0923. Χίλιοι Μαυροφορεμένοι Καβαλλάρηδες

18/03/2014

0922. Οφθαλμιατρείο

Κοιτάζοντας σήμερα το οφθαλμιατρείο, συγκεκριμένα ένα παράθυρο τού πρώτου ορόφου, συλλογίστηκα:

Ποια ήταν τα πιο όμορφα μάτια που κοίταξαν ποτέ, από εκεί, τον δρόμο; Πότε;

Μόνο ο Θεός μπορεί (και σε αυτό) να απαντήσει, αν βεβαίως υπάρχει. . .

Αυτό.

Ένα κλικ μακριά ο Μανώλης Αγγελόπουλος τραγουδά “Τα Μαύρα Μάτια Σου”, σε στίχους Μάρως Μπιζάνη και μουσική δική του.

    10/03/2014

0921. Ισοκράτης Και Δημόκριτος

Στην εγγραφή “0543. Ισοκράτης, Προς Δημόνικον” είχα παραθέσει δεκατρία αποσπάσματα από το έργο αυτό του Αθηναίου ρήτορα και δάσκαλου Ισοκράτη. Στα έντεκα από αυτά η γραμματοσειρά που χρησιμοποίησα είχε μπλε χρώμα. Στα υπόλοιπα δύο, κόκκινο. Ήθελα, προφανώς, να τα ξεχωρίζω. Το πρώτο από τα δύο αυτά, λοιπόν, ήταν το ακόλουθο:

“Το γαρ άκαιρον πανταχού λυπηρόν.”

Από τη μία, λοιπόν, αυτό και από την άλλη το του Δημόκριτου:

“Μικραί χάριτες εν καιρώ μέγισται τοις λαμβάνουσι.”

με έβαλαν, για συγκεκριμένους λόγους, στη μέση και προβληματίζομαι. 

Είναι καλό τα πράγματα να γίνονται στην ώρα τους. Τη στιγμή και στην περίσταση που πρέπει, που ταιριάζει. Έτσι που, κατά Ισοκράτη, να μην προκαλούν λύπη. Και δεν μιλάμε για τα μεγάλα και τα σπουδαία και μόνο. Ακόμα και τα μικρά, τα ασήμαντα έχει τη σημασία του να γίνονται “εν καιρώ” τότε, δηλαδή, που είναι κατάλληλος ο χρόνος. Τότε είναι που το “μικρό”, παραχωρημένο τη στιγμή που πρέπει, μπολιάζεται και αποβαίνει “μέγιστο” για αυτόν που το λαμβάνει. Τόσο απλά θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα, όμως δεν είναι. 

Δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει μυαλό, δεν υπάρχει διάθεση για να πράξουμε το που πρέπει τη στιγμή που πρέπει. Βυθισμένοι στην καθημερινότητά μας αναβάλουμε, μεταθέτουμε, αργοπορούμε. Τόσο που όταν τελικά κάνουμε την κίνηση η στιγμή έχει πια περάσει το “άκαιρον” είναι γεγονός και τo “μικρό” που θα μπορούσε να αποδειχθεί “μέγιστο” έχει πια πετάξει. Έτσι ζούμε διαψεύδοντας και διαψευδόμενοι. Λαχταρώντας για το έγκαιρο, το καίριο αυτό που, κατά τον ποιητή:

. . . κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δυο και τον αποσβολώνει

(Γιώργος Σεφέρης, “Το ύφος μιας μέρας”, 10. Στροφή, 1931. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. 17).

Μέχρι αυτού του σημείου μπορεί να φτάσει η χάρη του έγκαιρου, του χαρισμένου δίχως αναβολές και ολιγωρίες. 

Έχουμε χίλιες δικαιολογίες για να είμαστε ασυνεπείς στο “πότε” και άλλες τόσες για το “πως”. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι ούτε και τους πειράζουν, ή τους πληγώνουν, αν θέλετε, τα ίδια πράγματα. Έχει ο καθένας την πορεία της ζωής του, τις ευαισθησίες του. Άλλοι είναι ανυπόμονοι, άλλοι όχι. Άλλοι αντέχουν το “άκαιρο” και άλλοι όχι. Δυστυχώς, ίσως, ανήκω σε μία κατηγορία των ανθρώπων που από τη μία έχουν το “εν καιρώ” σε πολύ μεγάλη εκτίμηση και από την άλλη το “άκαιρον” τους αρρωσταίνει. Ομολογώ, λοιπόν, ότι τον τελευταίο καιρό δεν αισθάνομαι και πολύ υγιής με τα τοιαύτα. Ας πρόσεχα!

Ένα κλικ μακριά ένα τραγούδι που τις τελευταίες ημέρες τριγυρίζει στο μυαλό μου. Το τραγούδι “Συ Μου Χάραξες Πορεία”, σε στίχους και μουσική του Απόστολου Καλδάρα, το οποίο ερμηνεύει καταπληκτικά η Γιώτα Λύδια. Χαρείτε το!

09/03/2014

0920. Αφιερωμένο Εξαιρετικά

Το που ακολουθεί είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε μία και δύο και τρεις. Σε αυτές δηλαδή που αγνοούν, λησμόνησαν ή δε θέλησαν. Δικαίωμά τους να μην μπορούν μήτε ένα εκατοστό έξω από τον κανόνα να βαδίσουν. Δικαίωμά μου στη σκέψη μου να αλωνίζουν!

03/03/2014

0919. VINCENZO

Vincenzo σήμερα, μέρα που είναι, για πέντε. Περάσαμε καλά. Καλά να είμαστε να το επαναλάβουμε. Σήμερα που ένα πανέμορφο Peugeot 406 Coupe (1:18 της GATE) προστέθηκε στη συλλογή μου. Ευχαριστώ Ι., ευχαριστώ Βα.!

Ένα κλικ μακριά ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας τραγουδά “Πεθαίνω Για Σένα".

02/03/2014

0918. Μάρτιος, Μήνας Γενεθλίων

Σήμερα, αύριο, σε πέντε μέρες. Γενέθλια! Αυτό, εγώ, το άλλο. Από ένα σημείο και πέρα κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, πάνω κάτω γράφω σχεδόν τα ίδια. Πέρυσι αυτά, πρόπερσι αυτά και τρία χρόνια πριν τούτα.

Προσθέστε, λοιπόν και αν το επιθυμείτε, από ένα μέχρι τρία έτη, ανάλογα με το σημείο εκκίνησης, στην κάθε μία από τις τρεις περιπτώσεις και είμαστε εντάξει. Ουδείς λόγος να επαναλαμβάνομαι.

Αφτά και Καλό, Γλυκό Σας Μάρτιο!

Ένα κλικ μακριά Lobo και "I'd Love You To Want Me".

01/03/2014

0917. ΟΑΣΑ Ο Ανεκδιήγητος

Σήμερα, αφού περίμενα επί μισή ώρα τον ατσίδα με το μπλε (λεωφορείο), έστειλα, μέσω της διαδικασίας για “Παράπονα” της ιστοσελίδας του ΟΑΣΑ, το ακόλουθο (κατάλληλα, βεβαίως, συμπληρωμένο):

Καλησπέρα,

Θερμά συγχαρητήρια για την εξαφάνιση του συγκεκριμένου δρομολογίου. Προφανώς το να διαχειριστείτε με επιτυχία από ένα μέχρι, με το ζόρι, τρία δρομολόγια ανά ώρα μιας τοπικής γραμμής, λαμβανομένου υπόψη τού μεγαλείου και της αξιοσύνης σας, σάς αφήνει παγερά αδιάφορους.

Εξ’ άλλου εσείς πληρωνόσαστε από τους Εξωγήινους και όχι από τους ιθαγενείς οι οποίοι, άκουσον – άκουσον, έχουν το θράσος να ζητούν την τήρηση των δημοσιοποιημένων πινάκων δρομολογίων των καινούργιων και πολυτελών οχημάτων σας.

Αν, λοιπόν, υπάρχει κάποιος αρμόδιος, υπεύθυνος ή, τέλος πάντων, σχετικός με την υπόψη εξαφάνιση ο οποίος πληρώνεται, για αυτό που δεν κάνει, παρακαλώ γνωστοποιήστε μου ονοματεπώνυμο και διεύθυνση και θα του στείλω ευθύς συγχαρητήριο τηλεγράφημα και, ίσως, άνθη.

Ένας καταγοητευμένος από την ποιότητα των υπηρεσιών σας και θαυμαστής της συνέπειάς σας ιθαγενής.

Βεβαίως οι αυτούκλες τους, αποδεδειγμένα, δεν ιδρώνουν, κι ας απαντούν με ευγενέστατες άρες - μάρες - κουταμάρες, αλλά και το να τους πληρώνεις και να κάνουν ότι τους γουστάρει δεν αντέχεται!

Ένα κλικ μακριά Δώρα Μόραλη και  “Μια Φορά Μονάχα Φτάνει” των Γιάννη Σπανού – Κώστα Κινδύνη:

27/02/2014

0916. Στα Είκοσι

ΠΥΚΝΟΣ

           ( Στην Α.Κ. )

Άφησε με
Να σε πάρω
Και να σε κρύψω	Κράτησέ με
Και να σε θωρώ	Ανάλυσέ με
Άφησε με	Άγγιξε με
Να σου κρατώ το χέρι	Εξουθενωμένος
Στων λογισμών σου	Από μια φλόγα
Τις στρόγγυλες στοές	Στον πρώτο ήλιο
Λάφρωσέ με	Γυμνός
Από τις λέξεις	Παίζω
Που γίνηκαν χείμαρρος	Την καρδιά μου
Και με πνίγουν	Και την χάνω
Επίτρεψέ μου
Να είμαι	Αν ήταν
Η θαλπωρή	Ν' άρχιζε
Μιας νύχτας χειμωνιάτικης	ΈτσιΘα το 'θελα
Του γυρισμού
Στο σπίτι

                                                                                 06.01.75

Ένα κλικ μακριά Άννα Βίσση, Νίκος Καρβέλας και “Ο Τελευταίος Χορός”.

26/02/2014

0915. Μια Μικρή Ιστορία

Έχεις, με έναν άνθρωπο, μια σχέση α. Σε κάποιο κομβικό σημείο, τουλάχιστον για εσένα, σου γεννιέται η επιθυμία να αλλάξεις το α, να το κάνεις β. Όπου, το β είναι πολύ μεγαλύτερο του α. Εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Πώς πηγαίνεις από το α στο β; Με ποιο τρόπο, σε πόσο χρόνο, με τι πνεύμα; Κι αν εσύ είδες το β πώς εξασφαλίζεις ότι κάτι παρόμοιο ή ανάλογο συμβαίνει και με τον άνθρωπο (που λέγαμε). Αρχίζεις, λοιπόν, τις δοκιμαστικές βολές, τα προσεκτικά πατήματα πάνω στο πάγο με την ελπίδα ότι θα κρατήσει το βάρος σου. Δοκιμάζεις, με μικρές χειρονομίες, ελεγχόμενες κινήσεις. Ψάχνεις. Προσπαθείς να πληροφορηθείς του άλλου τα πως και τα τι. Μια καλή πηγή είναι το διαδίκτυο. Το γνωστό Google. Δίνεις επίθετο και όνομα και πατάς enter. Δέκατα του δευτερόλεπτου μετά έχεις τα αποτελέσματα της αναζήτησης στην οθόνη σου. Αν όχι, δοκιμάζεις με λατινικούς χαρακτήρες ή με αλλαγμένη ορθογραφία. Αν είσαι τυχερός και ο απέναντι έχει κοινωνική δραστηριότητα ένα πλήθος πληροφοριών τίθεται στη διάθεση σου. Φωτογραφίες, συμμετοχές σε εκδηλώσεις, δραστηριότητες, διαδικτυακή αλληλογραφία, κείμενα που αναφέρουν το όνομά του, διάφορα. Μια μικρή ευτυχία, τουλάχιστον για εσένα που βρίσκεσαι στη φάση της απογείωσης. Βλέπεις, διαβάζεις και αξιολογείς. Οι εκπλήξεις δεν λείπουν. Η διαδικτυακή εικόνα του αποδεικνύεται διαφορετική από αυτήν που από την, όποια, συναναστροφή μαζί του είχες. Προβληματίζεσαι. Ώστε, λοιπόν, τι κάνουμε; Οδεύουμε προς το β ή το ξεχνάμε; Δύσκολες οι εποχές, δύσκολο και το βάρος μιας αποτυχημένης πορείας. Ξαναγυρίζεις στο διαδίκτυο. Κοιτάς τις φωτογραφίες, διαβάζεις τα κείμενα, σμιλεύεις το προφίλ του. Διαπιστώνεις ότι, τελικά, πολύ λίγα πράγματα γνώριζες, ότι η κατάσταση είναι διαφορετική, δυσκολότερη. Η μετάβαση από το α στο β μοιάζει πια με περιπέτεια, με ταξίδι στον ωκεανό. Πρέπει, ωστόσο, να αποφασίσεις. Θα το προσπαθήσεις ή όχι; Από τη μία η διαφορετική διαδικτυακή εικόνα και από την άλλη οι, ως συνήθως, αναπάντητες μικρές χειρονομίες. Λοιπόν;

Ένα κλικ μακριά Grass Roots και “Things I Should Have Said”.

23/02/2014

0914. Λακωνίζειν

Εαυτός:

Ένας άλλος

Που δεν

Καταλαβαίνει.

Ένα κλικ μακριά ένα τραγούδι που λάτρεψα. Bob Dylan και “One More Cup Of Coffee”.

19/02/2014

0913. Ταινίες Και Άλλα Τινά

Ξεκίνησα εχθές να δω την ταινία “Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ”. Μετά από μισή ώρα, περίπου, την παράτησα. Έκανα στον εαυτό μου την ερώτηση: “Με ενδιαφέρει η ζωή αυτού του χυδαίου, ανήθικου, ξεπεσμένου και, τελικώς, γελοίου ανθρωπάκου”; Η απάντηση ήταν ένα καθαρό “Όχι”!

Την παράτησα, λοιπόν. Δε λέω ότι δεν πρέπει να γυρίζονται τέτοιες ταινίες ή ότι ήταν μια κακοφτιαγμένη ταινία. Κάθε άλλο. Απλώς, εμένα μου έφερε μια τάση για εμετό.

Το έχει πει και το έχω γράψει αρκετές φορές. Το ανθρώπινο είδος, πλέον, πάσχει. Έχει ξεφύγει, έχει ξεστρατίσει. Έχει πάψει, και είναι τραγικό, να είναι φιλάνθρωπο.

Αυτό που πλέον κυριαρχεί στο είδος είναι η απληστία, για τους έχοντες, και η προσπάθεια επιβίωσης για τους μη έχοντες. Και αυτό όχι μόνο σε Ασία και Αφρική αλλά και στην καλοθρεμμένη και μέχρι τώρα βολεμένη Δύση.

Μια άρρωστη απληστία των δισεκατομμυριούχων να γίνουν τρισεκατομμυριούχοι. Μια απελπισμένη προσπάθεια των πολλών να τα βγάλουν πέρα με την καθημερινότητα, να περισώσουν την όποια ανθρώπινη αξιοπρέπεια τους, να επιβιώσουν.

Στον 21 πρώτο αιώνα και το θρησκευόμενο δίποδο δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει στέγη, τροφή και ενδυμασία για το σύνολό του. Απληστία, κακία, μοχθηρία, αδιαφορία, αδιαλλαξία, μισαλλοδοξία, έπαρση κυριαρχούν.

Οι πολιτικοί “ηγέτες” είναι κάτι ψοφοδεή, κούφια ανθρωπάκια που το μόνο που γνωρίζουν είναι να μιλούν σε μια ξύλινη, ψεύτικη γλώσσα και να γλείφουν τους πλούσιους και ισχυρούς με ξελιγωμένα “Ναι” στις απαιτήσεις τους και γονυκλισίες. Αυτοί παριστάνουν ότι “κυβερνούν” και οι έχοντες πέντε δράμια μυαλό ότι “το πιστεύουν”.

Τον παράτησα, λοιπόν, τον “Λύκο” και έβαλα πλώρη για την “Νεμπράσκα” του Ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη Αλεξάντερ Πέιν. Αυτήν και ολόκληρη την είδα και την ευχαριστήθηκα. Ασπρόμαυρη με εξαιρετικό στήσιμο, ωραίες ερμηνείες, ενδιαφέρουσα φωτογραφία. Οι σχέσεις γονιών – παιδιών και αυτές των συγγενών, τα προβλήματα της τρίτης ηλικίας, η αμερικανική επαρχία. Όλα παρόντα. Το μόνο που θα ήθελα η μουσική επένδυση να ήταν πιο κοντά στην κάντρι μουσική αλλά, υποθέτω, ότι ο κ. Πέιν γνωρίζει περισσότερα από εμένα για το θέμα.

Ένα κλικ μακριά Πυξ – Λαξ και “Για Τις Παλιές Αγάπες Μη Μιλάς”:

16/02/2014

0912. Αρχιτεκτονική 101

Είναι Κορεάτικη, όμορφη, τρυφερή, αισθαντική. Μιλώ για την Κορεάτικη ταινία “Geon-chook-hak-gae-ron” ή, όπως μεταφράστηκε στα Αγγλικά, “Architecture 101” και φυσιολογικά, στα Ελληνικά, “Αρχιτεκτονική 101”. Πρόκειται, τι άλλο;, για μία ιστορία αγάπης η οποία καλύπτει μία χρονική περίοδο 15 ετών. Μια ιστορία ανάμεσα στον 35χρονο αρχιτέκτονα Seung-Min και τη μουσικό Seo-Yeon. Την είδα, βεβαίως, και θεωρώ ότι οι χαρακτηρισμοί της πρώτης πρότασης είναι, τουλάχιστον για τους περισσότερους, ακριβείς. Η ταινία είναι του 2012 και δεν γνωρίζω αν προβλήθηκε στην Ελλάδα, αν και οι υπότιτλοι στα Ελληνικά που βρήκα συνηγορούν υπέρ του ότι προβλήθηκε. Ψάξτε την, βρείτε την, δείτε την. Δεν είναι blockbuster, δεν είναι αμερικάνικη, δεν έχει κάνει όνομα. Είναι Κορεάτικη και είναι καλή!

Ένα κλικ μακριά το τρέιλερ της ταινίας:

13/02/2014

0911. Υπό Την Θάλασσαν

Μια από τις μεγάλες μου αγάπες είναι η φωτογραφία. Και αυτό είναι, για τους τακτικούς αναγνώστες του παρόντος τουλάχιστον, γνωστό. Την ίδια αγάπη, αν όχι μεγαλύτερη, έχει και η αδελφή μου Δ. με μία, όμως, διαφορά.

Η Δ. λατρεύει, κυριολεκτικά, την υποβρύχια φωτογράφιση. Και μη φανταστείτε ότι κάνει καταδύσεις με οξυγόνα και τα τοιαύτα. Απλά πράγματα. Μια μάσκα, βατραχοπέδιλα και μια αδιάβροχη μηχανή στο χέρι. Κολυμπά, φωτογραφίζει και βιντεοσκοπεί με τέτοιο πάθος και τόση αφοσίωση που είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη.

Κάθε χρόνο δεν περιμένει άλλο από το έλθει η στιγμή που θα βουτήξει στα νερά με την αγαπημένη μηχανή της οπλισμένη. Χιλιάδες οι φωτογραφίες και τα Video Clip που τραβά κάθε χρόνο. Ατέλειωτες οι ώρες που, κυρίως το χειμώνα, δαπανά για να ξεδιαλέξει και να κατατάξει τους κόπους της του καλοκαιριού. Μάλιστα διατηρεί σχετικό λογαριασμό στο YouTube όπου ανεβάζει κάποια από τα Video Clip που τραβά.

Όταν, λοιπόν, πριν από λίγες μέρες μου πρότεινε να ανεβάσω κάποιες από τις φωτογραφίες της αυτές στο e-ημερολόγιό μου δεν γινόταν παρά να χαρώ με την πρότασή της αυτή και να το πράξω. Απόρησα μάλιστα πώς ο ίδιος, τόσο καιρό, δεν το είχα σκεφτεί και δεν της το είχα προτείνει.   

Η Δ. έκανε μια πρώτη επιλογή 68 φωτογραφιών και μπήκε στον κόπο να ονοματίσει τα εμφανιζόμενα είδη (για τους αδαείς – με πρώτο και καλύτερο εμένα). Από αυτές τις φωτογραφίες επέλεξα, με πολύ δυσκολία, 45 και σας τις παρουσιάζω:

Ένα κλικ μακριά: Σταμάτης Σπανουδάκης και “Θάλασσα”:

09/02/2014