1106. Περί Της Οδού Τζιραίων και . . . Άλλων Βιβλίων

Στην προηγούμενη εγγραφή αναφέρεται και η οδός Τζιραίων. Μικρή έρευνα για το «Τζιραίων» στο διαδίκτυο αποδείχτηκε άκαρπη. Μου έμεινε η απορία.

Την Μεγάλη Τετάρτη, 12 Απριλίου, περνώντας από την Εμμανουήλ Μπενάκη, σταμάτησα, ως συνήθως, στην προθήκη του εκεί βιβλιοπωλείου του ΠΑΤΑΚΗ. Δύο βιβλία στην προθήκη ξύπνησαν, σιγά το δύσκολο, τον αναγνώστη, ή τον βιβλιόφιλο αν θέλετε, μέσα μου.

Το πρώτο: Μυστικά Του Συρταριού - Η Τέχνη και Η Τεχνική Της Ημερολογιακής Γραφής, της Κατερίνας Σχινά.  Διατηρώ χειρόγραφο ημερολόγιο από το 1973 και δύο e-ημερολόγια, όπως τα ονομάζω, στο διαδίκτυο από τα έτη 2005 και 2008. Το ζήτημα «ημερολόγιο» είναι ζωτικό για εμένα.

Το δεύτερο βιβλίο: Καλοί Άνθρωποι Σε Σκοτεινούς Καιρούς, του Αρτούρο Πέρεθ –Ρεβέρτε. Σε αυτό με τράβηξε ο τίτλος.

Φωτογράφισα, με την κάμερα του κινητού, τα δύο βιβλία και συνέχισα την πορεία μου. Όταν βρέθηκα στο γραφείο τα αναζήτησα στο διαδίκτυο για περισσότερες πληροφορίες και για τις καλύτερες τιμές πώλησής τους. 

Και τα δύο βιβλία είχαν εκδοθεί προσφάτως και η καλύτερη τιμή που βρήκα ήταν στο 90% της αρχικής τιμής τους ή στα 17,91 € για το καθένα απ’ αυτά. Ανάμεσα, λοιπόν, στα βιβλιοπωλεία της «Πολιτείας» και της «Πρωτοπορίας» διάλεξα το πλησιέστερο, αυτό της «Πρωτοπορίας».

Την επομένη, Μεγάλη Πέμπτη 13 Απριλίου,  λοιπόν, επισκέφθηκα την «Πρωτοπορία». Αναζήτησα τα βιβλία στο υπόγειο. Τα βρήκα. Τα ξεφύλλισα. Αποφάσισα να αγοράσω από αντίτυπό τους ένα.

Στο υπόγειο της «Πρωτοπορίας», όμως, βρήκα και κάτι άλλο. Βρήκα μία σειρά τριών βιβλίων με τίτλο «Οδωνυμικά -Η σημασία των ονομάτων των οδών της Αθήνας» με συγγραφείς τους Μάρω Βουγιούκα και Βασίλη Μεγαρίδη.

Μιας, λοιπόν, και βρέθηκα μπροστά στα «Οδωνυμικά» αυτά σκέφθηκα ευθύς να ψάξω το «Τζιραίων» της προηγούμενης εγγραφής. Το έψαξα, το βρήκα. Προς τιμήν των εθνομαρτύρων, πατέρα και γιού, Τζίρα ή Τσιρά τους οποίους κρέμασαν οι Τούρκοι στην Κωνσταντινούπολη, όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, η ονομασία της οδού.

Με αυτές τις πληροφορίες σχετική αναζήτηση στο διαδίκτυο («Τζίρας εθνομάρτυρας») απέδωσε το:

Τζιραίοι: Εθνομάρτυρες από την Κωνσταντινούπολη, πατέρας και γιος. Ο Στέφανος Τζίρας ή Τσιράς και ο γιος του Αντώνιος Τζιράς ή Τσιράς συνελήφθησαν στην Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους μόλις κηρύχθηκε η Επανάσταση το 1821 και αποκεφαλίστηκαν επειδή η καταγωγή της οικογένειας ήταν από την Πελοπόννησο.

Έψαξα τα λήμματα «Τζίρας» και «Τσιράς» στην Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος – Λαρούς (Έκδοσης του 1964 - Ατυχώς την Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάνικα (Έκδοσης 1995) την έχω αφήσει στην Α29) και δεν βρήκα τίποτα. Μου έκανε εντύπωση.

Με την ευκαιρία αναζήτησα και το λήμμα «Χατζηχρήστου» προκειμένου να ξεκαθαρίσω προς τιμήν ποιού «Χατζηχρήστου» ονομάστηκε η οδός η οποία ξεκινά από τη Λεωφόρο Συγγρού, είναι κάθετος επί την Μακρυγιάννη και συνεχίζεται σαν Ροβέρτου Γκάλι (και στη συνέχεια Αποστόλου Παύλου). Λοιπόν, ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του οπλαρχηγού της Επανάστασης του 1821 Χατζηχρήστου Βούλγαρη.

Για τον Χατζηχρήστο Βούλγαρη η Βικιπαιδεία αναφέρει τα εξής:

Χατζηχρήστος Βούλγαρης

Χατζή Χρήστος Ντάγκοβιτς
Γέννηση	1783 Βελιγράδι
Θάνατος	1853
Ιδιότητα	πολιτικός
Αξίωμα	πληρεξούσιος
wikidata (π)

Ο Χατζή Χρήστος (Κρίστε) Ντάγκοβιτς (1783 - 19 Μαρτίου 1856[1] ήταν Σέρβος με βουλγαρική καταγωγή αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης του 1821 και πολιτικός. Είχε αποκτήσει την προσωνυμία Βούλγαρης, λόγω της καταγωγής του, και σε αρκετές ελληνικές πηγές αναφέρεται και σαν Χατζή Χρήστος Βούλγαρης, ο ίδιος υπέγραφε και με τα δύο ονόματα.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1783, ο πατέρας του Πέτρος και ο αδελφός του Σταύρος ήταν αγωνιστές της Σερβικής επανάστασης και σκοτώθηκαν στη πολιορκία του Βελιγραδίου το 1806. Κυνηγημένος από τους Οθωμανούς διέφυγε μαζί με την μητέρα του Άννα αρχικά στη Βοσνία, Βενετία, Ρόδο και Κύπρο για να καταλήξει στην Αίγυπτο. Εκεί μπήκε σαν ιπποκόμος στις υπηρεσίες του Χουρσίτ πασά που διορίστηκε το 1820 βαλής της Πελοποννήσου.

Στην ελληνική επανάσταση όταν άρχισε η πολιορκία της Τριπολιτσάς από τα ελληνικά στρατεύματα εγκατέλειψε τη πόλη και προσχώρησε στο ελληνικό στρατόπεδο. Έφτιαξε δικό του στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο από Σέρβους και Βούλγαρους με το οποίο πήρε μέρος σε πολλές μάχες και διακρίθηκε ιδιαίτερα στα Δερβενάκια.

Τον Απρίλιο του 1825 πιάστηκε αιχμάλωτος των Οθωμανών μετά τη μάχη του Πετροχωρίου για να απελευθερωθεί το 1828. Με το τέλος της επανάστασης προήχθη σε στρατηγό, έγινε υπασπιστής του Όθωνα και τιμήθηκε με το ανώτατο αριστείο.

Χρημάτισε πληρεξούσιος Σέρβων, Βουλγάρων και Θρακών στην εθνοσυνέλευση του 1843. Πέθανε το 1856 από αποπληξία.

Πηγές

• Ιστορικά Θέματα, τεύχος 10 Σεπτεμβρίου 2002.

1.      Μητρώο Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών 1822-1935. Αθήνα: Βουλή των Ελλήνων. 1986, σελ. 63. Ανακτήθηκε στις 16-3-2013.

Ενδιαφέροντα, λοιπόν, και τα «Οδωνυμικά», και υποψήφια για την επόμενη αγορά βιβλίων. Τιμή της «Πρωτοπορίας», για τους τρεις τόμους και σε έκδοση του 2011, 36 €. Καθόλου άσχημα, θα έλεγα, για τον όγκο του έργου.

Να είσαστε Καλά,

Καλή Ανάσταση

Γενικώς και ειδικώς!

Ένα κλικ μακριά ο Κώστας Χατζής τραγουδά «Δροσιά Σου Μάζευα» σε στίχους του Ηλία Λυμπερόπουλου και μουσική δική του από το εξαιρετικό άλμπουμ «Αναγέννησις  Αλόννησος», του 1968:

15/04/2017

1105. Ένα Δρομάκος [Pierre-Jean David d'Angers]

Ένας δρομάκος είναι. Εκεί. Ανάμεσα στη Τζιραίων και τη Λεωφόρο Ανδρέα Συγγρού. Τις ενώνει. Κοντούλης. Το μήκος του μόλις που ξεπερνά τα είκοσι τρία (23) μέτρα. Τον πρόσεξα. Συγκράτησα το όνομά του. Το βρήκα ποιητικό. «Να το ψάξω», συλλογίστηκα. Ποιος γνωρίζει τι για την Ελλάδα έπραξε, αυτός που βάφτισαν το δρομάκο με το όνομά του, και του αφιέρωσαν αυτά τα μέτρα δρόμου είκοσι τρία. Έπλασα ιστορίες. Αντιστασιακός. Φιλέλληνας. Ποιητής. Πατριώτης. Τέτοια. Ήρθε η στιγμή. Το έψαξα. 

Καλλιτέχνης αυτός που χάρισε στον κοντούλη το δρόμο τ’ όνομα του. Γάλλος. Γλύπτης. Γεννήθηκε το 1788. Μας άφησε το 1865. Το όνομά του: Pierre-Jean David d'Angers  ή ΔΑΥΪΔ ΝΤ’ ΑΝΖΕ, όπως αποτυπώνεται στην πινακίδα του δρόμου (κι ας μη χρειάζονται τα διαλυτικά πάνω στο Ι). 

Αν ψάξει κανείς το όνομα στο διαδίκτυο και σταματήσει στη Βικιπαιδεία θα διαβάσει:

Ο Πιερ–Ζαν Νταβίντ ντ’ Ανζέ (Pierre – Jean David d’ Angers, Ανζέ 1788 – Παρίσι 1856) ήταν Γάλλος γλύπτης, εκπρόσωπος του νεοκλασικού ρυθμού της γαλλικής γλυπτικής του πρώιμου 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Νταβίντ ντ’ Ανζέ ήταν γιος λιθοξόου, ο οποίος σε ηλικία 17 ετών πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει την τέχνη της γλυπτικής. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού κοντά στον γλύπτη Φιλίπ-Λωράν Ρολάν (Philippe-Laurent Roland, 1746 – 1816) και το 1811 κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης με το έργο του «Ο θάνατος του Επαμεινώνδα» και πήγε στη Ρώμη, όπου εργάστηκε στο εργαστήριο του Αντόνιο Κανόβα (Antonio Canova), ο οποίος του ενέπνευσε την αγάπη του για το νεοκλασικισμό.

Επιστρέφοντας από την Ιταλία στο Παρίσι, μετά από μια σύντομη επίσκεψη στο Λονδίνο, πήρε σημαντικές παραγγελίες. Πολλοί από τους διασημότερους άνδρες και γυναίκες της εποχής του ποζάρισαν στον Νταβίντ ντ’ Ανζέ για προτομές ή μετάλλια. Υπολογίζεται ότι έχει φιλοτεχνήσει 70 αγάλματα, 100 προτομές και 500 μετάλλια. Το 1827 επισκέφθηκε την Αγγλία και το 1828 και 1834 τη Γερμανία. Λόγω των ριζοσπαστικών πολιτικών πεποιθήσεών του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει για μια σύντομη χρονική περίοδο τη Γαλλία μετά το πραξικόπημα του Δεκεμβρίου του 1851.

Ο Νταβίντ ντ’ Ανζέ διετέλεσε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού από 1826 ως το θάνατό του. Πέθανε στο Παρίσι το 1856 και έχει ενταφιαστεί στο παρισινό Κοιμητήριο Περ Λασαίζ (Père Lachaise).

Καλλιτεχνική δημιουργία

Ο Νταβίντ ντ’ Ανζέ ανήκει στους σημαντικότερους Γάλλους γλύπτες του νεοκλασικισμού, όπου στα έργα του ακολουθεί πιστά τους αυστηρούς κανόνες της αρχαίας παράδοσης. Το απόγειο της νεοκλασικής αυτής δημιουργίας του αποτελούν τα γλυπτά του αετώματος στο Πάνθεον (Panthéon) του Παρισιού, όπου απεικονίζονται οι μεγαλύτερες προσωπικότητες της Γαλλίας από την εποχή της Επανάστασης.

Στο ανάγλυφο του αετώματος, με τον τίτλο «Η Πατρίδα ανάμεσα στην Ελευθερία και την Ιστορία απονέμει στέφανα στους μεγάλους άνδρες» (1837), απεικονίζεται μια μορφή που συμβολίζει την Πατρίδα, η οποία, ανάμεσα στην Ελευθερία και την Ιστορία, στεφανώνει τους μεγάλους άνδρες της Γαλλίας. Στην αριστερή πλευρά, δίπλα στην Ελευθερία, απεικονίζονται ο Λαμουανιόν ντε Μαλζέρμπ, ο Μιραμπώ, ο Γκασπάρ Μονζ, ο Φενελόν, ο Λαζάρ Καρνό, ο Λαπλάς, ο Λαφαγιέτ, ο Βολταίρος και ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ. Στα δεξιά, δίπλα στην Ιστορία, η οποία γράφει σε μια πινακίδα τα ονόματα των διάσημων ανδρών της Γαλλίας, απεικονίζονται ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ένας πυροβολητής, ένας δραγόνος, ένας Πολωνός ιππέας και ο τυμπανιστής του Άρκολε.

Ανάμεσα στα έργα του Νταβίντ ντ’ Ανζέ που βρίσκονται στο Παρίσι, περιλαμβάνονται ο ορειχάλκινος ανδριάντας του Γουτεμβέργιου (1840, Rue de la Convention, 27), ενώ στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ του Παρισιού βρίσκονται τα επιτύμβια μνημεία του Φρανσουά Αραγκό, του Ονορέ ντε Μπαλζάκ και του Γάλλου στρατηγού Ζακ-Νικολά Γκομπέρ. Στο Μουσείο του Λούβρου υπάρχουν τα έργα του «Φιλοποίμην», «Η Νύμφη Σαλμαλκίς» και «Αλφόνσος Λαμαρτίνος». Άλλα αξιόλογα έργα του είναι τα μνημεία του «Κοντέ» στις Βερσαλλίες και του Γουτεμβέργιου στο Στρασβούργο. Στη δημόσια βιβλιοθήκη της Βαϊμάρης βρίσκεται η προτομή του Γκαίτε, που την παρουσίασε ο ίδιος ο καλλιτέχνης στον ποιητή το 1831. Σχεδίασε, τέλος, το ταφικό μνημείο του Μάρκου Μπότσαρη που βρίσκεται στον Κήπο των Ηρώων στο Μεσολόγγι.

Έψαξα το λήμμα [Pierre-Jean David d'Angers] και στην Encyclopædia Britannica και, για τους Αγγλομαθείς τουλάχιστον, ιδού:

David d'Angers, Pierre-Jean

Encyclopædia Britannica Article

born March 12, 1789, Angers, France

died Jan. 4, 1856, Paris

French sculptor, who sought to honour the heroes of modern times by means of an expressive form that could appeal to and inspire a broad public.

David, the son of a carver, went to Paris as a teenager with 11 francs in his pocket to study at the École des Beaux-Arts under Philippe-Laurent Roland. After struggling financially for a year and a half, he received a small annuity from the municipality of Angers. In 1811 he won the Prix de Rome and, during his years of study in Rome, established his mission to devote his art to human grandeur. Returning to Paris in 1816 after a short visit to London, he received many important commissions. One of his first works in Paris, the Condé (lost; model at the Musée des Beaux-Arts, Angers), showed his new tendency toward a dramatic realist approach. In 1827 he visited England, and in 1828 and 1834 he visited Germany. Always a liberal in politics, he had to leave France for a short period after the coup d'état of December 1851.

Many of the most famous men and women of his time sat for David for busts or medallions. A nearly complete collection, originals or copies, is in the Musée des Beaux-Arts, Angers. Among David's most important works are the pediment of the Panthéon, showing the key liberal figures in France since the 18th century grouped round a figure of La Patrie; the Gutenberg monument at Strasbourg; the monument to General Gobert in the Père-Lachaise Cemetery in Paris; the Philopoemen in the Louvre; and the bust of Goethe, presented by him to the poet in 1831, in the public library at Weimar, Ger.

Με την μικρή αυτή έρευνα, λοιπόν, λύθηκαν οι απορίες μου σχετικά με το όνομα του κοντούλη του δρόμου. Φρονώ, όμως, ότι λίγες δεκάδες μέτρα παραπάνω, μετά από όσα έμαθα, θα του άξιζαν του  Pierre-Jean David d'Angers!

Να είσαστε όλες και όλοι, Καλά!

Ένα κλικ μακριά η Άλκηστις Πρωτοψάλτη τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη και Τάσο Λειβαδίτη, «Την Πόρτα Ανοίγω Το Βράδυ»:

11/04/2017

1104. Ρουφίνος [Προδίκη]

Ακόμα ένα επίγραμμα από το αγαπημένο Πέμπτο Βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας, ένα επίγραμμα του Ρουφίνου.

5.21 ΡΟΥΦΙΝΟΥ

Οὐκ ἔλεγον͵ Προδίκη· «Γηράσκομεν»; οὐ προεφώνουν·
«῞"Ηξουσιν ταχέως αἱ διαλυσίφιλοι»;
νῦν ῥυτίδες καὶ θρὶξ πολιὴ καὶ σῶμα ῥακῶδες͵
καὶ στόμα τὰς προτέρας οὐκέτ΄ ἔχον χάριτας.
μήτις σοι͵ μετέωρε͵ προσέρχεται ἢ κολακεύων
λίσσεται; ὡς δὲ τάφον νῦν σε παρερχόμεθα.

Η μετάφραση, για τα επιγράμματα του συγκεκριμένου βιβλίου, θαρρώ μικρή σημασία έχει. Το ζητούμενο είναι να νιώσει κανείς το ρυθμό,  την ανάσα και την οικονομία του κειμένου. Να συνειδητοποιήσει την αξία του, το από πόσο μακριά έρχονται κάποιες λέξεις που ακόμα χρησιμοποιούμε.

Το συγκεκριμένο επίγραμμα δεν είναι, πιστεύω, από αυτά που μεταφράζονται με δυσκολία. Το επιχείρησα, λοιπόν, και δίχως τη βοήθεια των λεξικών μου – ανατρέχοντας όμως στο διαδίκτυο – κατέληξα στην μετάφραση που θα βρείτε πιο κάτω στο κείμενο.

Ο μόνος προβληματισμός μου ήταν στην απόδοση του “μήτις σοι” της πέμπτης σειράς. Μια φράση που δεν έβρισκα να ταιριάζει με το υπόλοιπο κείμενο μιας και η μόνη ερμηνεία για το “μήτις” που βρήκα ήταν ότι, κατά τον Ησίοδο, ήταν κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος και πρώτη σύζυγος του Δία.

Το πρόβλημά μου αυτό λύθηκε όταν στο διαδίκτυο βρήκα την πιο κάτω, εναλλακτική γραφή για τον πέμπτο στίχο:

μή τις σοι, μετέωρε, προσέρχεται, ἢ κολακεύων

Έτσι μάλιστα! Έβγαινε νόημα.

Μετέφρασα, λοιπόν, το επίγραμμα αυτό ως εξής:

Δεν έλεγα, Προδίκη, «Γερνάμε»; δεν το προέλεγα

«Γρήγορα θα φτάσουν αυτές που διαλύουν τις σχέσεις»;

Τώρα ρυτίδες και τρίχες λευκές και σώμα κουρελιασμένο,

και στόμα που πια δεν έχει τις προηγούμενες χάρες.

Μήπως κάποιος, αναποφάσιστη, σε πλησιάζει ή με κολακείες

θερμοπαρακαλεί; σαν να είσαι τάφος τώρα σε προσπερνάμε.

Όταν βρέθηκα κοντά στα βιβλία μου τα άνοιξα και διάβασα τις μεταφράσεις “των συναδέλφων” (Γιάννη Δάλλα, Τάσου Ρούσσου, Κώστα Χωρεάνθη και Νίκου Μουλακάκη). Και οι τέσσερις, λίγο πολύ, είχαν προσθέσει το κάτι τις τους στις μεταφράσεις τους και . . . δικαίωμά τους.

Εκείνο που πρόσεξα ήταν ότι κανένας δεν είχε χρησιμοποιήσει θηλυκό γένος για το “αἱ διαλυσίφιλοι”. Το έπραξα εγώ και αν οι “λευκές τρίχες” και οι “ρυτίδες” ταίριαξαν το “σώμα” και το “στόμα” όχι. Εκτός αν το “αἱ διαλυσίφιλοι” δεν έχει να κάνει με αυτά όποτε εκ του ασφαλούς πλέον το μετέφρασα ως “αυτές που διαλύουν τις σχέσεις”.

Αφτά και

Να είσαστε Καλά,

Καλό Απρίλιο!

Ένα κλικ μακριά Θείος Μίκης Θεοδωράκης και “Το Τραγούδι Της Ξενιτιάς (Φεγγάρι Μάγια μου ’Κανες)”, σε στίχους Ερρίκου Θαλασσινού, με το συγκρότημα “Τρίφωνο”:  

31/03/2017

1103. Πλάκα – Μοναστηράκι – Ομόνοια - Ψυρρή - Θησείο

Μισοαργία, όπως ονομάζω την ημιαργία, εχθές και ευκαιρία για νέες περιπέτειες φωτογραφικού τύπου. Η ιστορία ξεκίνησε το πρωί όταν επιβιβάστηκα στον συρμό των 06:30 του metro στο Ελληνικό. Αποβίβαση στον σταθμό της Ακρόπολης και μέσω Πλάκας στην Πλατεία Μοναστηρακίου και από εκεί Ψυρρή και άφιξη στο γραφείο στις 07:40.

Αν τις εναλλακτικές  διαδρομές προς το γραφείο μέσα από την Πλάκα και το Μοναστηράκι τις έχω σχεδόν εξαντλήσει αυτές μέσα από του Ψυρρή τώρα τις ξεκινάω. Δύσκολη η περιοχή του Ψυρρή για φωτογραφίσεις. Στενοί δρόμοι, ψηλά κτήρια, αυτοκίνητα. Το προσπαθώ, πάντως.

Από το γραφείο έφυγα στις 12:20. Διαδρομή μέσα από του Ψυρρή προς το Θησείο και από εκεί προς το Μοναστηράκι. Στο Μοναστηράκι επίσκεψη στον “Μουστάκα”, για να δω συσκευασίες με τουβλάκια LEGO (!), και στον “Ζαχαρία” για CD (δίχως, τελικά, να αγοράσω κάτι). Ακολούθησε φαγητό στον “Θανάση” και στη συνέχεια πεζοπορία μέχρι το Σταθμό Συγγρού – Φιξ του metro.

Όταν έφτασα στην Τ47 η εφαρμογή “Pacer”, στο κινητό μου, έδειχνε ότι είχα κάψει 467 θερμίδες, είχα βαδίσει επί 2 ώρες και 26 λεπτά, είχα διανύσει 8,6 χιλιόμετρα και έχει κάνει 13.097 βήματα. Όχι και άσχημα, θα έλεγα.

Και στην πρωινή και στη μεσημεριανή διαδρομή φωτογράφιζα με την Canon Ixus 285 HS και μέχρι αυτή να με εγκαταλείψει, από μπαταρία, στην οδό Επταχάλκου, στο Θησείο. Το πλήθος των φωτογραφιών που τράβηξα έφτασε το 174.

Το δύσκολο ήταν το να γράψω, όπως το συνηθίζω, το που τράβηξα ή και τι απεικονίζεται σε κάθε φωτογραφία (πέρα, φυσικά, από την ημερομηνία και την ώρα που η κάθε μία τραβήχτηκε). Όταν τραβάς δεκάδες φωτογραφίες το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το που ακριβώς τράβηξες την κάθε μία από αυτές. Φωτογραφίζω ταμπελίτσες οδών, ανατρέχω στο Google Earth και επαναλαμβάνω τις διαδρομές μου στην οθόνη του Η/Υ μου, προσπαθώ. Δεν σημειώνω πάντοτε επιτυχίες. Το έχω πλέον πάρει απόφαση. Σε κάποιες από τις φωτογραφίες μου οι λεζάντες είναι λανθασμένες ή στο περίπου.

Δεν με ενδιαφέρει να βγάλω την τέλεια φωτογραφία. Δεν έχω βαριές καλλιτεχνικές ανησυχίες. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να απεικονίσω μια στιγμούλα της πραγματικότητας. Τη μορφή ενός κτηρίου, την κίνηση ενός δρόμου, τη ματιά και τα χρώματα ενός προσώπου. Αυτό που με γοητεύει είναι αυτό που με τη φωτογραφία έχω τελικά συλλάβει. Η δική της πραγματικότητα που στα μάτια μου αποκαλύπτεται. Τα χρώματα, η προοπτική, η απεικονισμένη λεπτομέρεια, η συγκεκριμένη σύνθεση, το όλον. Η νοσταλγία, αν το θέλετε, που κουβαλούν και η οποία όσο παλιώνουν αυξάνει.

Ακολουθούν 39 φωτογραφίες τραβηγμένες με την Ixus. Οι έντεκα από αυτές προχθεσινές και οι υπόλοιπες χθεσινές:

Ένα κλικ μακριά ο Μιχάλης Εμιρλής τραγουδά “Να Σε Ξεχάσω Προσπαθώ” σε δικούς του στίχους και μουσική:

25/03/2017