Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

1094. Μπαϊρακτάρης και Μπαζάρ Βιβλίου


Σήμερα, μετά το γραφείο, είπα να περάσω από το Μπαζάρ Βιβλίου το οποίο ξεκίνησε εχθές στην Πλατεία Κοτζιά. Το έπραξα. Η πρώτη εντύπωση ήταν ότι, σε έκταση, το φετινό μπαζάρ υστερεί σημαντικά από το περσινό. Ο κόσμος πάντως ήταν αρκετός και στα δύο ταμεία, αν θυμάμαι σωστά το πλήθος τους, υπήρχαν ουρές.

Η διάταξη των εκδοτικών οίκων μου θύμισε αρκετά την περσινή διάταξη τους και πολλά αντίτυπα βιβλίων ήταν εμφανώς ταλαιπωρημένα. Στο μπαζάρ μπήκα και βγήκα δύο φορές. Την πρώτη κοίταζα τα βιβλία στη δεξιά μου, τη δεύτερη στα αριστερά μου. Βεβαίως υπήρχαν και οι καραμπουζουκλήδες που ακολουθούσαν την αντίθετη φορά καθώς και το γνωστό ελληνικό φρούτο του δίποδου με το σακίδιο στην πλάτη που περνάει και σβαρνίζει!

Αλλά: Έχω την απορία ΠΟΙΟΣ ΒΛΑΚΑΣ  είχε την έμπνευση να βάλλουν στα βιβλία ετικέτες με τις τιμές τους που δεν ξεκολλάνε με τίποτα. Αυτό αρκούσε για να μου χαλάσει τη διάθεση. Έφυγα δίχως να αγοράσω κάτι.

Συνέχισα κατηφορίζοντας την οδό Αθηνάς. Στόχος το σουβλατζίδικο, έτσι νόμιζα, του Μπαϊρακτάρη. Στην πορεία σταμάτησα και σε δύο καταστήματα, στην οδό Βίσσης, και πήρα τιμές για κουρτινόβεργες. Έχω τρία ( με πέντε) παράθυρα και δύο μπαλκονόπορτες στην Τ47 που περιμένουν τις κουρτινούλες τους (και οι άτιμες δεν στέκονται όρθιες από μόνες τους)!

Να μην τα πολυλογώ έφτασα στον Μπαϊρακτάρη, μπήκα, κάθισα. Πάνω από το κεφάλι μου ένα μεγάφωνο έπαιζε, σε ένταση λίγο πιο κάτω από ότι θα έπαιζε σε μία ντισκοτέκ (του παλιού, καλού καιρού), ένα τραγούδι με τον, αγαπημένο, Μανώλη Μητσιά.

Σε λίγο ήλθε ένα ευγενέστατο νεαρό γκαρσόνι να πάρει παραγγελία. Ξεκίνησα από . . . το μεγάφωνο ζητώντας να χαμηλώσουν λίγο την έντασή του (να το κλείσουν θα ήθελα αλλά έδειξα χαρακτήρα!). Συνέχισα με ντοματοσαλάτα, δίχως πιπεριά, και πατατούλες τηγανιτές. Στο επόμενο, ατύχησα!

Ζήτησα, ο αθεόφοβος εγώ, τυλιχτό σουβλάκι!
-   Α! Τυλιχτό, δεν σερβίρουμε. Να σας φέρω μερίδα αν θέλετε!
-   Με δουλεύετε; Πριν από λίγες μέρες στον ίδιο χώρο παράγγειλα και έφαγα τυλιχτό.
-   Καλά να ρωτήσω την υπεύθυνη.

ήταν ο διάλογος που ακολούθησε το αίτημα μου για τυλιχτό στον πεντάστερο Μπαϊρακτάρη.

Έφυγε το γκαρσόνι, ρώτησε, επέστρεψε.
-   Δεν γίνεται, είπε η υπεύθυνη. Εδώ είναι εστιατόριο! Αν θέλετε ανεβείτε στον πρώτο. Εκεί σερβίρουμε!
-   Κι αν ανεβώ στον πρώτο, θα είμαι μόνος μου;
-   Το πιθανότερο κύριε.
-   Καλά ξέχνα το! Τα λέμε μια άλλη φορά.

ήταν η καινούργια και τελευταία στιχομυθία μου με το ευγενικό, ομολογώ, γκαρσόνι (και το ηχείο από πάνω μας βροντούσε κανονικότατα).

Σηκώθηκα και έφυγα κι αν με ξαναδούν στην ντισκοτέκ . . . . έεεμ το εστιατόριό τους ήθελα να πω, να μου γράψουν!

Πήγα στον Θανάση, παράγγειλα αυτά που ήθελα, και τυλιχτό!, έφαγα, πλήρωσα, έφυγα. Συνέχισα με ποδαρόδρομο μέχρι το Σταθμό του metro Συγγρού – Φίξ για να ακολουθήσει μετακίνηση με metro και λεωφορείο μέχρι την Τ47.

Αν, λοιπόν, θέλετε καθαρά βιβλία από το μπαζάρ της πλατείας Κοτζιά ή τυλιχτό στο ισόγειο της disco Μπαϊρακτάρη ατυχήσατε!

Να είσαστε όμως Καλά και να έχετε ένα απίθανο ΣαββατοΚαιΚύριακο!

Ένα κλικ μακριά ο αξέχαστος Δημήτρης Χορν στο τραγούδι “Οι Θαλασσιές Οι Χάντρες των Μίμη Πλέσσα, Κώστα Πρετεντέρη:


13/01/2017

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

1093. Ταπετσαρίες Η/Υ

Το είχα βάλει εδώ και καιρό στο μυαλό μου. Με την ευκαιρία των γιορτών, και κανονικής μου άδειας μίας ημερών τεσσάρων, το έπραξα!
Ποιο; Το να δημιουργήσω ταπετσαρίες για τις οθόνες των Η/Υ μου, σε Τ47 και Χ22, από τις φωτογραφίες μου.


Οι οθόνες των Η/Υ σε αναλογία 16:9 και συνεπώς στην ίδια αναλογία θα έπρεπε να φτιαχτούν και οι ταπετσαρίες ξεκινώντας από το ελάχιστο των 1920Χ1080 pixels2 και αναλογικά ανεβαίνοντας (π.χ. 2048Χ1152, 3044Χ1712, 4399Χ2472, 5508Χ3098 κ.λπ.).


Ξεκίνησα από τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει με τα κινητά, που κατά καιρούς είχα στην κατοχή μου, και συνέχισα με αυτές της Canon EOS D600. Με δεδομένο το ελάχιστο απαιτούμενο των 1920Χ1080 pixels2 για τις φωτογραφίες των κινητών ξεκίνησα από το 2010, και τις φωτογραφίες που τράβηξα με το κινητό Sony Ericsson C905, ενώ για την Canon ξεκίνησα από το 2013. Για την εργασία αυτή χρησιμοποίησα κυρίως το εξαιρετικό, και δωρεάν!, FastStone Image Viewer 4.7 και δευτερευόντως το ThumbsPlus 7 και το Adobe Photoshop CS3.


Η μετατροπή των οριζόντιων φωτογραφιών, μεγέθους μεγαλύτερου ή ίσου του ελαχίστου ζητούμενου, δεν παρουσίασε καμία δυσκολία. Καδράριζα και έκοβα! Επειδή όμως το κόψιμο γινόταν με βάση την αναλογία 16:9 βρέθηκα, από δική μου αβλεψία, και με  κάποιες ταπετσαρίες, πλέον, οριακά μικρότερες των 1920Χ1080 pixels2. Αυτές τις τράβηξα”, με την  επιλογή Resize του FastStone, και τις έφερα στο ελάχιστο.


Το πρόβλημα το αντιμετώπισα με τις κατακόρυφες φωτογραφίες. Για την περίπτωση τους χρησιμοποίησα την επιλογή Image Strip Builder του FastStone και ενώνοντας τες ανά τρείς έφτιαξα οριζόντιες φωτογραφίες τις οποίες στη συνέχεια έκοψα σε αναλογία 16:9. Το να καταλήξω σε ταιριαστές τριάδες κατακόρυφων φωτογραφιών αποδείχτηκε αρκετά χρονοβόρο.


Χρησιμοποίησα μάλιστα και τη δυνατότητα κάθε κατακόρυφη φωτογραφία να έχει το δικό της πλαίσιο. Αυτό μου άνοιξε την όρεξη και με έστειλε στις φωτογραφίες του πρώτου μου κινητού με κάμερα, του Sony Ericsson T630, των ετών 2004 -2007. Κινητό οι φωτογραφίες της κάμερας του οποίου ήταν διαστάσεων 352Χ288 pixels2 για τις οριζόντιες και 288Χ352 pixels2 για τις κατακόρυφες φωτογραφίες.


Μετά από σχετικούς πειραματισμούς με το Image Strip Builder κατάληξα να δημιουργήσω ταπετσαρίες 16:9 με 12Χ8 (96) φωτογραφίες για τις οριζόντιες φωτογραφίες και 17Χ8 (136) φωτογραφίες για τις κατακόρυφες. Δημιούργησα, από τις φωτογραφίες του Τ630 συνολικά είκοσι εννέα ταπετσαρίες (23 από τις οριζόντιες και 6 από τις κατακόρυφες φωτογραφίες).   


Για τις φωτογραφίες της Canon τα πράγματα, λόγω του μεγάλου μεγέθους των φωτογραφιών, ήταν σαφώς πιο εύκολα. Η διαδικασία της επιλογής των τριάδων κατακόρυφων φωτογραφιών και της δημιουργίας των αντίστοιχων οριζόντιων αποδείχτηκε και πάλι χρονοβόρα. Πάντως όσο αυξανόταν το πλήθος των φωτογραφιών / ταπετσαριών τόσο δυσκόλευε και ο χειρισμός και ο έλεγχός τους.


Είναι απίστευτο το πόσο αλλάζει η εικόνα μιας φωτογραφίας επιλέγοντας ένα διαφορετικό καδράρισμα. Αυτός εξ άλλου είναι ο λόγος που επιλέγω μεγάλες αναλύσεις όταν φωτογραφίζω. Ακριβώς για να μπορώ στη συνέχεια να αλλάξω καδράρισμα και το μέγεθος της φωτογραφίας να παραμένει ικανοποιητικό.

Με αυτά και με εκείνα, και κάποιες δεκάδες ώρες δουλειάς, κατάληξα με 6.463 (10,62 GB) ταπετσαρίες από τα κινητά και 3.008 (10,61 GB) ταπετσαρίες από την Canon. Ανάμεσα τους και κάποιες ελάχιστες φωτογραφίες από τρίτους.

Η διαδικασία, βεβαίως, συνεχίζεται. . .

Από αύριο επιστροφή στο γραφείο και όλα Καλά!

Καλό 2017 με Υγεία, Τύχη και . . . αντοχές με τους σκατοπολιτικομικρούληδες που, παγκοσμίως, έχουμε, μπλέξει!

Ένα κλικ μακριά ο Αντώνης Καλογιάννης τραγουδά Σ’ Αυτόν Τον Δύσκολο Καιρό των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Ελευθερίου: 


08/01/2017

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

1092. ΓλυκοΞινοΠικροΡομαντικά


Απογευματάκι. Σήμερα. Με τα πόδια από το γραφείο μέχρι το Σταθμό Συγγρού-Φιξ. Στη διαδρομή αλωνίζεις στο μυαλό μου. Στη σημερινή και σε αυτή της Τετάρτης, 21 Δεκεμβρίου. Την τελευταία και την πρώτη μέρα στο γραφείο. Είναι που γνωρίζω ότι, κάποιες φορές, πατάς στους ίδιους δρόμους. Θέλω, αν γίνεται, να σε αντικρίσω και δεν θέλω, αν συναντηθούμε, να αιφνιδιαστώ. Χαζεύω σε ένα βιβλιοπωλείο. Αγοράζω ένα σταυρόλιθο για τη Μ. Βγάζω τρεις φωτογραφίες. Πρώτη φορά στη ζωή μου φοράω κασκόλ. Βαδίζω και σε αναζητώ μέσα στο πλήθος. Φτάνω στο Σταθμό. Η είσοδος κλειστή. Αναστρέφω την πορεία μου. Βαδίζω προς το φανάρι για να περάσω απέναντι. Αίφνης· όλα είναι το πρόσωπό σου. Ποιος θα με πιστέψει αν πω πως το περίμενα. Με έχεις προσπεράσει ή έρχεσαι από απέναντι. Με είδες ή όχι. Άνευ σημασίας. Κοκαλώνω. Σε φωνάζω με το όνομά σου. Συνεχίζεις την πορεία σου. Φεύγεις. Σε φωνάζω πιο δυνατά. Σταματάς. Δίνουμε τα χέρια. Χρόνια Πολλά, λέμε. Να σε φιλήσω, λες. Φιλιόμαστε. Ευχόμαστε Καλές γιορτές ο ένας στον άλλο. Δεν θέλουμε. Δεν κοντοστεκόμαστε.  Συνεχίζει ο καθένας, βιαστικά, την πορεία του. Κοιτάζω το ρολόι μου. Πέντε παρά επτά λεπτά. Θα μου μείνει η απορία: Εγώ το προκάλεσα;


27/12/2016

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

1091. [203] ΑΕΙΠΟΤΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Στην εγγραφή 1087 έγραψα για [507] AEIPOTE LOVED SONGS στη σημερινή θα γράψω για τα 203 Ελληνικά τραγούδια που απαρτίζουν τη συλλογή [203] ΑΕΙΠΟΤΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά τα πρώτα, Ελληνικά τα δεύτερα.

Ο πυρήνας της συλλογής των Ελληνικών τραγουδιών υπήρχε από τα τέλη του 2011 και τη συλλογή 60 αγαπημένα τραγούδια στα Ελληνικά. Τα πέντε χρόνια που πέρασαν από τότε αποδείχτηκαν αρκετά για να ακούσω καινούργια τραγούδια που αγάπησα ή και να αξιολογήσω διαφορετικά κάποια παλαιότερα.


Το έναυσμα για την αναθεώρηση της συλλογής δόθηκε όταν ξόδευα το χρόνο μου για τα 547 ξενόγλωσσα τραγούδια. Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να καταρτίσω και μια συλλογή, με τα ίδια χαρακτηριστικά (320 Kbps – όλες οι πληροφορίες με κεφαλαία – τα τραγούδια κατά καλλιτέχνη και δίχως αρίθμηση, Album: ΑΕΙΠΟΤΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ και Genre: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ), όσο αφορά το τεχνικό μέρος, και  με Ελληνικά αγαπημένα τραγούδια. Αμ’ έπος αμ’ έργον.


Ξεκίνησα με τη σκέψη ότι η εν λόγω συλλογή θα έπρεπε να περιλαμβάνει και κάποια τραγούδια του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, της Ελεωνόρας Ζουγανέλη, της Φωτεινής Βελεσιώτου, του Παντελή Θαλασσινού και άλλων. Τραγούδια όπως π.χ. το Κόκκινο Κρασί και ηΣτάχτη, ήταν αδιανόητο να λείπουν από μία τέτοια συλλογή.


Ξεκινώντας από τα 60 τραγούδια, του 2011, και προσθέτοντας τραγούδια με τη γνωστή διαδικασία: ψάξε, βρες, άκουσε, ξαναάκουσε, γράψε, σβήσε, ομοιοποίησε κατάληξα στα 203 τραγούδια της συλλογής. Μερικά ίσως να βρίσκονται εκτός κλίματος, ας το πω έτσι, αλλά είπαμε: de gustibus et coloribus non est disputandum.


Το συνολικό, σε Bytes, μέγεθος της συλλογής 1.654.620.120 δίνει τη δυνατότητα να μια χαρά χωρέσει σε ένα DVD προκειμένου να διανεμηθεί. Έφτιαξα και δύο, για την περίσταση, ετικέτες, αυτές που εικονίζονται πιο πάνω, και όλα καλά.

Τα 203 τραγούδια της συλλογής ερμηνεύουν 91 καλλιτέχνες ή συνδυασμοί (ντουέτα κ.λπ.) καλλιτεχνών.  Αν θελήσουμε να δούμε κάποια στατιστικά στοιχεία για τα 203 τραγούδια θα δούμε ότι 54 καλλιτέχνες εμφανίζονται με ένα τραγούδι και μία καλλιτέχνης, η Χάρις Αλεξίου, με είκοσι ένα! Το όλον στον Πίνακα που ακολουθεί:

ΠΛΗΘΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ
ΠΛΗΘΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ
ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ
1
54
54
2
14
28
3
10
30
4
4
16
5
2
10
6
2
12
7
2
14
8
1
8
10
1
10
21
1
21
ΣΥΝΟΛΟ
91
203

Τα ονόματα των δεκατριών καλλιτεχνών με τα περισσότερα τραγούδια στη συλλογή εμφανίζονται στη συνέχεια:

Α/Α
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
ΠΛΗΘΟΣ
01
ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
21
02
ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ
10
03
ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ
8
04
ΔΙΟΝΎΣΗΣ ΣΑΒΒΌΠΟΥΛΟΣ
7
05
ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ
7
06
ΕΛΕΩΝΟΡΑ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗ
6
07
ΤΖΕΝΗ ΒΑΝΟΥ
6
08
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
5
09
ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ
5
10
ΑΝΝΑ ΒΙΣΣΗ
4
11
ΛΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
4
12
ΛΑΚΗΣ ΠΑΠΠΑΣ
4
13
ΧΑΪΝΗΔΕΣ
4

Το ενδιαφέρον είναι ότι η Χάρις Αλεξίου εμφανίζεται να συμμετέχει,  μαζί με άλλους, σε τέσσερα ακόμα τραγούδια.

Τα στοιχεία αυτά με ξάφνιασαν. Περίμενα ότι ο πρώτος στη σειρά θα ήταν ο Γιώργος Νταλάρας αλλά να που διαψεύστηκα.

Η συλλογή, πάντως, αποκαλύπτει, όπως όλες οι συλλογές, τμήμα μόνο της αλήθειας. Ο Νίκος Ξυδάκης π.χ. τον οποίο αγαπώ εμφανίζεται μόνο με τρία τραγούδια (σαν ερμηνευτής τους).

Με τις συλλογές αυτές, λοιπόν, έχω στη διάθεση μου 547 + 203 = 750 τραγούδια τα οποία, συνολικά, (μου) χαρίζουν 42 ώρες 49 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα ευχάριστης ακρόασης. Καθόλου άσχημα θα έλεγα αν και ισχύει ότι το όλον αντικατοπτρίζει μια . . . ηλικία και βεβαίως μια αισθητική.  

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

Ένα κλικ μακριά Αντώνης Καλογιάννης και, το της των 203 τραγουδιών συλλογής, Η Φρεγάδα(1975) των Αργύρη ΚουνάδηΒαγγέλη Γκούφα


22/12/2016

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

1090. Αλλαγή Βάρδιας [Στο 164]

Πριν από δύο, τρεις μέρες. Αφετηρία της γραμμής 164 στον Άγιο Δημήτριο. Ώρα: τέσσερις και είκοσι πέντε, περίπου. Αλλαγή βάρδιας.

Το λεωφορείο σταματά. Οι επιβάτες αποβιβάζονται. Ο οδηγός που θα αναλάβει βάρδια επιβιβάζεται. Το λεωφορείο διανύει κάποια μέτρα, οι πόρτες του ανοίγουν, επιβιβαζόμαστε. Επιλέγω το μονό κάθισμα πίσω και δεξιά από τη θέση του οδηγού.

Ο οδηγός που σχολάει ενημερώνει τον οδηγό που αναλαμβάνει. Υπάρχουν κάποια τεχνικά μικροπροβλήματα. Ο ένας αποχωρεί, ο άλλος ξεκινά να τακτοποιεί την επικράτειά του.

Έχει ένα σακίδιο. Το αποθέτει. Βγάζει ένα ραδιόφωνο σεβαστού μεγέθους και κάποια δοχεία, μάλλον με φαγητό. Ήδη έχει αποθέσει ένα κύπελλο με καλαμάκι στα αριστερά του.

Στη συνέχεια βγάζει από το σακίδιο ένα αντικείμενο το οποίο, με την πρώτη επιπόλαια ματιά, μοιάζει με laptop. Δεν είναι! Πρόκειται για δύο πλάκες πλαστικού, πιθανότατα, διαστάσεων περίπου 15X35 cm2 η κάθε μία, με άρθρωση στη μικρή τους διάσταση.

Από το σακίδιο βγάζει δύο σφιγκτήρες. Ανοίγει τα δύο φύλλα του πλαστικού και τα στερεώνει έτσι ώστε να λειτουργούν σαν παραπέτο. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοια στις δεκαετίες που κινούμαι με τα ΜΜΜ. Βγάζω ευθύς το κινητό και φωτογραφίζω το παραπέτο.

Απομονωμένος πλέον ο οδηγός σκουπίζει με ένα υγρομάντιλο τιμόνι και ταμπλό. Προσεκτικά, όχι σχολαστικά. Τακτοποιεί τα πράγματα του. Περνάει δεύτερο χέρι, πάντα με υγρομάντιλο, τιμόνι και ταμπλό. Στη συνέχεια τα περνάει και με ένα πανί. Κάθεται στο κάθισμα του. Σηκώνεται και διορθώνει λίγο τον εσωτερικό καθρέφτη. Ξανακάθεται. Χαλαρώνει.

Κάποια στιγμή βάζει εμπρός τη μηχανή του λεωφορείου. Στις 16:45 ξεκινά. Το προγραμματισμένο, κατά τον οΑΣΑ, δρομολόγιο των 16:30 το έχει καταπιεί το μαύρο σκοτάδι!

Όμως και είπαμε και γράψαμε και γίναμε γραφικοί: Ο συγκεκριμένος οργανισμός, που σιγά να μην του βάλλω και της αρχής το “ο” κεφαλαίο, είναι σκέτη ΜΠΟΥΡΔΑ!

Καλό Σαββατοκύριακο!

Ένα κλικ μακριά αγαπημένος Paul Mauriat  και Κορυδαλλόςή “Alouette” (1968), αν προτιμάτε: 


16/12/2016