Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

1174. Ανακατατάξεις


Το 2017 προστέθηκαν στη βιβλιοθήκη, της Τ47 γενικώς, εξήντα οκτώ (68) αντίτυπα βιβλίων. Το 2018, προς το παρόν, ογδόντα (80)! Ήρθε και έδεσε! Παρουσιάστηκε έλλειψη χώρου στα ντουλάπια που, πλέον, αποθήκευα τα καινούργια, σε βιβλία, αποκτήματά μου. Ξαναέκανα λοιπόν τη σκέψη: 

Μπα! Δεν έχω πολλά αντικείμενα. Έχω μικρό σπίτι!

Ατυχώς δεν ισχύει! Και πολλά αντικείμενα έχω και μεγάλο, τηρουμένων των αναλογιών, σπίτι.

Έπρεπε κάτι να κάνω για να αποσυμφορήσω τα ντουλάπια μου. Πόσα ντουλάπια; Ούτε λίγο ούτε πολύ, δέκα επτά (17) ντουλάπια, στην Τ47, φιλοξενούν βιβλία ή και βιβλία. Η λύση που σκέφτηκα ήταν να ανακατατάξω τα DVD που διαθέτω έτσι ώστε να κερδίσω χώρο για βιβλία. Τα DVD ήταν τοποθετημένα σε ένα έπιπλο της NEOSET και σε εννιά ράφια του μήκους ογδόντα εννέα (89) εκατοστών το καθένα. Συνολικό μήκος που καταλάμβαναν τα DVD: 9X89 εκατοστά ή οκτακόσια ένα (801) εκατοστά ή οκτώ (8) μέτρα, αν προτιμάτε.

Ανακατάταξα, λοιπόν, τα πιο πάνω DVD, τοποθετώντας τα οριζόντια και δημιουργώντας, σε μερικά από τα ράφια, διπλή σειρά, πάντα οριζόντιων DVD. Με αυτόν τον τρόπο έχασα, βεβαίως, τη δυνατότητα της γρήγορης εύρεσης, κάποιου συγκεκριμένου DVD, αλλά κέρδισα τρία ράφια, μήκους ογδόντα εννέα (89) εκατοστών το καθένα. Αποσυμφόρησα, με τον τρόπο αυτό, τα ντουλάπια μου, τοποθέτησα βιβλία στα ράφια που ελευθέρωσα, και μου έμειναν και κάτι λίγα εκατοστά ελεύθερα για τοποθέτηση και άλλων βιβλίων!


Τελικά, το συνολικό τρέχον μήκος ραφιών, στο οποίο έχω τοποθετημένα αντίτυπα βιβλίων, ανέρχεται στα τριάντα τρία (33) μέτρα! Θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα «αξιοπρεπές» μήκος, το οποίο μια χαρά σου επιτρέπει, κάποιες φορές, να ψάχνεις και να μην βρίσκεις! Ομολογώ, επιπλέον, ότι η κατάταξη των αντιτύπων μου, σε πέντε διαφορετικά έπιπλα ή συγκροτήματα επίπλων, δεν είναι και η καλύτερη δυνατή. Έχω, άσπλαχνα, χωρίσει έργα του ίδιου συγγραφέα και είδη (ποίηση, μυθιστορήματα, αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς κ.λ.π.). Κάποια στιγμή, όταν συνταξιοδοτηθώ το βλέπω, θα πρέπει να ανασκουμπωθώ και να βάλω τάξη στο χάος.

Ας γυρίσουμε όμως στα ανακαταταγμένα DVD και σε μία καλή είδηση που υπάρχει για αυτά. Πριν από μερικές ημέρες και σε ένα κατάστημα πώλησης ειδών οικιακού εξοπλισμού, στο Ελληνικό, είδα ένα μικροέπιπλο που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Επρόκειτο για ένα τριώροφο έπιπλο, ιταλικής προέλευσης, τοποθέτησης DVD περιστρεφόμενο ως προς τον άξονά του. Μου καλοάρεσε αν και έβρισκα το μέγεθός του μικρό και το κόστος του, 213,5 €, απαγορευτικό.


Την Παρασκευή, 13 Ιουλίου, επισκέφθηκα το πιο πάνω κατάστημα για να δω αν υπήρχε ακόμα το συγκεκριμένο μικροέπιπλο και σε τι ποσό είχα διαμορφωθεί η τιμή του λόγω των εκπτώσεων. Στάθηκα τυχερός. Το έπιπλο δεν είχε πουληθεί και η τιμή του, με ένα μικρό παζάρι, ήταν στα 175 € (έκπτωση ~ 18%). Το αγόρασα! Μου το έφεραν στην Τ47 εχθές. Η χωρητικότητά του είναι τεσσάρων «διαμερισμάτων» 23Χ16 τετραγωνικών εκατοστών επί τρεις «ορόφους» ή 23Χ4Χ3=276 εκατοστά, τρέχοντος μήκους, για τοποθέτηση DVD. Συνεπώς χωρά τουλάχιστον 276 DVD με την κλασική τους θήκη και περισσότερα αν αποθηκεύσω DVD με λεπτή θήκη.


Ήδη τοποθέτησα το έπιπλο στη θέση του, στο σαλόνι, όπου βρίσκεται το Home Cinema της LG και η τηλεόραση Samsung. Μένει ο κόπος της επιλογής των DVD που θα μεταφερθούν και θα τοποθετηθούν σε αυτό. Θα προτιμήσω αγαπημένες ταινίες ή ταινίες που θέλω να δω. Ναι! Δεν υπάρχουν, στην Τ47, μόνο βιβλία που δεν έχω διαβάσει. Υπάρχουν και ταινίες που δεν έχω δει.


Ένα κλικ μακριά The Village Stompers και “Washington Square”:


Υ.Γ. Βεβαίως και δεν Αμερικάνοι είναι που χορεύουν αυτοί! Στο βίντεο εμφανίζεται ο Γιάννης Αργύρης, ο Ντίνος Ηλιόπουλος και άλλοι Έλληνες πολλοί. Και σιγά να μην χορεύουν ζεϊμπέκικο, όπως νομίζω ο άσχετος με τα τοιαύτα εγώ, με το "Washington Square"! Το video clip, όπως έψαξε και βρήκε το έτερο της οικογένειας ψαχτήρι - η Δ. η αδελφή μου, είναι από την κλασική Ελληνική ταινία "Ο Δράκος", του Νίκου Κούνδουρου σε μουσική, βεβαίως, του Μάνου Χατζιδάκι. (Για σήμερα 18/7/2018, το βραδάκι) Αφτά!

17/07/2018

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

1173. Πασχαλιές Μέσα Από Τη Νεκρή Γη

Στην κουζίνα της Τ47 έχω ένα φορητό στερεοφωνικό. Ένα Panasonic Mini Player SC-HC15E, το οποίο χρησιμοποιώ κυρίως όταν μαγειρεύω και αποζητώ τη συντροφιά της μουσικής. Δεδομένου ότι η ποιότητα λήψης των ραδιοφωνικών σταθμών στην Άνω Γλυφάδα είναι απαράδεκτη για τη μουσική μου χρησιμοποιώ, στο Panasonic, είτε το CD Player, είτε τη δυνατότητα σύνδεσης USΒ.

Το ενοχλητικό είναι ότι το Panasonic δεν υποστηρίζει USB με διαμόρφωση NTFS αλλά μόνο με διαμόρφωση FAT 12/16/32. Μικρό το κακό! Διαμόρφωσα ένα παλιό USB, το “Stick” εδώ, και πιο πάνω, εννοείται!, μεγέθους 4 GB κατά FAT και το χρησιμοποιώ, γράφοντας και σβήνοντας, κατά την κάθε φορά διάθεσή μου, τη μουσική που επιθυμώ να ακούω στην κουζίνα μου.

Πριν από μερικές μέρες, λοιπόν, σκέφτηκα να ανανεώσω το περιεχόμενο του εν λόγω USB. Αφορμή στάθηκε το ότι, τις μέρες αυτές, και από το CD Player, άκουγα το έργο του Μάνου Χατζιδάκι «Ο Σκληρός Απρίλης Του ‘45» το οποίο έβρισκα εξαιρετικό! «Βρε δε γράφω στο USB τα ορχηστρικά άλμπουμ του Χατζιδάκι που έχω στην κατοχή μου;», σκέφτηκα. Ο στόχος βέβαια ήταν: «Ακούω και Ευφραίνομαι»!

Το ξεκίνησα, λοιπόν! Δεν χρειάστηκε, καν, να κατέβω στο υπόγειο της T47 και να ψάξω. Τα, σε CD, έργα του Χατζιδάκι, καθώς και κάποιων άλλων εκλεκτών ομότεχνών του, τα έχω μεταφέρει στο σαλόνι της Τ47, όπου πλέον βρίσκεται και το στερεοφωνικό. Διάλεξα τα εξής:
και με την εφαρμογή “Media Go” της Sony μετέφερα το περιεχόμενο τους σε αρχεία mp3 και στην καλύτερη δυνατή ποιότητα. Αυτή των 320 kbps. Δημιούργησα, μάλιστα, έναν φάκελο (Μάνος Χατζιδάκις – Ορχηστρικά) και μετέφερα εκεί τα πιο πάνω, mp3, αρχεία. Αντίγραψα τον φάκελο, μετά άλλων μερικών, στο USB που προοριζόταν για το Panasonic της κουζίνας της Τ47 και τον μετέφερα επίσης και στον Η/Υ του γραφείου μου. Μέχρι εδώ όλα καλά!

Κάποια στιγμή χρειάστηκε να επαληθεύσω το περιεχόμενο του άλμπουμ «Πασχαλιές Μέσα Από Τη Νεκρή Γη». «Ουδέν ευκολότερο!» συλλογίστηκα και άνοιξα ευθύς την, σε MS Access, βάση δεδομένων μου: «ΝΙΚΟΣ ΜΟΥΣΙΚΑ CD & DVD.MDB». Επέλεξα, σε αυτήν, την ανά δίσκο φόρμα (ΔΙΣΚΟΣ_ΕΙΣ) πάτησα τα “Ctrl+F” μου και έκανα αναζήτηση για «Πασχαλιές», «Χατζιδάκιδες» και όλα τα σχετικά, τέλος πάντων! Αποτέλεσμα; Ένα νέτο-σκέτο: Μηδέν εις το πηλίκο!

«Μας πώς;» αναρωτιέμαι ο αρχιερέας εγώ της καταγραφής, ο ψείρας της λεπτομέρειας, «ο σκώρος», όπως με αποκάλεσε, για τα τοιαύτα, άτομο, το οποίο δεν επιθυμώ να κατονομάσω. Μοιάζει να έχω κάνει το λάθος! Έχω στα χέρια μου το CD αλλά δεν υπάρχει καταχώριση του στην πιο πάνω βάση δεδομένων, την οποία δημιούργησα στα μέσα της δεκαετίας του 90 και έκτοτε συστηματικά συντηρώ.

«Να δω τι γίνεται με τον ομώνυμο δίσκο βινιλίου», σκέφτομαι. Ανοίγω την βάση “NIKOS_DISKOI_ΒΙΝΙΛΙΟ.MDB”, όχι παίζουμε!, ξανακάνω τα μαγικά μου με τις αναζητήσεις· πουθενά οι «Πασχαλιές»! Εδώ πλέον έχουμε να κάνουμε με συνωμοσία, της ηλικίας (μου), εναντίον μου! «Πώς και διατί» θυμόμουνα να έχω το συγκεκριμένο έργο και σε δίσκο βινιλίου; Της φύσης τα μυσιτήρια τα μεγάλα!

Αναλογίζομαι και τον «Αρχειοκράτορα» του «ολίγιστου» και αισθάνομαι εκτεθειμένος, εντελώς! Ανασκουμπώνομαι, λοιπόν, και αρχίζω να ψάχνω την πληροφορία, του πότε και πόσο απόκτησα το CD «Πασχαλιές», για συντομία, σε άλλες πηγές και άλλα αρχεία. Σε σχετικά ηλεκτρονικά αρχεία, π.χ. δαπανών, δεν βρίσκω κανένα στοιχείο. Συνεχίζω, λοιπόν, με τα «Βοηθητικά Ημερολόγια», όπως αποκαλώ τα ετήσια ημερολόγια στα οποία κρατώ πρόχειρες σημειώσεις – βοηθήματα μνήμης για το βασικό χειρόγραφο ημερολόγιο μου.

Κατεβαίνω στο υπόγειο και ανεβάζω τα «Βοηθητικά Ημερολόγια» των ετών 1998 -2008. Τα ξεφυλλίζω ένα – ένα και σελίδα – σελίδα. Δεν βρίσκω τις πληροφορίες που ζητώ και οι οποίες δεν είναι απίθανο να είναι κρυμμένες σε σημειώσεις του τύπου «Αγορά 6 CD από . . .». Ας πρόσεχα!

Έχω ήδη αναζητήσει πληροφορίες, για το πότε κυκλοφόρησε το συγκεκριμένο CD, στο διαδίκτυο. Στον ιστότοπο “Discogs” έχω βρει την πληροφορία ότι το έργο, από το 1962 που πρωτοτυπώθηκε σε βινίλιο, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε CD το 1998 (για τούτο ξεκίνησα το ψάξιμο στα «Βοηθητικά Ημερολόγια» από το έτος αυτό) και έκτοτε κυκλοφόρησε ως CD, με διάφορες ετικέτες και κωδικούς, τρεις ακόμα φορές. Λοιπόν, και για τις τρεις πιο πάνω φορές δεν υπάρχει, παντού στο διαδίκτυο και όσο το έψαξα, ημερομηνία κυκλοφορίας! Ανάμεσά τους, φυσικά, και η «δική μου» έκδοση με κωδικό: 14C 045 702352 από την EMI GREECE. Περισσότερες πληροφορίες, και για όσους ενδιαφέρονται, εδώ.

Μια πολλή ενδιαφέρουσα ανάρτηση, για το έργο και τις «περιπέτειες» που υπήρξαν σχετικά με τα τραγούδια που περιλαμβάνει και τους δημιουργούς τους, από τον Θανάση Γιώγλου, μπορείτε να διαβάσετε: εδώ.

Είδα και αποείδα, λοιπόν, και καταχώρισα τις «Πασχαλιές» με ημερομηνία, στην τύχη!, 5 Ιουλίου 2000 και δίχως να σημειώσω το, άγνωστο έτσι κι αλλιώς, κόστος κτήσης της.


Όπως ήδη έγραψα διατηρώ αυτή τη βάση (CD και «μουσικών» DVD) από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Μέχρι τώρα, μαζί με τις «Πασχαλιές», έχω καταχωρίσει στοιχεία για 2.619 άλμπουμ με συνολικό πλήθος «μεμονωμένων» CD, ή DVD, 3.636. Παράλληλα, και στην ίδια πάντοτε βάση, έχω καταχωρίσει «Τίτλους» και «Εκτελεστές» για τα 55.429 τραγούδια των πιο πάνω άλμπουμ. Θα έλεγα ότι πρόκειται για έναν σημαντικό όγκο, εύκολα προσβάσιμων και διαχειρίσιμων, πληροφοριών. Το ότι σημειώνονται αστοχίες, όπως αυτή στην οποία είναι αφιερωμένη η παρούσα εγγραφή, είναι, θα έλεγα, αναμενόμενο και, γιατί όχι;, νόμιμο. Μένει, βεβαίως, το ξάφνιασμα του να ανακαλύπτεις την παράλειψη ή το, την κάθε φορά, λάθος.

Πιστέψτε με, λοιπόν, αν κάποιος δηλώσει:

Έχω δημιουργήσει και συντηρώ την τέλεια βάση δεδομένων για έναν σημαντικό όγκο πληροφοριών.

έχετε κάθε δικαίωμα να ανασηκώσετε το αριστερό σας φρύδι, ή το δεξιό, αν σας είναι πιο βολικό, και να τον κοιτάξτε με βλέμμα αμφισβήτησης ή και ειρωνείας.

Ένα κλικ μακριά, και από το άλμπουμ «Πασχαλιές Μέσα Από Τη Νεκρή Γη», φυσικά και βεβαίως, ακούμε το τραγούδι:  Ένα Δειλινό (Χωρίσαμε ένα δειλινό), σε μουσική Βασίλη Τσιτσάνη και Ενορχήστρωση / Διεύθυνση ορχήστρας του Μάνου Χατζιδάκι:


08/07/2018

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

1172. Ζιλμπέρ Σινουέ (Gilbert Sinoué)

Δευτέρα, δεκατρείς Μαρτίου 2000. Το πλήθος των βιβλίων που έχω στην κατοχή μου αυξάνεται κατά ένα. Είναι που η Δ. μου έχει χαρίσει ένα βιβλίο. Ποιο; Το βιβλίο «Η Πορφύρα Και Η Ελιά» με συγγραφέα τον Ζιλμπέρ Σινουέ. Ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1999, από τις εκδόσεις «Ψυχογιός», με ISBN: 960-274-337-9, και πλήθος σελίδων 603. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εποχής το οποίο έχει μεταφράσει, από τα Γαλλικά, η Βασιλική Κοκκίνου.



Αντιγράφω, από το οπισθόφυλλο του εν λόγω βιβλίου:

Ρώμη, 2ος μ.Χ. αιώνας. Αυτοκράτορας είναι ο Κόμμοδος, ωραίος, δυνατός και φιλόδοξος. Ο χριστιανισμός εξαπλώνεται ενώ οι διωγμοί κατά των χριστιανών γίνονται ολοένα και πιο σκληροί. Στην αγορά, ο συγκλητικός Απολλώνιος, μέσα στο πλήθος των σκλάβων, διακρίνει ένα δεκαεξάχρονο αγόρι που ξεχωρίζει για το όμορφο παράστημα, το έντονο βλέμμα των μπλε ματιών του και την υπερήφανη στάση του. Αποφασίζει να τον πάρει στην υπηρεσία του. Ο νέος δούλος ονομάζεται Κάλλιστος και η μοίρα του είναι να γίνει ο 16ος πάπας στην ιστορία του χριστιανισμού. Σε μια εποχή όπου η Ρώμη ζει μέσα στη διαφθορά και την ασυδοσία και όπου οι αυτοκράτορες προσπαθούν να ευχαριστήσουν το λαό προσφέροντάς του άρτον και θεάματα, παρακολουθούμε την πορεία ενός ανθρώπου που ψάχνει να βρει την αλήθεια. Ενός ανθρώπου που θα επαναστατήσει, θα αγωνιστεί για την ελευθερία του, θα αγαπήσει και θα αγαπηθεί, θα βασανιστεί και θα πονέσει μέχρι τη στιγμή που η ψυχή του θα ανακαλύψει την ειρήνη και την ηρεμία. Ο χαρισματικός Γάλλος συγγραφέας μάς προσφέρει κάτι παραπάνω από ένα απλό ιστορικό μυθιστόρημα. Ξετυλίγει το νήμα της ζωής πολλών προσώπων, υπαρκτών και μη, που σημάδεψαν με τις πράξεις τους μια ολόκληρη εποχή η οποία έμεινε στην ιστορία για την παρακμή της αλλά και την αληθινή πίστη των πρώτων χριστιανών.  

Το διάβασα το βιβλίο και μου άρεσε, θυμάμαι, πολύ.

Τη Δευτέρα, δέκα Ιουλίου του 2000 ακολούθησε και άλλο βιβλίο του Σινουέ. Το βιβλίο «Το Ζαφείρι Του Θεού» που είχε την καλοσύνη να μου χαρίσει η Μ. Βιβλίο που είχε εκδοθεί, στα Ελληνικά, και πάλι από τον «Ψυχογιό», το 1997 με ISBN: 960-274-242-9, πλήθος σελίδων 506 και μεταφράστρια και πάλι την Βασιλική Κοκκίνου.

Το διάβασα, βεβαίως, και αυτό και το βρήκα, θυμάμαι, εξαιρετικό, πρωτότυπο και επί της ουσίας! 
Στο οπισθόφυλλο του εν λόγω βιβλίου μπορεί κάποιος να διαβάσει τα εξής:

Στη ζωή τίποτα δεν είναι ασπρόμαυρο. Ούτε, πολύ περισσότερο, μόνο άσπρο ή μόνο μαύρο. Τα ζητήματα που απασχολούν αιώνια τον άνθρωπο έχουν αμέτρητες πτυχές και ο καθένας γνωρίζει και αναγνωρίζει μονάχα τη δική του αλήθεια. Ο Ζιλμπέρ Σινουέ στο μυθιστόρημά του "Το ζαφείρι του Θεού" μεταφέρει τον αναγνώστη του στην Ισπανία του 15ου αιώνα, στους καιρούς που βασίλευαν η Ισαβέλα η Καθολική και ο Φερδινάνδος αλλά και η Ιερά Εξέταση, στις μέρες που ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν έτοιμος να ξεκινήσει το ταξίδι του για την ανακάλυψη της Αμερικής. Οι πρωταγωνιστές της Ιστορίας περνούν όμως σε δεύτερο πλάνο στην αφήγηση του συγγραφέα. Οι δικοί του πρωταγωνιστές κυριαρχούν: ένας εβραίος, ένας χριστιανός, ένας άραβας και μια γυναίκα. Τι ψάχνουν οι τέσσερίς τους; Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα Ιερό Βιβλίο που ο Θεός άφησε στους ανθρώπους για να το συμβουλεύονται όταν έχουν αμφιβολίες. Όμως, σε καιρούς σαν εκείνους, που ανά πάσα στιγμή ο καθένας μπορεί να κατηγορηθεί για αιρετικός, σε καιρούς πολέμων, το ταξίδι είναι εξαιρετικά δύσκολο. Όπως ακριβώς και το ταξίδι προς τη Γνώση.

"Το ζαφείρι του Θεού" είναι ένα μαγευτικό βιβλίο, γεμάτο εμπιστοσύνη προς τον άνθρωπο και τις δυνατότητες του μυαλού του. Γρίφοι και μυστήρια που ζητούν τη λύση τους το κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρον, ενώ τα όσα διαδραματίζονται κρατούν σε αγωνία τον αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα.

Στη συνέχεια, και έχοντας πλέον εκτιμήσει και αγαπήσει τον συγγραφέα, δανείστηκα από τη Μ. (η οποία μου χάρισε, θυμηθείτε, «Το Ζαφείρι Του Θεού») και διάβασα άλλα τρία βιβλία του Σινουέ. Τα εξής:

Α. «Η Αιγυπτία» (1996)

Αίγυπτος, 1790. Η Υψηλή Πύλη έχει αρχίσει ήδη να παρακμάζει και οι Μαμελούκοι είναι πλέον οι αληθινοί κυρίαρχοι της χώρας. Ένας μεγάλος έρωτας γεννιέται ανάμεσα στη Σεχραζάτ, κόρη ενός πλούσιου χριστιανού Αιγυπτίου και τον Καρίμ, γιο ενός φτωχού μουσουλμάνου κηπουρού. Οι δύο νέοι ονειρεύονται να παντρευτούν όταν μεγαλώσουν, όμως ο Καρίμ, μολονότι είναι απόλυτα αφοσιωμένος στη Σεχραζάτ, είναι πάντοτε διστακτικός και λαχταράει να ταξιδέψει και να γνωρίσει τον κόσμο.

Στα χρόνια που ακολουθούν, οι δυο νέοι απομακρύνονται ο ένας απ' τον άλλον. Η Σεχραζάτ παντρεύεται έναν εύπορο νεαρό που ήταν πάντα ερωτευμένος μαζί της αλλά μένει γρήγορα χήρα. Ο Καρίμ, πάλι, έχει πραγματοποιήσει το όνειρό του και υπηρετεί ως ανώτατος αξιωματούχος στο αιγυπτιακό Ναυτικό.

Όμως, η ζωή, ο πόλεμος, οι καινούργιες αγάπες οδηγούν τον καθένα τους σε μονοπάτια διαφορετικά, σε δρόμους δύσκολους, γεμάτους περιπέτειες. Άραγε, τι επιφυλάσσει το μέλλον σ’ αυτούς τους τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους;

Β. «Η Κόρη Του Νείλου» (1996)

Μάνα, κόρη, αδερφή, ανιψιά. Η αιώνια Γυναίκα που ερωτεύεται, παθιάζεται, υποφέρει, υπομένει. Ο Άνδρας πολεμά κι εκείνη μάχεται για την ευτυχία και των δυο τους. Ας ασχολείται εκείνος με τα αιώνια, εκείνη γοητεύεται από τα εφήμερα, τα μικρά, τα αγνοημένα. "Η κόρη του Νείλου" πάντως γοητεύεται από αυτά όσο και από τα άπιαστα και, φυσικά, γοητεύει. Δεν είναι άλλη από την κόρη της Σεχραζάτ, που πρωταγωνιστεί στην "Αιγύπτια".

Η Σεχραζάτ και ο Ρικάρντο, ο Μοχάμετ Άλι και η Σαμίρα ερωτεύονται, ζουν συγκλονιστικές εμπειρίες, συγκινούν και μαγεύουν τον αναγνώστη ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία, την Ιστορία και το Μύθο. Με φόντο τη μυστηριακή ατμόσφαιρα της Ανατολής, ξεδιπλώνεται και ολοκληρώνεται η ιστορία μιας οικογένειας που δοκιμάζεται από τον έρωτα και το θάνατο. Ένα χορταστικό ιστορικό μυθιστόρημα!

Γ. Το Αγόρι Της Φλάνδρας (2000)

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ Φλάνδρα, 1441. Ο κόσμος αλλάζει, οι ζωγράφοι ανακαλύπτουν καινούργιες τεχνικές, οι μεγάλοι εξερευνητές της εποχής πατούν σε νέα εδάφη. Μια τρομακτική συνωμοσία αναδύεται στο φως, με χαρακτηριστικό της τον φανατικό αγώνα κατά της προόδου. Ζωγράφοι, καλλιτέχνες, άνθρωποι του πνεύματος και των γραμμάτων γίνονται στόχος αόρατων εχθρών, τόσο στη Φλάνδρα όσο και στη Φλορεντία. 

Ένα δεκατριάχρονο αγόρι, ο υιοθετημένος γιος του μεγάλου Φλαμανδού ζωγράφου Γιαν βαν Άικ, είναι ο μοναδικός που με όπλο την αθωότητά του θα προσπαθήσει να αποκαλύψει τους μυστηριώδεις ανθρώπους που κινούν τα νήματα της συνωμοσίας και απειλούν ακόμη και την ίδια του τη ζωή. Ο Ζιλμπέρ Σινουέ γνωρίζει καλά το θέμα του και δίνει ζωή σε μια ολόκληρη εποχή. Το βιβλίο αυτό δεν είναι απλά ένα ακόμη μυθιστόρημα. Δίνει μαθήματα ιστορίας στην τέχνη, στην πολιτική, στην οικονομία και παράλληλα σε συναρπάζει με τη δύναμη της πλοκής και του μυστηρίου.

Τα δύο πρώτα τα βρήκα εξαιρετικά. Το τρίτο, για Σινουέ, μέτριο.

Πέρασαν δεκαοκτώ χρόνια, από το 2000, η ζωή έκανε, και κάνει ακόμα, τα δικά της και ο Ζιλμπέρ Σινουέ, και τα βιβλία του, ξεχάστηκε!



Πριν από λίγες μέρες στο υπόγειο της «Πρωτοπορίας», στην οδό Γραβιάς, στο τμήμα «Ιστορικό Μυθιστόρημα» είδα ντανιασμένα αντίτυπα του βιβλίου «Η Αιγυπτία». Στην επάνω αριστερά γωνία κάθε αντιτύπου κομψά γραμμένο, σαν πάνω σε βουλοκέρι, υπήρχε ένα «βιβλία που ξεχώρισαν». Ώστε επανέκδοση λοιπόν! σκέφτηκα ευθύς.  

Στο υπόγειο της «Πρωτοπορίας» είχα την εντύπωση ότι «Η Αιγυπτία» και «Η Κόρη του Νείλου» ήταν βιβλία που είχα ήδη στην κατοχή μου. Έκανα λάθος! Τα βιβλία του Σινουέ που, τελικά, είχα στην κατοχή μου, κατά την MS Access βάση δεδομένων για τα βιβλία μου, ήταν «Η Πορφύρα Και Η Ελιά» και «Το Ζαφείρι Του Θεού». Τα αναζήτησα στις βιβλιοθήκες της Τ47. Βρήκα το δεύτερο, δεν βρήκα το πρώτο. Το έψαξα. Αποδείχτηκε ότι, πάνω στην αναμπουμπούλα του «Μέγα Project Δ», το αντίτυπο του «Η Πορφύρα Και Η Ελιά» είχε ξεμείνει στην Α29. Μικρό το κακό. Αύριο θα μου το φέρει η Βα και έτσι θα μπει στη θέση του (δίπλα στα άλλα του Σινουέ βιβλία).

Δεν ήθελα και πολλά για να ξεκινήσω τη διαδικασία «Αγορά βιβλίων του Ζιλμπέρ Σινουέ». Την ξεκίνησα. Την ολοκλήρωσα. Απόκτησα έτσι πέντε ακόμα βιβλία του συγγραφέα με επίσκεψη στα βιβλιοπωλεία «Πρωτοπορία», «Πολιτεία» και «Ψυχογιός».

Ακολουθεί ένας Πίνακας με τα βιβλία του Σινουέ που, πλέον, έχω στην κατοχή μου. Με εξαίρεση το πρώτο από αυτά θαρρώ ότι τα υπόλοιπα έξι είναι αυτά που μπορεί κανείς να βρει, αμεταχείριστα, στη αγορά βιβλίου.

A/A
ΤΙΤΛΟΣ
ISBN
ΕΤ_ΕΚΔ
ΠΛ_ΣΛ
ΗΜ_ΚΤΣ
ΤΙΜΗ
1097
Η ΠΟΡΦΥΡΑ ΚΑΙ Η ΕΛΙΑ
960-274-337-9
1999
603
13-Μαρ-00
1105
ΤΟ ΖΑΦΕΙΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
960-274-242-9
1999
506
10-Ιουλ-00
2178
Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ
978-960-274-183-2
2016
604
19-Ιουν-18
8,33
2180
Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΚΟΙΤΟΥΣΕ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
978-618-01-0495-0
2014
292
21-Ιουν-18
10,85
2181
Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ
978-960-496-561-8
2013
476
21-Ιουν-18
8,33
2182
Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ
978-960-274-184-9
2016
556
21-Ιουν-18
7,63
2187
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
978-618-01-1656-4
2016
370
27-Ιουν-18
11,62

Στον ιστότοπο «Ψυχογιός» βλέπουμε ότι, από τον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο, έχουν ήδη κυκλοφορήσει, μεταφρασμένα στα Ελληνικά, είκοσι δύο βιβλία του συγγραφέα ενώ το εικοστό τρίτο, το «Ιρένα Σάντλερ», αναμένεται να κυκλοφορήσει σε ογδόντα εννέα ημέρες από σήμερα! (κατά τον εκδοτικό οίκο). Από τον εκδοτικό οίκο «Σμίλη» έχει επίσης κυκλοφορήσει το βιβλίο « Λαίδη Χάμιλτον» (2002). Το βιβλίο αυτό το θυμάμαι στα βιβλιοπωλεία αλλά, δεν είχα αγοράσει κάποιο αντίτυπό του.

Από τα είκοσι τέσσερα πιο πάνω βιβλία επτά κυκλοφορούν και σε ηλεκτρονική μορφή (από τον εκδοτικό οίκο «Ψυχογιός»). Είκοσι ένα από τα βιβλία του Σινουέ, συνυπολογίζοντας και το βιβλίο «Λαίδη Χάμιλτον», έχουν μεταφραστεί από την Βασιλική Κοκκίνου, ένα από την Ρεβέκκα Πέσσαχ και ένα από την Βάνα Χατζάκη (για το εικοστό τρίτο δεν γνωρίζω!).

Οι πληροφορίες για τον Ζιλμπέρ Σινουέ στο διαδίκτυο είναι, θαρρώ, λιγοστές. Ούτε καν στην Ελληνική Βικιπαίδεια αναφέρεται το όνομά του. Το βιογραφικό του σημείωμα που ακολουθεί είναι από τον ιστότοπο «Ψυχογιός»:

Ο ΖΙΛΜΠΕΡ ΣΙΝΟΥΕ γεννήθηκε το 1947 στην Αίγυπτο από πατέρα Αιγύπτιο και μητέρα Γαλλίδα, ενώ η γιαγιά του ήταν Ελληνίδα. Πολύ σύντομα έδειξε το σπάνιο συγγραφικό του ταλέντο. Τα έργα του έχουν αποσπάσει σημαντικά βραβεία, όπως το Jeand’heurs (Βραβείο Ιστορικού Μυθιστορήματος), το Prix des Romancières, το Grand Prix de Littérature Policière και το γαλλικό Βραβείο των Βιβλιοπωλών. Για το έργο του Ζιλμπέρ Σινουέ εκφράστηκε με τα πλέον εγκωμιαστικά λόγια ο Πιερ Γκριμάλ, επιφανής ιστορικός μελετητής. Τον χαρακτήρισε τον σπουδαιότερο και αρτιότερο σύγχρονο συγγραφέα ιστορικού μυθιστορήματος, ο οποίος βασίζεται πάντοτε σε αρχειακό υλικό και επισταμένη έρευνα. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν συνολικά 22 βιβλία του Ζιλμπέρ Σινουέ.

Το ίδιο βιογραφικό σημείωμα υπάρχει και στον ιστότοπο «Biblionet», της «Πρωτοπορίας» κ.λ.π.

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για τον Ζιλμπέρ Σινουέ, γραμμένο από την Κέζα Λώρη, επ’ ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου «Το Ζαφείρι Του Θεού», υπάρχει στον ιστότοπο της εφημερίδας «Το Βήμα» από το μακρινό, θα έλεγα, 1997. Μπορείτε, αν ενδιαφέρεστε, να το διαβάσετε: εδώ.

Για τους Αγγλομαθείς, πάντως, υπάρχει το σχετικό λήμμα (Gilbert Sinoué) στην Αγγλική έκδοση της Wikipedia: εδώ και για τους Γαλλομαθείς το αντίστοιχο: εδώ.

Επειδή η Βασιλική Κοκκίνου έχει μεταφράσει (εξαιρετικά, κατά τη γνώμη μου, και για όσα έχω διαβάσει) το σύνολο, σχεδόν, των βιβλίων του Σινουέ που κυκλοφορούν στα Ελληνικά και επειδή θυμάμαι με πόσο σεβασμό και αγάπη μιλούσε η Φ. για τους μεταφραστές και επειδή, τρίτο και ελπίζω τελευταίο, δεν γνωρίζω πόσοι, άσε πια το ποιοι, από εσάς ακολουθούν τους συνδέσμους που βάζω παραθέτω ένα σύντομο βιογραφικό της (από εδώ):

Η Βασιλική Κοκκίνου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά μεγάλωσε και ζει στο Κερατσίνι.
Μετά την αποφοίτησή της από την Ελληνογαλλική Σχολή Jeanne d’Arc του Πειραιά, συνέχισε τις σπουδές της στις ξένες γλώσσες (Γαλλικά και Αγγλικά), γεγονός που την ώθησε αργότερα να ασχοληθεί με τη μετάφραση. Η μεταφραστική της δουλειά αριθμεί εκατοντάδες βιβλία, πολλών σημαντικών κλασικών και συγχρόνων συγγραφέων, όπως του Γαλλοαιγυπτιώτη συγγραφέα Ζιλμπέρ Σινουέ (Η Αιγυπτία, Η κόρη του Νείλου, Το ζαφείρι του Θεού, Ερεβάν, κ.ά.), για τις εκδόσεις Ψυχογιός, και του Στίβεν Πρέσφιλντ (Πύλες της φωτιάς, Οι τελευταίες Αμαζόνες, Άνεμοι πολέμου, κ.ά.) για τις εκδόσεις Πατάκη, ενώ από κλασικούς, θα αναφέρουμε τη Βιρτζίνια Γουλφ (Η κυρία Νταλογουέι), Έμιλι Μπροντέ (Ανεμοδαρμένα ύψη), Χέρμαν Μέλβιλ (Μόμπι Ντικ), Όσκαρ Ουάιλντ (Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι), Ιούλιο Βερν (Ταξίδι στο κέντρο της γης), Γκυστάβ Φλομπέρ (Αισθηματική αγωγή), Ναθάνιελ Χόθορν (Το άλικο γράμμα), Τσαρλς Ντίκενς (Χριστουγεννιάτικη ιστορία), κ.ά. Έχει συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς εκδοτικούς οίκους και οι μεταφράσεις της αφορούν βιβλία για παιδιά, εφήβους και ενήλικες. Πρόκειται για  έργα λογοτεχνίας, ιστορικά μυθιστορήματα, δοκίμια, ιατρικά, ψυχολογία, κ.ά.
Το 2002 πήρε βραβείο μετάφρασης από την Ελληνική Εταιρεία Μεταφραστών Λογοτεχνίας για το βιβλίο, Οι πύλες της φωτιάς, του Στίβεν Πρέσφιλντ. Γράφει επίσης ποίηση και έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, Η Ελένη της φωτιάς και των ανέμων και Η Αέναη πορεία του φεγγαριού. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και πρόσφατα έγινε μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας. Ακόμη είναι πρόεδρος της Εταιρείας Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου, και μέλος άλλων κοινωνικών φορέων.

Να σημειώσω, στο σημείο αυτό, ότι πέραν των επτά βιβλίων του Σινουέ, με μεταφράστρια την Βασιλική Κοκκίνου, αντίτυπα των οποίων κατέχω, στη βιβλιοθήκη μου υπάρχουν και τα βιβλία:


σε δική της μετάφραση, επίσης.

Έναν κατάλογο των μεταφρασμένων, στα Ελληνικά, έργων του Σινουέ, μπορείτε να βρείτε στον εξαιρετικό ιστότοπο «Biblionet»:εδώ.

Έναν κατάλογο, επίσης, του μεγάλου πλήθους βιβλίων, περισσότεροι από 500 τίτλοι!, που έχει μεταφράσει στα Ελληνικά, από το 1993 έως το 2018, η χαλκέντερη και αξιοθαύμαστη Βασιλική Κοκκίνου μπορείτε να δείτε και πάλι στον ιστότοπο της «Biblionet»: εδώ.

Να σημειώσω, τέλος, την εξαιρετική εντύπωση που μου έκανε το γεγονός ότι στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων «Ψυχογιός», επί της οδού Εμμανουήλ Μπενάκη 13-15, παραδίδουν τα βιβλία σε καλαίσθητες πάνινες τσάντες τις οποίες μάλιστα δεν χρεώνουν!




Με την ελπίδα ότι αφενός δεν σας έπρηξα και αφετέρου ότι θα μπείτε στον πειρασμό να διαβάσετε Ζιλμπέρ Σινουέ (πιστέψτε με, κάνει Καλό!) δεν μένει παρά να σας ευχηθώ:

Καλό Ιούλιο!
Να αισθανόσαστε, να είσαστε και να περνάτε Καλά!

Με αφτά κι αφτά φτάσαμε και στο κλασικό πλέον:

Ένα κλικ μακριά. . .

Για σήμερα, λοιπόν, από το εξαιρετικό άλμπουμ του Μάνου Χατζιδάκι «Ο Σκληρός Απρίλης Του 45» ακούμε τη διασκευή του τραγουδιού του Μάρκου Βαμβακάρη «Τα Ματόκλαδά Σου Λάμπουν»:


Υ.Γ. Ένα ακόμα κείμενο για τον Ζιλμπέρ Σινουέ: εδώ.  

30/6/2018