Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

1102. Στο Φάληρο Και Στον Πειραιά

Την Κυριακή, 19 Μαρτίου, βόλτα στον Πειραιά με Δ. και Βα. Επανάληψη, σχεδόν, της βόλτας που, με την ίδια σύνθεση, είχαμε κάνει πριν από τρία χρόνια, την 22 Μαρτίου 2014. Βόλτα για την οποία αφιέρωσα στο παρόν e-ημερολόγιο την εγγραφή 0924. Στον Πειραιά”, με τριάντα τρεις φωτογραφίες.

Η διαδρομή, εν ολίγοις: Τ47- Α29 –Γλυφάδα – Τραμ – ΣΕΦ – Στης Μαριώς” – Ταξί – Τραμ – Γλυφάδα – Α29 – Τ47. Σκοπός της βόλτας το περπάτημα και, όπως πάντα για εμένα και τη Βα. το να βγάλουμε φωτογραφίες (η Δ, προτιμά, πάντα, την υποβρύχια φωτογραφία). Ξεκινήσαμε, από την Τ47, στις 09:20 και επιστρέψαμε μετά τις 16:00. Αν πιστέψω την εφαρμογή “Pacer”, την οποία έχω εγκαταστήσει στο κινητό μου, έκαψα 430 θερμίδες, βάδισα επί δύο ώρες και 23 λεπτά, έκανα 11.378 βήματα και διάνυσα απόσταση 7,5 χιλιομέτρων.

Τις φωτογραφίες τις έβγαλα με τον βούβαλο, όπως ονομάζω την Canon EOS D600. Την Canon Ixuς 285 HS την έδωσα στη Βα. Με την D600 τράβηξα 274 φωτογραφίες (από τις οποίες κράτησα περίπου 240) ενώ η Βα ξεπέρασε τις 400. Είμαι περίεργος να δω την ποιότητα των φωτογραφιών της Ixus, σε σύγκριση με αυτές της EOS, αλλά θα πρέπει να περιμένω μέχρι να πάρω στα χέρια μου το τσιπάκι SD που έβγαλα από την Ixus και έδωσα στη Βα.

Ξεκινήσαμε την βόλτα, περίπου στις 10:30, από τον τερματικό σταθμό του Τραμ στο Νέο Φάληρο και βαδίζοντας στις ακτές Δηλαβέρη, Κουμουνδούρου, Κουντουριώτη, Μουτσοπούλου και Θεμιστοκλέους καταλήξαμε στον αριθμό 302 της τελευταίας όπου και η ψαροταβέρνα  Στης Μαριώςστην οποία και καθίσαμε, φάγαμε και  . . . στυλωθήκαμε!

Καλά, λοιπόν, βαδίσαμε, καλά φωτογραφίσαμε, καλά φάγαμε με το Καλό επιστρέψαμε.


Ακολουθούν 21 φωτογραφίες, σε σμίκρυνση, της 19 Μαρτίου 2017. Πάσα ομοιότητα με τις 33 της 22 Μαρτίου 2014 είναι εντελώς συμπτωματική!  






















Ένα κλικ μακριά και από το έργο του Μάνου Χατζιδάκι Ο Μάνος Χατζιδάκις Στη Ρωμαϊκή Αγορά ακούμε το Βασίλη Λέκκα στο Μια Πόλη Μαγική σε στίχους του ίδιου του Μάνου Χατζιδάκι:


22/03/2017

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

1101. Έξι Νύχτες Στην Ακρόπολη [Εγγραφή Δεύτερη]

Προσφάτως διάβασα στο διαδίκτυο το εξής:

Εκδόσεις Ίκαρος: Προσεχείς Κυκλοφορίες – Αλκυονίδες Μέρες
. . .
Γιώργος Σεφέρης: Έξι νύχτες στην Ακρόπολη

Από τον Ίκαρο θα επανακυκλοφορήσει το κορυφαίο έργο του Γιώργου Σεφέρη Έξι νύχτες στην Ακρόπολη, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1974, τρία χρόνια μετά το θάνατό του, σε επιμέλεια του Γ. Π. Σαββίδη, με βάση ένα χειρόγραφο και δύο δακτυλόγραφα που βρέθηκαν στο αρχείο του ποιητή (30 Ιανουαρίου 2017).

Δεν χρειαζόμουν τίποτα άλλο για σκεφτώ: «Θα αγοράσω ένα αντίτυπο της έκδοσης αυτής το συντομότερο δυνατόν».

Το μυθιστόρημα «Έξι νύχτες στην Ακρόπολη« είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Την ύπαρξη του, όπως και πολλών άλλων, τη γνώρισα, λίγο μετά την πρώτη έκδοσή του, από τον καλύτερο μου φίλο, στα χρόνια του  εξατάξιου, τότε, Γυμνασίου, και κουμπάρου μου ΚΦ. Το διάβασα. Μαγεύτηκα.

Αγόρασα τρία αντίτυπά του. Το πρώτο το δάνεισα (το 1980), μαζί με τα «Καϋμοί Στο Γρυπονήσι» και «Το Θείο Τραγί» του Γιάννη Σκαρίμπα, σε μία Αντωνία. Δεν τα πήρα ποτέ πίσω, αν και το προσπάθησα αλλά, αυτά τα κακά έχουν οι εφήμερες σχέσεις. Ακόμα τα κλαίω τα βιβλιαράκια μου αυτά!
Τα δύο επόμενα αντίτυπα τα χάρισα σε δύο κυρίες με τις οποίες τελικά, κυρίως με τη δεύτερη, δεν ευτύχησα να ευτυχίσω.


Το έργο όμως το αγαπούσα και το είχα στο μυαλό μου. Από αυτό θυμόμουν ιδιαιτέρως τα:

-   Σαλώμη μόνη στο σαλόνι τα μπράτσα σου τσιμπάς.
και
-   Το ζήτημα δεν είναι να μου πεις τι πρέπει να φάω για να γίνω Βασιλιάς μα τι θα γίνω τώρα που τρώω χαρούπια.
Και τα μεταφέρω όπως, τώρα, τα θυμάμαι.

Τελικά, το Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012, και με το φύλλο της εφημερίδας «Το Βήμα της Κυριακής» απόκτησα ένα αντίτυπο του βιβλίου «Έξι νύχτες στην Ακρόπολη». Αντίτυπο το οποίο αποτελούσε αναπαραγωγή στο μονοτονικό της έκδοσης του ΕΡΜΗ 1998 (Ζ' ανατύπωση), «με διακριτικές επεμβάσεις ως προς τον εκσυγχρονισμό της ορθογραφίας» και δίχως να περιλαμβάνεται το επίμετρο του Γ.Π. Σαββίδη. Μέχρι αυτή τη στιγμή πάντως, το συγκεκριμένο βιβλίο  δεν το έπιασα στα χέρια μου να το διαβάσω.

Εκείνο που έκανα ήταν να ικανοποιήσω την ανάγκη που αισθάνθηκα, όταν διάβασα την είδηση για επανέκδοση του έργου, να πλουτίσω τη βιβλιοθήκη μου με ένα αντίτυπο του έργου σε έκδοση του «ΕΡΜΗ». Επίσκεψη, λοιπόν, την Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017 – ημέρα των γενεθλίων μου, στο υπόγειο της «Πολιτείας», αναζήτηση στο παταράκι με τα έργα του Σεφέρη, και στα χέρια μου ένα αντίτυπο του έργου (Η' ανατύπωση, με επίμετρο!) με κόστος 8,48 €.

Αναζητώντας το «Έξι νύχτες στην Ακρόπολη» στο αρχείο MS Word « 1973 - 2015 ΤΕΛΙΚΟ ME ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ.DOC», στο οποίο έχω αντιγράψει τα του χειρόγραφου ημερολογίου μου, βρήκα τα εξής:

Μα πώς να σου τα γράψω; Και χρειάζεται;
- Δώσ’ μου το χέρι σου
της είπα. Άλλαξε χίλια χρώματα και, όπως ήταν φυσικό, αρνήθηκε να μου το δώσει. Πάνω στη διαμάχη:
- Μα τι θα κερδίσεις;
- Εσένα! Λίγο το ’χεις;
Μείναμε στο να μου τηλεφωνεί, αν θέλει, εκείνη μονάχα.
- Πάμε να φύγουμε. Πάμε να πάρουμε τις “Έξη Νύχτες στην Ακρόπολη”. Δεν πρόλαβα να το αγοράσω. [25.11.1976]

     Χθες και προχθές βυθίστηκα για τρίτη ή τέταρτη φορά στις “Έξη νύχτες στην Ακρόπολη”. Είναι ένα έργο που εκτιμώ και αγαπώ βαθιά. [07.05.1980]

Θα κλείσω θυμίζοντας σας την εγγραφή του παρόντος «0231. Έξι Νύχτες στην Ακρόπολη [ΝΚ]» και να δικαιολογήσω, έτσι, την παρένθεση [Εγγραφή Δεύτερη] του τίτλου.


Και ναι, το κορίτσι του:

Από ένα κορίτσι, λοιπόν, και η εικόνα του χειρογράφου που ακολουθεί. Βρισκόμαστε στο Γενάρη του 1978 και το κορίτσι, αν και πολυάσχολο τότε, αντιγράφει ένα απόσπασμα από το μοναδικό δημοσιευμένο μυθιστόρημα του Γιώργου Σεφέρη “Έξι Νύχτες στην Ακρόπολη” και μου το χαρίζει.

της πιο πάνω εγγραφής είναι η πρώτη κυρία στην οποία δώρισα, έρωτος ένεκεν, το δεύτερο αντίτυπο του μυθιστορήματος «Έξι Νύχτες στην Ακρόπολη».

Να είσαστε, να αισθανόσαστε και να περνάτε Καλά!

Ένα κλικ μακριά και από το έργο του Μάνου Χατζιδάκι «(Τραγούδια) Για Την Ελένη» (1980) ακούμε τον Στέλιο Μαρκετάκη στο «Μυρίζει Ο Κόσμος Γιασεμί» σε στίχους του Μιχάλη Μπουρμπούλη:


11/03/2017

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

1100. Μήνας Γενεθλίων Και Επετείων Αναιτίων

Mάρτιος προ των πυλών. Μάρτιος γενεθλίων και επετείων αναιτίων. Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, μία εγγραφή σχετική με γενέθλια, και γενικώς επετείους, εμφανίζεται στο παρόν e-ημερολόγιο.

Τα ίδια και τα ίδια. Η γη περιστρέφεται, ο χρόνος περνά, εμείς, κατά δύναμιν αντιστεκόμενοι, γηράσκουμε. “Ουδέν καινόν∙ πάντα και συνήθη και ολιγοχρόνια”, όπως και ο αγαπητός Μάρκος Αυρήλιος “Εις Εαυτόν” έγραψε.

aeipoteΓια εφέτος: 62, 12, 9 και 2. Αριθμοί που, θαρρώ, μικρή σημασία έχουν για τους τρίτους. Μια παραπομπή λοιπόν, στην περσινή αντίστοιχη εγγραφή, εδώ, αρκεί και περισσεύει.

Καλό Μάρτιο!

Ένα κλικ μακριά Stavento και Άσπρο Πάτο” (80’s Remix):



28/02/2017

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

1099. Αιόλου – Πελοπίδα – Μάρκου Αυρήλιου – Λυσίου – Κλεψύδρας – Θεωρίας

Εξακολουθώ, όσο  ο καιρός το επιτρέπει, να πηγαίνω στο τόπο εργασίας μου, στην περιοχή της Ομόνοιας, διανύοντας την απόσταση από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου, την οποία προσεγγίζω με το metro, μέχρι αυτόν με τα πόδια. Επειδή έτσι, ασκούμαι, φωτογραφίζω και απολαμβάνω την πρωινή  διαδρομή και την ελάχιστη κίνηση τροχοφόρων και πεζών. Από την άλλη δεν παραλείπω να θλίβομαι και να οργίζομαι με την ανθρώπινη δραστηριότητα. Αυτή που έχει καταντήσει την Αθήνα μία μαγαρισμένη πόλη. Ο κάθε κοπρίτης είναι ελεύθερος να ρυπάνει ποικιλοτρόπως και, βεβαίως και πάντα, ατιμωρητί. Έτσι έχουμε μια ωραιότατη διακόσμηση, από αποτσίγαρα και μπουκάλια, μέχρι συσκευασίες έτοιμου φαγητού και ξεχειλισμένους κάδους και δοχεία απορριμμάτων. Όσο για τον βιασμό του οπτικού νεύρου, αυτός είναι εξασφαλισμένος. Είναι διαπιστωμένο. Ο συνδυασμός κοπρίτη-σπρέι-μαρκαδόρου κάνει θαύματα!

Στην επιστροφή, από το γραφείο στην Τ47, η πεζοπορία επαναλαμβάνεται με τη διαφορά ότι, εν προκειμένω, η χάρη μου φτάνει μέχρι το Σταθμό Συγγρού-Φιξ του metro. Πρόκειται για μία άλλη ιστορία. Κόσμος, κίνηση, βαβούρα. Και βεβαίως, οι μαλάκες με τα δίτροχα τους οποίους πρέπει να τους περιμένεις από παντού! Έστω και δύσκολα - πώς να σηκώσεις τη μηχανή μπροστά στο πρόσωπο του άλλου; - φωτογραφίζω και πάλι. Γι’ αυτό εξ άλλου αγόρασα και την Canon Ixus.

Επειδή οι πεζοπορίες μου αυτές επαναλαμβάνονται πέντε φορές την εβδομάδα φροντίζω να ακολουθώ εναλλακτικές διαδρομές έτσι ώστε σε κάθε μία από αυτές να έχω θέματα για φωτογράφιση. Πολλές φορές την πρώτη φορά που ακολουθώ μία καινούργια διαδρομή σημειώνω θέσεις και σημεία τα οποία προσφέρονται για φωτογράφιση και επανέρχομαι την επομένη για να φωτογραφίσω. Ομολογώ ότι πλέον δεν μου απομένουν και πολλές εναλλακτικές διαδρομές εκτός εάν αρχίσω να προσεγγίζω το γραφείο μου κάνοντας όλο και μεγαλύτερους κύκλους και αυτό είναι κάτι που δεν το απορρίπτω. Όπως και να έχει δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που και στις συνήθεις ακόμα διαδρομές μπορεί κανείς να ξετρυπώσει θέματα για φωτογράφιση που του είχαν ξεφύγει ή και προέκυψαν στην πορεία.

Ένα συνηθισμένο βάσανό μου είναι όταν βγάζω δεκάδες φωτογραφίες, ας είναι καλά η φωτογράφιση με ψηφιακά μέσα που το επιτρέπει, και στη συνέχεια ξεκινώ να ονοματοδοτήσω τις φωτογραφίες που, τελικώς, επιλέγω να κρατήσω. Εάν έχουν περάσει και δύο-τρεις ημέρες δυσκολεύομαι αφάνταστα. Καταφεύγω τότε στο καλό μου το Google Earth και τα σχετικά προβλήματά μου συνήθως λύνονται. Αν όχι, δεν διστάζω να επαναλάβω τη σχετική διαδρομή και να εντοπίσω το πού φωτογράφισα τι. Τα τυχερά του επαγγέλματος!

Μια εναλλακτική διαδρομή, στη λογική ίσως του κύκλου που μεγαλώνει, ακολούθησα την Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου, φεύγοντας από το Γραφείο. Αιόλου – Πελοπίδα – Μάρκου Αυρήλιου – Λυσίου – Κλεψύδρας – Θεωρίας. Από το υψόμετρο των 69m του Γραφείου στα 101 m της διασταύρωσης των οδών Κλεψύδρας – Θεωρίας. Όλη η δυσκολία στα 20 m υψομετρικής διαφοράς που κάλυψα ανεβαίνοντας τα σκαλάκια της οδού Κλεψύδρας.


Βγαίνοντας, λοιπόν, από την οδό Κλεψύδρας στην οδό Θεωρίας βρισκόμαστε στον περιφερειακό, θα έλεγα, του βράχου της Ακρόπολης. Στρίβοντας δεξιά και ακολουθώντας την ωραιότατη διαδρομή έχουμε στο δεξί μας χέρι απλωμένη την Πλάκα, το Μοναστηράκι, την Αθήνα. Αρκετός κόσμος, γύρω στις 16:15, και πολλοί συντεχνίτες, με μία κάμερα ή ένα κινητό στο χέρι να φωτογραφίζουν, μανιωδώς! Έπραξα ομοίως. Ατυχώς η Canon Ixus είχε μείνει από μπαταρία και έτσι χρησιμοποίησα την κάμερα του κινητού μου (Samsung S3 Neo). Τελικό αποτέλεσμα; Είκοσι δύο φωτογραφίες, κυρίως, εκτός "περιφερειακού".





Την διαδρομή την είχα μελετήσει, εκ των προτέρων, στο Google Earth, και ακολουθώντας την κατέληξα λίγα μέτρα πριν τη συμβολή των οδών Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Ροβέρτου Γκάλλι. Ακολούθησα τη Ροβέρτου Γκάλλι για να αντικρίσω στο δεξί μου χέρι τον "Διόνυσο" (έτσι έλεγαν το κατάστημα τότε που το επισκεπτόμουν) και οι αναθυμιάσεις από τις μνήμες, των τελών της δεκαετίας του 1970 – αρχών της δεκαετίας του 1980, να ζαλίσουν το μυαλό μου. Η Κ., κυρίως, η Φ., όλα!

Συνέχισα κατηφορίζοντας, και φωτογραφίζοντας, την Ροβέρτου Γκάλλι, η οποία από ένα σημείο και πέρα μετονομάζεται σε Χατζηχρήστου, μέχρι την οδό Μακρυγιάννη όπου έστριψα δεξιά και βάδισα προς το Σταθμό Συγγρού – Φιξ του metro. Η διαδρομή που είχα κάνει με είχε γοητεύσει. Το να επαναλάβω το εγχείρημα ήταν ζήτημα ημερών.

Πραγματικά, την Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου, με την μπαταρία της Canon Ixus, ευτυχώς αυτή τη φορά, πλήρως φορτισμένη, σχολώντας από το Γραφείο ακολούθησα την ίδια διαδρομή: Αιόλου – Πελοπίδα – Μάρκου Αυρήλιου – Λυσίου – Κλεψύδρας – δεξιά στην οδό Θεωρίας. Περπατούσα, χαιρόμουν, έβγαζα φωτογραφίες. Το μόνο που με δυσκόλευε το μπουφάν μου που, λόγω της ζέστης, είχα βγάλει και κρατούσα στο χέρι.

Όταν έφτασα στο σημείο όπου ο δρόμος διακλαδιζότανε, με τον αριστερό κλάδο να οδηγεί στο σημείο εισόδου για τα κτίσματα που βρίσκονται πάνω στον βράχο της Ακρόπολης, παρατήρησα κάτι που δύο μέρες πριν το είχα προσπεράσει. Στο δεξί μου χέρι δύο σειρές σκαλάκια, η μία λαξευμένη στο βράχο και η άλλη κατασκευασμένη με σίδερο και τσιμέντο, οδηγούσαν στην κορυφή ενός συγκροτήματος βράχων. 



Πλήθος κόσμου ανέβαινε και κατέβαινε. Ανέβηκα χρησιμοποιώντας τα σκαλιά από σίδερο και τσιμέντο. Όταν ανέβηκα στην κορυφή ευχαριστήθηκε η καρδιά και η ματιά μου. Στα δεξιά μου ο βράχος της Ακρόπολης, μετά ο Λυκαβηττός και μπροστά στα πόδια μου η Ρωμαϊκή αγορά, το Μοναστηράκι και η Πλάκα. Στα αριστερά μου το Αστεροσκοπείο Αθηνών και ο λόφος του Φιλοπάππου. Η χαρά του φωτογράφου! Η Canon Ixus πήρε φωτιά! Ναός του Ηφαίστου, Αστεροσκοπείο, Στοά του Αττάλου, Ιερός Ναός της Αγίας Μαρίνας στο Θησείο και άλλα πολλά μπροστά μου και φωτογραφίσιμα! Να είναι καλά το οπτικό ζουμ των 12Χ της Ixus μου!

Όταν τελείωσα και κατέβηκα από το συγκρότημα αυτό των βράχων ακολούθησα πορεία προς την είσοδο του συγκροτήματος κτηρίων της Ακρόπολης για να καταλήξω μετά από λίγο μπροστά στο θέατρο του Ηρώδη του Αττικού το οποίο επίσης φωτογράφισα. Σε όλη τη διαδρομή στα αυτιά μου έφτανε ένα ενοχλητικότατο ντάπα - ντούπα ταμπούρλου το οποίο μου χάλαγε τη διάθεση και μαγάριζε την αρμονία του χώρου.

Κατηφόρισα και άλλο για να βγω στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου και βαδίζοντας προς την Αποστόλου Παύλου να πάρω, όπως και δύο μέρες πριν, την Ροβέρτου Γκάλλι και να κατηφορίσω προς την Μακρυγιάννη και στη συνέχεια προς το Σταθμό του metro Συγγρού – Φιξ. Επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου βρισκόταν και η πηγή της θορυβώδους, για εμένα τουλάχιστον, όχλησης. Τρία νεαρά άτομα δύο αγόρια, ένα με τσαμπούνα και ένα με κιθάρα, και μία κοπέλα, με το ταμπούρλο, τα έδιναν όλα βγάζοντας έναν ήχο ο οποίος προσωπικά θεωρούσα ότι βεβήλωνε το χώρο.

Κατηφορίζοντας την Ροβέρτου Γκάλλι ταυτοποίησα κάποιες τοποθεσίες στις οποίες είχα βγάλει φωτογραφίες δύο μέρες πριν, και για τις οποίες είχα αμφιβολίες, και έβγαλα και ελάχιστες καινούργιες.

Μετά το ξεσκαρτάρισμα που έκανα στην Τ47 το πλήθος των φωτογραφιών που τελικά κράτησα ανήλθε στις 120, από τις 160, περίπου, τις οποίες είχα αρχικά τραβήξει. Θαρρώ κάτι έκανα με την Ixus μα πλέον μπήκα στον πειρασμό να επαναλάβω τη διαδικασία μία ακόμα φορά εξοπλισμένος με την Canon EOS 600D DSLR μου. Και θα το κάνω!

Από τις παραπάνω 120 φωτογραφίες έχω σμικρύνει, στο 30%, και παραθέτω τις ακόλουθες είκοσι εννέα:

























Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

Ένα κλικ μακριά “Μη Στάξει Και Μη Βρέξει” με Stavento και Ήβη Αδάμου:


26/02/2017