0590. Ελληνική Ποίηση

Έμαθα για την ύπαρξη τους από μια ολοσέλιδη καταχώριση στο περιοδικό “culture”, που δόθηκε μαζί με το φύλλο της εφημερίδας “Ο Κόσμος του Επενδυτή” το Σάββατο 14/2/2009. Εκεί, στη σελίδα 9 του περιοδικού, και με τίτλο “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ • ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ 10 ΝΕΑ CD”, δινόταν η πληροφορία ότι η LYRA με το σήμα “Διόνυσος” κυκλοφόρησε 10 CD στα οποία ισάριθμοι σύγχρονοι Έλληνες ποιητές (με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει) διαβάζουν ποιήματά τους.

Πρόκειται για τους: Κική Δημουλά, Τζένη Μαστοράκη, Γιάννη Κοντό, Μάνο Ελευθερίου, Μάρκο Μέσκο, Μιχάλη Γκανά, Τίτο Πατρίκιο, Χριστόφορο Λιοντάκη, Αντώνη Φωστιέρη και Θανάση Νιάρχο. Στην καταχώριση αναφέρεται επίσης ότι η LYRA: Ταυτόχρονα, προγραμματίζει εντός του 2009 να κυκλοφορήσει σε CD έργα είκοσι ακόμα σύγχρονων Ελλήνων ποιητών.

Τα αστροπελέκια της LYRA, μάλιστα, ανέφεραν, με μικρά γραμματάκια ομολογώ, και τη διεύθυνση του ιστότοπου τους (το αξεπέραστο: www.lyra.gr). Μπήκα! Δίνω, στο οικείο παραθυράκι αναζήτησης, “Ελληνική Ποίηση”. Αποτέλεσμα; Κολοκύθια με τη ρίγανη! Δίνω “Τίτος Πατρίκιος”, ουδέν! Δίνω “Κική Δημουλά”, ουδέν ομοίως. Οι άνθρωποι είναι αποδεδειγμένα επαγγελματίες, δεν το συζητώ!

 

Συνοδευτικό του σήματος, όπως οι ίδιοι το αποκαλούν, “Διόνυσος” είναι το “ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΔΕΥΤΕΡΗ”. Επειδή από την προηγούμενη, και αναγκαστικά πρώτη, περίοδο ομολογώ ότι έχω πολλά CD μου κινήθηκε η περιέργεια. Μου αρέσει να ανακαλύπτω τη φωνή του ποιητή, να ακούω το πώς αρθρώνει και τονίζει τις λέξεις. Πως ζει τα κείμενά του. Είναι μια εμπειρία που μπορεί, σε κάποιες περιπτώσεις, να φτάσει στη μυσταγωγία. Αναζήτησα τα CD. Δισκοπωλείο “Metropolis”, χαμηλά στην Πανεπιστημίου. Ημιόροφος, τμήμα με τα “Ελληνικά”. Εκεί. Καλαίσθητη συσκευασία. Ένθετο ένα λιτό τετρασέλιδο με τα βασικά. Φωτογραφία, δυο λόγια του ποιητή, βιογραφικό, εργογραφία και κατάλογος των ποιημάτων που περιέχονται στο CD.

Μιχάλης Γκανάς και Τίτος Πατρίκιος. Κόστος: 2x19,4 ευρώ. Πρώτη ακρόαση. Ανάγνωση 66 ποιημάτων στο πρώτο CD, 67 στο δεύτερο. Δεν είναι για χόρταση. Απαιτείται, ως συνήθως, η σύμπτωση κατάλληλης ατμόσφαιρας και κατάλληλης διάθεσης. Αλλά, μπορείς να ανακαλύψεις πράγματα, να νιώσεις. Χρειάζεται επιμονή και υπομονή. Η εποχή, της βιασύνης και του video clip, δεν ευνοεί ούτε την ποίηση ούτε τους ποιητές. Πρέπει, κατά κάποιο τρόπο, να απομονωθείς για να ακούσεις. Και πρέπει να αφεθείς, να χαλαρώσεις. Δεν είναι εύκολες τέτοιες ακροάσεις αλλά αξίζουν, θαρρώ, τον κόπο.

Όσοι έχουν την εμπειρία τέτοιων ακροάσεων δεν έχουν ανάγκη καμιάς παραίνεσης ή προτροπής. Σε όσους όμως δεν την έχουν θα πρότεινα να επιλέξουν έναν ποιητή, ή μία ποιήτρια, και να τον / την ακούσουν να απαγγέλει. Ποιος γνωρίζει; Στη χειρότερη περίπτωση θα έχουν χάσει μερικά ευρώ. Στην καλύτερη θα έχουν ανακαλύψει έναν καινούργιο κόσμο!

Ακούγεται ο Τίτος Πατρίκιος στο “Ένα Γράμμα” από τη συλλογή του “Θάλασσα Επαγγελίας” (1959-1963 – Θεμέλιο 1977).

18/02/2009

0589. H/Y

Η/Υ, εκνευριστικά μηχανήματα. ”Του διαβόλου”, όπως τα αποκαλώ. Δυσλειτουργούν και σου χαλάνε τη διάθεση. Και, ατυχώς, αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει σπανίως. Κάθε άλλο. Αρκεί να τα ζορίσεις λίγο, να τα φορτώσεις, και αρχίζουν τα παρατράγουδα. Κολλήματα, αναίτιες επανεκκινήσεις, απρόβλεπτη, εν γένει, συμπεριφορά. Είναι και το διαδίκτυο, όπου και αν υπάρχει σύνδεση, με τους διάφορους κίνδυνους έρχεται το πράγμα και δένει. Επτά και 11 λεπτά η ώρα απογευματάκι Δευτέρας, βρίσκομαι στο υπόγειο της Τ47. Γράφω κι ας υπάρχει πρόβλημα στον εδώ Η/Υ. Τι έχει πάθει ο α φιλότιμος; Απορώ. Περίμενε την μετακίνησή του από την Α29 για να δείξει τον κακό του χαρακτήρα; Κατέβηκε από το δεύτερο όροφο στο υπόγειο και μοιάζει να τον πείραξε πολύ. O windows explorer αρνείται πεισματικά να συνεργαστεί. Με το που πάω να ανοίξω έναν φάκελο τσούπ!, πετιέται ένα παράθυρο με την κομψότατη επικεφαλίδα: ”Η εφαρμογή Explorer.EXE αντιμετώπισε πρόβλημα και πρέπει να τερματιστεί η λειτουργία της. Ζητούμε συγνώμη για την αναστάτωση”. Χαρήκαμε! [και το «συγνώμη» γράφεται με γ δύο, ήτοι: συγγνώμη, για να είμαστε εξηγημένοι!]. Δίνονται, βεβαίως, και δυο επιλογές η πρώτη «Αποστολή αναφοράς σφάλματος» και η δεύτερη «Να μην αποσταλεί». Όποια και να επιλέξω, την έχω πατήσει. Το μηχάνημα ή θα κολλήσει ή θα επανεκκινήσει. Το τέχνασμα που έχω βρει, για να μπορώ στοιχειωδώς να εργαστώ, είναι να σύρω το παράθυρο αυτό εκτός ορατού πλαισίου και να συνεχίζω όπως και όσο μπορώ. Συνήθως πιάνει. Αλλά εκνευρίζομαι. Εκνευρίζομαι πολύ! Δοκίμασα διάφορα γιατρικά. Τίποτα δεν έπιασε. Θα πρέπει να λύσω το πρόβλημα αυτό (και μαζί με αυτό κάποια άλλα μικρότερα) το συντομότερο δυνατό. Η πιο δραστική λύση είναι, βεβαίως, αυτή που κρύβεται πίσω από την εντολή Format C: και, μα το Δία!, θα το κάνω! Το ευτύχημα είναι ότι όλα τα δεδομένα βρίσκονται στον D: ή σε εξωτερικούς (USB) σκληρούς. Το ατύχημα ότι, εδώ στο υπόγειο, δεν έχω σύνδεση με το διαδίκτυο (και για τη συγκεκριμένη δουλειά χρειάζεται). Συνεπώς, φόρτωμα και μεταφορά στην Α29 για τα περαιτέρω. . . Ας είναι. Θα το κάνω! Στις επόμενες μέρες.

Χάρις Αλεξίου και Γιάννης Πάριος ακούγονται στο τραγούδι «Θα Πάθεις Έρωτα» των Θάνου Μικρούτσικου – Λίνας Νικολακοπούλου.

16/02/2009

0588. Α, Β Και Γ

Α. Με εκνευρίζουν τα αυτοκίνητα. Έχουν γίνει πιο πολλά από τους ανθρώπους. Πας να φωτογραφίσεις ένα κτίριο, μια τοποθεσία ένα κάτι, τέλος πάντων, και οι γυαλιστερές ράχες τους κυριαρχούν. Το έχω αποφασίσει. Η καλύτερη μέρα για φωτογράφιση είναι η Κυριακή. Η καλύτερη ώρα για φωτογράφιση είναι το πρωί, ας πούμε πριν τις εννιά. Τα πρωινά της Κυριακής όλα μοιάζουν ήρεμα, να υπομονετικά περιμένουν να φωτογραφηθούν. Και δεν είναι μόνο τα κτίρια. Είναι και τα ανδρείκελα και, κυρίως, τα γυνείκελα. Απαιτείται, βεβαίως, η μικρή θυσία του να σηκωθείς Κυριακάτικα και να τρέχεις αλλά· πώς αλλιώς;

Β. «Πρωτοπορία» σήμερα. Κατέβηκα στο υπόγειο. Εντόπισα το ράφι με τα βιβλία του Ζοζέ Σαραμάγκου. Ανάμεσα τους τρία, κατά το πλήθος, αυτά που δεν στην κατοχή μου είχα. Τα εξής: «Ιστορία της Πολιορκίας της Λισαβόνας», «Το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιον» και «Μικρές Αναμνήσεις». Ανάγκη να το γράψω; Τώρα, τα έχω! Υπολογίστε και το, υπό ανωνύμου, «Άσεμνο Ημερολόγιο μιας Νεαράς Δεσποινίδος», αφαιρέστε, από το πορτοφόλι μου, 41,44 ευρώ και έχετε την εικόνα.

Γ. Τελευταία έχω αποκτήσει σχέσεις αγάπης με τον Elias Rahbani. Καλό το διαδίκτυο και οι δυνατότητες που σου δίνει αλλά τα «αυθεντικά» CD έχουν άλλη χάρη. Σήμερα έκανα την πρώτη απόπειρα να αποκτήσω το πρώτο, ή τα πρώτα μου, άλμπουμ του Rahbani και η απόπειρα στέφθηκε από πλήρη αποτυχία. Σε δυο – τρία δισκοπωλεία που μπήκα και ρώτησα, στη στοά που βρίσκεται η «Λέσχη του Δίσκου», με κοιτούσαν σαν εξωγήινο. Κανένα πρόβλημα. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Θα συνεχίσω να ρωτώ και να έχω τον Elias στο μυαλό μου. Το μόνο σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα βρω αυτό που ζητάω. . .

Elias Rahbani – Hopless Love. Ονειρευτείτε!

13/02/2009

0587. Format

Iδού μια ξενόφερτη λέξη που έχει μπει στη ζωή μας κι ας μην της δίνουμε τη σημασία που της πρέπει. Σε πρώτη προσέγγιση σημαίνει «Σχήμα, διάταξη» και σαν ρήμα, «τυποποιώ». Είναι ακριβώς αυτά τα σχήματα, οι διατάξεις και η τυποποίηση που μας βασανίζουν. Αν μιλήσουμε για το χώρο της τεχνολογίας και τους Η/Υ θυμηθείτε: ξεκινήσαμε από δισκέτες 5 ¼ της ίντσας (για όσους τις πρόλαβαν) περάσαμε σε αυτές των 3,5 και καταλήξαμε στα USB sticks. Για τη μουσική: ξεκινήσαμε από τους μαντεμένιους δίσκους 78 στροφών ανά λεπτό (αυτούς ούτε εγώ δεν τους πρόλαβα!) περάσαμε σε αυτούς των 33 και 1/3 φτάσαμε στα CD και τα DVD και τώρα μπήκαν στο παιχνίδι και τα blue ray. Και μπορούμε, βεβαίως και ασφαλώς, να μιλήσουμε για φορμάτ αποθηκευτικών μέσων εικόνας και ότι άλλο φανταστείτε. Όλα αλλάζουν, όλα μεταβάλλονται. Η περίφημη συμβατότητα προς τα πίσω γίνεται σε, τελευταία ανάλυση, ένας μύθος. Κι αν θελήσουμε να επεκτείνουμε τη συζήτησή μας στην τυποποίηση που χρησιμοποιείται για την αποθήκευση των, πάσης φύσεως, πληροφοριών στους Η/Υ εκεί πια θα αντιμετωπίσουμε το χάος. Φορμάτ που χρησιμοποιούνται σήμερα, για την επεξεργασία και αποθήκευση δεδομένων, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα χρησιμοποιούνται, και θα αναγνωρίζονται, και αύριο. Αντιθέτως, είναι σίγουρο ότι πληροφορίες αποθηκευμένες με τυποποίηση του παρελθόντος δεν, πλέον, ανακτώνται με αντίστοιχη τυποποίηση του σήμερα. Και στην κατηγορία αυτή εμπίπτουν, μεταξύ άλλων, κείμενα, λογιστικά φύλλα και εικόνες. Πόσοι δεν μείναμε, ας μου επιτραπεί η έκφραση, «με τη δισκέτα στο χέρι» όταν προσπαθήσαμε να διαβάσουμε κείμενα σωσμένα πριν από δέκα και δεκαπέντε χρόνια; Οι βιομηχανίες και τα διάφορα εργαστήρια, πανεπιστήμια, εφευρέτες και ότι άλλο κάνουν τη δουλειά τους. Εμείς; Εδώ είναι το πρόβλημα. Πόσες φορές θα πρέπει να «μετασχηματίσουμε» τα πάσης φύσεως δεδομένα μας για να έχουμε, μια μικρή έστω, ελπίδα να τα κρατήσουμε; Δύσκολες και πολύπλοκες αριθμητικές. Έχω πολλά και διάφορα δεδομένα σε δισκέτες, κασέτες διάφορες, Iomega Zips και δίσκους σκληρούς σε μηχανήματα πολλά και διάφορα. Όλα αυτά τα δεδομένα τα θέλω. Προσπαθώ. Μετασχηματίζω, αντιγράφω, αναβαθμίζω κρατάω αντίγραφα. Κάνω ότι μπορώ. Καλά τα ηλεκτρονικά και τα σύγχρονα μέσα αλλά· φιλική συμβουλή: όπου και όσο μπορείτε εκτυπώστε τις φωτογραφίες σας και τυπώστε τα κείμενά σας και ότι άλλο τυπώνεται (π.χ. λογιστικά φύλλα, καταστάσεις κ.α.). Και, βεβαίως, συνεχίστε να μετασχηματίζετε. Μπορεί, έτσι και με τα πολλά, να τα σώσουμε τα δεδομένα [μας].

The Beatles – Get Back. Αγαπημένο!

11/02/2009

0586. Ένα Τραγούδι Μόνο

Ποιος είναι αυτός που αγοράζει δίσκους και δεν έχει αγοράσει, κάποια φορά, ένα άλμπουμ μόνο και μόνο για ένα τραγούδι; Σίγουρα δεν είναι η περίπτωσή μου. Μου έχει τύχει, μάλιστα, αρκετές φορές. Κυρίως σε παλιότερους καιρούς, τότε που δεν υπήρχαν τα, εν αφθονία, αγαθά του διαδικτύου. Άκουγα ένα τραγούδι, στο ραδιόφωνο, που μου άρεσε, το έβρισκα σε ένα δίσκο, αγόραζα το δίσκο. Έτσι απλά. Το ωραίο είναι ότι πολύ σπάνια μου άρεσε ο δίσκος στο σύνολό του. Συνήθως μόνο το συγκεκριμένο τραγούδι μου άρεσε. Όμως ποτέ δεν μετάνιωσα γι’ αυτές τις αγορές μου. Μου αρκούσε που είχα πλέον στην κατοχή μου το τραγούδι [μου]. Υπήρχαν, και υπάρχουν βεβαίως, και οι περιπτώσεις που αγοράζω δίσκους με κλειστά μάτια. Άμα τη εμφανίσει. Υπάρχουν τρεις – τέσσερις καλλιτέχνες που με έχουν πείσει. Υπάρχει ο Νίκος Ξυδάκης, οι Χαΐνηδες, ο Σαββόπουλος και, περιστασιακά, κάποιοι άλλοι. Μια άλλη περίπτωση είναι τα άλμπουμ με «επιτυχίες» που καλύπτουν συγκεκριμένες εποχές ή είδη. Ομολογώ ότι αγόρασα, μετά μανίας θα έλεγα, τέτοια άλμπουμ σχετικά με τη μουσική της δεκαετίας του 60, και δευτερευόντως αυτές των επόμενων δεκαετιών. Τόσο που πια υπάρχει κορεσμός και δύσκολα βρίσκω τέτοια άλμπουμ που να μην έχω τα περισσότερα τραγούδια τους. Εδώ ο κίνδυνος είναι διαφορετικός και συγκεκριμένος. Είναι ο κίνδυνος του να μην υπάρχουν οι πρώτες εκτελέσεις αλλά άλλες, μεταγενέστερες, με τους ίδιους καλλιτέχνες ή κάποια από τα μέλη, αν πρόκειται για συγκροτήματα. Συνήθως η πληροφορία αυτή αναγράφεται στο οπισθόφυλλο αν και, συνήθως δεύτερο, με εξαιρετικά μικρά γραμματάκια. Την έχω πατήσει έτσι κάμποσες φορές και ομολογώ ότι δε μου άρεσε καθόλου. Εκείνο που δίνει το σύνθημα του συναγερμού για τέτοια άλμπουμ είναι συνήθως, τρίτο, η ιδιαίτερα χαμηλή τιμή τους. Ότι πληρώνεις παίρνεις. Όμως, αρκετά φλυάρησα και το ρολόι δείχνει 10:53. Από το άλμπουμ ‘Ten Summoner’s Tales’ του Sting ακούγεται το τραγούδι ‘Shape Of My Heart’. Και, το μαντέψατε; Είναι το τραγούδι για το οποίο αγόρασα το άλμπουμ. Όσα για τα υπόλοιπα τραγούδια, που δεν τα είχα ακούσει, τίποτα! Τα άκουσα και δεν μου έμεινε τίποτα. Κανένα πρόβλημα. ‘Το Σχήμα της Καρδιάς Μου’, αξίζει! 

09/02/2009

0585. Περιοδικά

Πόσα περιοδικά έχω φυλαγμένα στην Τ47; Εκατό; Διακόσια; Πεντακόσια; Το πλήθος τους αρχίζει και μοιάζει υπερβολικό αλλά φοβάμαι ότι δεν είναι. Περιοδικά αγοράζω εδώ και κάτι δεκαετίες. Έχω πετάξει πολλά, έχω κρατήσει άλλα τόσα και περισσότερα. Αυτά τα οποία είναι αταξινόμητα και χύμα είναι κυρίως τα περιοδικά ποικίλης ύλης (Κλικ, Νίτρο, Status κ.λ.π.) τα μουσικά (Ποπ & Ροκ, Δίφωνο, Μετρό, Μελωδία κ.λ.π.) τα τεχνικά (ήχος, Audio, hi-Tech κ.λ.π.) και τα σχετικά με H/Y (Ram, Computer για Όλους, Personal Computer World κ.λ.π.) και διάφορα άλλα. Θα είχε ενδιαφέρον να παραθέσω τους τίτλους όλων των περιοδικών που βρίσκονται στοιβαγμένα σε ντουλάπια και συρτάρια της Τ47. Αρκετά από αυτά έχουν πάψει να κυκλοφορούν εδώ και χρόνια και παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα πρώτα τεύχη περιοδικών που ακόμα κυκλοφορούν, όπως RAM, Δίφωνο και άλλα, μιας και δείχνουν το από πού και πως ξεκίνησαν. Μου αρέσει να παίρνω τεύχη των περιοδικών που έχω στην κατοχή μου και να τα ξεφυλλίζω. Όσο πιο παλιά τόσο πιο καλά! Βλέπεις πρόσωπα, που ακόμα πρωταγωνιστούν, σε νεώτερες ηλικίες, μουσικοκριτικές δίσκων παλιών, παρουσιάσεις και κριτικές μηχανημάτων που κανένας δε θυμάται πια. Με την πρώτη ευκαιρία θα ήταν καλό να τα συγκεντρώσω να τα ταξινομήσω και, βεβαίως, να απαλλαγώ από κάποια από αυτά. Μέχρι τότε όμως σκοπεύω να τα απολαμβάνω έτσι όπως είναι, χύμα!

Από το διπλό δίσκο «The River», του Bruce Springsteen, ακούγεται το τραγούδι «Hungry Heart».

06/02/2009

0584. Καινούργιο Κοσκινάκι Μου. . .

Καινούργιο κινητό στην κατοχή μου, από χθες. Θα έλεγα για «οικογενειακούς λόγους». Βρέθηκα, λόγω των λόγων αυτών, στα ξαφνικά να ψάχνω για κινητό. Το Sony Ericsson Κ770i, σε αρίστη κατάσταση, βεβαίως, αλλά έπρεπε να «παραδοθεί» το συντομότερο δυνατό. Ξεκίνησα με το Sony Ericsson C902, συνέχισα με το Nokia N82, κατέληξα στο Sony Ericsson C905. Κανένα από αυτά δεν ήταν ετοιμοπαράδοτο. Τελικά, και με τα πολλά, βρήκα εχθές το C905 και μάλιστα στη γειτονιά μου. Εκείνο που κυρίως με ενδιέφερε στο καινούργιο κινητό ήταν η φωτογραφική μηχανή του. Μιας και το K770i είχε φωτογραφική μηχανή 3,2 megapixel έψαχνα κινητό με μηχανή από 5 megapixel και πάνω. Κατέληξα στο τερατάκι των 8,1 megapixel και ελπίζω να αποδειχθεί αντάξιο των προσδοκιών μου. Με το K770i και όσο καιρό το είχα στην κατοχή μου (από 24/12/2007 έως 3/2/2009) τράβηξα συνολικά 2.239 φωτογραφίες και «κράτησα» περίπου 1.700. Καθόλου άσχημα, θα έλεγα. Καινούργιο κοσκινάκι, λοιπόν, με πολλές και ενδιαφέρουσες δυνατότητες και . . . πάλι διάβασμα! Η εικόνα που βλέπετε είναι του φυτού που έχω στο γραφείο μου και είναι τραβηγμένη με το C905.

Αφιτά!

Poll και «Μια Κοπέλα Στην Πηγή» το που ακούγεται.

  

04/02/2009

0583. Ενορχηστρωτές

Η αδυναμία μου στον Paul Mauriat και τις ενορχηστρώσεις του είναι γνωστή. Οι δυνατότητες που παρέχει το διαδίκτυο επίσης. Με λίγα λόγια: Όποιος ψάχνει βρίσκει. ‘Εψαξα, λοιπόν, και βρήκα. Περισσότερα, απίστευτο και όμως αληθινό, από 80 άλμπουμ του Paul Mariat. Τα τραγούδια, βεβαίως, είναι σε μορφή mp3 και η ποιότητά τους, σε κάποιες περιπτώσεις τουλάχιστον, αμφισβητούμενη.

Δεν ήταν μόνο ο μυστακοφόρος Γάλλος, όμως. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο ανακάλυψα και άλλους ενορχηστρωτές πέραν των γνωστών και γνωστών [μου]. Δεν είναι μόνο οι Paul Mauriat, Frank Pourcel, Ray Conniff και James Last. Υπάρχει πλήθος μέγα άξιων ενορχηστρωτών / σολιστών / ορχηστρών με πανέμορφα άλμπουμ. Νεώτεροι και παλαιότεροι. Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς.

Θα παραθέσω κάποια ονόματα και θα το αφήσω στην καλή σας διάθεση να βρείτε βιογραφικά και τραγούδια τους. Έτσι κι αλλιώς είναι απλούστατο. Google και Άγιος ο Θεός! Αρχίζω: Frank Chacksfield, Anthony Ventura, Ron Goodwin, Ottmar Liebert, Andre Rieu, Rene Aubry, Bert Kaempfert, Nelson Riddle, Hugo Montenegro, Henry Mancini, Michel Legrand, Acker Bilk, Andreas Vollenweider, Burt Bacharach, Caravelli, Elias Rahbani, Ennio Moricone, Farid Farjad, Francis Goya, Geof Love, Fausto Papetti, Kenny Ball, Klaus Wunderlich, Roberto Delgado, Xavier Cugat, Mantovani, Ronnie Aldrich και άλλοι πολλοί!

Δεν είναι μόνο οι ενορχηστρωτές είναι και τα συγκροτήματα που παίζουν «σκέτη» μουσική, αν μου επιτρέπεται η έκφραση. Δεν είναι, ή μάλλον εγώ δε γνωρίζω, πολλά αλλά υπάρχουν και κάποια που είναι πραγματικά εξαιρετικά. Μου αρέσει πολύ η μουσική που έπαιζαν, τέτοια συγκροτήματα, τις δεκαετίες του 50 και 60. Το αγαπημένο μου είναι το συγκρότημα των Booker T. & The M.G.’s με αριστουργηματικές εκτελέσεις.

Πολλοί εντάσσουν το είδος αυτό της μουσικής στην κατηγορία ‘Easy Listening’ (που ακούγεται ‘εύκολα’). Έτσι είναι αν κάποιος έτσι το θέλει. Προσωπικά βρίσκω μεγάλη ευχαρίστηση στο να ακούω ‘Easy Listening’ κομμάτια (ακόμα και ο Frank Sinatra εκεί τοποθετείται). Με χαλαρώνουν, με ξεκουράζουν, με ευχαριστούν! Περισσότερα από 25 τραγούδια, μάλιστα, από τα 154 που ακούστηκαν σε αυτό το e-ημερολόγιο το 2008 ανήκαν σε αυτή ακριβώς την κατηγορία. Επέλεξα 22 από αυτά και έφτιαξα ένα CD κατάλληλο για φίλες και φίλους. Το δύσκολο είναι ότι οι γονείς των ακουσμάτων είναι γένους mp3 και αυτό ίσως να αποτελεί ένα μικρό μειονέκτημα για όσους τα ακούσουν σε στερεοφωνικά μηχανήματα αξιώσεων. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια καλή ευκαιρία να αναζητήσουν τα αυθεντικά CD. Έτσι! Για να ωφεληθούν [και] καλλιτέχνες και κληρονόμοι!

Καλό Φεβρουάριο Συνάνθρωποι!

Από το άλμπουμ ‘Mosaic Of The Orient’ του Elias Rahbani ακούγεται το ‘Sweet Eyes’. Αφεθείτε! 

02/02/2009

0582. Ισχύει

Εύκολα, δύσκολα πάντα πρέπει κάτι να γράφουμε για να διατηρείται η συνέχεια και να ολοκληρώνεται η εικόνα (μου). Οκτώ Ιουλίου, λοιπόν, και όλα παραμένουν στάσιμα και όπως τα γνωρίζεις αν όχι και λίγο χειρότερα.

Όμως, από εσωτερική, ίσως, ανάγκη και μόνο τα έχω καταφέρει και έχω ισορροπήσει και τα έχω, για πολλοστή φορά, βρει με τον εαυτό μου. Περνάω μαζί του καλά και αυτό είναι όλο. Προσπαθώ να μην μιζεριάζομαι, να είμαι δυνατός και να χαμογελάω (. . .κάνει τους άλλους να ανησυχούν). Προσπαθώ και μοιάζει να τα καταφέρνω. . .

Αυτά, μεταξύ άλλων, έγραψα την 8/7/2002 και ακόμα μοιάζει να ισχύουν. Είναι ότι τα γεγονότα στη ζωή μας επαναλαμβάνονται, έστω και μεταμφιεσμένα κάποιες φορές. Είναι η αίσθηση του ‘αυτό το έχω ξαναζήσει’ που αναδύεται σε στιγμές ιδιαίτερες ή όχι και τόσο ιδιαίτερες.

Ακόμα ένας ‘e-ημερολογιακός’ μήνας τελειώνει με αυτή την εγγραφή. Ο τεσσαρακοστός έβδομος. Δεν είναι και λίγοι, αν το σκεφτεί κανείς ψύχραιμα. Εύκολα ή δύσκολα, εμπνευσμένα ή όχι, συνεχίζω. Αφτό είναι όλο!

Αγαπημένος Stevie Wonder και ‘Higher Ground’ με καταπληκτικά κρουστά.

30/01/2009

0581. Ο Ρούλης Στην Πρασινάδα

Είναι κάποια μικρά πράγματα ζυμωμένα με την καθημερινότητά μας∙ κομμάτια της αυτοτελή και αναπόσπαστα. Ευτελούς αξίας, πολλές φορές, αόρατα, κάποιες άλλες, αλλά∙ πάντοτε υπαρκτά, αείποτε παρόντα.

Ανάμεσα στα δικά μου τοιαύτα και ο Ρούλης, όπως ‘εγγράφως’ τον έχω βαφτίσει. Πρόκειται για έναν πλαστικό αρκούδο ύψους λίγων εκατοστών ο οποίος, όπως και πολλοί όμοιοι του, βρισκόταν κλεισμένος, ως δωράκι στα ‘παιδιά’!, σε ένα κουτί δημητριακών. Με το που τον είδα τον συμπάθησα τον μπαγάσα!

Τον πήρα κοντά μου στο γραφείο να με βοηθάει. Έτσι που έχει τα χεράκια του κρεμιέται μια χαρά πάνω στη θήκη του κύβου των μικρών χαρτιών που έχω πάνω στο γραφείο μου. Τον βλέπω, λοιπόν και συνήθως, Δευτέρα με Παρασκευή, αναρτημένο να με, από απόσταση 60 – 70 εκατοστών, με κοιτά. Του λέω ‘Καλημέρα Ρούλη!’ και του κλείνω το μάτι. Αυτός, τάχα μου, αδιαφορεί και δεν τίποτα λέει. Χαλάλι του! Φίλος είναι, δικαίωμα του. Φωτογραφίες του Ρούλη έχουν δημοσιευτεί αρκετές φορές στο ημερολόγιο αυτό. Π.χ, εδώ και εδώ.

Στο γραφείο μου υπάρχει και μια γλάστρα με ένα φυτό. Τοποθετημένη πάνω σε ένα μικρό φωριαμό είναι δίπλα στο παράθυρο και το φως, τουλάχιστον τις μέρες με ηλιοφάνεια. Ακόμα μία μικρή μου αγάπη που τελευταία μου αρρώστησε λιγάκι. Άρχισα ευθύς τα γλυκόλογα και τα φιλιά. Φαίνεται του κόστισε πολύ η απουσία μου τις πρώτες του Γενάρη μέρες. Ευτυχώς, με αυτά και τα άλλα μοιάζει να έχει ξεφύγει από τον κίνδυνο. Και χαίρομαι.

Σήμερα, με την πίεση της δουλειάς, είδα τον Ρούλη κομμάτι σκεφτικό και συνοφρυωμένο. Είδα και το φυτό μου πράσινο και ομορφούλη και σκέφτηκα:

Βρε δε βγάζω το Ρούλη στο πράσινο να αναπνεύσει καθαρό αέρα;

Το σκέφτηκα και το έκανα! Τον πήρα από τα ενωμένα του χεράκια και τον τοποθέτησα του φυτού επί. Τον άφησα να πάρει βαθιές αναπνοές και να χαρεί. Μάλιστα, με τη βοήθεια της κάμερας του κινητού, απαθανάτισα τη στιγμή. Ένα από τα στιγμιότυπα αυτά καταθέτω στην σημερινή εγγραφή.

Αφιτά!

Κλασσικό και αγαπημένο: Νίκος Πορτοκάλογλου – Ανδριάνα Μπάμπαλη και ‘Θαλασσα Μου Σκοτεινή’. 

28/01/2009