0817. Εχθές Σαν Αύριο Και Τώρα

ΑΥΡΙΟ Η ΑΝΑΣΑ ΣΟΥ 

Όλο και με ζυγώνεις

Παγερά τα δυο σου χέρια

Μου χαϊδεύουν το πρόσωπο

Το ρυθμό του θανάτου

Όλο και με ζυγώνεις

Κι  εγώ παγιδεύτηκα

Αύριο η ανάσα σου κρύα

Θα ανεμίζει τα μαλλιά μου

                                        

                                           05.03.73

 

28/05/2012

0816. Κωνικές Τομές

Η ιδέα να ανεβάσω μια εγγραφή για τις κωνικές τομές σχηματίστηκε όταν είδα τον “φίλο” μας της εγγραφής:

0809. Στο Λεωφορείο και το Metro

να κρατά στα χέρια του ένα μετρίου μεγέθους κίτρινο βιβλίο με τίτλο "dtv Atlas zur Mathematik - Band 2" ανοιγμένο σε μια σελίδα που έδειχνε, ακριβώς, μια κωνική τομή. Αναρωτήθηκα: “Τι γνωρίζω για τις κωνικές τομές”; Η απάντηση ήταν: “Τα βασικά”!

Άνοιξα τον τόμο της εγκυκλοπαίδειας   “Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάννικα" που περιείχε το λήμμα του τίτλου και εκεί διάβασα ότι έπρεπε να ανατρέξω στο λήμμα “Αναλυτική Γεωμετρία”. Ανέτρεξα! Τόμος υπ’ αριθμ. 17, σελίδα 49, στην έκδοση του 1996. Ικανός όγκος πληροφοριών και, από ένα σημείο και πέρα, το κείμενο για μαθηματικούς ή σφοδρά ενδιαφερόμενους. Ανέτρεξα, βεβαίως, και στο διαδίκτυο. Εκεί τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Όμως δαπανώντας  χρόνο κατάφερα να ξεχωρίσω κάποιες εγγραφές (θα δώσω τις διευθύνσεις στη συνέχεια), οι οποίες έδιναν μια επαρκή εικόνα για το θέμα που με απασχολούσε.

Μη με ρωτήσετε ποιον και γιατί, στους ταραγμένους και δύσκολους καιρούς μας, ενδιαφέρουν οι Κωνικές Τομές. Μπορεί ελάχιστους, μπορεί και κανέναν. Αν ανεβάζω αυτή την εγγραφή είναι γιατί βρίσκω το ζήτημα εξαιρετικά ελκυστικό και ας διακινδυνεύω την, έτσι και αλλιώς συνεχώς μειούμενη, επισκεψημότητα / αναγνωσιμότητα του παρόντος ημερολογίου.

Όχι! Δεν σκοπεύω να σας κουράσω. Τα βασικά και εγκυκλοπαιδικά θα γράψω και θα δώσω, όπως ήδη έγραψα, και κάποιους συνδέσμους για όσους ενδιαφέρονται, ή θα ενδιαφερθούν διαβάζοντας, για κάτι περισσότερο.

Ξεκινάμε!

Οι κωνικές τομές αποτελούν μια κατηγορία καμπυλών του επιπέδου που προκύπτουν από την τομή ενός επιπέδου με έναν “ορθό” κώνο ή / και με τον “κατά κορυφήν” του. Το σημείο θα μπορούσε να θεωρηθεί και αυτό κωνική τομή στην περίπτωση που το τέμνον επίπεδο διέρχεται από την κορυφή του κώνου.

Ο πρώτος που μελέτησε τις κωνικές τομές ήταν ο Μέναιχμος, μαθητής του Πλάτωνα και του Ευδόξου του Κνιδίου, τον 4^ο αιώνα π.Χ. Τις μελέτησε στην προσπάθεια του να επιλύσει το λεγόμενο Δήλιο Πρόβλημα, δηλαδή το πρόβλημα της κατασκευής, με κανόνα και διαβήτη, ενός κύβου που να έχει όγκο διπλάσιο από ένα δοθέντα κύβο. Περισσότερες πληροφορίες για το Δήλιο Πρόβλημα στην εξαιρετική Διπλωματική Εργασία της κα. Τσόγκα Χαρίκλειας (στη σελίδα 8) που μπορείτε να βρείτε σε μορφή PDF εδώ.

Ο Ευκλείδης έγραψε, επίσης τον 4^ο π.Χ. αιώνα, τέσσερα βιβλία για τις Κωνικές τομές αλλά δυστυχώς χάθηκαν όλα. Ο Αρχιμήδης πάλι υπολόγισε το εμβαδόν της έλλειψης καθώς και ενός τομέα της παραβολής με μία μέθοδο ανάλογη με τις μεθόδους του Ολοκληρωτικού Λογισμού ο οποίος αναπτύχθηκε 2000 χρόνια αργότερα, τον 17^ο αιώνα μ.Χ.

Κατά τον Πάπυρο – Λαρούς – Μπριτάννικα:

“Το σπουδαιότερο έργο της Ελληνικής Γεωμετρίας και ίσως των Μαθηματικών των αρχαίων Ελλήνων, γενικά, ήταν τα οκτώ βιβλία για τις κωνικές τομές που έγραψε ο Απολλώνιος ο Περγαίος. Μόνον τα επτά πρώτα διασώθηκαν, που περιέχουν όμως μια πλήρη ανάπτυξη της στοιχειώδους θεωρίας των κωνικών τομών. Ο Απολλώνιος τις θεωρούσε ως καμπύλες του επιπέδου χωρίς να αναφέρεται στον προηγούμενο τρόπο κατασκευής τους. Οι όροι έλλειψη, παραβολή και υπερβολή εισήθχηκαν από τον Απολλώνιο”.

Τα ονόματα που δόθηκαν από τον Απολλώνιο στις Κωνικές Τομές προέκυψαν από τη σύγκριση δύο ευθυγράμμων τμημάτων που κατασκευάζονται με συγκεκριμένο τρόπο για κάθε Κωνική Τομή (η περιγραφή του οποίου υπερβαίνει την παρούσα εγγραφή) με την έλλειψη να αντιστοιχεί στην περίπτωση όπου το πρώτο ευθύγραμμο τμήμα είναι μικρότερο (“ελλείπεται”) του άλλου, την παραβολή στην περίπτωση ισότητας των πιο πάνω δύο ευθυγράμμων τμημάτων (το ένα “παραβάλλεται” ή συγκρίνεται προς το άλλο) και την υπερβολή στην περίπτωση όπου το πρώτο ευθύγραμμο τμήμα είναι μεγαλύτερο (“υπερβάλλει”) από το δεύτερο.

Συνεχίζω, πάντα από την σελίδα 49 του 17^ου τόμου του (εν συντομία) Πάπυρου:

“Οι επόμενες γενιές των Ελλήνων μαθηματικών λίγα πρόσθεσαν στο έργο του «Μεγάλου Γεωμέτρη» όπως ονόμαζαν τον Απολλώνιο. Μια αξιοσημείωτη ανακάλυψη, όμως, που αξίζει να αναφερθεί έγινε από  τον Πάππο τον Αλεξανδρέα τον 4^ο π.Χ. αιώνα. Ο Πάππος απέδειξε ότι ο λόγος των αποστάσεων ενός τυχόντος σημείου μιας κωνικής τομής από ένα σημείο του επιπέδου (την εστία) και από μία ευθεία (τη διευθετούσα) είναι σταθερός. Ο σταθερός λόγος λέγεται εκκεντρότητα και συμβολίζεται με το γράμμα e. Η εκκεντρότητα είναι μικρότερη από την μονάδα για την έλλειψη, ίση με τη μονάδα για την παραβολή και μεγαλύτερη από τη μονάδα για την υπερβολή”.

Η σύνδεση των ονομάτων που έδωσε ο Απολλώνιος στις Κωνικές Τομές με την τιμή της εκκεντρότητας, συγκρινόμενη ως προς την μονάδα, για κάθε μία από αυτές (υπό το πρίσμα των “ελλείπεται”, “παραβάλλεται” και “υπερβάλλει”) είναι πραγματικά αξιοσημείωτη.

Αξιοσημείωτη είναι και μια ιδιότητα της παραβολής, η οποία αποτελεί τον γεωμετρικό τόπο των σημείων του επιπέδου που απέχουν ίση απόσταση από μία ευθεία και ένα σημείο, κατά την οποία, αντιγράφω και πάλι από τον Πάπυρο (Σελίδα 50):

“. . . αν στη εστία E ενός παραβολικού κατόπτρου υπάρχει μια πηγή ακτινοβολίας τότε η ανακλώμενη ακτινοβολία είναι παράλληλη προς τον άξονα συμμετρίας. Αντίστροφα, όταν μια παράλληλη δέσμη ακτινοβολίας πέσει σε παραβολικό κάτοπτρο, τότε αυτή συγκλίνει στην εστία του κατόπτρου. Έτσι παραβολικά κάτοπτρα χρησιμοποιούνται σε προβολείς, θερμαντικά σώματα κ.λπ”.

Περισσότερα για τις Κωνικές Τομές εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Να είσαστε Όλες και Όλοι Καλά!

Ένα κλικ μακριά Χάρις Αλεξίου – Φίλιππος Πλιάτσικας και “Εσύ Με Ξέρεις Πιο Πολύ”

19/05/2012

0815. Αυτό

 

Επειδή από το πρωί ξετυλίγεται στο μυαλό μου.

Κυρίες και κύριοι:

“Bookends Theme”

με τους παλιούς, καλούς Simon and Garfunkel.

Time it was
And what a time it was, it was
A time of innocence
A time of confidences
Long ago it must be
I have a photograph
Preserve your memories
They're all that's left you

14/05/2012

0814. Βρέθηκε!

Όχι! Δεν σε άλλη διάσταση των λουκουμιών κουτί το είχε περάσει! Εδώ ήταν! Στης Τ47 το υπόγειο, στα τρία από το γραφείο μου μέτρα! Στο επάνω ράφι ενός επίπλου, που πάνω του η των ταξί μου συλλογή είναι τοποθετημένη, κρυβότανε και με περίμενε. Το “ανακάλυψα” σήμερα το μεσημεράκι που, για πολλοστή φορά, ξεκίνησα επί τούτου να ψάχνω. Εκεί ήταν, μου έκλινε το μάτι. Το κιτρινάκι του υποδήλωνε την παρουσία του. Ομολογώ ότι το είχα θάψει κάτω από ένα πλήθος αντικειμένων δυσκολεύοντας έτσι τον εντοπισμό του. Το έχω όμως ήδη ομολογήσει: Από ένα σημείο και πέρα δεν τακτοποιείς, καταχωνιάζεις. Τελικώς, μάλλον έψαχνα για κάτι μεγαλύτερο από τα 897 (23Χ13Χ3) κυβικά εκατοστά του.

Ξεκίνησα έτσι από σήμερα να τοποθετώ στις από ριζόχαρτο ειδικές θήκες, που εδώ και καιρό είχα αγοράσει, ασπρόμαυρα αρνητικά. Αρνητικά που είχα, από την δεκαετία του ’60 ακόμα, σε ρολά. Για την τοποθέτησή τους τα έκοψα, όπου χρειαζόταν, σε ομάδες των έξη αρνητικών. Το αποτέλεσμα ήταν να “κατσαρώσουν” και τα φύλλα, μεγέθους λίγο μεγαλύτερου από  Α4, των αρνητικών! Επιστρατεύτηκαν περιοδικά “μεγάλου μεγέθους” (Status, Μελωδία, ΜΕΤΡΟ και άλλα) με τα οποία καταπλάκωσα τα φύλλα με την προσδοκία ότι μετά από παρέλευση χ χρόνου τα αρνητικά θα έχουν “ισιώσει” και θα μπορέσω έτσι να τα σκανάρω και να επεξεργαστώ / αποκαταστήσω το περιεχόμενο τους.

To “Όταν, και αν, το βρω θα σας ενημερώσω. . .”, λοιπόν, το τήρησα.

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά,

Καλό Μάιο,

Καλό Βόλι,

Καλά Αποτελέσματα. . .

Από το εξαιρετικό τελευταίο (διπλό) άλμπουμ του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα ακούμε τον ίδιο και την Ελεωνόρα Ζουγανέλη στο αγαπημένο (μου) "Μισό Και Μισό"

01/05/2012

0813. Εφτά Λεμόνια

Ξημερώνει. Το ρολόι δείχνει 06:09. Χτυπά το ξυπνητήρι. Σηκώνομαι. Σαλόνι. Βγάζω το “ρολόι νυκτός”. Φοράω το Seiko Chronograph Titanium. Πορτοφόλι, κλειδιά, γυαλιά ηλίου, USB Stick AEIPOTE_MAX. Όλα στη θέση τους. Πίνω ένα ποτήρι νερό.

Ετοιμάζομαι να αποχωρήσω όταν ακούω μια φωνούλα:

-  Ψιτ! Κύριε!

Ξαφνιάζομαι. Κοιτάζω γύρω μου. Τίποτα. “Παράκουσα”, σκέφτομαι. Κάνω το πρώτο βήμα όταν ακούγεται και πάλι:

-  Ψιτ! Κύριε!

Αυτή τη φορά είμαι πιο προσεκτικός. Δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω. Εκεί, στο “κάτω”, βρίσκεται μια σακούλα με φρεσκοκομμένα λεμόνια από το πατρικό της Τ47. Τίποτα άλλο.

-  Μίλησε κανείς;

Ρωτάω και δεν πιστεύω ότι κάνω μια τέτοια ερώτηση μπροστά σε μια σακούλα με λεμόνια.

Κι όμως!

Η απάντηση έρχεται:

-  Εγώ κύριε!

Για να ακολουθήσει ο διάλογος:

-  Ποιος εσύ;

-  Εγώ, μέσα στη σακούλα!

-  Ε!

Τα μάτια μου έχουν γίνει σαν πιατάκια του γλυκού. Ξεστομίζω μια χαζή ερώτηση:

-  Μιλάνε τα λεμόνια;

- Όχι όλα. Είμαστε κάτι λίγα, όμως, που μπορούμε!

Έρχεται η απάντηση.

- Μάλιστα! Και τι επιθυμείτε κύριε ή μήπως κυρία λεμόνι;

-  Θέλουμε να μας πας, όλα εμάς της σακούλας, σε ένα κορίτσι.

-  Ορίστε;

Το πράγμα έχει ξεφύγει εντελώς. Τσιμπιέμαι – το αισθάνομαι. Κοιτάζω τη σακούλα – υπάρχει. Αγγίζω τα λεμόνια – η φλοίδα τους στιλπνή και δροσερή.

“Μπλέξαμε!”, συλλογίζομαι. 

Έχω όμως μπει στο χορό. Λοιπόν, χορεύω!

- Σε ποιο κορίτσι;

- Στη X.!

- Τώρα αυτό πως σας ήλθε;

- Λεμόνια είμαστε, μας ήρθε!

- Και γιατί στη X;

- Για να μας βάζει στο φαγάκι της να νοστιμίζει!

- Δεν ρώτησα αυτό. Γιατί στη X. και όχι, ας πούμε, στην Ψ.;

- Μπορεί να είμαστε λεμόνια αλλά έχουμε κι εμείς τις προτιμήσεις και τις αδυναμίες μας!

Ποιος μπορεί να τα βάλει με λεμόνια που μιλάνε και μάλιστα έχουν και καλό γούστο; Συμβιβάζομαι με το γεγονός. Προσπαθώ να διαπραγματευτώ:

- Μα είσαστε πολλά. Άντε και σας πήγα. Πώς θα σας κουβαλήσει η κοπέλα στο σπίτι της που μένει μακριά;

- Χμ! Σε αυτό έχεις ένα δίκιο. Είμαστε πολλά. Σαράντα ένα, για να λέμε την αλήθεια. Το έχουμε το βάρος μας!

- Τι θα λέγατε να πήγαινε μια αντιπροσωπεία; Εφτά λεμόνια, ας πούμε.

- Θα μας πας;

- Αν είσαστε εφτά, ναι!

Ετοιμαζόμουνα να σκύψω να διαλέξω εφτά λεμόνια όταν:

Παφ – παφ – παφ – παφ - παφ – παφ – παφ!

Εφτά όμορφα, ζουμερά λεμόνια πηδήξανε από τη σακούλα και παραταχτήκανε στο τραπέζι της κουζίνας!

“Τώρα, συμπληρώσαμε!” συλλογίζομαι. Δεν μου μένει παρά να βάλω τα εφτά λεμόνια σε μια σακούλα και να τα παραδώσω στη Χ.! “Ε, εφτά λεμόνια μεταφέρονται”, σκέφτομαι.

Ανοίγω το ντουλάπι για να πάρω μια σακούλα και . . . χτυπάει το ξυπνητήρι! Κοιτάζω το ρολόι μου “νυκτός”. Έξη και εννέα λεπτά, ακριβώς!

Σηκώθηκα. Σαλόνι. Έβγαλα το “ρολόι νυκτός”. Φόρεσα το Seiko Chronograph Titanium. Πορτοφόλι, κλειδιά, γυαλιά ηλίου, USB Stick AEIPOTE_MAX. Όλα στη θέση τους. Ήπια ένα ποτήρι νερό. Κοίταξα το τραπέζι της κουζίνας. Πάνω του, σε παράταξη, εφτά όμορφα, ζουμερά λεμόνια!

Βγήκα. Στο δεξί μου χέρι μια σακούλα. Μέσα της εφτά όμορφα, ζουμερά λεμόνια. . .

Για την περίσταση, και ένα κλικ μακριά, Peter, Paul And Mary και . . . “Lemon Tree”.

23/04/2012

0812. Χίλιες & Μία Νύχτες ή Τα Παραμύθια της Χαλιμάς

Ξεκίνησα, από προχθές – 16 Απριλίου 2012,  να διαβάζω τον δεύτερο τόμο του έργου “Χίλιες & Μία Νύχτες” (ή “Τα Παραμύθια της Χαλιμάς”). Τον πρώτο τόμο τον είχα διαβάσει μεταξύ 4 και 25 Δεκεμβρίου 2011  Πρώτη ιστορία, του δεύτερου τόμου, “Η ιστορία του Μπεντέρ, βασιλιά της Περσίας. και της Τζαχάν-Άρα, Πριγκίπισσας του Σαμαντάλ ή Σουμουντέρ”. Μια ιστορία έκτασης σαράντα οκτώ σελίδων σύμφωνα με την οποία ο Μπεντέρ τραβάει του λιναριού τα πάθη μέχρι, τελικώς, να σμίξει με την κακή, έεε καλή, του Τζαχάν-Άρα την ζόρικη η οποία με το που συναντιούνται τον μεταμορφώνει σε, ωραιότατο, πτηνό (ή πιτηνό, όπως θα το άρθρωνε ο αείποτε).

Ιστορίες για να χαλαρώσεις, να αφεθείς, να ξεφύγεις! Να μεταφερθείς σε κόσμους και χώρους εξωτικούς και μαγικούς. Χώρους γεμάτους Πρίγκιπες και Πριγκίπισσες, Βασιλιάδες και Βασίλισσες, μάγους και μάγισσες, δράκους, ναυάγια, μεταμορφώσεις, τζίνια, θησαυρούς και έρωτες. Πολλούς έρωτες! Έρωτες μέχρι τελικής πτώσης! Ιστορίες μέσα στις ιστορίες, συνεχείς ανατροπές, αχαλίνωτη φαντασία που καλπάζει, ευρηματικότητα που συναρπάζει, αρχετυπικοί καλοί και αρχετυπικοί κακοί. Ιστορίες με όμορφο τέλος και κερδισμένο τον στεναγμό ανακούφισης για τον καλό/καλή που μετά από τα μύρια όσα έσμιξε με το ταίρι του/της και τους αναμένει, πλέον, ζωή χαρισαμένη. Πιο γνωστές από αυτές είναι, βεβαίως, εκείνες του Αλαντίν, του Αλή Μπαμπά και του Σεβάχ του Θαλασσινού.

Όλα αυτά σε δύο τόμους 1108, συνολικά, πυκνογραμμένων σελίδων, μεγέθους 16,5x23 τετραγωνικά εκατοστά, και στη σειρά “ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - ΚΛΑΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ” του εκδοτικού οίκου “4π”.  Εκδόσεις του 2011, ISBN 978-960-488-283-0 & 978-960-488-284-7, με κόστος 9,95 ευρώ / ανά τόμο που κυκλοφόρησαν στους πάγκους των εφημεριδοπωλών τον Αύγουστο του 2011.

Την μετάφραση υπογράφουν οι: Βάλια Ευσταθίου, Ελένη Σαμαρά, Δόμνη Χαραλαμπίδη και Βασίλης Χατζηδημητράκης και ομολογώ ότι, κατ’ αρχήν, προβληματίστηκα από το πλήθος τους. Ευτυχώς όμως η μετάφραση τους, όσο μπορώ να κρίνω, είναι εξαιρετική με ρέοντα, στρωτό λόγο. Συγχαρητήρια, λοιπόν, τόσο στους μεταφραστές όσο και στις επιμελήτριες Μαρία Αλεξίου και Σοφία Κροκίδη που μοιάζει να έκαναν εξαιρετική δουλειά.

Αν, συνεπώς, επιθυμείτε μια όαση στην κόλαση της καθημερινότητας που έχουν εις βάρος μας σκαρώσει όλοι αυτοί οι τιποτένιοι, που πρώτα μας έκαψαν και τώρα θέλουν να μας αλείψουν λάδι, και είσαστε και του διαβάσματος συνιστώ θερμώς: “Χίλιες & Μία Νύχτες”!

Παραφράζοντας τον μεγάλο Διονύση: Να μας έχει ο Θεός Καλά πάντα να διαβάζουμε και να ξεφαντώνουμε! . . .

Ένα κλικ μακριά: Elias Rahbani και “Diala”.

18/04/2012

0811. Αλφαβητικά

Διάβασμα: Στην ουσία μόνο βιβλία διαβάζω. Εφημερίδες και περιοδικά απλώς τα ξεφ(τ)υλλίζω.

Εκπομπές “Λάιφ Στάιλ”: Κάποιοι πονηρούληδες, άντρες και γυναίκες, βγάζουν τα προς το ζην (και με το παραπάνω)  κουτσομπολεύοντας συστηματικά τις ζωές και τα φερσίματα των άλλων. Προστιθέμενη αξία ίση με το μηδέν. Αλλάξτε κανάλι ή, καλύτερα, διαβάστε ή/και ακούστε μουσική.

Έλληνας πολιτικός: Άτομο που έχει απωλέσει (και) την ιδιότητα να κοκκινίζει όταν, εν γνώσει του και ασυστόλως, ψεύδεται.

Κέντρο Αθήνας: Εγκαταλελειμμένο, τριτοκοσμικό, βρώμικο, πανάθλιο, απαράδεκτο!

Mega: To, αυτοαποκαλούμενο, μεγάλο κανάλι. Μακράν το ασυνεπέστερο στην τήρηση του προγράμματος, που το ίδιο ανακοινώνει, όσον αφορά την ώρα έναρξης (και συνεπώς και λήξης) των εκπομπών του. Μας έχει φλομώσει στις διαφημίσεις και στις επαναλήψεις τρεχουσών, και επιτυχημένων, σειρών (όπως π.χ. “Κλινική Περίπτωση”). Αλλάξτε κανάλι!  

Metro: Κόσμημα!

Πάσχα: Άχρωμο, άοσμο, άγευστο. Κάθε πέρυσι και καλύτερα.

Προεκλογική Περίοδος: Θα χορτάσουμε Θα, ξύλινη γλώσσα και μούρες κοπριτών που πρώτα καταστρέψανε την Ελληνική κοινωνία και τώρα προσφέρονται να την σώσουν ακριβώς με την συνταγή που την καταστρέψανε. Μαυρίστε τους!

Στοίχημα: Το μόνο που πρέπει να περιμένεις όταν βάζεις στοίχημα με τον εαυτό σου είναι το να το χάσεις.

Σχέσεις: Όταν εκτιμάς κάποιον δείξ’ του το. Αν όχι, ομοίως!

Τα ολίγα αφτά. Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

Ένα κλικ μακριά: Overture - Jesus Christ Superstar (1970 Version).

11/04/2012 

0810. Τι Είναι ο Έρωτας

Σαν μια πρωτοβάθμια εξίσωση με τρεις αγνώστους (αυτός, αυτή και τα μυστήρια) ο έρωτας είναι.

Υ.Γ. Έτη Πολλά σε μια Άλκηστη που σήμερα έχει τα γενέθλιά της! 

Ένα κλικ μακριά: Mel & Tim και “Starting All Over Again”.

05/04/2012

0809. Στο Λεωφορείο και το Metro

Μέτριου αναστήματος, περίπου 45 ετών με μαλλί που έχει αρχίσει και γκριζάρει και γένια τριών – τεσσάρων ημερών, λεπτοκαμωμένος. Συνταξιδεύουμε, πολλές φορές, προς το κέντρο της Αθήνας πρώτα με το λεωφορείο και στη συνέχεια με το  metro.

Κρατά ένα σακίδιο πλάτης και έχει, μονίμως, ένα βιβλίο ανά χείρας. Συνήθως βρίσκεται στο οπτικό μου πεδίο (σήμερα στο διπλανό, του λεωφορείου, κάθισμα). Με το που θα καθίσει, λοιπόν, ή και όρθιος ακόμη, βυθίζεται στο διάβασμα. Τον θυμάμαι με ένα σωρό βιβλία. Βιβλία για σκάκι και, θα έλεγα, επιστημονικά (Γεωμετρίας, Μηχανικής, τέτοια).

Αυτές τις μέρες διαβάζει ένα σχετικά ογκώδες βιβλίο μαθηματικών. Ένα βιβλίο τίγκα στο ολοκλήρωμα και τις σειρές. Δεν μπόρεσα να δω τον τίτλο του. Διέκρινα όμως ότι δεν είναι στα Ελληνικά, τα Αγγλικά ή τα Ρωσικά. Ίσως είναι στα Πολωνικά ή τα σέρβικα.

Κάθισε δίπλα μου, άνοιξε το βιβλίο, έψαξε λίγο τη σελίδα που ήθελε και βυθίστηκε! Ούτε σελιδοδείκτης, ούτε ένα τόσο δα μολυβάκι να σημειώσει το κάτι τις του! Πώς μπορεί; Κάποιες φορές έτρεξε με το δάχτυλο κάποιες αράδες. Κάποιες άλλες γύρισε τέσσερεις – πέντε σελίδες πίσω και σύγκρινε, υποθέτω, παραστάσεις. Στον κόσμο του!

Κατεβήκαμε. Επιβιβαστήκαμε στον συρμό του metro. Συνέχισε, βαθυστόχαστος, το διάβασμά του.

Δεν γνωρίζω πώς και γιατί αλλά η περίπτωσή του μου θύμισε ένα συντομότατο αφήγημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Ένα αφήγημα όπου ο πρωταγωνιστής κλέβει βιβλία για να αποδειχθεί, τελικώς, ότι είναι τυφλός και, φυσικά, αδυνατεί να τα διαβάσει!

Μου μπήκε, έτσι, η ιδέα ότι ο φίλος μας “το παίζει”! Πηγαινοφέρνει βιβλία, εικονικά βυθίζεται σε αυτά και χτίζει ένα ψευτοπροφίλ. Διάβολε! Πώς κανείς μπορεί να διαβάζει βαριά μαθηματικά στις εξήμιση το πρωί δίχως ούτε ένα μολυβάκι; Δεν ισχυρίζομαι ότι ο γκριζομάλλης μας είναι “απατεώνας”, καταθέτω συνειρμούς και σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου.

Να είναι Καλά ο άνθρωπος, να βυθίζεται στα βιβλία του, να μελετά και να χαίρεται και οι άλλοι, εμείς, ας αναρωτιούντε κι ας λένε.

Υ.Γ. Το πιο πάνω κείμενο το έγραψα στην Τ47. Εδώ, στην Α29, έχω στα χέρια μου τον τόμο “Χόρχε Λουίς Μπόρχες – ΑΠΑΝΤΑ ΠΕΖΑ” των Εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα (Αθήνα 2005). Ατυχώς, ξεφυλλίζοντάς τον, δεν μπόρεσα να εντοπίσω το κείμενο του Μπόρχες στο οποίο κάνω αναφορά. Αν κάποιος ευγενικός αναγνώστης, άντρας ή γυναίκα, έχει καμιά καλή ιδέα για το ζήτημα αυτό θα του ήμουν υπόχρεος αν την μοιραζόταν μαζί μου. . .

Ένα κλικ μακριά: Herb Alpert & the Tijuana Brass και “The Work Song” σε Video του 1966:

29/03/2012

0808. Σε άλλη Διάσταση;

Ένα κουτί ήτανε. Ένα κουτί από λουκούμια. Και εντός του κάποιες φωτογραφίες και κάποια αρνητικά. Έγχρωμα αρνητικά σε χάρτινες θήκες και ασπρόμαυρα σε ρολό τυλιγμένα σε χαρτί ή στις πλαστικές αρχικές τους θήκες. Το κουτί το είχα εδώ, στο υπόγειο της Τ47, μέχρι και πριν δύο μήνες, περίπου. Σκανάρισα φωτογραφίες, έγχρωμα αρνητικά κα κάποια κομμάτια ασπρόμαυρων. Το ότι τα ασπρόμαυρα αρνητικά ήταν σε ρολό δεν βόλευε καθόλου στο σκανάρισμα με τον EPSON V350 PHOTO που διαθέτω. Σκέφτηκα, λοιπόν, να τα ισιώσω. Προμηθεύτηκα, πριν από λίγες μέρες, δέκα φύλλα, από ριζόχαρτο, αποθήκευσης αρνητικών και . . . αναζήτησα το κουτί από λουκούμια. Και εδώ άρχισε η περιπέτειά μου! Θυμόμουνα ότι το κουτί, μετά τα σχετικά σκαναρίσματα, το είχα αποσύρει. Το ερώτημα, πλέον, ήταν: πού; Έφαγα, όχι τον τόπο, αλλά, τους τόπους! Το υπόγειο και το ισόγειο της Τ47 και τον δεύτερο όροφο της Α29. Ντουλάπες, ντουλάπια, βιβλιοθήκες, γραφεία, συρτάρια. Τίποτα! Πουθενά το λουκουμόκουτο. Εξαφανισμένο! Έχω ψάξει πλέον κάθε πιθανό και απίθανο σημείο και το αποτέλεσμα πάντοτε το ίδιο. Πουθενά! Το κουτί έχει εξαφανιστεί. Και σκέφτομαι και λέω: Ορέ λες να πέρασε σε άλλη διάσταση, να μου κρύφτηκε, να εξαφανίστηκε στα χάη; Μου έχει μείνει η απορία και τα δέκα φύλλα από ριζόχαρτο. Και ψάχνω. Εξακολουθώ να ψάχνω. Γνωρίζω. Κάποια στιγμή θα το βρω, απρόσμενα, μπροστά μου. Σε ένα σημείο πιθανό ή απίθανο. Μέχρι τότε υιοθετώ την εκδοχή ότι το καλό μου, το παιχνιδιάρικο, πέρασε σε άλλη διάσταση και κάνει τα δικά του! Όταν, και αν, το βρω θα σας ενημερώσω. . .

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!    

Ένα κλικ μακριά: Smokie - “If You Think You Know How To Love Me”. 

25/03/2012

0807. Πως Ωνομάσθη και . . . Άλλες Φωτογραφίες

Σ’ ένα λευκό φάκελο εκατόν τέσσερεις φωτογραφίες ταξίδεψαν από τα Λημνιά, στη Βολισσό της Χίου, για να φτάσουν στα χέρια μου. Εκατόν τρεις ασπρόμαυρες. Μία έγχρωμη. Σε διάφορα μεγέθη. Φωτογραφίες από τα παλιά. Από τη δεκαετία του 40 και ακόμα παλαιότερες. Απεικονίζουν συγγενείς. Παππούδες, γιαγιάδες, γονείς, αδέλφια, θείους, θείες, εξαδέλφια. Ανάμεσα τους και τρεις – τέσσερεις δικές μου τις οποίες δεν είχα στην κατοχή μου.

Όλα ξεκίνησαν από τις διακοπές – προσκύνημα στα πατρογονικά εδάφη το καλοκαίρι του 2011. Οι φωτογραφίες ήταν στην κατοχή της αγαπημένης εξαδέλφης ΜΑ. Την παρακάλεσα να τις μεταφέρει στην Αθήνα για να μπορέσω να τις “σκανάρω”. Το έπραξε. Στα χέρια μου τις πήρα την Κυριακή, 11 Μαρτίου 2011. Τις έφερα εδώ, στο υπόγειο της Τ47, και τις “σκανάρισα” μεγεθύνοντας τες ταυτοχρόνως κατά τέσσερεις έως έξι φορές ανάλογα με το μέγεθος τους.

Τις σκανάρισα και βάλθηκα να τις αποκαταστήσω. Όπως και όσο μπορούσα. Χρησιμοποιώ, για πρώτη φορά, το δωρεάν πρόγραμμα “FastStone Image Viewer” και τη δυνατότητα “Clone and Heal” που παρέχει. Για τα δύσκολα, στο μέτρο των δυνατοτήτων μου πάντοτε, επιστρατεύω το Photoshop. 

Είναι μια εργασία που, δεν θα κουραστώ να το γράφω, με ευχαριστεί. Αποκατάσταση, κυριολεκτικά, σε επίπεδο εικονοστοιχείου (pixel). Ώρες ολόκληρες να προσπαθώ να διώξω τα σημάδια της φθοράς που φέρνει ο χρόνος στο φωτογραφικό χαρτί (και όχι μόνο). Η ευχαρίστησή μου όταν το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό και τα απεικονιζόμενα πρόσωπα, κυρίως, απαλλάσσονται από κηλίδες και κιτρινίλες.

Τελευταία, και με προτροπή της Βα. η οποία προτιμά τις φωτογραφίες στην αρχική τους μορφή, κρατάω και την αρχική εικόνα. Μια σύγκριση αρχικής και αποκαταστημένης εικόνας δείχνει ευθύς το βαθμό στον οποίο υπήρξε αποκατάσταση και ταυτοχρόνως το κατά πόσο το εγχείρημα ήταν επιτυχημένο ή όχι.

Δεν είναι μόνον οι εκατόν τέσσερεις φωτογραφίες “της Πανδώρας”, όπως τις ονόμασα, είναι και άλλες πολύ περισσότερες που έχω στην κατοχή μου. Φωτογραφίες τις οποίες είτε σκανάρω για πρώτη φορά είτε για δεύτερη, ή και τρίτη μερικές φορές, για να τις σώσω σε μεγαλύτερο μέγεθος ή / και καλύτερη ποιότητα μιας και σε τέτοιες διαδικασίες έχω μπει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Το μόνο σίγουρο, λοιπόν, ότι δεν πρόκειται να, για χρόνο ικανό, πλήξω. . .

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά και . . . σκεφτείτε:

Μήπως ήρθε η στιγμή να ξεθάψετε εκείνες τις ξεχασμένες φωτογραφίες, από ντουλάπια, συρτάρια, υπόγεια, και να κάνετε κάτι για να σώσετε, απεικονιζόμενα, πρόσωπα και τόπους;

Αγαπημένος Νίκος Ξυδάκης, που εχθές είχε τα γενέθλιά του, και “Ο Γιος Του Ανέμου”, σε στίχους Γιώργου Ανδρέου, με την Ελευθερία Αρβανιτάκη από το άλμπουμ του συνθέτη “Βενετσιάνα”, του 1992: 

Να τον έχει ο Θεός Καλά να μας χαρίζει τη δροσιά της μουσικής του.

18/03/2012

0806. Μάρτιος Μήνας Γενεθλίων

Βρισκόμαστε ήδη στην 6^η του Μαρτίου μέρα. Σαν σήμερα, το 2008, ξεκίνησα το “άλλο” μου e-ημερολόγιο. Ένα e-ημερολόγιο ειδικού, θα έλεγα, σκοπού. Ένα ημερολόγιο μινιμαλιστικών εγγραφών που δημιουργήθηκε για να (μου) δώσει τη χαρά τόσο της άμεσης κατάθεσης σκέψεων όσο και της δημιουργίας τροχιοδεικτικών  εγγραφών έκφρασης αισθημάτων και συναισθημάτων κυρίως για την πορεία μιας συγκεκριμένης σχέσης. Αριθμεί ήδη 283 εγγραφές και βρίσκεται σε οριακό σημείο. Συγκεκριμένες δυσκολίες στην εξέλιξη της σχέσης για την οποία δημιουργήθηκε επηρεάζουν σαφέστατα την ύπαρξή του. Παραμένει, ωστόσο, πάντοτε ελκυστική η προοπτική του να γνωστοποιήσω το περιεχόμενό του “στην απέναντι όχθη”. Μια προοπτική που θα ήταν εξαιρετικά ισχυρότερη, αγγίζοντας τη βεβαιότητα, αν υπήρχε βάσιμη πιθανότητα η απέναντι στοιχειωδώς, έστω, να κατανοήσει τα του συγκεκριμένου ημερολογίου. . . 

Τα δεύτερα γενέθλια είναι αυτά του συγγραφέα. Πενήντα επτά περιστροφές, γύρω από την πύρινη του ήλιου σφαίρα, που συμπληρώθηκαν στις 2 Μαρτίου και, μιας και δεν ζαλιστήκαμε και δεν ζαλιζόμαστε, συνεχίζουμε!

Τα τρίτα γενέθλια είναι του παρόντος e-ημερολογίου και αν είχαμε και τη σχετική τούρτα θα έπρεπε να τις βάλουμε και επτά κεράκια μιας και ξεκίνησε τη ζωή του την 1/3/2005. Οχτακόσιες έξη, με την παρούσα, εγγραφές και συνεχίζουμε.

Τριπλά γενέθλια, λοιπόν, μέσα στις έξη πρώτες ημέρες του Μαρτίου και ο Θεός να βάλει το χέρι του για τη συνέχεια! Γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι κι εγώ . . . ομοίως!

Ένα κλικ μακριά και “Η Αγάπη Αργεί”, σε στίχους Όλγας Βλαχοπούλου και μουσική Τρύφωνα Κουτσουρέλη, με την Ελεονώρα Ζουγανέλη.

06/03/2012

0805. Η Απόφαση

Το άκουσα προχθές στο υπόγειο της Τ47 σε απαγγελία του ίδιου του ποιητή και, στους δύσκολους που ζούμε καιρούς, με άγγιξε. Μανόλης Αναγνωστάκης, λοιπόν, και “Η Απόφαση”:

Η ΑΠΟΦΑΣΗ

Είστε υπέρ ή κατά;

Έστω απαντήστε μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι.

Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί

Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε

Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή

Παιδιά γυναίκες έντομα

Βλαβερά φυτά χαμένες ώρες

Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια

Μέτρια φιλμ. Κι αυτό σας βασάνισε ασφαλώς.

Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν. Έστω με ναι ή όχι.

Σ’ εσάς ανήκει η απόφαση.

Δε σας ζητούμε φυσικά να πάψετε

Τις ασχολίες σας να διακόψετε τη ζωή σας

Τις προσφιλείς εφημερίδες σας τις συζητήσεις

Στο κουρείο τις Κυριακές σας στα γήπεδα.

Μια λέξη μόνο. Εμπρός λοιπόν:

Είστε υπέρ ή κατά;

Σκεφτείτε το καλά. Θα περιμένω.

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

Ένα κλικ μακριά Γιώργος Νταλάρας στο τραγούδι του Άκη Πάνου “Ο Δρόμος Είναι Δρόμος”.

27/02/2012