Εκατόν δεκαπέντε συν ένα, λοιπόν, ποιήματα με κάποια από αυτά να μην έχουν βρει τη θέση τους στην επίσημη συλλογή (μου) «Ολίγον τε Φίλον τε» και κάποια ελάχιστα να επαναλαμβάνονται. Πάντοτε αισθάνομαι αμηχανία όταν κάποιος, και κυρίως κάποια, δηλώνει ποιητής ή ποιήτρια. Φορτίο πολύ βαρύ για τους αδύναμους ώμους μου και για τα ποιήματά μου τα οποία, θαρρώ, δεν είναι αρκούντως «ποιητικά» συγκρινόμενα με αυτά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Μάλλον στεγνά, σίγουρα ολιγόλογα και ουδόλως υψιπετή. «Ο καθείς και τα όπλα του» που είπε και ο . . . «συνάδελφος».
Οι πρώτοι έξι στίχοι, και κυρίως οι δύο πρώτοι, στριφογύριζαν στο μυαλό μου εδώ και δεκαετίες, κυριολεκτικά. Όταν, σχετικά πρόσφατα, παρουσιάστηκε και μία σπανιότατη στιγμή έμπνευσης, λέμε τώρα, κατάφερα να συνθέσω το «ΕΜΕΙΣ», που ακολουθεί!
Εμείς
Εμείς που ποτέ
23/09/2026
Να είσαστε Καλά!
Κλικ ένα μακριά το φωνητικό φολκ-ροκ συγκρότημα The Mamas & The Papas στο “I Call Your Name” [1966], σύνθεση των Lennon–McCartney:
20/10/2026
Πολύ όμορφο, φίλε μου. Και σαν νόημα και σαν μήνυμα. Συνέχισέ το. Την καλησπέρα μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα Γιάννη,
ΔιαγραφήΕυχαριστώ,
Να είσαι Καλά!