0600. Ρουλέτα

Πολλά θα μπορούσα να γράψω και κάποια τα σκέφτηκα ήδη. Θα μπορούσα π.χ. να ανεβάσω μια εγγραφή για τη νοσταλγία ή μια άλλη για τα συναρμολογούμενα. Επιφυλάσσομαι. Έτσι κι αλλιώς υπάρχει μια φθίνουσα πορεία όσον αφορά το πλήθος των επισκεπτών του παρόντος e-ημερολογίου. Δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι ο κύριος όγκος των επισκεπτών οδηγείται εδώ μέσω των μηχανών αναζήτησης όμως, όπως και να έχει, αυτό καθόλου δεν τροποποιεί το γεγονός.

Προφανώς ο κόσμος βαρέθηκε και κουράστηκε. Είμαι κι εγώ όλο με κάτι θέματα νερόβραστα ήρθε το πράγμα και έδεσε. Ποιος νοιάζεται για τα σώψυχα του άλλου; Να είναι τίποτα σκάνδαλα, τίποτα πιπεράτα, τίποτα επαναστατικά, τότε μάλιστα! Να κοπιάσει ο ταξιδιώτης να ευφρανθεί η ψυχή του! Να το πει και στους φίλους του να γίνει σαματάς και τζίρος. Ας είναι. Είμαι μεγάλος πια για να αλλάξω. Θα συνεχίσω, λοιπόν, με παρόμοια θεματολογία και· όσοι πιστοί προσέλθετε.

Στο θέμα μας τώρα. Πρόκειται για ένα “παιχνίδι” που έπαιζα με τη Φ. στο περίφημο, επιτρέψτε μου, υπόγειο της Τ47. Σπουδαστής εγώ, φοιτήτρια εκείνη. Και το παιχνίδι “Ρουλέτα”. Της έδινα ένα εύρος αριθμών και της ζητούσα να επιλέξει έναν. Ο αριθμός που επέλεγε αντιστοιχούσε σε μια του ημερολογίου μου εγγραφή την οποία και της διάβαζα. Όπως αντιλαμβάνεστε πολύ εύκολα θα μπορούσα να βρεθώ εκτεθειμένος. Και για να είμαι ειλικρινής κάποιες φορές κινδύνευσα.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα ερχόμενος από την Τ47 στην Α29. Και στο μυαλό μου καρφώθηκε ένας αριθμός. Εκατόν είκοσι οκτώ (128) το όνομα του. Και είπα να παίξω, τόσα χρόνια μετά, ρουλέτα και πάλι. Μαζί σας! Σας διαβεβαιώνω, λοιπόν, ότι η εγγραφή 128 παρατίθεται αναλλοίωτη και ολόκληρη. Το μόνο που έκανα, για λόγους ευνόητους, ήταν να αντικαταστήσω κάποια κύρια ονόματα με τα αρχικά τους. Ιδού!

17. 18/05/76 <> [0128] <> Τετράδιο 02, Σελίδα 074

Τώρα. Θα γράψω, όσο μπορώ, ότι μπορώ. Στην αρχή ήταν η δύσκολη κατάσταση στο σπίτι (ασθένεια της μητέρας μου, προστριβές μητέρας-πατέρα και η απουσία του Γ. σε σχέση με τη Δ.). Μετά, ήταν η κοπέλα της Άσκησης Γραφής Νο 5, και όπως πάντοτε η Φ..

Στις 8 του Μάη μίλησα στην κοπέλα. Γίνηκε το βράδυ στις 10 και 30 στην στάση του 86. Το αποτέλεσμα ήταν ενθαρρυντικό. Την Δευτέρα, μέρα που βρισκόμουνα σε πολύ άσχημη κατάσταση, πρόσμενα την Φ. στην στάση του 172. Αισθανόμουνα δεσμευμένος απέναντί της και ήθελα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια προσέγγισης, η Φ. δε φάνηκε. Όταν επίστρεψα στο σπίτι της τηλεφώνησα. Με τη σειρά της είχε επιστρέψει την Κυριακή από την σχολική εκδρομή στη Ρόδο.

Συζήτηση σε τόνο απαλό, σε ύφος ανάλαφρο και αβίαστο. Έλπιζα σε τηλεφώνημά της, δεν ευδόκησε. Προσπάθησα να την συναντήσω την Τετάρτη 12 του Μάη, απότυχα. Την Παρασκευή κίνησα για την κοπέλα, απότυχα. Στο Ζάππειο συνάντησα τη Φ., τη συνόδευσα. Πού ήταν τόσο καιρό κρυμμένη η ηρεμία του τρόπου μας; Σαν χωρίσαμε έλπιζα. Την επόμενη μέρα επιδίωξα και τη συνάντησα, έλπισα ακόμα περσότερο.

Οι Θεοί δεν το θέλησαν. Την ίδια μέρα συνάντησα, αν και δεν θα το θελα, την κοπέλα. Οι Θεοί αποφασίζουν αλλιώς. Η κοπέλα την λένε Κ., πάει στην 6^η Γυμνασίου και είναι χαριτωμένη, υψηλή και κύρια ευφυής. Έχει και το μέγιστο χάρισμα να ανταποκρίνεται και να κατανοεί ζεστά, ανθρώπινα και αβίαστα.

Όταν την άφησα μουρμούριζα “Βοήθησέ με να μη σε αρνηθώ” και εννοούσα τη Φ.. Οι Θεοί δίνουν σαν Θεοί και οι άνθρωποι σαν τέτοιοι παίρνουν. Χθες, στην επιδίωξη μου να συναντήσω τη Φ., βρισκόμουν στον Α. Τ.. Μια κοπέλα φάνηκε λαχανιασμένη και χώθηκε σ’ ένα άσπρο αυτοκίνητο με δύο νεαρούς. Το χρώμα των μαλλιών δε με βοήθησε, λάθεψα και αστόχησα.

Χθες βράδυ στις 9 και 30 τηλεφώνησά της. Ήταν η κοπέλα του Α. Τ. και με είχε ιδεί. Ο Γ. ο ένας απ’ τους δύο στο αμάξι. Της μίλησα την αλήθεια, δεν ήταν άλλος τρόπος. Δεν είχε καταλάβει τίποτα, ισχυρίστηκε. Δε βλέπω για ποιους λόγους θα έπρεπε. Το σφάλμα ήταν όλο δικό μου. Και το ομολόγησα. Μια ζωή μέσα στη φαντασίωση και το άρρωστο. Θάρρευε ότι την αντιμετωπίζω σαν “μικρό”. Το λάθος όλο δικό μου. Όσο μπορούσα της μίλησα την αλήθεια.

Κι εκείνη σε πανάσχημη κατάσταση. Μιαν άσχημη Κυριακή πέρασε, δίχως να μπορεί να διαβάσει, μόνη στο σπίτι. Σκέφτηκε να τηλεφωνήσει σε μένα, ντρέπονταν, δεν ήξερε να το εξηγήσει. “Η μητέρα σου μου φάνηκε αυστηρή”, είπε, εννοώντας προηγούμενα τηλεφωνήματά της.

Ξανασυνδέθηκαν με τον Γ. εδώ και δύο εβδομάδες. Τι είδους αγάπες είναι αυτές που αφήνουν μια νέα, όμορφη κοπέλα να υποφέρει σ’ ένα άδειο σπίτι; Της συνέβηκαν πολλά, μου είπε. Η μητέρα της και η Ε. τη μαλώσανε σκληρά για την συμπεριφορά της στα πράγματα με τον Γ.. Θα πρέπει να είναι μια σχέση άρρωστη κι εκείνη δεμένη από κάπου δε μπορεί να την ξεφύγει. Δεν περνά, στα σίγουρα, ευτυχισμένους καιρούς η κοπέλα. Είναι τρομαγμένη, είναι φοβισμένη, τσακώνεται με τους φίλους της. Θέλει από κάπου να πιαστεί για να ζήσει. Ψάχνει απογνωσμένα ίσως. Είναι η μοίρα της. Με τον Γ. θα τα ξαναχαλάσει σύντομα και θα τα ξαναφτιάξει αργά ή γρήγορα.

Δεν είχε καταλάβει τίποτα από τα αισθήματά μου. Τίποτα. Τίποτα. Θεοί γύρτε να ιδείτε έναν άντρα να σφίγγει τις γροθιές του και να δαγκάνει τα χείλια του. Χίλιες φορές τυφλός! Στην πορεία της συζήτησης της αποκάλυψα την ύπαρξη της Κ. και το δικό μου ενδιαφέρον. Αυτά που της μίλησα χθες δε θα μπορέσει να τα δει καθαρά σ’ αυτούς τους καιρούς. Θα τα κατανοήσει όταν απομακρυνθεί από το κέντρο των συγκινησιακών δονήσεων και ταραχών και θα της κοστίσουν μια θλίψη κι ένα πόνο οξύ.

Η Φ. είναι ένα σανιδάκι στο πέλαγο, ένας άνθρωπος στον χρόνο το σκληρό. Και σ’ αυτό το χρόνο θα έπρεπε να τη συντρέξω και να τη βοηθήσω. Και ίσως το κάνω αποσβήνοντας διαρκώς την προσωπικότητά μου ανεξάρτητα από τα πράγματα ανάμεσα εμένα και την Κ. ή όποια άλλη. Δεν είμαστε οι μόνοι που πονάμε. Εγώ, που ξέρω από πόνο, από θλίψη και από μοναξιά, θα πρέπει να τη συντρέξω, χωρίς ελπίδα να κρατήσω την αμοιβή της.

Μήπως δεν είναι αυτή που με σύντριψε πάνω στα όριά μου, τόπου και χρόνου, κάνοντάς με να τα αλλάξω; Με ξανάφερε κοντά στους ανθρώπους, με έκανε να αποδεχθώ το ανθρώπινο μέγεθός μου και να παραδεχτώ τις ανθρώπινες αδυναμίες μου. Όλα αυτά συντελέστηκαν εν αγνοία της, όμως πρόσφερε την υπηρεσία να “είναι” με τον τρόπο που ήταν.

Έχω γράψει πολλά πράγματα για εκείνη που τώρα θα μου ήταν αδιανόητα. Κοίταξέ τα με το φως που σήμερα σου δίνω, ευγενικέ αναγνώστη, και προσπάθησε να καταλάβεις τα περάσματα της ψυχής μου μ’ όλους τους φόβους και τις αδυναμίες της. Είμαι κουρασμένος...

Ακούγεται η Νέλλη Μάνου στο τραγούδι “Φεύγω” των Γιώργου Μουζάκη – Νίκου Μουρκάκου.

13/03/009

0599. Παραμετρικό

Ένα ποίημα, παλιό έστω, μια εικόνα και ένα τραγούδι αγαπημένο. Πράγματα που για μένα προσωπικά αρκούν. Και δεν είναι μόνο ότι άργησα να γυρίσω από το γραφείο και είμαι κουρασμένος ή ότι η έμπνευση δεν είναι πάντοτε, για να μη γράψω συνήθως, πιστή στο ραντεβού μας. Ελπίζω μόνο να μη με βασανίσει, και πάλι, ο blogger όπως στην προηγούμενη εγγραφή. Α! Αν κάποιος ομότεχνος χρησιμοποιεί κάτι διαφορετικό από τον blogger και είναι ευχαριστημένος θα του χρωστούσα ευγνωμοσύνη αν με πληροφορούσε σχετικώς. Μιας και το ποίημα το “σιγουρέψαμε” από την αρχή πάμε τώρα για εικόνα και τραγούδι. . .

ΠΑΡΑΜΕΤΡΙΚΟ

Στιγμή γυμνή	Ήταν εδώ
Όλη σιωπή	Ρυθμός αδρός
Στην κάμαρη	Κυμάτισμα
Σκοτάδι	Ανάσας

Τρόπος απλός	Τάση φυγής
Ψηλαφητός	Χρησμοδοτεί
Στη μνήμη	Στην κάμαρη
Ένα χάδι	Σκοτάδι

 
                                            03.06.76

The Turtles - “Happy Together”.

11/03/2009

0598. Άσκηση Ύφους

 
Βραδάκι. Είμαι με παρέα. Μπαίνουμε στο κατάστημα. Εστιατόριο. Γεμάτο. Είμαι θαμώνας. Μου βρίσκουν τραπέζι. Η ταμπελίτσα “reserve” εξαφανίζεται ως δια μαγείας. Παραγγέλλουμε. Θόρυβος. Ομιλίες. Μέταλλο πάνω στο μέταλλο. Μέταλλο με πορσελάνη. Γυαλί με όλα. Είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Αυτό σκέφτομαι. Μια τηλεόραση απέναντι δείχνει εικόνες. Άφωνα video clips. Ένα ηχείο αναρτημένο στη γωνία. Πάνω από το τραπέζι μας. Λαλεί. Απομονώνω το τραγούδι που ακούγεται. Μπαίνω μέσα του. Σηκώνω τον ντράμερ. Κάθομαι στη θέση του. Πιάνω τις μπαγκέτες, το πόδι στη μπότα. Σε αγαπάω. Πάμε από την αρχή. Μπαίνω. Σόλο εισαγωγή. Ακολουθούν οι άλλοι. Κρατώ το ρυθμό. Είναι αδρός, ρωμαλέος, σταθερός. Τέμπο που πάνω του κτίζεται το τραγούδι. Δίνω όλη μου την προσοχή. Δε θέλω να είμαι ο τραγουδιστής. Δε θέλω να είμαι ο κιθαρίστας. Δε θέλω να είμαι στα πλήκτρα. Θέλω να είμαι ο ντράμερ. Αφοσιώνομαι. Ο ρυθμός με παρασέρνει. Παίζω και σε σκέφτομαι. Πάλλομαι εν συντονισμώ. Με τα τύμπανα πολιορκώ. Με το ρυθμό τους στέλνω μηνύματα. Σ’ αγγίζουν άραγε; Μένω με την απορία. Παίζω. Στέλνω. Ελπίζω. Προσμένω. Ένας ντράμερ έγινα. Σε αγαπάω.

Stevie Wonder – “Signed Sealed Delivered (I’m Yours)”.

09/03/2009

0597. Γυναίκα

Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας μεθαύριο. Τι πλάσμα, Θεέ μου! Άνθος. Κόσμημα. Ζωή. Μάνα, σύζυγος, θυγατέρα, αδελφή, ερωμένη, συγγενής, φίλη, συνάδελφος, γειτόνισσα. Να τη βλέπεις και να ανοίγει η καρδιά σου. Να χαμογελάει η ψυχή και το είναι σου. Να βλέπεις την κορμοστασιά, το χαμόγελο, την κόμη της. Το πώς κινείται, χαμογελά, είναι. Κομψή μέσα στα ενδύματά της, χαμογελαστή, γλυκόλαλη, μετρημένη. Μεγάλη ή μικρή. Κοντή ή ψηλή. Εύσωμη ή λεπτή. Άγνωστη ή γνωστή. Ελληνίδα ή αλλοδαπή. Γυναίκα που κλέβει ματιές, σκέψεις και αναπνοές. Γυναίκα που κάνει τον άντρα καλύτερο ή χειρότερο. Να μηχανεύεται και να επιθυμεί. Να προσμένει και να αδημονεί. Γυναίκα. Το άλλο φύλλο. Πρόκληση και πρόσκληση. Επαφή. Ολοκλήρωση. Συνύπαρξη και συμπόρευση. Πόθος και πάθος. Αγάπη και έρωτας. Σκίρτημα και απαντοχή. Γυναίκα στα όρια της φύσης της εντός. Που δεν αντροφέρνει, δεν προκαλεί, δε βρίζει και δεν προκαλεί. Ζεστή παρουσία σε δύσκολους καιρούς. Παρηγοριά κι ελπίδα. Δροσερό αεράκι. Σπιτική θαλπωρή. Στήριγμα και κίνητρο. Γυναίκα της ζωής μέγα κεφάλαιο. Ανάσα και αναπνοή.

Αγαπημένη, Χρόνια Σου Πολλά! 

Neneh Cherry – Woman.

06/03/2009

0596. Ανήθικοι

Αναρωτιέμαι αν έχουμε αντιληφθεί και συνειδητοποιήσει το τι συμβαίνει, τόσο σε παγκόσμια όσο και σε τοπική κλίμακα, όσον αφορά το ποιόν των ανθρώπων που “οδηγούν” τις εξελίξεις. Με απλά λόγια έχουμε αίσθηση του τι είδους άνθρωποι “διοικούν” ή/και “κυβερνούν” (και με ότι τα εισαγωγικά αυτά μπορεί να σημαίνουν); Η απάντηση είναι μία και απλή. Άνθρωποι, πρώτα απ’ όλα, ανήθικοι. Και για να ολοκληρωθεί η εικόνα επιλέξτε όσα και όποια από τα επόμενα επιθυμείτε: ανίκανοι, ανάξιοι, απάνθρωποι, ανόητοι, εγωιστές, αναξιόπιστοι, απατεώνες, ψεύτες, κλέφτες, φιλάργυροι κ.λ.π. Συμπληρώστε και όσα, σίγουρα, σας έρχονται στο μυαλό για την περίπτωση και θα έχετε την εικόνα (τους). Μια σειρά τέτοιων γραβατοφορεμένων τενεκέδων έχει κατορθώσει τελικά να κάνει τον πλανήτη κόλαση. Ποιο είναι το δράμα; Ότι στους ίδιους αυτούς κοπρίτες έχουν εναποτεθεί οι όποιες ελπίδες για ανάκαμψη. Το λογικό θα ήταν με τα μέσα που πλέον διαθέτουμε, ως είδος, να μην υπήρχε πείνα και φτώχια στον πλανήτη. Μοιάζει με ανέκδοτο. Γιατί; Γιατί όχι μόνο “διοικούν” αλλά έχουν αναλάβει και να μας σώσουν ακριβώς αυτοί που δεν έχουν το ηθικό ανάστημα να μοιράσουν ούτε δυο γαϊδουριών άχυρα. Γιατί έχουν σπουδάσει την απάτη, την ίντριγκα και το ψέμα. Ότι τους νοιάζει είναι η καρεκλίτσα τους, μικρή ή μεγάλη, και πέραν τούτου ου. Τους βάλαμε, στη θέση που τους βάλαμε, για να διαχειριστούν τον κόπο και τον μόχθο μας και καβάλησαν καλάμι μέγα. Βλέπουν στον καθρέφτη τους τον Αλέξανδρο τον Μέγα και όχι το συμπλεγματικό ανθρωπάκι που πραγματικά είναι. Ανήθικοι, ανίκανοι και ανεπαρκείς είναι έτοιμοι να διαπραγματευτούν το πόσο κάνει 1+1. Ανερυθρίαστα υποστηρίζουν σήμερα το α και αύριο το αντίθετο του. Με την ίδια σοβαροφάνεια, με την ίδια λιγδερή επιχειρηματολογία. Ψεύτες από κούνια με μνήμη 24ώρου και βγάλε. Έτοιμοι να καταδικάσουν και να διαγράψουν με μιας όσα σαν αντιπολιτευόμενοι υποστήριζαν μόλις βρεθούν να είναι συμπολιτευόμενοι. Και βεβαίως πάντοτε φαφλατάδες και γελοίοι. Θυμηθείτε το ελληνικό ανέκδοτο: “Θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο!” και θα καταλάβετε τι εννοώ. Αυτοί οι “κύριοι” αξίζουν κάθε περιφρόνηση και δυστυχώς δεν την εισπράττουν. Αντιθέτως, και για το κακό όλων μας, εισπράττουν χειροκροτήματα, γλειψίματα και σεβασμό (για το αξίωμά τους τουλάχιστον και όσα, θα έπρεπε, να αντιπροσωπεύει – τρομάρα τους!). Έτσι ποτίζεται η ανηθικότητα και η ανικανότητά τους και ανερυθρίαστα πράττουν τα όσα πράττουν. Κι αν υπάρχουν κάποιες ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις σκεφτείτε και θυμηθείτε: Η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα. Το ερώτημα είναι για πόσο οι εξαιρέσεις αυτές είναι δυνατό να παραμείνουν τέτοιες. Δυστυχώς, το σύστημα είναι έτσι στημένο που ή θα τους αφομοιώσει ή θα τους αποβάλει. Τι πρέπει, λοιπόν, εμείς οι απλοί πολίτες να κάνουμε; Ιδού το ερώτημα, το μέγα! Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω ευθέως. Και ούτε είναι το καλύτερο, έτσι όπως είναι δομημένες οι κοινωνίες μας, να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στους θεσμούς. Θα έλεγα ότι θα πρέπει να επιδείξουμε μέγιστη προσοχή στο ποιους ψηφίζουμε, να κόψουμε τα παλαμάκια με το μαχαίρι, να διεκδικούμε το δίκιο μας με όλα τα θεμιτά μέσα και να μην ανεχόμαστε την παραμικρή ανομία ή παρανομία είτε συμβαίνει σ’ εμάς είτε στο γείτονά μας. . . Έτσι! Για αρχή. . .

Άσχετο, βεβαίως, το τραγούδι αλλά από την εφηβεία μου αγαπημένο: Joe Cocker – The Letter.

04/03/2009

0595. x2

Ιδιαίτερη η σημερινή μέρα και όχι μόνο επειδή είναι Καθαρή Δευτέρα. Σήμερα συμπλήρωσα μία ακόμα πλήρη περιστροφή του ηλίου πέριξ. Το όλον, 54. Να μας έχει ο Θεός καλά. Να έχουμε υγεία και τύχη στη ζωή μας [και μ’ αυτή τη σειρά]. Να ζούμε αυτές τις περιστροφές μας όσο καλύτερα μπορούμε. Να τις αφήνουμε πίσω μας και να έχουμε την ηλικία μας. Μια ηλικία την οποία δεν θα ντρεπόμαστε να πούμε. Είχαμε τις ευκαιρίες μας. Είχαν πολλοί, απ’ όσους στην πορεία της ζωής μας ανταμώσαμε, τις ευκαιρίες τους [μαζί μας]. Το ποιος εκμεταλλεύτηκε, ή αξιοποίησε αν προτιμάτε, τις ευκαιρίες που του δόθηκαν είναι μια άλλη, πονεμένη ενίοτε, ιστορία. Αλλά ευκαιρίες και δόθηκαν και υπήρξαν. Ας προσέχαμε, λοιπόν. Κι αν για κάποια, πολλά, πράγματα η σειρά μας πέρασε για κάποια άλλα υπάρχουν ακόμα και ελπίδες και πιθανότητες.

Σήμερα γενέθλια του αείποτε. Εχθές του αείποτε e-ημερολογίου. Τέσσερα ολόκληρα έτη, από την 1^η Μαρτίου 2005, 594 εγγραφές, πολλές εικόνες και φωτογραφίες, πολλά τραγούδια. Τέσσερα χρόνια που πέρασαν σαν νεράκι. Συνεχίζω κι ας έχω, συχνά πυκνά, την αίσθηση ότι έγραψα ότι είχα να γράψω, και συνεκδοχικά να πω. Είναι αυτή η πρόκληση του να βρεις, τρεις την εβδομάδα φορές, κάτι να γράψεις, κάτι να πεις. Να το βρεις και να το ταιριάξεις με εικόνες και ήχους. Έχω συγκεντρωμένες και τις 594 εγγραφές, με όλα τα παραφερνάλια τους, σε αρχεία MS Word και PDF. Τα ξεφυλλίζω και πραγματικά εντυπωσιάζομαι από τον όγκο τους. Ομοίως έχω συγκεντρωμένα και όλα σχεδόν τα τραγούδια, ή ακούσματα, που “ανέβασα” στο παρόν ημερολόγιο. Μου “ξέφυγαν”, από αβλεψία ασυγχώρητη, κάποια τραγούδια που ανέβασα πρώτα. Χωρίς η κρίση να είναι αξιολογική θα παρατηρήσω ότι τέτοια έργα έχουν τη δυσκολία τους.

Όμως˙ αρκετά με τις επετείους.

Καλή Άνοιξη!

Με τη φωνή του αείποτε: “Γενέθλια 2009”.

02/03/2009

0594. Ποίηση και Δίφωνο

Εχθές αγόρασα δυο ακόμα CD από τη σειρά “Ελληνική Ποίηση - Περίοδος Δεύτερη” της LYRA. Αυτή τη φορά απέκτησα τα CD της Κικής Δημουλά και της Τζένης Μαστοράκη. Έχω διαβάσει λίγα ποιήματα της Δημουλά και δύο – τρία της Μαστοράκη. Ελπίζω, μέσα από αυτά τα CD και των ποιητριών τις φωνές, να τις ανακαλύψω. Από μια πρώτη ακρόαση του CD της Μαστοράκη είμαι σε θέση να πω ότι μου αρέσει η φωνή της και ο τρόπος που προσεγγίζει τα πράγματα. Για μια τελική γνώμη χρειάζεται και χρόνος και κάποια αντίτυπα συλλογών της. Η Δημουλά, περισσότερο γνωστή, είναι άλλη ιστορία. Αν, πάντως, μπορώ να πω κάτι, δίχως καθόλου να στοιχηματίζω, αυτό είναι ότι η πρώτη εντύπωση που μου έδωσε η απαγγελία των ποιητριών αυτών ήταν αυτή της επιτήδευσης. Καλώς ή κακώς με τον Σεφέρη μεγάλωσα και της σχολής του, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει, είμαι. Τα CD τα αγόρασα από τα καταστήματα Hondos στην Ομόνοια. Κόστος; 16,74 ευρώ έκαστο. Ούτε λίγο ούτε πολύ 2,66 ευρώ, ανά CD, πιο κάτω από την τιμή του “μονοπωλίου Metropolis”. Και το υποψιαζόμουν!

Είναι ωραίοι αυτοί του περιοδικού “Δίφωνο”! Στο τελευταίο τεύχος, αυτό του Μαρτίου 2009, περιέχονται 4 CD. Έχω παρατηρήσει ότι τα περιοδικά που δίνουν 2, 3 και 4 CD έχουν μια λατρεία σε καλλιτέχνες και άλμπουμ περασμένων δεκαετιών την αξία και σημασία των οποίων δεν παραλείπουν να υπερτονίζουν. Προφανώς το κόστος των “δικαιωμάτων”, στην περίπτωση αυτή, είναι ιδιαίτερα προσιτό. Στο τεύχος, για το οποίο μιλάμε, η τάση αυτή “εκπροσωπείται” από τον Georges Brassens. Το δεύτερο CD, που συνόδευε το τεύχος, είναι το κλασσικό “Ζωντανοί Στο Κύτταρο”. Εκείνο που με προβλημάτισε ήταν η πρόταση: “Στο cd που κρατάτε στα χέρια σας συμπεριλαμβάνονται δυο τραγούδια, ο Γέρο-Μαθιός με τους Δάμων και Φιντίας και ο Ανεπρόκοπος με τον Εξαδάχτυλο όπως ήταν στην αρχική έκδοση”. Τι, λοιπόν, θέλει να πει ο ποιητής; Τα υπόλοιπα έξι τραγούδια τι είναι; Επανεκτελέσεις; Έχω ένα αντίγραφο, βεβαίως, στην Τ47 και οι καλοί αυτοί άνθρωποι με βάζουν να ψάχνω. Το τρίτο CD, με τίτλο “αρτεσιανό μου φρέαρ”, περιέχει 14 τραγούδια της αγαπημένης Αρλέτας από διάφορα άλμπουμ. Το πιο ωραίο όμως είναι το τέταρτο CD. Τυλιγμένο στο ωραίο πορτοκαλοκίτρινο φακελάκι του φέρει τον, πολλά υποσχόμενο, τίτλο: “Βαθύς Κατάλογος – Δίφωνο – Συλλεκτικό CD Νο 2”. Ομολογώ ότι ένας από τους λόγους που αγόρασα το τεύχος ήταν και αυτό το “Βαθύ Λαρύγγι” εεε με συγχωρείτε! Τον “Βαθύ Κατάλογο” ήθελα να πω. Βγάζω, λοιπόν, γεμάτος περιέργεια το CD από το τσαχπίνικο πορτοκαλοκίτρινο φακελάκι του και τι βρίσκω; Ένα ωραιότατο CD με τίτιλο: “Το Νέο Κύμα – σκληρό μου αγόρι – Το 15^ο και τελευταίο CD της σειράς”. Ένα CD το οποίο έχω από την 4/1/2008 μιας και δόθηκε με το φύλλο εκείνης της ημέρας της εφημερίδας “Ο Κόσμος του Επενδυτή”. Ποιος θα με πείσει ότι το χαρτονένιο σωβρακάκι, που κάλυπτε το συγκεκριμένο CD, δεν είναι εκ του πονηρού; Το πιθανότερο είναι να μην αγόραζα το περιοδικό αν γνώριζα τον τίτλο του συγκεκριμένου CD. Αλλά, με το σύστημα Kinder – έκπληξη και τον πομπώδη τίτλο, την πάτησα! Δικαίωμα τους να διαθέτουν αυτά που τους έχουν, πιθανολογώ, ξεμείνει αλλά όχι με τέτοια φτηνά τεχνάσματα. Το μόνο σίγουρο ότι από εδώ και πέρα, θα προσέχω!

Άντε, Καλό Τυρίμερο!

Elaine Paige – “Be On Your Own”.

27/02/2009

0593. Ο Αλοΐσιους Θυμάται Τα Παλιά

Πόσος καιρός πέρασε από την τελευταία φορά που ασχολήθηκα με τα χαρτιά του Αλοΐσιου και δημοσίευσα κείμενό του; Ούτε που θυμάμαι. Και τώρα η ανάγκη, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι, με σπρώχνει πάλι προς το μέρος του. Οκτώ η ώρα, βραδάκι Τετάρτης, στην Α29. Το γνωστό, παραφρασμένο, ερώτημα: Τι να μαγειρέψω αύριο; Μα, αν γνώριζα, θα ρωτούσα; Όχι βέβαια. Εντάξει, το παραδέχομαι! Δεν έχω τίποτα στο ψυγείο. Τα χαρτιά του Αλοΐσιου βρίσκονται στο υπόγειο της Τ47. Όμως, είμαι τυχερός. Πριν από λίγες μέρες, λες και υποψιαζόμουνα κάτι, έφερα εδώ πενήντα – εξήντα σελίδες από τα γραπτά του. Τις ξεφύλλισα. Σταμάτησα σ’ ένα εξαιρετικά σύντομο κείμενο στο οποίο ο Αλοΐσιους γυρίζει στο παρελθόν και ψηλαφίζει τα αδύνατα. Το παραθέτω:

Πόσο καιρό είχα να δω αυτές τις κασέτες; Δέκα χρόνια; Δεκαπέντε; Κάποιες δέκα, κάποιες περισσότερα. Κίνηση που ξετυλίγεται, εικόνες που παγώνουν. Γυρίζω στο παρελθόν. Βλέπω πρόσωπα αγαπημένα. Πρόσωπα που πια έχουν φύγει. Τότε και τώρα. Έχω φύγει κι εγώ. Από εκεί για εδώ. Δε στενοχωριέμαι. Τα έζησα τα χρόνια αυτά. Όσο μπορούσα τα χάρηκα. Αλλά, κάνω σκέψεις. Είσαι στο κέντρο. Αναρωτιέμαι: Θα μπορούσε κανείς να αγαπήσει κάποιον για κάτι που ήταν και που δεν είναι πια; Και δε μιλώ, βεβαίως, μόνο για τη μορφή. Όλο το απόγευμα χθες και σήμερα το πρωί έβλεπα στο video αυτές τις κασέτες. Έβαζα και έβγαζα. Θυμόμουνα, γελούσα, πονούσα. Πόσα πρόσωπα; Πόσοι τόποι, αναμνήσεις, καταστάσεις, περιστατικά; Οι πολύτιμες εικόνες. Οι φωνές που ζωντανεύουν. Σαν μπαταρία η μνήμη φορτίζεται και ζωντανεύει. Η μια εικόνα φέρνει την άλλη. Γυρίζω πίσω. Το μυαλό συμπληρώνει τα κενά. Σκηνές όπου πρωταγωνιστεί ο προ δεκαπενταετίας εαυτός μου. Κάνω την αμαρτωλή σκέψη: Τι θα γινόταν αν σήμερα σε διεκδικούσα με τον τότε εαυτό μου; Πόσο διαφορετική θα ήταν η συμπεριφορά μου και η συμπεριφορά σου; Ας γύριζες πίσω κι εσύ. Φαντάσου! Δεκαπέντε χρόνια νεώτεροι, συν δεκαπέντε χρόνια στη διάθεσή μας! Δε γίνεται και ίσως είναι καλύτερα έτσι. Ας μείνουμε ο καθένας στον εαυτό και την πορεία του. Με τα βιώματα, τα προτερήματα και τα ελαττώματά μας. Όλα όσα δεν ευνόησαν, και δεν ευνοούν, μια διαφορετική εξέλιξη στη σχέση μας. Δέχομαι αυτό που είμαι, αυτό που η σχέση μας είναι. Δε θέλω να φτάσω στο σημείο, δέκα δεκαπέντε χρόνια μετά, να σκέφτομαι και να γράφω τα ίδια. Με αυτό που είμαι σε προσκαλώ. Με αυτό που είμαι σε θέλω. . .

Μελίνα Ασλανίδου – “Το Λάθος”.

25/02/2009

0592. Και Οι Παντρεμένοι Έχουν Ψυχή

Προχθές Σάββατο είδα ένα ακόμα επεισόδιο του δεύτερου κύκλου της τηλεοπτικής σειράς “Και Οι Παντρεμένοι Έχουν Ψυχή”. Ήταν το 37^ο και δυστυχώς το τελευταίο που είχα στη διάθεσή μου. Κατά τη γνώμη μου η συγκεκριμένη σειρά ήταν μια από τις καλύτερες που δημιουργήθηκαν ποτέ για την Ελληνική τηλεόραση.

Συνολικά απόλαυσα, ένα προς ένα, 71 επεισόδια που βρισκόντουσαν σε 23 DVD. Επρόκειτο για μια προσφορά του περιοδικού “Τηλέραμα” σε δύο “φάσεις”. Στην πρώτη φάση δόθηκαν τα επεισόδια του Α΄Κύκλου της σειράς σε 11 DVD (10x3+1x4=34 επεισόδια). Αμέσως μετά ακολούθησε ο Β΄Κύκλος σε 12 DVD (11x3+1x4=37 επεισόδια). Σε κάθε τεύχος, με επιπλέον κόστος 3,40 ευρώ ανά τεύχος, υπήρχε και ένα DVD της σειράς. Ο Α΄Κύκλος ξεκίνησε με το τεύχος της 6/9/2009 και ο Β΄με αυτό της 21/11/2008.

Κατά καιρούς είχα παρακολουθήσει κάποια επεισόδια, σε πρώτη προβολή ή σε επανάληψη, αλλά ποτέ συστηματικά. Με τα DVD του περιοδικού είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω κατά βούληση και από την αρχή όλα τα διαθέσιμα επεισόδια. Τα καταευχαριστήθηκα σε όλα τα επίπεδα. Γέλασα με την καρδιά μου. Έκανα σκέψεις πρώτες και σκέψεις δεύτερες. Απόλαυσα τους πανέξυπνους διαλόγους, τις απίθανες καταστάσεις, τις ανατροπές.

Η διανομή των ρόλων ήταν εξαιρετικά επιτυχής και οι ηθοποιοί, πρωταγωνιστές και μη, πραγματικά απίθανοι. Τους χάρηκα όλους και αισθάνθηκα το δόσιμό τους σε αυτό που έκαναν. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον θα ξεχώριζα τον Αντώνη Καφετζόπουλο στο ρόλο του Ανδρέα Ακάματου, ή Ακάλυπτου, ο οποίος υποστήριξε μοναδικά τον, αβανταδόρικο ομολογώ, ρόλο του. Ήταν ένα κλικ πιο πάνω χωρίς αυτό να αφαιρεί το παραμικρό από τους, έτσι κι αλλιώς, εξαιρετικούς άλλους. Μια σειρά άψογη σε όλα τα επίπεδα, μια καταπληκτική δουλειά. . .

Ανυπομονώ, και είμαι σε ετοιμότητα, για τον Γ΄Κύκλο που ελπίζω να προσφερθεί σύντομα είτε από το “Τηλέραμα” είτε από κάποιο άλλο περιοδικό. Μέχρι τότε, θα μου λείπει πολύ η συντροφιά αυτών των παντρεμένων με τη μεγάλη, ωραία ψυχή. . .

23/02/2009

0591. Ένα Δικό Μου [Ακόμα]

ΑΝΑΦΟΡΑ Σ’ ΕΝΑ ΣΚΟΥΠΙΔΑΚΙ

Στο αριστερό μου μάτι

Χθες ένα σκουπιδάκι

Φορτίο κάποιου άνεμου

Στη μέση ενός δρόμου

Στο αριστερό μου μάτι

Μ' αντάλλαγμα το δάκρυ

Στ' αληθινά τι σύμπτωση

Χθες ένα σκουπιδάκι

Την ώρα π' αργοδιάβαινες

Παρέα με τον άλλον

01.09.75

=====================

Eurythmics – “Thorn In My Side”.

20/02/2009