σεπτεμβρίου 2006 μέχρι σήμερα, 24 Ιουλίου 2009. Τετρακόσιες σαράντα έξι (446) εγγραφές, με τη σημερινή, με ανελλιπή ρυθμό Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή. Ανάμεσά τους, μονάχα μια διακοπή εννιά (9) ημερών (1 με 9 Μαρτίου 2008). Κι αν, βλέποντάς το γραμμένο, μοιάζει εύκολο· δεν είναι. Κουράστηκα. Θα σταματήσω. Θέλω να σκεφτώ. Να ανασυγκροτήσω σκέψεις, αισθήματα και συναισθήματα. Να χαράξω άλλες πορείες. Να βάλω πλώρη για άλλους ανθρώπους, άλλες καταστάσεις. Να ηρεμήσω θέλω. Να αποφασίσω, ακόμα μια, τα τι και πως της ζωής μου. Τα κέρδη και τις ζημιές. Ν’ αλλάξω το μέσα μου θέλω. Τα μυαλά μου. Να μπορώ να πω: “Με συγχωρείται πολύ που δε σας γνώρισα. Έχω αλλάξει πολύ τελευταία!”. Σκέφτομαι, για δεύτερη φορά, τι θα κάνω και μ’ αυτό το ημερολόγιο. Τι θα απογίνει. Αναρωτιέμαι. Σε τι είναι χρήσιμο στους καιρούς που ζούμε; Τι νόημα έχει να προσελκύει κανείς “αναγνώστες” του μισού λεπτού, και βγάλε, σταλμένους από τις μηχανές αναζήτησης; Ομολογώ, ακόμα, ότι έχω ήδη μπει στον πειρασμό να το κλειδώσω. Ίσως, αν συνεχίσω, να το πράξω. Προς το παρόν θα πάψω να ανεβάζω αναρτήσεις. Θα ασχοληθώ (και) με το Project Δήμητρα και με άλλα. Θα γράψω, επιτέλους, στο χειρόγραφο ημερολόγιό μου σαν άνθρωπος. Θα χαλαρώσω. Θα αποφασίσω. Ίσως να συνεχίσω αλλού κι αλλιώς (αν δεν το έχω ήδη πράξει) την ενασχόληση με τα e-ημερολόγια. Θα δείξει. Όπως και να έχει: Να είσαστε όλες και όλοι Καλά! Κι αν δεν τα ξαναπούμε: Χάρηκα που τα είπαμε με όλες και όλους εσάς, έστω και για μια φορά, και με την καθεμιά και καθένα ξεχωριστά. Να προσέχετε και να αγαπάτε τον εαυτό Σας.

Αφτό.

24/07/2009

0656. 501 Great Writers / Movie Stars / Artists

Tο βιβλίο “501 Great Movie Stars” το είχα δει, και ξεφυλλίσει, στο Fnac Γλυφάδας. Το βιβλίο “501 Great Writers” στην προθήκη του βιβλιοπωλείου “Βιβλιοτοπία”, Λαζαράκη 21 – 23 στο πίσω μέρος του “Ζάρα”, στη Γλυφάδα, επίσης. Το κόστος του πρώτου ήταν 22 – 23 ευρώ, αν θυμάμαι καλά. Του δεύτερου, το οποίο και με ενδιέφερε περισσότερο, αγνοούσα.

Κάποια στιγμή ήρθε ο καιρός. Αποφάσισα ότι ήθελα το βιβλίο των 501 “Μεγάλων Συγγραφέων” στη βιβλιοθήκη μου. Το αναζήτησα στην προθήκη της “Βιβλιοτοπίας”. Δεν υπήρχε πια. Προχώρησα στα ενδότερα. Ο υπάλληλος ήταν ευγενέστατος. Μπήκα στη διαδικασία να παραγγείλω το βιβλίο. Έδωσα τα απαραίτητα στοιχεία. Τελευταία στιγμή αποκαλύφθηκε ότι υπήρχε ένα αντίτυπο άμεσα διαθέσιμο. Η τιμή του εξαιρετικά ελκυστική. Με την έκπτωση μόλις 17 ευρώ. Όταν βγήκα από την “Βιβλιοτοπία” παρέα στους συγγραφείς έκαναν οι ηθοποιοί. Κόστος 19 ευρώ. Εχθές το καλό τρίτωσε. Στη συλλογή προστέθηκαν και οι “Μεγάλοι Καλλιτέχνες” με κόστος κτήσης 16,56 ευρώ και πάντοτε από το βιβλιοπωλείο της Λαζαράκη 21-23. Τα μεγάλα βιβλιοπωλεία δεν είναι πάντοτε και τα φθηνότερα.

Μου αρέσουν τα βιβλία αυτά. Με διαστάσεις 16x21 τετραγωνικά εκατοστά και με πλήθος 640 σελίδων, για κάθε ένα από τα τρία βιβλία, δίνουν μια καλή, συνοπτική “πρώτη εικόνα” για τα πρόσωπα στα οποία αναφέρονται. Σε κάθε συγγραφέα, ηθοποιό, και ζωγράφο ή γλύπτη, αφιερώνεται από μισή μέχρι 2 – 3 σελίδες. Η σελιδοποίηση είναι εξαιρετική, τα κείμενα καλογραμμένα και υπάρχει πλήθος φωτογραφιών. Για τον κάθε συγγραφέα, πέραν των βιογραφικών στοιχείων βεβαίως, δίνονται οι τίτλοι των πιο σημαντικών έργων του (Signature Titles) και για τους ηθοποιούς και καλλιτέχνες οι πιο σημαντικές ταινίες (Top Takes. . .) Και τα σημαντικότερα έργα τους (Masterworks) αντίστοιχα.

Η σειρά παρουσίασης είναι χρονολογική. Για τους συγγραφείς ξεκινά από το 1500 π.Χ. με τον Όμηρο, για τους ηθοποιούς από το 1860 με τον George Arliss και για τους καλλιτέχνες από το 1500 π.Χ. με τον Dong Yuan. Το βιβλίο των ηθοποιών αποτελεί έκδοση του 2007 και τα άλλα δύο του 2008. Πρόκειται, προφανώς, για “εισαγωγικά” βιβλία τα οποία είναι εξαιρετικά προσεγμένα, καλαίσθητα και ευανάγνωστα, με την ετυμολογική έννοια του όρου. Τα θεωρώ ιδανικά για ξεφύλλισμα τα ήρεμα απογεύματα του καλοκαιριού. Παρότι “εισαγωγικά”, όπως είπαμε, είναι άκρως ενδιαφέροντα με πλήθος πληροφοριών και ενδιαφερουσών λεπτομερειών. Για τους περισσότερους βιογραφούμενους, π.χ., υπάρχουν χαρακτηριστικά αποφθέγματά τους ή φράσεις από το έργο τους, για κάποιους συγγραφείς.

Το μόνο πρόβλημα που μπορεί να υπάρχει είναι ίσως το ότι είναι γραμμένα στα Αγγλικά. Αν όμως γνωρίζετε τη γλώσσα, σχετικώς καλά, και σας ενδιαφέρει το θέμα, δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα να αποκτήσετε ένα δικό σας αντίτυπο ή περισσότερα, ανάλογα με το τι σας ενδιαφέρει. Θα σας κρατήσει ευχάριστη συντροφιά, θα σας θυμίσει πράγματα, θα σας μάθει άλλα και θα έχετε μια πρώτης τάξεως πηγή για “αρχική” πληροφόρηση για συγγραφείς, ηθοποιούς ή καλλιτέχνες (ανάλογα με το τι έχετε επιλέξει).

Tina Turner – Show Some Respect.

22/07/2009

0655. Τα Παλιά

Εχθές, Κυριακή, και σήμερα. Ασχολούμαι με τα χαρτιά μου. Με την αλληλογραφία μου και κείμενα, διάφορα, που έφτασαν στα χέρια μου. Εχθές με το φάκελο Κ.Κ, στην Α29. Σήμερα, απογευματάκι, με όλα τα υπόλοιπα εδώ, στο υπόγειο της Τ47. Είμαι τακτικός άνθρωπος τελικά. Όλα σε τάξη, συγκεντρωμένα, ταξινομημένα, προσεκτικά φυλαγμένα. Θυμήθηκα τα νιάτα μου εχθές. Μέσα από τα γράμματα, τα σημειώματα, τις αντιγραφές, τις καρτούλες της. Ανάγευση εποχών, τόπων, καταστάσεων, συμβάντων. Ο γραφικός της χαρακτήρας. Ο υπέροχος γραφικός της χαρακτήρας. Πόσο καιρό είχα να ανοίξω τον κόκκινο αυτό φάκελο; Μπήκα στον πειρασμό. Ο σαρωτής με προκαλούσε. Τα καλά της τεχνολογίας. Σάρωσα αρκετές σελίδες, σημειώματα, καρτούλες, ζωγραφιές. Θα έλεγα δοκιμαστικά. Θέλω να τα έχω συγκεντρωμένα και με άλλο τρόπο. Να τα προστατέψω από τη φθορά του χρόνου. Να τα διαιωνίσω. Το αποτέλεσμα ήταν τέσσερα αρχεία μορφής PDF. Δεν έμεινα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Χρειάζεται περισσότερη προσοχή. Σωστή ταξινόμηση κατά χρονολογία, και κατά το δυνατό, και, βασικότατο, καλύτερη ομαδοποίηση. Το πιθανότερο είναι ότι θα επανέλθω επιδιώκοντας αρτιότερο αποτέλεσμα. Είναι άλλο πράγμα τα σκόρπια φύλλα χαρτιού, γενικώς, με τα ποικίλα μεγέθη και άλλο ένα αρχείο PDF το οποίο μπορείς να μεταφέρεις και να χειριστείς. Γνωρίζω ότι αυτές οι ροπές μου προκαλούν ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις. Οι περισσότεροι θεωρούν τέτοιες δραστηριότητες υπερβολικές και τον χρόνο που δαπανάται, γι’ αυτές, χαμένο. Κατανοώ. Αυτές οι ενασχολήσεις, όμως, μου δίνουν χαρά και ικανοποίηση, μ’ αυτές καταπιάνομαι. Είμαι ένας άνθρωπος που θέλει το παρελθόν του εύκαιρο. Διαθέσιμο σε πρώτη ζήτηση. Έτσι που να βλέπω την πορεία των σχέσεων. Πώς γεννήθηκαν, πώς έφτασαν στο μέγιστο, πως έσβησαν. Κι αν αυτά τα πώς συνοδεύονται και από τα πότε τους και έχουν και τις λεπτομέρειες τους ακόμα καλύτερα! Με τα τοιαύτα, λοιπόν και όχι μόνο, ασχολήθηκα εχθές και σήμερα και το τραγούδι που ακούγεται χαρισμένο στην Κ.Κ (κι ας μην ανταποκρίθηκε. . .)

Μιχάλης Ρακιντζής – Αναστασία Μουτσάτσου: “Κατερίνα - Κατερινάκη” με τον Πασχάλη.

20/07/2009

0654. Αλοΐσιους Σε Τρίτο Πρόσωπο

Αλοΐσιους και σήμερα. Η εύκολη λύση όταν κυριαρχεί η ζέστη και η έμπνευση απουσιάζει. Το περίεργο, ίσως, σε αυτό το κείμενο του Αλοΐσιους είναι ότι είναι γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο. Είναι κάτι που δεν το συνηθίζει. Ίσως του ήταν πιο εύκολο να εκφραστεί έτσι· δίχως να του αποδοθούν σκέψεις ή καταστάσεις που δεν θα επιθυμούσε. Δεν έχω βρει, προς το παρόν τουλάχιστον, πληροφορίες για το πώς ήταν ο περίγυρος του και το περιβάλλον στο οποίο ζούσε. Ίσως να υπήρχαν γύρω του μυσιτήριοι (όπως τους αποκαλώ) που έχωναν τη μύτη τους στα χαρτιά του. Ότι το χειρότερο για κάποιον που γράφει· που προσπαθεί να εκφράσει και να εκφραστεί. Από την άλλη, και θαρρώ είναι η πρώτη φορά που το αναφέρω, ίσως το κείμενο αυτό να αποτέλεσε σχεδίασμα για κάποιο διήγημά του. Γιατί, ναι, έχω βρει και διηγήματα στα χαρτιά μου. Θα έρθει και γι’ αυτά η σειρά. Υγεία και υπομονή. Όλα θα γίνουν. . .

Έφυγε. Έμεινε. “Στείλε μου μήνυμα, να μάθω πως περνάς. Θα περιμένω”, της είχε πει. Μια φορά και σοβαρότατος. Δεν απάντησε. Πρόσμενε. Του έλειπε. Πιθανότατα αγνοούσε. Χώριζε τα δευτερόλεπτα σε στιγμές. “Τώρα!” σκεφτόταν. Ουδέν. Δεν είχε από πού να πιαστεί. Δεν υπήρχε λόγος να ταξιδέψει κανένα μήνυμα. Το αντιλαμβανόταν. Ούτε ήθελα να κάνει εκείνος το βήμα. Δεν ήταν αυτός που είχε φύγει. Ήταν αυτός που είχε ζητήσει. Η πορεία της ζωής χαραγμένη. Και για τους δύο τους. “Φταίει μόνο που συναντηθήκαμε”, συλλογιζόταν. Δεν έτρεφε ελπίδες. Είχε συναίσθηση των θέσεων τους. Ήταν λογικός. Έβλεπε την ασυμμετρία. Τα προβλήματα. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν την επιθυμούσε, δεν τη ποθούσε, δεν ήταν ερωτευμένος μαζί της. Αυτά υποστήριζε στον εαυτό του. Την αγαπούσε. Αυτό το δεχότανε. Ενδιαφερότανε. Ήθελε να είναι καλά. Η ίδια και οι δικοί της. Αλλά περισσότερο, και από την αγάπη ακόμα, ήταν η συγκίνηση. Αυτή ήταν η ουσία και η λέξη. Τον συγκινούσε. Από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Η σκέψη της τον γλύκαινε. Η ύπαρξή της τον φώτιζε. Δε χόρταινε να βλέπει τη ματιά της. Του χαμογελούσε· της ανταπέδιδε. Με τις ματιές. Απλά και σκέτα. Ήθελα να ακούει τη φωνή της. Να τη συναντά. Να αντλεί. Με τα τυπικά ξεκίνησαν. Στα τυπικά, στην ουσία, είχαν μείνει. Δέκα χρόνια σχεδόν. Δεν τολμούσε. Δεν ήθελε να ανατρέψει. Δεν ήταν, εξ’ άλλου, καθόλου σίγουρος ότι θα μπορούσε. Του αρκούσε, λοιπόν, η συγκίνησή του. Μ’ αυτήν πάλευε. Αυτήν βάθαινε. Τον οδηγούσε σε σκέψεις πολλές. Άλλες. Πρωτόγνωρες. Δεν είχε νιώσει έτσι για άλλο πλάσμα. Δε γνώριζε τι είχε καταλάβει από τα αισθήματά του. Δεν ήταν άνθρωπος να τα κάνει σημαία. Τα ψηλαφούσε. Τα βίωνε. Τα σεβόταν. Διακριτικά υπονοούσε. Ήταν ευφυής. Δεν μπορεί παρά να είχε, τουλάχιστον, υποψιαστεί. Δεν ενθάρρυνε. Δεν αποθάρρυνε. Κι αν κάποιες, ελάχιστες, φορές έκανε ένα βηματάκι μπροστά εκείνη έμενε στη θέση της. Ακίνητη. Γέμιζε τότε αμφιβολίες. Μαραινόταν. Η καθημερινότητα ισοπέδωνε τα όποια μικρά του τολμήματα. Τους επέβαλε μια γκρίζα τυπικότητα. Πόσο να χρωματίσει κανείς μια “Καλημέρα!”; Πώς να δείξει το ενδιαφέρον του σ’ ένα διάδρομο; Έλειπε. Πέντε μέρες. Τις μετρούσε μία – μία. Τις υπολόγιζε. Ήταν σαν να του είχαν μολέψει τον αέρα που ανάσαινε. Θα επέστρεφε. Θα έφευγε εκείνος. Δε θα συναντιόντουσαν. Έπρεπε να κάνει υπομονή. Με άλλα να απασχολήσει το μυαλό του. Μέχρι να βρεθούν και πάλι στον ίδιο χώρο. Δεν έτρεφε αυταπάτες. Του αρκούσαν τα τυπικά. Η παρουσία της. Δεν περίμενε να αλλάξει κάτι. Χόρταινε πια με τη συγκίνηση του. Μονάχα που κάποια βράδια έκανε δεύτερες σκέψεις. Άφηνε την ελπίδα να του ψιθυρίζει στ’ αυτί. Του αρκούσε το φως της μέρας για να επανέλθει. Και πονούσε.

Σοφία Διαμαντή – Σαν Το Δασάκι. Από το άλμπουμ “Η Εκδίκηση Της Γυφτιάς” των Νίκου Ξυδάκη – Μανώλη Ρασούλη.

17/07/2009

0653. Χαρτονένια Βιβλία - Βραβεία

Μέσα της δεκαετίας του ’60. Το οικογενειακό σπίτι βρίσκεται στην Ηλιούπολη. Στην Α20, και θαρρώ ο αριθμός έχει πλέον αλλάξει. Ως καλό παιδί πηγαίνω, βεβαίως, και στα Αγγλικά. Φροντιστήριο “Όμηρος”, από τότε! Απέχει αρκετά από το σπίτι μου. Τόσο που η διαδρομή που ακολουθώ να με φέρνει να περνώ μπροστά από το σπίτι της συμμαθήτριας μου Ρεγγίνας. Τη συμπαθώ αλλά αυτή δε μου δίνει καμιά σημασία. Αν πιστέψω το Google Earth η απόσταση Α20 – Φροντιστηρίου είναι 600 μέτρα. Τότε, με τα ποδαράκια που διέθετα, μου έμοιαζε, τουλάχιστον, διπλάσια.

Με τα σημερινά ονόματα των οδών ο “Όμηρος” βρισκόταν επί της Μ. Αντύπα, αμέσως μετά τη διασταύρωσή της με την Ηρώων Πολυτεχνείου, και στο αριστερό χέρι οδεύοντας προς την κεντρική πλατεία της Ηλιουπόλεως. Αργότερα, θυμάμαι, μεταφέρθηκε στην Λεωφόρο Σοφοκλή Βενιζέλου, λίγο πιο πάνω από την πλατεία της Κάτω Ηλιουπόλεως και στα δεξιά οδεύοντας προς την κεντρική πλατεία της Ηλιουπόλεως και πάλι.

Βρισκόμαστε στα 1966 και πηγαίνω στην Α’ προκαταρκτική τάξη των Αγγλικών. Θα πρέπει να είμαι καλός μαθητής. Διαφορετικά πως και γιατί μου χάρισαν ολόκληρο βιβλίο; Και τi βιβλίο! Το κλασσικό “Sleeping Beauty” σε μια ιδιαίτερη έκδοση. Ένα χαρτονένιο, κυριολεκτικά, βιβλίο το οποίο ανοίγοντάς το αποκαλύπτει εικόνες σε πολλαπλά επίπεδα, το λιγότερο δύο το περισσότερο τέσσερα. Παράλληλα τραβώντας κάποια “αυτάκια”, πώς να τα πω;, εμφανίζονται, ή αντικαθίστανται, κάποιες μορφές σε παράθυρα ή πόρτες. Έχει όμως και άλλα “κινητά” μέρη, π.χ. μπορεί κανείς να κινήσει το χέρι μιας γριάς παραμάνας και να την κάνει να ανακατεύει με μια κουτάλα τη σούπα σε μια γαβάθα ή, κατ’ αντιστοιχία, να κάνει έναν μάγειρα να καταχερίζει έναν παραγιό. Για τότε, ένα θαύμα! Ένα απρόσμενο, γοητευτικό θαύμα! Αλλά ακόμα και τώρα, που το κοιτάζω, την έχει τη μαγεία και την ομορφιά του!

Στη δεύτερη σελίδα, και σε μια κουρτίνα επάνω μπλε, υπάρχει και αφιέρωση: To N. K. as a reward of his hard work. His teacher (όνομα δυσανάγνωστο) April 7, 1966. Από ότι θυμάμαι το βιβλίο δόθηκε στον μαθητή με την υψηλότερη μέση βαθμολογία στην ορθογραφία. Και μαντέψτε ποιαν κέρδισα. Τη Ρεγγίνα!

Θα πρέπει να μου καλάρεσε το βραβείο γιατί και στη Β΄ προκαταρκτική το επανέλαβα. Κέρδισα, έτσι, και δεύτερο βιβλιαράκι. Αυτή τη φορά επρόκειτο για το “The Flying Trunk”, της ίδιας σειράς και αισθητικής με το προηγούμενο. Και πάλι υπήρχε αφιέρωση, πάντα στη δεύτερη σελίδα και από την ίδια δασκάλα, η οποία, αυτή τη φορά, “έπεσε” πάνω σε μια ταπετσαρία. Διαβάζω: To N. as a reward of his good work in Preliminary B’ his teacher [υπογραφή]. Ήταν, λογικά, το 1967.

Δε γνωρίζω ποιος, και αν, πήρε παρόμοιο βραβείο την επόμενη χρονιά. Το 1968 μετακομίσαμε στο δικό μας σπίτι. Στο πατρικό της Τ47, στη Γλυφάδα. Στο υπόγειο της Τ47 βρήκα, εχθές, τα δύο χαρτονένια αυτά βραβεία – βιβλία μου και σήμερα στην Α29 έγραψα τα όσα έγραψα.

Dean Martin – The Sneaky Little Side Of Me.

15/07/2009

0652. Φρανσουά Μοριάκ – Η Έρημος Της Αγάπης

Μάιος 1981, βρίσκομαι στο Νέο Καρλόβασι της Σάμου όπου υπηρετώ τη θητεία μου. Είναι εποχές που ακόμα κυκλοφορούν τα βιβλία τσέπης ΒΙΠΕΡ. Βιβλία η κυκλοφορία των οποίων, από τον εκδοτικό οίκο “Πάπυρος”, αποτέλεσε μια μικρή επανάσταση στα εκδοτικά πράγματα της χώρας. Φθηνά, κλασσικά έργα, σε βιβλία σχήματος “τσέπης”, διαστάσεων 11,5x16,5 τετραγωνικά εκατοστά περίπου, για όλο τον κόσμο. Κάπου δημιουργήθηκε και μια σχετική μόδα, αγόραζε ο κόσμος. Κι αφού αγόραζε διάβαζε. Το μόνο άσχημο είναι ότι η ζωή των εντύπων αυτών είναι περιορισμένη. Πενήντα έτη, το πολύ, θα έλεγα. Ο Ουμπέρτο Έκο στο βιβλίο του ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ [Κείμενα για την βιβλιοφιλία] εξηγεί το πώς και τι. Ήδη κάποιες σελίδες, ή και μεμονωμένες προτάσεις, σε βιβλία των εκδόσεων αυτών, από τη δεκαετία του 70, που έχω στην κατοχή μου έχουν, θα έλεγα, εξαφανιστεί. Με στεναχωρεί το γεγονός αλλά “Ότι πληρώνεις παίρνεις”.

Ας επιστρέψουμε όμως στον Μάιο και το Νέο Καρλόβασι. Τότε και εκεί, λοιπόν, αγοράζω ένα βιβλιαράκι ΒΙΠΕΡ με τίτλο “Η Ερημιά του Έρωτα” και συγγραφέα τον κ. Φρανσουά Μωριάκ. Τίτλος “της πρωτοτύπου εκδόσεως”: LE DESERT DE L’ AMOUR. Μεταφραστής ο κ. Γιώργος Γεραλής. Ήταν Σάββατο, 23 Μαΐου 1981 και το βιβλίο μου κόστισε, μόλις, 50 ταπεινές δραχμούλες. Το διάβασα. Το αγάπησα. Μου έμεινε, από τότε ακόμα, και το περίφημο: “Δεν μπορεί κανείς να πη τίποτα όταν δεν μπορεί να τα πη όλα” (τέλος της σελίδας 55). Το πίστεψα. Με χάραξε.

Τα τελευταία χρόνια το είχα συχνά στο νου μου όταν επισκεπτόμουν βιβλιοπωλεία. Έψαχνα μια νεώτερη έκδοσή του. Με το Project – Δήμητρα ξαναέπιασα στα χέρια μου το ΒΙΠΕΡ του 1981. Κιτρινισμένα φύλλα, άσχημα τυπογραφικά στοιχεία, κάποιες σελίδες ήδη αχνές. Με λίγα λόγια: γερασμένο! Το αποφάσισα ευθύς. Το έψαξα, το παράγγειλα. Το απόκτησα. Ημερομηνία αγοράς η Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009. Έκδοση της “ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ”, σε μετάφραση Μαρίας Βλάχου και με κόστος, πλέον, 10 ευρώ.

Τα πράγματα, ωστόσο, είχαν αλλάξει! “Η Ερημιά Του Έρωτα” είχε γίνει, μάλλον ορθώς, “Η Έρημος Της Αγάπης” και ο κ. Μωριάκ, εφαρμόζοντας τον κανόνα της απλογραφίας, κ. Μοριάκ. Οι δε πρωταγωνιστές, πατήρ και υιός, από Κουρρέζ απόκτησαν το κομψότερο επώνυμο Κουρέζ με τον υιό να μετονομάζεται από Ραϋμόν σε Ρεμόν και τον πατέρα από Πωλ σε Πολ (μικρό το κακό). Τα έχει, βλέπετε, αυτά η ζωή (και η εξέλιξη).

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, διακοσίων περίπου σελίδων, το οποίο πραγματεύεται τον έρωτα του πενηντάρη γιατρού, Πολ Κουρέζ, και του έφηβου γιου του, Ρεμόν, για την ίδια “μοιραία”, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, γυναίκα· την Μαρία Κρος. Το μυθιστόρημα έχει γραφτεί το 1925 αλλά θεωρώ ότι, όλα αυτά τα χρόνια, η δύναμή του δεν έχει μειωθεί στο παραμικρό. Ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας είναι δωρικός, στις περιγραφές του, ακριβέστατος, και οι παρατηρήσεις του για τα ανθρώπινα οξυδερκείς.

Αν με ρωτήσετε πια έκδοση προτιμώ θα έλεγα τη νεώτερη η οποία διαθέτει, πέρα από τα νιάτα της – έκδοση του 2006, ένα σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα και πρόλογο. Το αξιοπερίεργο είναι ότι υπάρχουν σημεία που οι δύο αυτές μεταφράσεις απέχουν πολύ. Λες και οι μεταφραστές αντιμετώπισαν διαφορετικά κείμενα. Δε γνωρίζω Γαλλικά για να κρίνω αλλά, έτσι κι αλλιώς, το ζήτημα της μετάφρασης, και της μεταφοράς ενός λογοτεχνικού έργου σε άλλη γλώσσα, είναι τεράστιο.

Το “Δεν μπορεί κανείς να πη τίποτα όταν δεν μπορεί να τα πη όλα” έχει γίνει, πλέον: “Δεν μπορούμε να πούμε τίποτα, αφού δεν μπορούμε να τα πούμε όλα” [σελίδα 66]. Υπάρχει επίσης το καταπληκτικό: “Ποτέ του δεν είχε σκεφτεί πως ένας άνθρωπος μπορεί ερήμην του να σφραγίσει ανεξίτηλα την καρδιά ενός άλλου“ [σελ. 203]. Και ακόμα: “Πράγματι, αυτό που αποκαλείται “αυτοέλεγχος” είναι στην ουσία ο έλεγχος που μας επιβάλλεται από την παρουσία των άλλων” [σελ. 65] ή “Ο γιατρός ήταν ένας από αυτούς τους ευφάνταστους ανθρώπους που δε διαβάζουν μυθιστορήματα, γιατί καμιά ιστορία δεν αξίζει μπροστά σ’ αυτές που σκαρώνουν οι ίδιοι και στις οποίες κρατούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο” [σελ. 82] ή “Η κυριαρχία του συναισθήματος επί του ενστίκτου είναι ανθρώπινη επινόηση” [σελ. 84] και τέλος: “Η σιωπή και η απουσία είναι ψεύτικοι δεσμοί” [σελ. 139].

Περισσότερα, όμως, για όποιες και όποιους ενδιαφέρονται, στο βιβλίο: “Η Έρημος Της Αγάπης”, βεβαίως!

Τζένη Βάνου και “Η Σκλάβα”. Μουσική Γιώργου Μουζάκη, στίχοι Γιώργου Γιαννακόπουλου.

13/07/2009

0651. Πρόβλημα Οκταγώνου

Δίνεται ένα κανονικό οκτάγωνο, ΑΒΓΔΕΖΗΘ, στο οποίο ενώνουμε όλες τις κορυφές του. Ζητείται να ευρεθεί το πλήθος των τριγώνων που σχηματίζονται.

Κανονικό οκτάγωνο ονομάζεται το, επίπεδο, πολύπλευρο το οποίο έχει οκτώ κορυφές και στο οποίο όλες οι γωνίες του είναι ίσες και όλες οι πλευρές του ίσες.

Μια πρώτη σκέψη είναι να αρχίσει κανείς να μετρά τρίγωνα. Δεν είναι καλή ιδέα. Ο ασφαλέστερος τρόπος θα ήταν με τη βοήθεια Η/Υ. Ευκαιρία για ξεσκόνισμα των όσων γνωρίζουμε για το ζήτημα: Γλώσσες Προγραμματισμού, λοιπόν!

Το πρόβλημα αυτό δημοσιεύτηκε στη στήλη “Leisure Lines”, σελίδα 266, του τεύχους Νοεμβρίου 1989, VOL.13 No 11, του περιοδικού “Personal Computer World”. Η απάντηση δόθηκε στο τεύχος του Φεβρουαρίου 1991, VOL. 14 No 2, του ίδιου περιοδικού και στην ίδια στήλη, στη σελίδα 226. Τελικά αποδείχθηκε ότι η καταμέτρηση αυτών των τριγώνων δεν ήταν και το απλούστερο δυνατό.

Κάθε απάντηση δεκτή με την προϋπόθεση ότι υπάρχει και το σκεπτικό για το πώς υπολογίστηκε, ή καταμετρήθηκε, το πλήθος των εν λόγω τριγώνων.

Για βραβείο στο νικητή, ή τους νικητές, επιφυλάσσομαι. . .

Creedence Clearwater Revival – Hey Tonight.

10/07/2009

0650. Εβραβεύθημεν!

Η Κατερίνα, ante portas βεβαίως, έκανε την αρχή. Μου χάρισε μια τιμητική διάκριση διαδικτυακής φιλίας στην εγγραφή της “Σατιρικά, διακρίσεις φιλίας και άλλα” την 5/6/2009. Διάκριση για την οποία την ευχαρίστησα αλλά δεν έπραξα τα τυπικά και δέοντα. Σήμερα είναι μια καλή ευκαιρία να επανορθώσω, στο μέτρο του δυνατού. Το έπραξα.

Προχθές με τίμησε η “violets with wind above them” με την εγγραφή της “ένα αξιόλογο μπλοκ”. Ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Βεβαίως και αποδέχτηκα την τιμή και βεβαίως την ευχαρίστησα. Ξαφνίστηκα, και της το έγραψα, από το γεγονός ότι παρακολουθεί το e-ημερολόγιο μου από το 2006. Χάρηκα πολύ, και δεν της το έγραψα, που οι μουσικές επιλογές μου μοιάζει να την αγγίζουν. Πραγματικά μοχθώ για τις επιλογές αυτές και το να τις εκτιμούν και, πλην εμού, άλλοι πραγματικά με ενθαρρύνει να συνεχίσω.

Οι διακρίσεις αυτές ήρθαν σε δύσκολη εποχή. Έχω σχολιάσει σχετικά εδώ και εδώ. Δε χρειάζεται, και δεν έχω, να προσθέσω κάτι άλλο. Δε μένει παρά να ευχαριστήσω, και από αυτή τη θέση, τις δύο κυρίες για την τιμή που μου έκαναν, να επιλέξω ένα τραγούδι, να τους το αφιερώσω, και να ανεβάσω τραγούδι και εγγραφή.

Να είσαστε όλες / όλοι Καλά!

Henry Mancini - Love Theme From 'Romeo And Juliet'

08/07/2009

0649. Ο Αλοΐσιους Υπερασπίζεται Τον Εαυτό Του

Πόσος καιρός πέρασε από την τελευταία “εγγραφή” του Αλοΐσιους; Ικανός, θαρρώ. Είναι το Project – Δήμητρα που με οδήγησε, αυτή τη φορά, στα χαρτιά του. Και, όχι!, δε σκοπεύω να τα πετάξω! Είπαμε να απαλλαγούμε από τα περιττά, όχι από τα πολύτιμα. Το να ασχολούμαι με τα χαρτιά του είναι κάτι που με ευχαριστεί. Ψάχνω, διαβάζω, ταξινομώ. Και, ως γνωστόν, όποιος ψάχνει, βρίσκει. Βρήκα κι εγώ. Χαρτιά καρφιτσωμένα (και η καρφίτσα σκουριασμένη). Η επιστολή μιας κυρίας και η απάντηση του Αλοΐσιους. Τις διάβασα. Ο Αλοΐσιους θα πρέπει να έχει, ή να είχε, σχέση με τα μαθηματικά. Αυτή την αίσθηση μου έδωσε ο συστηματικός τρόπος με τον οποίο απάντησε, σχεδόν λέξη προς λέξη, στην επιστολή της κυρίας. Δε γνωρίζω αν, τελικά, έστειλε την απάντηση αυτή. Αν την έστειλε θα πρέπει να την αντέγραψε και να καρφίτσωσε το αντίγραφο, που βρήκα και διάβασα, πίσω από την επιστολή της κυρίας. Θα παραθέσω, στη συνέχεια, την επιστολή του Αλοΐσιους και θα κρατήσω, για προφανείς λόγους, την επιστολή της κυρίας για τον εαυτό μου. Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό θα ήθελε, και αναλόγως θα έπραττε, και ο Αλοΐσιους. Το αξιοπερίεργο είναι ότι στις επιστολές δεν υπάρχουν ημερομηνίες. Ιδού:

Λοιπόν, και μιας και “Το σιγασθέν θνήσκει”, ας το συζητήσουμε. Κατ’ αρχήν ευχαριστώ για τον κόπο που έκανες να ασχοληθείς με την περίπτωσή μου και να μου απευθύνεις ότι και όσα με την επιστολή μου έστειλες. Θα απαντήσω και αναγνωρίζω ότι σαν δεύτερος διατηρώ συγκριτικό πλεονέκτημα. Η δυσκολία είναι πάντα σε αυτόν που κάνει την αρχή. Πάμε;

Ήδη από την πρώτη σου πρόταση με θάβεις και με θέτεις εκτός παιχνιδιού. Τυπική ευγένεια, λοιπόν, άνυδρη και ενδιαφέροντος άνευ. Μα τότε τι συζητάμε; Ωστόσο, ναι! Και τυπικός είμαι και, σαφέστατα, ευγενικός. Και ακόμα, συνήθως πάντα, οι φίλοι και οι γνωστοί αρχικά εκλάμβαναν την τυπικότητα αυτή σαν αδυναμία συμμετοχής και σαν ψυχρότητα στην κοινωνική επαφή. Όμως δεν είναι έτσι. Όσοι είχαν την διάθεση να επιμείνουν ανακάλυψαν ένα άτομο συνεπές με διαρκές και ουσιαστικό ενδιαφέρον για την σχέση. Το καλό, σε αυτή την περίπτωση, είναι το προβλέψιμο των αντιδράσεων (και όχι των ενεργειών).

Βεβαίως και στην επιστολή μου δεν έγραψα: “Προσμένω απάντηση σου” όμως, ούτε: “Μη τολμήσεις να απαντήσεις” έγραψα. Θέλω να πω ότι πολλές φορές ερμηνεύουμε τον κόσμο με τα φίλτρα της ψυχής μας. Είναι βολικό να εντάσσεις την συμπεριφορά του άλλου στο πλαίσιο της σκέψης σου με τρόπο που να μην διαψεύδει τις ελπίδες ή και την απογοήτευσή σου.

Σε ευχαριστώ που δεν με έχεις εχθρό γιατί το να το δηλώνεις σημαίνει ότι θα μπορούσες. Ωστόσο, εκφράσεις του τύπου “διαθέτω απείρως λιγότερο εγωισμό από σένα”, και μάλιστα από μαθηματικούς, καλύτερα να τις αποδώσουμε σε στιγμιαίο εκνευρισμό και να μην τις σχολιάσουμε. Εκτός αν έχεις βρει τρόπο και διαδικασία να μετράς τον “μέσο” εγωισμό, διότι περί αυτού πρόκειται, οπότε να το συζητήσουμε. Όπως και να έχει το να διαθέτει κάποιο άτομο άπειρο εγωισμό και μάλιστα δίχως ευγένεια ψυχής είναι ο συνδυασμός που σκοτώνει. Εδώ πλέον μιλάμε για καθαρματάκια.

Το ότι δεν εκδηλώθηκε περιέργεια, “αν όχι το ενδιαφέρον”, για το τι κάνει ένας άνθρωπος που, τελικά, εκτιμάμε βαραίνει τόσο εμένα όσο, ακριβώς, και εσένα. Και εξ’ άλλου δεν ήμουν εγώ αυτός που δεν απάντησε στο τελευταίο μήνυμα. Ομολογώ, από την άλλη, ότι αντέχω τη σιωπή όπως άλλοι αντέχουν το πιοτό. Πάντα, όταν επιλέγεις τη σιωπή, διακινδυνεύεις το να πράξει ομοίως και ο απέναντι.

Περί εγωισμού, υπεροψίας και συρματοπλεγμάτων. Δυστυχώς. Δεν ανήκουν σε άλλες εποχές αλλά σε όλες τις εποχές. Πάνε πακέτο με περιπτώσεις, περιστάσεις και ανθρώπους. Όσο με αφορά, πάντως, προσπαθώ συνειδητά, τα δύο πρώτα τουλάχιστον, να τα αποφεύγω. Θεωρώ και ελπίζω ότι έχω μόνο όσο εγωισμό χρειάζεται για να μην φθείρομαι (ακριβώς με την έννοια που νοθεύουμε και τον χρυσό για να αντέχει) και ότι δεν είμαι υπερόπτης. Τώρα όσο για τα συρματοπλέγματα ο καθένας κάνει ότι μπορεί για να ανακαλύψει και να ακυρώσει, ή και να ενισχύσει, αν χρειάζεται, τα δικά του.

Η εποχή που ζούμε είναι μια χαρά. Και προσμονή, ντροπαλότητα και αναμονή πάνε, και πάλι, με περιπτώσεις, περιστάσεις και ανθρώπους και όχι με εποχές. Δεν είμαι αυτάρκης, αλλά ειλικρινά, είναι εφηβικό μου όνειρο και θα το ήθελα και το προσπαθώ. Και βέβαια μιλάμε για αυτάρκεια που δεν θα είναι εις βάρος των άλλων (δηλαδή του εαυτού μας). Αν κάτι μου ανήκει γιατί να το διεκδικήσω; Όσο για αυτό που επιθυμώ είμαι πρόθυμος να πληρώσω (διεκδικήσω) μέχρι το ποσό που νομίζω ότι αξίζει ή μπορώ να αντέξω. Αλίμονο, και συγχρόνως ευτυχώς, δε μπορούμε να τα πληρώσουμε όλα.

Υπάρχουν και πολλά δεδομένα και πολλά πράγματα που χαρίζονται. Αν μάλιστα τύχει και σου χαρίσουν έρωτα επιθυμητό τότε πρέπει να συγκαταλέγεσαι στους ευτυχείς αυτής της σφαίρας. Δρω και αντιδρώ, λοιπόν, σύμφωνα με τα δικά μου, υποκειμενικά, δεδομένα, σύμφωνα με τα όσα έχω ζήσει και βιώσει και σύμφωνα με τις επιθυμίες και τους στόχους μου. Θέλω να πιστεύω ότι μια μέση και συνηθισμένη επίγνωση της εποχής μας, αν μη τι άλλο, την έχω.

Ευχαριστώ και ανταποδίδω τα καλά σου λόγια για ανθρώπους ακέραιους, έντιμους και μορφωμένους και συμφωνώ απολύτως για το θείο δώρο της ανθρώπινης επικοινωνίας. Καλά παιδιά, όμως, υπάρχουν σήμερα όσα υπήρχαν και χθες, τηρουμένων των αναλογιών. Εκείνο που έχει δυσκολέψει, και που τα κάνει δυσεύρετα, είναι η επικοινωνία και η κοινωνική συναναστροφή.

Τα περνάω όπως τα περνούσα και τίποτα δεν έχει βελτιωθεί ή χειροτερέψει. Απλώς έχω οργανώσει καλύτερα τον χώρο μου, στο διαμέρισμα της οδού Χ., και περνάω περισσότερο χρόνο εκεί. Και εγώ θα ήθελα, και ειλικρινά προσπαθώ, να είμαι πιο “ανοικτός”. Πιστεύω ότι ανήκω στο εαυτό μου και το σύμπαν και ότι με κατάλληλες προϋποθέσεις μπορώ να πάω και αλλού γιατί κατά βάθος το θέλω.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να θεωρήσω το ενδιαφέρον σου ακριβώς όπως μου το περιγράφεις. Χαίρομαι που μετά από όσα μου έγραψες νοιώθεις εντάξει με τον εαυτό σου και, αν και δεν μου έλυσες καμία απορία, ποτέ δεν μου φάνηκες παράλογη, ασυνάρτητη ή περίεργα παρορμητική. Μου αρέσει που έχεις βεβαιότητες του τύπου ότι δεν περιμένεις απάντηση. Εύχομαι, με τη σειρά μου, να περνάς πάντα καλά κι εσύ.

Έρρωσο

Neil Diamond - Soolaimon.

06/07/2009

0648. Σε 35 Λεπτά

Δεύτερη φορά σήμερα, για εφέτος, που κατηφόρισα από την Τ47 στην Α29. Είναι κάτι που μου αρέσει, με ευχαριστεί. Βαδίζω, με σχετικά γοργό ρυθμό, κοιτάζω και σκέφτομαι. Αυτό είναι όλο. Ίσως οι καλύτερες εποχές για βάδισμα να είναι τα δίμηνα Μαρτίου, Απριλίου και Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου αλλά και σήμερα καλά ήταν. Κατηφόρισα, ξεκινώντας στις 20:15 περίπου, και προσέγγισα την Α29 με αλλεπάλληλα αριστερά – δεξιά. Σήμερα ακολούθησα μια διαδρομή που, ένα σημαντικό τμήμα της, το έκανα για πρώτη φορά. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει την περιοχή του αν δεν βαδίσει στους δρόμους της. Είναι καταπληκτικό το πόσο αλλάζει η όψη των κτιρίων, των κτισμάτων γενικότερα, αλλά και το τοπίου ανάλογα με το από πού τα προσεγγίζεις. Ανακάλυψα αρκετά ενδιαφέροντα κτίρια και κάποιες πανέμορφες, εξωτερικές, εισόδους κατοικιών. Βεβαίως είχα επάνω μου το Sony – Ericsson C905 αλλά το να βγάλω τις φωτογραφίες που θα ήθελα δεν ήταν πάντοτε το ευκολότερο. Είναι, πάντοτε, οι άνθρωποι που μπαίνουν στη μέση και κοιτούν με καχυποψία κάθε φορά που υψώνεται μια φωτογραφική μηχανή. Έκανα ότι μπορούσα. Η χαρά, για να μην πω η ευτυχία, είναι απλή υπόθεση. Μπροστά ο άσσος της υγείας και μετά τα μηδενικά. Όπως, π.χ., το μηδενικό του να βαδίζεις, να κοιτάς και να σκέπτεσαι που κάνει, ευθύς, τον άσσο δέκα. Ευτυχία είναι να αξιοποιεί κανείς της υγείας του το 1 για να έχει 10, 100 και 1.000 . . .

Huey Lewis And The News – Stuck With You.

03/07/2009

0647. Το Πάθος Χιλιάδες Φορές – Ζυράννα Ζατέλη

Το περίμενα εδώ και καιρό. Είχα τις πληροφορίες μου. “Είναι σχεδόν έτοιμο. Σε λίγο βγαίνει!”. Και δεν έβγαινε. Απογοητεύτηκα. “Πάει!” σκέφτηκα, “Τώρα πια καλά Χριστούγεννα. . .”.

Σήμερα επισκέφθηκα ένα βιβλιοπωλείο με μία φίλη. Δεν το είδα αμέσως. Έψαχνα το βιβλίο “Επιστολαί” του Αλκίφρονα σε μετάφραση Τάσου Βουρνά, εκδόσεις “Πατάκη”. Δεν το βρήκα. Το παράγγειλα. Παράγγειλα επίσης το βιβλίο “Η Έρημος Της Αγάπης” του Φρανσουά Μοριάκ, εκδόσεις “Εμπειρία Εκδοτική”.

Τελικώς, το είδα! Τουλάχιστον 20 αντίτυπά του βρισκόντουσαν, σε δυο στοίβες, σ’ ένα πάγκο στην είσοδο του βιβλιοπωλείου. Χάρηκα, χαρά μεγάλη! Το καινούργιο και πολυαναμενόμενο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη. Τίτλος; “Το Πάθος Χιλιάδες Φορές”. Ένιωσα ευτυχής! Πήρα ευθύς ένα αντίτυπο στα χέρια μου και δεν το άφηνα, λες και φοβόμουν ότι δεν θα το ξαναβρώ. Ήρθαν έτσι τα πράγματα που το βιβλίο μου το δώρισε η φίλη που συνόδευα. Έτσι, και με την αφιέρωση που κοσμεί πλέον το αντίτυπό μου, το έργο απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη αξία.

“Το Πάθος Χιλιάδες Φορές”, λοιπόν. Η συνέχεια του εξαιρετικού και επικού “Ο Θάνατος Ήρθε Τελευταίος”. Υπέρτιτλος, αν αυτή είναι η σωστή έκφραση, και στα δύο έργα: “Με Το Παράξενο Όνομα Ραμάνθις Ερέβους”. Πρόκειται για ένα, σχετικά, ογκώδες βιβλίο 768 σελίδων των εκδόσεων “Καστανιώτη” με ISBN SET 978-960-03-3199-8.

Το εκνευριστικό είναι ότι το “Πάθος” είναι 3 – 4 χιλιοστά πιο κοντό από το “Θάνατο”. Ίσως αυτό να είναι και το λογικό. Ο θάνατος, τελικώς, υπερισχύει!

Ένα άλλο εκνευριστικό είναι ότι στο βιβλίο, που κυκλοφόρησε εχθές όπως μου είπαν, υπάρχει ήδη, δεξιά κάτω από τον τίτλο, η επισήμανση “Τρίτη Έκδοση”. Εύχομαι, και πιστεύω, το βιβλίο να αξίζει και να επιτύχει πλήθος εκδόσεων μέγα· αλλά όχι έτσι!

Το βιβλίο “Ο Θάνατος Ήρθε Τελευταίος” εκδόθηκε το 2001 και το πλήθος των σελίδων του αγγίζει τις 719. Μεγάλο, επικό, όπως ήδη είπαμε, πολυπρόσωπο μυθιστόρημα το οποίο δεν εξαντλείται με μία ανάγνωση. Για να βοηθηθεί ο αναγνώστης, αλλά και να δηλωθεί η συνέχεια πιστεύω, στις εισαγωγικές σελίδες του “Πάθους” παρατίθεται το γενεαλογικό δέντρο του Βασίλη και της Δωροθέας. Τα οκτώ έτη που χωρίζουν τα δύο μυθιστορήματα αποτελούν ικανό χρονικό διάστημα και η μνήμη, η δική μου τουλάχιστον, δυσκολεύεται να διατηρήσει τις γέφυρες.

Θυμάμαι ότι έκανα κι εγώ μια προσπάθεια να σχηματίσω το γενεαλογικό δέντρο των ηρώων του πρώτου βιβλίου. Μια προσπάθεια που αποτυπώθηκε σε ένα αρχείο MS Excel η “εικόνα” του οποίου ακολουθεί:

Μη με ρωτήσετε τίποτα σχετικό με το κατασκεύασμα μου. Το δήλωσα. Δε θυμάμαι!

Μετά από όλα αυτά, σκέφτομαι ότι ίσως δεν είναι άσχημη ιδέα να διαβάσω και πάλι το πρώτο της σειράς, “με χαρτί και με μολύβι” όπως έχω αποφασίσει να διαβάζω πλέον, και στη συνέχεια να διαβάσω το δεύτερο προσδοκώντας, έτσι, μέγιστη χαρά και ευχαρίστηση.

Θα σκεφτώ. Θα αποφασίσω. Θα διαβάσω.

Καλό Ιούλιο φίλες και φίλοι του παρόντος αναγνώστες!

Bert Kaempfert - Caravan.

01/07/2009

0646. Των Φρονίμων Ολίγα

Φιλουμένη Κρίτωνι

Τι πολλά γράφων ανιάς σαυτόν;

πεντήκοντα σοι χρυσών δει και γραμμάτων ου δει.

ει μεν ουν φιλείς, δος.

ει δε φιλαργυρείς, μη ενόχλει. έρρωσο.

ή και σε πρόχειρη μετάφραση [μου]

Η Φιλουμένα στον Κρίτωνα

Τι μου γράφεις πολλά και βασανίζεις τον εαυτό σου;

πενήντα χρυσά σου χρειάζονται και γράμματα δε χρειάζονται

εάν μεν με αγαπάς, δώστα.

εάν δε τσιγκουνεύεσαι, μη μ’ ενοχλείς. υγίαινε.

Συγγραφέας του συγκεκριμένου είναι ο Αλκίφρων για τον οποίο, στον Πάπυρο – Λαρούς – Μπριτάννικα, διαβάζουμε:

Raymond Lefevre – Deux Amis Pour Un Amour.

29/06/2009

0645. Project Δήμητρα

Πόσες φορές θα προγραμματίσεις και θα αποτύχεις; Την κάθε φορά που έχεις χρόνο μπροστά σου προγραμματίζεις διάφορα. Θα φτιάξεις αυτό, και ‘κείνο και τ’ άλλο. Συνήθως κάνεις κάτι λίγο από το “αυτό” και είσαι και ευχαριστημένος. Έτσι και αυτή τη φορά. Κανονική άδεια πέντε ημερών που, για οικογενειακούς λόγους, τη ξόδεψες, χαλαρά ομολογουμένως, επιτόπου. Τα σχέδια σου όμως τα είχες κάνει! Μάλιστα τους είχες δώσει και όνομα. Αυτό του τίτλου: Project Δήμητρα (αμ! Το δουλεύεις το εγγλέζικο, τι θαρρούμε;).

Τώρα γιατί “Δήμητρα” είναι μια άλλη ιστορία. Προγραμμάτιζες, λοιπόν, για πολλοστή φορά να βάλεις τάξη στο χάος. Να παλέψεις, κι αυτή είναι η λέξη, με τα αντικείμενα που σε περιτριγυρίζουν. Με τα αντικείμενα που έχεις στην κατοχή σου. Έχεις πειστεί πλέον ότι καμιά ανακατάταξή τους δεν μπορεί να ελευθερώσει χώρο. Πρέπει να το αποφασίσεις. Κάποια από αυτά θα πρέπει να τα πετάξεις, να τα χαρίσεις, να τα πουλήσεις, ίσως, να τα εξαφανίσεις. Δεν αρκεί το να τα αποσύρεις ή να τα κρύψεις σε ντουλάπες, συρτάρια, ράφια ή μπουφέδες. Δε χωράνε πια!

Και πώς να κάνεις κάτι τέτοιο; Πώς να αποχωριστείς έντυπα που κράτησες στα χέρια σου, τα ξεφύλλισες και τ’ αγάπησες; Πώς να δεις εκατοντάδες ασημένια δισκάκια και πλήθος δισκέτες στα σκουπίδια; Με τι καρδιά να τα πετάξεις; Και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ίσως και να τα χρειαστείς αύριο. Κάθε άλλο. Για τα δισκάκια, κυρίως, πάει! Πέρασε η σειρά τους. Άχρηστα είναι και το γνωρίζεις. Τα έντυπα, ωστόσο, είναι άλλη ιστορία. Έχουν τη χάρη τους. Επιτρέπουν αναδρομές, ζωντανεύουν μνήμες και εποχές.

Το γυροφέρνεις στο μυαλό σου καιρό τώρα. “Πρέπει να απαλλαγώ από ένα σωρό πράγματα. Πρέπει να ξεσκαρτάρω. Να πετάξω έντυπα, CD, DVD και άλλα”. Το γυροφέρνεις, σε απασχολεί, σε προβληματίζει. Από την άλλη ψάχνεις δικαιολογίες, αναβάλλεις και μεταθέτεις. “Πόσα περιοδικά χωράει, ανά τετραγωνικό μέτρο, μια κατοικία;” συλλογιέσαι. “Πόσα ασημένια δισκάκια, αυτοκινητάκια, αεροπλανάκια, τανκς και άλλα;”. Δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημά σου. Γνωρίζεις ότι πρέπει να το κάνεις. Θα το κάνεις! “Αχ! βρε Δήμητρα! Με ζορίζεις! Πολύ με ζορίζεις!” μονολογείς μουρμουρίζοντας και όλο το project της σκέφτεσαι.

Τις έφαγες τις πέντε μέρες της άδειας σου. Έφτασε ακόμα ένα Σαββατοκύριακο και παραμένει αμετάβλητος ο όγκος των αντικειμένων που μάζεψες στη πορεία της ζωής σου. Περιοδικά, CD, DVD, δισκέτες και οι συλλογές σου: αυτοκίνητα, τανκς, αεροπλάνα. Χώρια τα άλλα. Τα σκορπίσματα. Παλιοί Η/Υ, μόνιτορ, μητρικές, drives, εκτυπωτές και πλήθος χαρτιά και εκτυπώσεις. Δεν έκανες τίποτα απολύτως επί της ουσίας. Μια πρόχειρη απογραφή μόνο που σε τρόμαξε. “Πότε πρόλαβα και τα μάζεψα όλα αυτά;” αναρωτήθηκες. “Τριανταπέντε χρόνια, και βάλε, μαζεύεις και πετάς ελάχιστα. Τι περίμενες;”.

Το φιλοσοφείς. Το προσεγγίζεις. Τι είναι η ζωή, ο άνθρωπος, ο παφλασμός των κυμάτων; Τέτοια! Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Αλλά σε καίει. Το θέλεις να απαλλαγείς, να ανασάνεις. Μοιάζει περίεργο, ίσως, αλλά ότι ονειρεύεσαι είναι μεγάλα δωμάτια με ελάχιστη επίπλωση. Ένα έπιπλο - γραφείο με τα στοιχειώδη και μόνο. Το “project - Δήμητρα”, πρόκληση και στόχος, πρέπει να ολοκληρωθεί. Σωστά και πλήρως. Πάλεψε το, λοιπόν, προχώρησε! Με τόλμη και αποφασιστικότητα!

Project – Δήμητρα. Αφτό!

Tango Notturno - Alfred Hause.

26/06/2009

0644. Ιούνιος ‘79

42. 12/06/79 <> [0340] <> Τετράδιο 04, Σελίδα 016

Χθες το βραδάκι τηλεφώνημα της Φ., ο συγκρατημένος της τόνος, το ένα διάστημα σιωπής που κανένας δεν θέλησε να καλύψει. Το γράμμα της Ε. από το Παρίσι. Τα ποιήματα μου “ΓΕΙΤΟΝΕΣ” και “Αλλόηχος” που της είχε ταχυδρομήσει η Φ. Τα χωρίς να ξέρει κλάματά της διαβάζοντάς τα και η συμπάθεια και εκτίμηση που μου τρέφει. Το περίεργο του πως η “φωνή” σου φτάνει τους άλλους. Η, πριν τα μάθω όλα αυτά, σκέψη ότι θα προτιμούσα να είχα φιλικές σχέσεις με την Εύη μάλλον ή με τη Φ.

Και σήμερα διαγώνισμα στα Δίκτυα IV. Για να δούμε. . .

Johnny Hallyday – Jeune Homme.

24/06/2009