Για "Τα Άλλα Κείμενα" είχα την ευκαιρία να μιλήσω (και)
στην εγγραφή της Παρασκευής, 15 Δεκεμβρίου 2017:
Να σημειώσω δύο πράγματα. Το
πρώτο: «Τα Άλλα Κείμενα» συγκροτούνται από τριάντα τέσσερα κείμενα (μου) από τα
οποία τα είκοσι τέσσερα τα έχω ήδη ανεβάσει στο παρόν ημερολόγιο. Αν κάποιος
ενδιαφέρεται, που σιγά να μην, μπορεί να τα διατρέξει, κατά φθίνουσα
χρονολογική σειρά δημοσίευσης, ενεργοποιώντας την ετικέτα
«ΤΑ ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ», που βρίσκεται στη δεξιά στήλη (κάτω από τον τίτλο «Ετικέτες»). Το δεύτερο: την τελευταία
εγγραφή, με ετικετοδότηση «ΤΑ ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ», την ανέβασα το Σάββατο, 5
Δεκεμβρίου 2020 και είχε τίτλο:
Ιδού, λοιπόν, το εικοστό πέμπτο κείμενο
του παρόντος με ετικέτα «ΤΑ ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ»:
32.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ (Στην Ε.)
10
Νοέμβρη 1983 <> Ξενώνας ΑΗΣ Καρδιάς
Ε.
Το
ήθελα εδώ και καιρό να σου γράψω ένα γράμμα. Υπάρχει ένα γράμμα που χάθηκε και
υπάρχουν προσπάθειες που έμειναν τέτοιες. Υπάρχεις εσύ, εγώ και η σχέση μας.
Μία σχέση που ψηλώνει κι ομορφαίνει όπως τα νέα δέντρα. Μία σχέση που ζητά και
θα ζητήσει να δώσει λουλούδια και καρπούς. Θα πρέπει να ξέρουμε να τα δεχτούμε.
Να μάθουμε.
Είναι που την κάθε φορά που φεύγω από
κοντά σου μια όλο και μεγαλύτερη δύναμη πίσω με τραβά. Είναι που την κάθε φορά
σκέφτομαι πόσο λίγα, από τα που θα μπορούσαμε, πράξαμε. Είμαστε εσύ, εγώ, η
σχέση μας και ο καιρός. Οι γύρω άνθρωποι και τα γύρω πράγματα. Είναι οι σκέψεις
που γεννιούνται και πεθαίνουν. Είναι οι επιθυμίες που αστόχαστα ξοδεύονται.
Είναι το όνειρο που σφύζει και ζητά να εξαργυρωθεί σε μια πραγματικότητα που
αναμένεται. Είναι τα μαλλιά, το πρόσωπο και το κορμί σου. Είναι όλα αυτά που
κρύβονται στις μέρες που έρχονται. Είναι η μικρή πολύτιμη πιθανότητα μας να
αποδράσουμε. Να τους ξεφύγουμε. Να μη γίνουμε σαν κι αυτούς. Να το καταφέρουμε
τάχα;
Νυχτερινοί επαρχιακοί δρόμοι που
ανιχνεύονται από τους φανούς των αυτοκινήτων. Το κάθε λεπτό που βάζει ανάμεσά
μας μερικά επιπλέον μέτρα. Τα φώτα ενός αυτοκινήτου που μυστηριακά από μπροστά
μας εξαφανίζονται. Πενήντα ή εκατό μέτρα πιο κει το μικρό αγροτικό καρφωμένο
ανάποδα στην άκρη του δρόμου με τις πίσω ρόδες ψηλά στον αέρα. Ανοίξαμε την
πόρτα. Ο οδηγός και μοναδικός επιβάτης σώος, λίγο ματωμένος στα χέρια και το
πρόσωπο και μεθυσμένος. Το εκ των υστέρων φτερούγισμα του θάνατου που νιώσαμε.
Αν είχε κόψει το τιμόνι αριστερά;
Το ίδιο βράδυ στο κρεβάτι η σκέψη:
- Τι
γυρεύω εδώ; Γιατί δεν τρέχω κοντά της;
Συνδαυλισμένη
από μια επιθυμία έντονη και σχεδόν στιγμιαία που εξαργυρώνεται σε μία πίκρα που
διαρκεί.
Στοχάστηκα τώρα δα τον πόθο των χεριών
μου να σ’ αγγίξουν. Το θησαυροφυλάκιό μας της μνήμης που άρχισε και γεμίζει.
Ένα ρούχο που φόρεσες, του προσώπου σου μια έκφραση, μια αρχινισμένη σου κίνηση
κι ένας λόγος. Ψηφίδες που καταργούν τις αποστάσεις.
Όλη τη μέρα στο εργοστάσιο με ανθρώπους
που δε διάλεξα. Δουλεύοντας έτσι όπως δουλεύω και η σκέψη μου. Η σκέψη μου ένα
ρευστό Καρδιά-Αθήνα που σε παρακολουθεί και μας ενώνει. Πρόσεξε. Αυτό και τούτο
και τ’ άλλο. Παντού και πάντα. Σ’ αγαπώ. Σ’ αγαπώ. Σ’ αγαπώ.
Ε., και τούτο μόνο του, με δίχως μωρό
μου ή αγάπη μου ή ότι άλλο, είναι πολύ καλά ορισμένο και είναι μια κατάκτηση.
Μονάχα ένα φιλί παντού
Να είσαστε Καλά!
Ένα κλικ μακριά οι Χάρις Αλεξίου,
Δήμητρα Γαλάνη και Δημήτρης Κοντογιάννης στη σύνθεση των Μάνου Λοΐζου, Μανώλη
Ρασούλη «Γύφτισσα Τον Εβύζαξε» [1979] που περιέχεται σε ένα από τα καλύτερα,
κατά τη γνώμη μου, άλμπουμ της Ελληνικής Δισκογραφίας το «Τα Τραγούδια Της
Χαρούλας»:
25/01/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου