Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

0825. Καραγκιοζιλίκια


Με τη μία χερούκλα κόβουν. Με την άλλη αρπάζουν. Από όπου μπορούν. Όσο μπορούν. Το άλλοθι τους; “Δεν θα θιγούν χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι!”. Το λένε και γεμίζει το στόμα τους! Θεωρούν ότι κάνουν κατόρθωμα μέγα. Όλοι οι άλλοι, μισθωτοί και συνταξιούχοι, είναι, για τα μούτρα τους, κάτι μεταξύ απατεώνων, χαραμοφάηδων, λαμόγιων και θεοτούμπηδων. Οι φοροφυγάδες μια ζωή στο απυρόβλητο. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι περισσότεροι από όσοι χρειάζονται, λένε κάτι με γραβάτες κύριοι, αλλά το κράτος, αυτό που λέμε κράτος στην Ελλάδα, τέλος πάντων, δεν λειτουργεί. Παράδειγμα; Μόλις τώρα καταφέρανε, με τα πολλά, να μας στείλουν το ΕΤΑΚ του 2009 μπας και μαζέψουνε κανένα ευρουλάκι και βουλώσουν κανένα στόμα υπαλληλίσκου της τρόικας. Από την άλλη, όμως, κλαψουρίζουν για το χάλι του κρατικού μηχανισμού που είναι σαφέστατα δημιούργημά τους.  Αλλά ας ξαναγυρίζουμε σε μισθωτούς και συνταξιούχους. Όλοι αυτοί, λοιπόν, που τολμούν να αμείβονται για την εργασία, που πρόσφεραν ή προσφέρουν, και οι αμοιβές τους, για να μη ξεχνιόμαστε, καταγράφονται, με ποσά πάνω από αυτά που ορίζουν το όριο της πείνας είναι καταδικαστέοι. Πως τολμούν! Ότι περισσεύει οι σοφοί κυβερνώντες το κόβουν. Σοσιαλισμός του κώλου. Όλοι ίσοι στην εξαθλίωση. Μέχρι όλοι οι Έλληνες να γίνουν χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι δίχως αξιοπρέπεια, δίχως όνειρα, δίχως ζωή. Διότι το γκουβέρνο δεν έχει, δε βγαίνει! Χρόνια πολλά αντεθνικής και εγκληματικής διαχείρισης των οικονομικών και του κράτους από, εκλεγμένους ή μη, γραβατάκηδες, ακαμάτηδες, ανίκανους, τενεκέδες και εαυτούληδες, και τώρα ζητάνε τα ρέστα από τα θύματα. Τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Τους κουνάνε το δάχτυλο. Τους υποχρεώνουν να σώσουν, με το έτσι θέλω τους,  το σάπιο σύστημα που δημιούργησαν και υπηρέτησαν. Η εύκολη λύση. Μια ζωή στη χώρα αυτή άλλοι τρώνε και άλλοι πληρώνουν. Τα αστροπελέκια της εξουσίας έχουν γίνει εξπέρ στη διαίρεση και την αφαίρεση, έχουν ξευτιλίσει τα οικονομικά μαθηματικά. Δεν έχει σημασία τι εισφορές έδινες μια ζωή για τη σύνταξη και το εφάπαξ σου. Όχι! Σημασία έχει τι ψίχουλα περισσεύουν στα κρατικά ταμεία. Από αυτά θα βολευτείς ελληνάκο και να είσαι και ευχαριστημένος. Γιατί έχεις μια δημοκρατικά εκλεγμένη τριαξονική κυβερνησάρα προσανατολισμένη στην “ανάπτυξη”, και εδώ γελάνε, και είσαι και στο ευρώ. Όχι παίζουμε! Ο φασισμός των οριζόντιων περικοπών και ο ίσος ή και μεγαλύτερος της “αναδρομικής ισχύος”. Η διαστροφή στην πράξη. Η αποθέωση της κρατικής αδικίας, ο εξευτελισμός του περί δικαίου αισθήματος. Όλοι ίσοι στην εξαθλίωση. Τι πάει να πει εργάτης και τι πάει να πει Διευθυντής; Τι διαφορά έχει να διαχειρίζεσαι πενταροδεκάρες από το να διαχειρίζεσαι εκατομμύρια; Τι πάει να πει σπούδασα; Τι πάει να πει υπηρετώ επί τριάντα χρόνια; Όλοι άνθρωποι είμαστε. Όλοι ίσοι. Πάρε λοιπόν, τις πενταροδεκάρες σου και βούλωσέ το. Δεν έχουμε, δεν βγαίνουμε. Κόψτε. Κόψτε. Κόψτε. Αναδρομικά, οριζοντίως, καθέτως και πλαγίως. Να δώσουμε τα χρωστούμενα, να αποκτήσουμε και πάλι “πρόσωπο” σαν κράτος. Ελληνίδες και Έλληνες και κυρίως οι νέοι δεν έχουν καμιά ανάγκη. Εξάλλου τόση σοσιαλιστική εκπαίδευση περί λιτότητας και μαγικών οικονομικών μαθηματικών τους έχουν κάνει. Δεν έχει την παραμικρή σημασία τι σπούδασες, πόσο δούλεψες, τι εισφορές σου παρακράτησαν και τις έφαγαν. Το μόνο που έχει σημασία, μερμηγκάκι Έλληνα, είναι τα ψιχουλάκια των κρατικών ταμείων. Από αυτά έχεις λαμβάνειν και να είσαι και ευχαριστημένος!

Μήπως ήρθε ο καιρός, σε αυτή την ευλογημένη χώρα, να εξετάσουμε πόσο κάνει ένα + ένα; 

Ένα κλικ μακριά: Σταύρος Λογαρίδης και "Μανούλα Ελλάς".


06/08/2012

Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

0824. Θέλω να Πετάξω!


Το ομολογώ! Θέλω να πετάξω ένα σωρό αντικείμενα που πλέον δεν χρησιμοποιώ και, κυρίως, δεν προβλέπεται να χρησιμοποιήσω, και πάλι διστάζω. Καταλαβαίνετε! Ακόμα μια φορά, κάθε τέτοια εποχή, το Project Δήμητρα επανεκκινεί. Επιτίθεμαι σε ντουλάπια και συρτάρια, σε ντοσιέ και σε πάκα χαρτιών, σε CD και DVD, σε αντικείμενα κάθε φύσης! Εξετάζω, διαχωρίζω, ξύνω το πηγούνι. Αυτό το χρειάζομαι; Θα το χρειαστώ; Μου είναι απαραίτητο; Μπορώ, αν το χρειαστώ, να το ξαναβρώ; Τέτοια ερωτήματα. Αμείλικτα! Ακόμα και για τους παλιούς λογαριασμούς κινητής και σταθερής τηλεφωνίας προβληματίστηκα. Τελικά, το αποφάσισα! Θα τους πετάξω! Επειδή όμως είμαι αυτός που είμαι καταχώρισα τα βασικά μεγέθη τους και σε ένα αρχείο Excel (αχρείαστο να είναι)! Δυσκολεύομαι. Έχω ένα σωρό, μεγάλο σωρό!, από πλαστικές θήκες CD, μου πιάνουν χώρο, σκονίζονται και δεν κάνω μια έτσι να τις πετάξω. Μου λείπει το κουράγιο! Με κυνηγάει αυτό το του Βαλερί:

Συγκρατώ εκείνο που θέλω. Αλλά η δυσκολία δεν είναι εδώ. Είναι να συγκρατήσω εκείνο που θα θελήσω αύριο!. . Γύρεψα ένα κόσκινο μηχανικό. . .

[“Η Βραδιά με τον κ. Τεστ” σε μετάφραση του Γ. Σεφέρη].

Ψάχνω κι εγώ το κόσκινό μου και, όσο ψάχνω, όλο και κάτι πετάω. Λίγο σήμερα, λίγο αύριο, μαζεύεται το πράγμα. Και πρέπει οπωσδήποτε να μαζευτεί μιας και, όπως ήδη έγραψα στην προηγούμενη εγγραφή, το μέγα Project Δ. έρχεται! Είναι αλληλένδετα τα δυο Project. Το Μέγα και το άλλο. Χρειάζομαι χώρο, ηρεμία και . . . προδέρμ! Πραγματικά θέλω να απαλλαγώ από τα μη απαραίτητα. Εκεί που δυσκολεύομαι είναι στον ορισμό. Φιλοσοφικό, λοιπόν, το ερώτημα. Τι το απαραίτητο, τι το μη απαραίτητο και τι τ’ ανάμεσό τους; Εδώ σας θέλω! Φτιάχνω τις στοίβες μου, ντανιάζω, ξεχωρίζω για σκουπίδια ή ανακύκλωση και κάτι με τρώει. Ότι έχω στην κατοχή μου το αγαπάω! Αυτό είναι! Ανάγκη να, ταχέως, ξεαγαπήσω. Να, επιτέλους, πετάξω! Καλοκαιράκι, δύσκολοι, γενικώς και ειδικώς, καιροί, για πολλοστή φορά Project Δήμητρα και . . . ο Θεός βοηθός!

Προσπαθώ!


Ένα κλικ μακριά “Go Your Own Way” από τους Fleetwood Mac και το εξαιρετικό άλμπουμ τους “Rumors”.

25/07/2012

Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012

0823. Έρχεται!


Αναπόφευκτο, καθοριστικό, πρωτόγνωρο, ψυχοφθόρο, βασανιστικό, δύσκολο, απαιτητικό, ανατρεπτικό αλλά και απίστευτα ελπιδοφόρο:

Το Μέγα Project Δ.: Έρχεται!

Για δεύτερη φορά, και πάντα ένα κλικ μακριά, Sly and The Family Stone και “Stand” ως εξής:

Stand

In the end you'll still be you
One that's done all the things you set out to do
Stand
There's a cross for you to bear
Things to go through if you're going anywhere
Stand
For the things you know are right
It’s the truth that the truth makes them so uptight
Stand
All the things you want are real
You have you to complete and there is no deal
Stand. stand, stand
Stand. stand, stand
Stand
You've been sitting much too long
There's a permanent crease in your right and wrong
Stand
There's a midget standing tall
And the giant beside him about to fall
Stand. stand, stand
Stand. stand, stand
Stand
They will try to make you crawl
And they know what you're saying makes sense and all
Stand
Don't you know that you are free
Well at least in your mind if you want to be



20/07/2012

Πέμπτη 12 Ιουλίου 2012

0822. “Καινούρια συγνώμη”


Μια φράση, δύο λέξεις, ένα γράμμα. Ένα γράμμα που (μου) λείπει δύο φορές. Το γράμμα γάμμα.  Κάθε φορά που βλέπω έτσι γραμμένες, τις δύο του τίτλου, λέξεις εκνευρίζομαι. Μου λείπει το γάμμα! Βλέπω “καινούριος, καινούρια. . .” και θυμάμαι τον μακαρίτη τον πατέρα μου. Τον πατέρα μου, γεννημένο στη Χίο, από τον οποίο είχα μάθει ότι αυτούς “που δεν τα είχαν τετρακόσια” στο νησί τους αποκαλούσαν “ούριους”. Βλέπω λοιπόν το επίθετό μας δίχως το γάμμα και συνδυάζω. Τα λεξικά βεβαίως τη δέχονται την έλλειψη. Πάει, λοιπόν, το ωραίο γάμμα, το οποίο, παρεμπιπτόντως, στο προφορικό λόγο ακούγεται, το έφαγε και αυτό “η εξέλιξη της γλώσσας” και συνεκδοχικά “η ευκολία” και η αδιαφορία για ότι μέσα από τους αιώνες κληρονομήσαμε.

Παρόμοια περίπτωση και η “συγνώμη”. Εδώ, προφανώς, στον προφορικό λόγο το δεύτερο γάμμα δεν ακούγεται και έτσι ο εξοστρακισμός του, αρχικά από τους “ακουστικούς” τύπους, ήταν αναμενόμενος.

Να το ξαναγράψω: Δεν είμαι φιλόλογος. Απλώς κάποια πράγματα με ενοχλούν. Τόσο, που να μοιράζομαι την ενόχληση μαζί σας. Κορυφαία, βεβαίως, παραμένει, όχι η ενόχληση αλλά η οργή από το εμετικό και καθιερωμένο πλέον “αποκατάσταση της βλάβης” των ανελλήνιστων.


Αναζήτηση για: καινούργιος

Η αναζήτηση δεν επέστρεψε κανένα αποτέλεσμα.

Βεβαιωθείτε για την ορθογραφία των λέξεων που αναζητήσατε ή δοκιμάστε μια αναζήτηση με λιγότερο αυστηρά κριτήρια.

καινούριος -α -ο [kenúrjos] Ε4 : 1α. που έχει πρόσφατα κατασκευαστεί ή αγοραστεί. ANT παλιός2: Aγόρασα καινούρια παπούτσια / έπιπλα. Tο διαμέρισμα / το αυτοκίνητο είναι καινούριο. Ο κουμπάρος μου προτίμησε να αγοράσει καινούριο αυτοκίνητο. ANT μεταχειρισμένο. Kαινούριες πόλεις, νέες. ANT παλαιές. || που δεν έχει ακόμη χρησιμοποιηθεί, αν και δεν έχει κατασκευαστεί ή αγοραστεί πρόσφατα: Έχω φυλαγμένα πολλά καινούρια σεντόνια. ΠAΡ Kαινούριο είναι το κόσκινο, ψηλά είναι κρεμασμένο. Kαινούριο κοσκινάκι* μου και πού να σε κρεμάσω. β. που δεν έχει υποστεί μεγάλες φθορές, αν και έχει χρησιμοποιηθεί αρκετά: Aυτοκίνητο δέκα ετών που όμως διατηρείται καινούριο. 2. ΣYN νέος. α. για πνευματική δημιουργία που έχει πρόσφατα ολοκληρωθεί: Ο καλλιτέχνης θα εκθέσει την καινούρια δουλειά του. Φέτος εκδόθηκαν πολλά καινούρια βιβλία. β1. για κτ. που διαδέχεται κτ. άλλο: Ο ~ χρόνος. ANT παλιός. H καινούρια μέρα. ANT περασμένη. β2. για κπ. που διαδέχεται κπ. άλλον ή που πρόσφατα έχει ενταχθεί σε ένα σύνολο. ANT παλαιός: Ο ~ δήμαρχος. H καινούρια κυβέρνηση. ~ καθηγητής / μαθητής. Είναι ~ στη δουλειά και δεν έχει πείρα. ANT παλιός. γ. για κτ. που παρουσιάζεται για πρώτη φορά και που έχει συνήθ. χαρακτήρα ανανεωτικό, πρωτοποριακό: Kαινούριες συνήθειες. Kαινούρια προγράμματα. H αντιπολίτευση παρουσιάζεται με καινούριο πρόσωπο. H ψυχανάλυση άνοιξε καινούριους δρόμους στην ψυχιατρική. || για χρονική περίοδο κατά την οποία εμφανίζονται νέες καταστάσεις και εγκαταλείπονται οι παλαιότερες μορφές ζωής: Mε την πρώτη εκτόξευση πυραύλου, εγκαινιάστηκε μια καινούρια εποχή. Aποφάσισε να αρχίσει μια καινούρια ζωή. Aς κάνουμε μια καινούρια αρχή.
[μσν. καινούριος < ελνστ. καινούργιος ( [-rjιos > -rjos] με αποβ. του ημιφ. ύστερα από το ουρανικό σύμφ.) (< αρχ. καινουργής, αναλ. προς τα ζευγάρια καθαρός - καθάριος, ὀρθός - ὄρθιος)] 

συγγνώμη η [siŋγnómi] & (προφ.) συγνώμη η [siγnómi] Ο30α : η συγκατάθεση, η επιείκεια που ζητάει κάποιος για να του συγχωρεθεί ένα σφάλ μα που διέπραξε, μια άπρεπη ή άστοχη ενέργεια ή συμπεριφορά: Zητώ ~. Kατάλαβε το λάθος του και ζήτησε ~. Aπαιτώ να μου ζητήσει ~. || απόλυτα (με παράλειψη του ρ. ζητώ) συγγνώμη, συγχωρήστε με: ~, δεν το ήθελα. ~, που σας ενοχλώ. ~, αν σας κούρασα. ~, δεν εννοούσα αυτό. || ευγενικός τρόπος για να αποταθούμε σε κπ.: ~, κύριε, σας έπεσαν τα τσιγάρα. ~, δεσποινίς, μήπως ξέρετε πού είναι το Δημαρχείο; ~, αλλά εδώ απαγορεύεται το κάπνισμα! || (δίκ.) άτυπη δήλωση βούλησης, με την οποία κάποιος συγχωρεί κπ. άλλο για ένα παράπτωμα που διέπραξε και αίρει τις νομικές συνέπειες.
[λόγ. < αρχ. συγγνώμη `επιείκεια, συχώρεση΄ & σημδ. γαλλ. pardon· απλοπ. του συμφ. συμπλ. [ŋγn > γn] για διευκόλυν ση της άρθρ.] 

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!
 
Ένα κλικ μακριά Χάρης και Πάνος Καστσιμίχας στο πανέμορφο “Χίλια Γράμματα” των Δημήτρη Ζμπέκου και Γιώργου Σαρρή (των Ζιγκ Ζαγκ παρακαλώ):


12/07/2012

Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

0821. Μια Τσάντα Πλαστική

Μια τσάντα πλαστική, σακούλα δηλαδή. Μια τσάντα που κυκλοφορεί. Την βλέπεις παντού. Στο metro, στα λεωφορεία, σε δρόμους και πλατείες. Βράδυ, απόγευμα και πρωί. Την κρατούν, νέοι, νέες, γέροι και παιδιά. Με άσπρο χερουλάκι, που κουμπώνει, διευκολύνει και σκλαβώνει. Κατάλληλη και βολική για ότι μπορεί κανείς να φανταστεί. Για έντυπα, δε, ιδανική. Είναι η αγαπημένη μου η τσάντα αυτή. Τόσο, που κάνω συλλογή. Στην Α29, την Τ47, την Σ56, παντού, έχω πάντοτε τουλάχιστον μία σαν κι αυτή. Αναγνωρίσιμη και ελκυστική, άνετη και πρακτική. Η άσπρη ροζ και κόκκινη των “Hondos Center” η τσάντα η πλαστική!


Ένα κλικ μακριά: Tom Petty and the Heartbreakers και  “Listen to Her Heart”.


Καλό Ιούλιο!

30/06/2012

Τρίτη 26 Ιουνίου 2012

0820. Παραμύθια



Να προλάβω
Το φως
Της μέρας
Να βγω
Στη βεράντα
Να διαβάσω
Τα παραμύθια
Της Χαλιμάς

“Η Ιστορία του Σουλτάνου,
Του Δερβίση και
Του Γιου του Κουρέα”

Τελειώνουν κι αυτά

Τι θ’ απογίνω
Δίχως παραμύθια;

Ένα κλικ μακριά: Αγαπημένος Νίκος Ξυδάκης και “Τα Ρόδα Του Ανέμου”.


26/06/2012

Σάββατο 16 Ιουνίου 2012

0819. “Μέρες Κρίσιμες”


Υπήρχε μια γιαγιά, συγγενής από το σόι της μητέρας μου, που την έλεγαν Αφροδίτη. Ήταν η συγγενής που είχε φιλοξενήσει τη μητέρα μου, όταν είχε φτάσει από το χωριό της, στη Λέσβο, στην Αθήνα για να βρει την τύχη της, στο σπίτι της, στον Πειραιά. Η γιαγιά, όπως την αποκαλούσαμε, Αφροδίτη είχε δυο γιους οι οποίοι στη δύσκολη δεκαετία του ’50 μετανάστευσαν στον Καναδά. Δούλεψαν, στάθηκαν στα πόδια τους, και, κάποια στιγμή, πήραν κοντά τους  την μητέρα τους. Έτσι, η γιαγιά Αφροδίτη βρέθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 επέστρεψε στην Ελλάδα και μέχρι να αγοραστεί ένα διαμέρισμα, στον Πειραιά, όπου θα κατοικούσε, την φιλοξενούσαμε εδώ, στην Τ47. Ήταν γλυκός, διακριτικός άνθρωπος η γιαγιά Αφροδίτη. Αμφιβάλλω αν, εκείνα τα χρόνια, είχε πάει καν στο Δημοτικό αλλά σε μεγάλη ηλικία είχε καταφέρει όχι μόνο να διαβάζει αλλά και να κουτσογράφει κυρίως για λόγους, θα έλεγα, επιστολογραφικούς. Ναι! Υπήρχε μια εποχή που οι άνθρωποι “μάθαιναν”, ο ένας τον άλλο, με επιστολές. Συζητώντας, λοιπόν, για τη ζωή της στον Καναδά και περιγράφοντάς μας πως περνούσαν εκεί τις γιορτές μάς είπε ότι εκεί, τις μέρες των Χριστουγέννων λέει ο ένας στον άλλο:
Μέρες κρίσιμες!
Εννοώντας, βεβαίως, η γλυκύτατη γιαγιά την ευχή “Merry Christmas”.

Την σκέφτομαι αυτή την εποχή την γιαγιά Αφροδίτη και το πέρασμά της από τις ζωές μας. Είναι αυτό το “Μέρες Κρίσιμες” της που έχει σκάσει στη χώρα και μας έχει κάνει άνω – κάτω. Μέρες, πραγματικά κρίσιμες, δύσκολες, σκοτεινές, γεμάτες αβεβαιότητα, ασάφεια, απελπισία. Είναι το συλλογικό μας κατόρθωμα. Η κατάληξη μια πορείας ετών σε δρόμους με εγκληματικά λανθασμένη σήμανση. Το αποτέλεσμα του συλλογικού εφησυχασμού, της ολικής νάρκωσης ενός λαού που με περισσή αυθάδεια αυτοδιαφημίζεται ως “Φιλότιμος”, “Έξυπνος”, “Γενναίος” και . . . “Ικανός”. 

Όλα αυτά στη θεωρία. Στην πράξη, αποδείχτηκε, ισχύουν άλλα. Και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Να μην γνωρίζουμε που πατάμε και που βρισκόμαστε. Χυδαιότατα και απροκάλυπτα να μας εκβιάζουν, να μας απειλούν και να μας τρομοκρατούν γραβατοφορεμένοι ντόπιοι και αλλοδαποί καλοβολεμένοι κοπρίτες με βαρύγδουπους τίτλους και μηδενικό ειδικό βάρος. Το μακρύ τους και το κοντό τους. Μαστίγιο και καρότο. Το χειρότερο; Αυτοί που αποδεδειγμένα και από τη θέση του οδηγού έφεραν τη χώρα στο μαύρο χάλι παραμένουν εν ενεργεία. Θέλουν να συνεχίσουν να τρώνε σάρκες, να καταστρέφουν ζωές, να θησαυρίζουν, οι ίδιοι και οι αυλές τους, σε βάρος του μέσου Έλληνα, της μέσης Ελληνίδας. Ούτε μισός δεν αυτοκτόνησε από δαύτους. Το αντίθετο. Βγαίνουν με τις ιδρωμένες μούρες τους και μας κουνάνε το δάχτυλο. Από τη μία τρομοκρατούν και απειλούν και από την άλλη, διορισμένοι μόνιμοι εθνοσωτήρες, προσφέρονται, περίπου θυσιαζόμενοι, να μας σώσουν. Αρκεί να είμαστε καλά παιδιά. Πειθαρχημένοι. Να κάνουμε ότι μας λένε, να σφίγγουμε το ζωνάρι, να μας διαμελίζουν, με ανεργία, μειώσεις αποδοχών και χαράτσια, και να μη βγάζουμε κιχ. Γιατί αλλιώς οι “χρηματοδότες”, έτσι αποκαλούν τους ντόπιους και διεθνείς τοκογλύφαρους, “θα κλείσουν τις στρόφιγγες”. Να έχουμε τα ευρουλάκια μας ως κόρες οφθαλμού. Αν πάμε στη δραχμή θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας! Τρανή απόδειξη από το ίδιο τους το στόμα ότι τα έχουν διαλύσει, τα έχουν ξεχαρβαλώσει, ΟΛΑ! 

Δεν υπάρχει συντεταγμένο κράτος, σχεδιασμός, πρόβλεψη. Τίποτα! Αν υπήρχαν, και στη δραχμή θα μπορούσαμε να πάμε, συντεταγμένα και οργανωμένα, και όπου γουστάραμε. Όμως με ποιους μτιροστάρηδες; Αυτά τα κακομοιριασμένα, στραπατσαρισμένα και φοβισμένα ανθρωπάκια; Αυτούς τους Ελληνάρες που από τη μία τρέμουν μπροστά στον πρώτο τυχόντα Σόϊμπλε και από την άλλη κάνουν το λιοντάρι μπροστά στον Μήτσο και τη Μαρία;  Έχει μαζευτεί όλο το σκυλολόι και μυρίζει αίμα. Ονειρεύεται πρωθυπουργιλίκια, υπουργικούς θώκους, διευθυντιλίκια σε οργανισμούς και τράπεζες, διορισμούς, παχυλές αμοιβές, μάσες, άπλες, ξάπλες. Business as usual! Οι ίδιοι και οι ίδιοι κοπρίτες, τα ίδια και τα ίδια καθοίκια, οι ανεπάγγελτοι, οι αμόρφωτοι, οι κακόβουλοι. Αυτοί μα τα βαριά επίθετα, πανάθεμά τα, και την “μεγάλη”, σε θέσεις και θεσούλες - στο κίνημα και το κούνημα, “διαδρομή”. Ακούραστοι και γραβατοφορεμένοι το μόνο που γνωρίζουν είναι να αυτοπροβάλλονται και να τρέμουν για τι θεσούλα τους. 

Από τη μία το σκυλολόι των “πολιτικών”, τρομάρα τους, και από την άλλη η κλίκα των ΜΜΜ και πλείστων όσων (μεγαλολο)δημοσιογράφων. Άλλη φάρα αυτοί. Διαπλεκόμενοι, σαλιάρηδες, ευατούληδες. Όπου φυσάει ο άνεμος (του αφεντικούλη τους). Και να μην πιάσουμε στο στόμα μας και την ωραία κοιμισμένη. Την Ελληνική δικαιοσύνη (κάνει και για σύντομο ανέκδοτο). Η κοινωνία έχει διαλυθεί. Ο καθένας κάνει ατιμωρητί ότι του κατέβει. Οι λεβέντες οδηγοί δικύκλων, π.χ., κάθε φύλλου και ηλικίας στο κέντρο της Αθήνας “ οδηγούν με το μάτι”. Δεν ισχύει το πράσινο – κόκκινο, stop ξεstop, μονόδρομος ξεμονόδρομος. Ισχύει το μπορώ να περάσω; Πέρασα! Ο πεζός να κόψει τον σβέρκο του! Ο χώρος μπροστά από τα φανάρια κυκλοφορίας, από την άλλη, είναι ο ιδανικός χώρος για να αφήνει ο κάθε “έτσι με βολεύει” την κούρσα ή τη μηχανή του. Ουδείς ασχολείται. Να πάνε στο διάβολο παππούδες και γιαγιάδες και όσοι έχουν κινητικά προβλήματα, ας πρόσεχαν! Ουδείς ασχολείται. 

Και η μάστιγα των ναρκωτικών. Στο κέντρο της Αθήνας που όλο και όλοι οι μεγαλόσχημοι κόπανοι “φτιάχνουν”. Δεν τολμάω πλέον να κοιτάξω έξω από το παράθυρό μου. Μέχρι είκοσι άτομα μέτρησα μια φορά να τρυπιούνται όπου μπορείτε να φανταστείτε. Δεν φταίνε οι ταλαίπωροι, νεαρά κυρίως άτομα, άρρωστοι είναι. Αλλά με τη σειρά μου δεν φταίω κι εγώ να σφίγγεται η καρδιά μου στο χώρο εργασίας μου. Αλλά, θα μου πείτε, τι να κάνουμε; Αυτό το σημείο διάλεξε ο Θεός να ρίχνει τα ναρκωτικά από τον ουρανό! Γιατί, βεβαίως, αν υπήρχε διακίνηση και τίποτα μαύροι που να έχουν εμπλακεί σε τέτοιες ιστορίες, η Ελληνική αστυνομία θα είχε πράξει τα δέοντα!

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, λοιπόν, έχουμε αύριο να πάμε, άμα θέλουμε, να ψηφήσουμε. Και το ερώτημα, φυσικά, είναι: Τι να ψηφήσουμε;

Αυτό είναι το δύσκολο, και το έχω ξαναγράψει: Το να ψηφίσεις, στην παρούσα κατάσταση, μοιάζει με το να προσπαθείς, χώνοντας το χέρι σου σε ένα σε ένα βαρέλι με σκατά, να βγάλεις  . . , ένα λουλούδι!
Ψιλοακατόρθωτο, βεβαίως! Από την άλλη, όμως, σκεφτείτε:

Άνθρωπος και δεινόσαυροι δεν συναντήθηκαν ποτέ!

Συνεπώς ας προσέξουμε μήπως με τις επιλογές μας αύριο το καταφέρουμε και αυτό, να συναντηθούνε! Σε κάθε τέτοια περίπτωση οι δεινόσαυροι κερδίζουν και ο άνθρωπος πάει καλιά του!

Να είσαστε Όλες και  Όλοι Καλά, Καλό Σημάδι – Καλό Βόλι!

Ένα κλικ μακριά: Επίκαιρος Γιάννης Μηλιώκας στο τραγούδι “Χαραμοφάης”.


16/06/2012

Κυριακή 3 Ιουνίου 2012

0818. Αποστάσεις


Τι πράττει κανείς όταν κάποιος, ας πούμε, γνωστός του αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα; Πως αντιδρά όταν, “αυτόν τον κάποιο”, κάποια εποχή τον διεκδίκησε και μάλιστα ανεπιτυχώς; Εκμεταλλεύεται την ευκαιρία; Σπεύδει να δηλώσει και πάλι “παρών!” και να συμπαρασταθεί, όπως και όσο μπορεί, ή εμμένει στην απόφασή του για αποστασιοποίηση που έχει ήδη πάρει; Τι πράττει όταν γνωρίζει ότι η, όποια, συμπαράστασή του θα γίνει αποδεκτή με μεγάλη ευχαρίστηση, ή ακόμα και ευγνωμοσύνη, αλλά μέχρι εκεί; Όταν γνωρίζει, από προηγούμενες παρόμοιες περιπτώσεις, ότι υπάρχουν συγκεκριμένα όρια τα οποία, ο γνωστός, αδυνατεί, ή δεν επιθυμεί, να υπερβεί. Όταν, επιπλέον, γνωρίζει ότι οι συνθήκες κάθε άλλο παρά ευνοϊκές είναι. Τι να κάνει για να μην πέσει στην παγίδα που ο ίδιος ο εαυτός του τού στήνει; Ένας εαυτός που γλίχεται και πάντα ελπίζει. Να το τολμήσει; Να πλεύσει πλησίστιος να προσφέρει, να υποστηρίξει, να βοηθήσει; Και μετά; Πως θα ελέγξει την κατάσταση, πως θα ανταπεξέλθει έχοντας, στην τελική φάση, να αντιμετωπίσει ένα status quo που πρακτικά δεν αλλάζει; Αισθάνεται, μπερδεμένος, παγιδευμένος. Επιθυμεί και αδυνατεί ταυτοχρόνως. Θέλει να σπεύσει να δείξει το έμπρακτο ενδιαφέρον του, να αγκαλιάσει, να πει λόγια γλυκά, να στηρίξει. Το παρελθόν βοά, “Όχι, μη!” του λέει και του επισημαίνει με χίλιους τρόπους. Δεν ξέρει προς τα που να βαδίσει, πώς να ηρεμήσει την καρδιά του που συμμερίζεται, αγωνιά και πονά. Το μυαλό του παραμένει καρφωμένο στο πρόβλημα, η καθημερινότητά του ποτίζεται από αυτό. Δεν μιλά, δεν αντιδρά, αφήνει τον απέναντι να σχηματίζει τις λάθος εντυπώσεις. Να αμφισβητήσει τα ήδη δηλωμένα αισθήματά του, το είδος και την ποιότητα της σχέσης τους, ολόκληρο το παρελθόν τους. Πόσο αρκεί μια αναιμική κίνηση, ένα μήνυμα, σχεδόν τυπικό, ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με αμφίβολο το πότε θα διαβαστεί, για να σώσει την κατάσταση; Είναι δύναμη ή αδυναμία του χαρακτήρα να κρατήσεις τις αποστάσεις που επέβαλες στον εαυτό σου; Είναι αυτοάμυνα ή αναισθησία, συνυπολογίζοντας παρελθόν, παρόν και μέλλον, το να μην συμπαρασταθείς όπως και όσο θα επιθυμούσες; Όλα μοιάζουν δύσκολα. Η ίδια η ζωή, ο βίος, έχει γίνει μια δύσκολη υπόθεση. Ζούμε σαν υπνωτισμένοι, κινούμαστε μηχανικά, η δύσκολη οικονομική κατάσταση, τα ερωτηματικά, τα ποικίλα αδιέξοδα μας έχουν τρελάνει. Μοιάζει να έχουμε χάσει το νόημα, να μη γνωρίζουμε γιατί ζούμε και κινούμαστε, γιατί πάμε κάθε πρωί στη δουλειά μας, αν ακόμα έχουμε μία τέτοια. Διαπραγματευόμαστε πλέον το πόσο κάνει ένα + ένα. Οι προσωπικές μας σχέσεις δοκιμάζονται. Έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας. Το χειρότερο; Έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας. Η ζωή, διαμορφωμένη πλέον από την απληστία των ολίγων ισχυρών του χρήματος, μας παρασέρνει, μας προσπερνά, μας συντρίβει. Τα απλά έχουν γίνει πολύπλοκα. Δυσκολευόμαστε ή και αδυνατούμε να δείξουμε τα αισθήματα και τα συναισθήματά μας, Να μιλήσουμε, να αγκαλιάσουμε, να φιλήσουμε, να χαϊδέψουμε, να συμπαρασταθούμε. Και τα προβλήματα συσσωρεύονται. Η ψυχική, πνευματική και σωματική μας υγεία δοκιμάζεται. Η ζωή καταντά ένα αγκομαχητό. Παρασυρόμαστε. Η καθημερινότητά μας μια γκρίζα μάζα. Τα σπιτικά μας δίχως αγάπη, φροντίδα, προσοχή. Οι σχέσεις μας, δίχως αλληλοεκτίμηση και σεβασμό, βαίνουν κατά διαβόλου. Πάμε. Νομίζουμε πώς ζούμε. Ασκούμε τις καθημερινές συνήθειες με ένα στραβό χαμόγελο. Ελπίζουμε σε θαύματα και ευτυχίες που ποτέ δεν θα συναντήσουμε. Δυστυχούμε όταν η ευτυχία μας είναι σε μισό βήμα απόσταση. Αρκεί να βρούμε το θάρρος να συλλογιστούμε, να ομονοήσουμε, να απαγκιστρωθούμε, να αναθεωρήσουμε να επανεκτιμήσουμε. Να αγαπήσουμε και να σεβαστούμε πραγματικά τον πλησίον μας. Να του το δείξουμε. Όλα μοιάζουν δύσκολα και είναι. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, λοιπόν, μένει, κατά περίπτωση, να αποδειχθεί το αν το να κρατάς τις αποστάσεις είναι δύναμη ή αδυναμία, ευχή ή κατάρα. . .

Ένα κλικ μακριά: Χάρις Αλεξίου και “Οι Φίλοι Μου Χαράματα”.




03/06/2012

Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

0817. Εχθές Σαν Αύριο Και Τώρα


ΑΥΡΙΟ Η ΑΝΑΣΑ ΣΟΥ 

Όλο και με ζυγώνεις
Παγερά τα δυο σου χέρια
Μου χαϊδεύουν το πρόσωπο
Το ρυθμό του θανάτου
Όλο και με ζυγώνεις
Κι  εγώ παγιδεύτηκα
Αύριο η ανάσα σου κρύα
Θα ανεμίζει τα μαλλιά μου
                                        
                                           05.03.73

 

28/05/2012

Σάββατο 19 Μαΐου 2012

0816. Κωνικές Τομές


Η ιδέα να ανεβάσω μια εγγραφή για τις κωνικές τομές σχηματίστηκε όταν είδα τον “φίλο” μας της εγγραφής:


να κρατά στα χέρια του ένα μετρίου μεγέθους κίτρινο βιβλίο με τίτλο "dtv Atlas zur Mathematik - Band 2" ανοιγμένο σε μια σελίδα που έδειχνε, ακριβώς, μια κωνική τομή. Αναρωτήθηκα: “Τι γνωρίζω για τις κωνικές τομές”; Η απάντηση ήταν: “Τα βασικά”!

Άνοιξα τον τόμο της εγκυκλοπαίδειας   “Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάννικα" που περιείχε το λήμμα του τίτλου και εκεί διάβασα ότι έπρεπε να ανατρέξω στο λήμμα “Αναλυτική Γεωμετρία”. Ανέτρεξα! Τόμος υπ’ αριθμ. 17, σελίδα 49, στην έκδοση του 1996. Ικανός όγκος πληροφοριών και, από ένα σημείο και πέρα, το κείμενο για μαθηματικούς ή σφοδρά ενδιαφερόμενους. Ανέτρεξα, βεβαίως, και στο διαδίκτυο. Εκεί τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Όμως δαπανώντας  χρόνο κατάφερα να ξεχωρίσω κάποιες εγγραφές (θα δώσω τις διευθύνσεις στη συνέχεια), οι οποίες έδιναν μια επαρκή εικόνα για το θέμα που με απασχολούσε.

Μη με ρωτήσετε ποιον και γιατί, στους ταραγμένους και δύσκολους καιρούς μας, ενδιαφέρουν οι Κωνικές Τομές. Μπορεί ελάχιστους, μπορεί και κανέναν. Αν ανεβάζω αυτή την εγγραφή είναι γιατί βρίσκω το ζήτημα εξαιρετικά ελκυστικό και ας διακινδυνεύω την, έτσι και αλλιώς συνεχώς μειούμενη, επισκεψημότητα / αναγνωσιμότητα του παρόντος ημερολογίου.
Όχι! Δεν σκοπεύω να σας κουράσω. Τα βασικά και εγκυκλοπαιδικά θα γράψω και θα δώσω, όπως ήδη έγραψα, και κάποιους συνδέσμους για όσους ενδιαφέρονται, ή θα ενδιαφερθούν διαβάζοντας, για κάτι περισσότερο.
Ξεκινάμε!

Οι κωνικές τομές αποτελούν μια κατηγορία καμπυλών του επιπέδου που προκύπτουν από την τομή ενός επιπέδου με έναν “ορθό” κώνο ή / και με τον “κατά κορυφήν” του. Το σημείο θα μπορούσε να θεωρηθεί και αυτό κωνική τομή στην περίπτωση που το τέμνον επίπεδο διέρχεται από την κορυφή του κώνου.


Ο πρώτος που μελέτησε τις κωνικές τομές ήταν ο Μέναιχμος, μαθητής του Πλάτωνα και του Ευδόξου του Κνιδίου, τον 4ο αιώνα π.Χ. Τις μελέτησε στην προσπάθεια του να επιλύσει το λεγόμενο Δήλιο Πρόβλημα, δηλαδή το πρόβλημα της κατασκευής, με κανόνα και διαβήτη, ενός κύβου που να έχει όγκο διπλάσιο από ένα δοθέντα κύβο. Περισσότερες πληροφορίες για το Δήλιο Πρόβλημα στην εξαιρετική Διπλωματική Εργασία της κα. Τσόγκα Χαρίκλειας (στη σελίδα 8) που μπορείτε να βρείτε σε μορφή PDF εδώ.

Ο Ευκλείδης έγραψε, επίσης τον 4ο π.Χ. αιώνα, τέσσερα βιβλία για τις Κωνικές τομές αλλά δυστυχώς χάθηκαν όλα. Ο Αρχιμήδης πάλι υπολόγισε το εμβαδόν της έλλειψης καθώς και ενός τομέα της παραβολής με μία μέθοδο ανάλογη με τις μεθόδους του Ολοκληρωτικού Λογισμού ο οποίος αναπτύχθηκε 2000 χρόνια αργότερα, τον 17ο αιώνα μ.Χ.

Κατά τον Πάπυρο – Λαρούς – Μπριτάννικα:

“Το σπουδαιότερο έργο της Ελληνικής Γεωμετρίας και ίσως των Μαθηματικών των αρχαίων Ελλήνων, γενικά, ήταν τα οκτώ βιβλία για τις κωνικές τομές που έγραψε ο Απολλώνιος ο Περγαίος. Μόνον τα επτά πρώτα διασώθηκαν, που περιέχουν όμως μια πλήρη ανάπτυξη της στοιχειώδους θεωρίας των κωνικών τομών. Ο Απολλώνιος τις θεωρούσε ως καμπύλες του επιπέδου χωρίς να αναφέρεται στον προηγούμενο τρόπο κατασκευής τους. Οι όροι έλλειψη, παραβολή και υπερβολή εισήθχηκαν από τον Απολλώνιο”.

Τα ονόματα που δόθηκαν από τον Απολλώνιο στις Κωνικές Τομές προέκυψαν από τη σύγκριση δύο ευθυγράμμων τμημάτων που κατασκευάζονται με συγκεκριμένο τρόπο για κάθε Κωνική Τομή (η περιγραφή του οποίου υπερβαίνει την παρούσα εγγραφή) με την έλλειψη να αντιστοιχεί στην περίπτωση όπου το πρώτο ευθύγραμμο τμήμα είναι μικρότερο (“ελλείπεται”) του άλλου, την παραβολή στην περίπτωση ισότητας των πιο πάνω δύο ευθυγράμμων τμημάτων (το ένα “παραβάλλεται” ή συγκρίνεται προς το άλλο) και την υπερβολή στην περίπτωση όπου το πρώτο ευθύγραμμο τμήμα είναι μεγαλύτερο (“υπερβάλλει”) από το δεύτερο.

Συνεχίζω, πάντα από την σελίδα 49 του 17ου τόμου του (εν συντομία) Πάπυρου:

“Οι επόμενες γενιές των Ελλήνων μαθηματικών λίγα πρόσθεσαν στο έργο του «Μεγάλου Γεωμέτρη» όπως ονόμαζαν τον Απολλώνιο. Μια αξιοσημείωτη ανακάλυψη, όμως, που αξίζει να αναφερθεί έγινε από  τον Πάππο τον Αλεξανδρέα τον 4ο π.Χ. αιώνα. Ο Πάππος απέδειξε ότι ο λόγος των αποστάσεων ενός τυχόντος σημείου μιας κωνικής τομής από ένα σημείο του επιπέδου (την εστία) και από μία ευθεία (τη διευθετούσα) είναι σταθερός. Ο σταθερός λόγος λέγεται εκκεντρότητα και συμβολίζεται με το γράμμα e. Η εκκεντρότητα είναι μικρότερη από την μονάδα για την έλλειψη, ίση με τη μονάδα για την παραβολή και μεγαλύτερη από τη μονάδα για την υπερβολή”.

Η σύνδεση των ονομάτων που έδωσε ο Απολλώνιος στις Κωνικές Τομές με την τιμή της εκκεντρότητας, συγκρινόμενη ως προς την μονάδα, για κάθε μία από αυτές (υπό το πρίσμα των “ελλείπεται”, “παραβάλλεται” και “υπερβάλλει”) είναι πραγματικά αξιοσημείωτη.

Αξιοσημείωτη είναι και μια ιδιότητα της παραβολής, η οποία αποτελεί τον γεωμετρικό τόπο των σημείων του επιπέδου που απέχουν ίση απόσταση από μία ευθεία και ένα σημείο, κατά την οποία, αντιγράφω και πάλι από τον Πάπυρο (Σελίδα 50):

“. . . αν στη εστία E ενός παραβολικού κατόπτρου υπάρχει μια πηγή ακτινοβολίας τότε η ανακλώμενη ακτινοβολία είναι παράλληλη προς τον άξονα συμμετρίας. Αντίστροφα, όταν μια παράλληλη δέσμη ακτινοβολίας πέσει σε παραβολικό κάτοπτρο, τότε αυτή συγκλίνει στην εστία του κατόπτρου. Έτσι παραβολικά κάτοπτρα χρησιμοποιούνται σε προβολείς, θερμαντικά σώματα κ.λπ”.

Περισσότερα για τις Κωνικές Τομές εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Να είσαστε Όλες και Όλοι Καλά!

Ένα κλικ μακριά Χάρις Αλεξίου – Φίλιππος Πλιάτσικας και “Εσύ Με Ξέρεις Πιο Πολύ”



19/05/2012

Δευτέρα 14 Μαΐου 2012

0815. Αυτό

 

Επειδή από το πρωί ξετυλίγεται στο μυαλό μου.
Κυρίες και κύριοι:

“Bookends Theme”

με τους παλιούς, καλούς Simon and Garfunkel.

Time it was
And what a time it was, it was
A time of innocence
A time of confidences
Long ago it must be
I have a photograph
Preserve your memories
They're all that's left you


14/05/2012

Τρίτη 1 Μαΐου 2012

0814. Βρέθηκε!

Όχι! Δεν σε άλλη διάσταση των λουκουμιών κουτί το είχε περάσει! Εδώ ήταν! Στης Τ47 το υπόγειο, στα τρία από το γραφείο μου μέτρα! Στο επάνω ράφι ενός επίπλου, που πάνω του η των ταξί μου συλλογή είναι τοποθετημένη, κρυβότανε και με περίμενε. Το “ανακάλυψα” σήμερα το μεσημεράκι που, για πολλοστή φορά, ξεκίνησα επί τούτου να ψάχνω. Εκεί ήταν, μου έκλινε το μάτι. Το κιτρινάκι του υποδήλωνε την παρουσία του. Ομολογώ ότι το είχα θάψει κάτω από ένα πλήθος αντικειμένων δυσκολεύοντας έτσι τον εντοπισμό του. Το έχω όμως ήδη ομολογήσει: Από ένα σημείο και πέρα δεν τακτοποιείς, καταχωνιάζεις. Τελικώς, μάλλον έψαχνα για κάτι μεγαλύτερο από τα 897 (23Χ13Χ3) κυβικά εκατοστά του.





Ξεκίνησα έτσι από σήμερα να τοποθετώ στις από ριζόχαρτο ειδικές θήκες, που εδώ και καιρό είχα αγοράσει, ασπρόμαυρα αρνητικά. Αρνητικά που είχα, από την δεκαετία του ’60 ακόμα, σε ρολά. Για την τοποθέτησή τους τα έκοψα, όπου χρειαζόταν, σε ομάδες των έξη αρνητικών. Το αποτέλεσμα ήταν να “κατσαρώσουν” και τα φύλλα, μεγέθους λίγο μεγαλύτερου από  Α4, των αρνητικών! Επιστρατεύτηκαν περιοδικά “μεγάλου μεγέθους” (Status, Μελωδία, ΜΕΤΡΟ και άλλα) με τα οποία καταπλάκωσα τα φύλλα με την προσδοκία ότι μετά από παρέλευση χ χρόνου τα αρνητικά θα έχουν “ισιώσει” και θα μπορέσω έτσι να τα σκανάρω και να επεξεργαστώ / αποκαταστήσω το περιεχόμενο τους.

To “Όταν, και αν, το βρω θα σας ενημερώσω. . .”, λοιπόν, το τήρησα.

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά,
Καλό Μάιο,
Καλό Βόλι,
Καλά Αποτελέσματα. . .

Από το εξαιρετικό τελευταίο (διπλό) άλμπουμ του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα ακούμε τον ίδιο και την Ελεωνόρα Ζουγανέλη στο αγαπημένο (μου) "Μισό Και Μισό"


01/05/2012