Μεγάλη Πέμπτη, 21 Απριλίου 2022. «Ianos», CD άλμπουμ δύο. «Λέσβος», Σταύρος. «Ψυχογιός», βιβλία τρία. Επιλεγμένες φωτογραφίες. Οριζοντίως επτά. Καθέτως, ομοίως.
Α. Οριζοντίως
Β. Καθέτως
Και τι «Χριστός Ανέστη», να κάποιος ευχηθεί, έτσι που κωφεύει (και) η ορθοδοξία στα κελεύσματα του Κυρίου;
Να είσαστε Καλά, να Προσέχετε.
Ένα κλικ μακριά The
Dramatics και “Watcha
See Is Watcha Get”:
Κατέχω: περισσότερους από τέσσερεις χιλιάδες (4000) δίσκους CD, περίπου εξακόσια (600) LP, περισσότερα από διακόσια (200) δισκάκια βινυλίου 45 στροφών ανά λεπτό, περισσότερες από χίλιες επτακόσιες (1700) ταινίες σε DVD, Blu-Ray και άλλα φορμάτ και περίπου εκατό (100) κασέτες ήχου. Και λοιπόν;
Το CD, το DVD, Blu-Ray και άλλα πολλά στην ουσία πέθαναν. Όπως πέθαναν οι διάφορες κασέτες video και το 3D στις τηλεοράσεις. Το πλήθος των σημείων πώλησης τέτοιων προϊόντων διαρκώς μειώνεται και το μέλλον τους είναι, θα έλεγα, εξαιρετικά αβέβαιο. Από την άλλη το βινύλιο επανάκαμψε και μοιάζει να κάπως αντιστέκεται αλλά για πόσο;
Παλιά έπρεπε να έχεις ένα στερεοφωνικό στο σαλόνι σου.
Μετά μια συσκευή τηλεόρασης. Στη συνέχεια μια συσκευή αναπαραγωγής κασετών VHS (video player) για να βλέπεις ταινίες, με συνέπεια να ξεφυτρώνουν στις
γειτονιές τα Video Club (για ενοικίαση τέτοιων κασετών) σαν τα μανιτάρια. Μετά
ένα DVD Player ή, έστω, δορυφορική σύνδεση.
Σήμερα αν έχεις μία αξιοπρεπούς ταχύτητας σύνδεση με το διαδίκτυο, μια «έξυπνη» (smart) συσκευή τηλεόρασης ή / και
έναν Η/Υ (ή tablet / smartphone) και, βεβαίως, χρήματα για συνδρομές σε πλατφόρμες
διάφορες είσαι άρχοντας.
Ζούμε πλέον στην ψηφιακή του ανθρώπου εποχή. Ήχος και εικόνα έχουν ψηφιοποιηθεί και έτσι ταξιδεύουν. Εύκολα και γρήγορα. Φυσική συνέπεια η δημιουργία ψηφιακών πλατφορμών για την εκμετάλλευση κάθε είδους ψηφιακού περιεχομένου. Netflix, Ertflix, Nova, Spotify και άλλες (πλατφόρμες) πολλές μπήκαν στη ζωή μας. Μας έγιναν απαραίτητες. Εκεί βρίσκονται πλέον τα θεάματα. Στην άκρη των δακτύλων σου. Ταινίες, σειρές, ντοκιμαντέρ, μουσική, όλα όσα επιθυμείς και μπορείς να τα βρεις σε αυτές.
Πλέον δεν κατέχεις (δισκάκια διάφορα) αλλά έχεις. Έχεις
πρόσβαση. Εάν κοπεί η πρόσβαση, απλά, δεν έχεις τίποτα. Είναι κάτι που
προσωπικά με προβληματίζει. Μεγάλωσα κατέχοντας. Δίσκους και δισκάκια, κασέτες
και κασετάκια. Κάποιες μουσικές θέλω να είναι απτές κάποιες ταινίες ομοίως. Θέλω
να μπορώ να απλώσω το χέρι και να αγγίξω το αγαπημένο μου άλμπουμ, την
αγαπημένη μου ταινία.
Δεν θέλω η απόλαυση μου να εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το διαδίκτυο και τη λειτουργία του. Όσο και αν η αποθήκευση μουσικής και ταινιών σε CD, DVD, Blu-Ray κ.λ.π. έχει ημερομηνία λήξης και είναι επισφαλής είναι μια παρηγοριά να βλέπεις και να αγγίζεις τα μέσα που περιέχουν μουσικές και ταινίες. Το βινύλιο, με τη μηχανική επαφή για την ανάγνωση του περιεχομένου του, είναι σίγουρα ασφαλέστερο.
Προφανώς τα πράγματα είναι ευκολότερα για τους νέους.
Αυτούς που, στη συντριπτική πλειονότητά τους, ακούν μουσική από ακουστικά και
αγνοούν τι σημαίνει ενισχυτής, CD Player και Pick up. Κανένα πρόβλημα. Όπως μάθει κανείς.
Τα βιβλία πάντως, και ευτυχώς, μοιάζει να έχουν γλιτώσει από την ψηφιακή λαίλαπα. Ακόμα τυπώνονται, αγοράζονται και διαβάζονται κι ας άλλα έλεγαν μερικών οι προβλέψεις. Τι χαρά, τι ανακούφιση, τι ευτυχία να κρατάς στα χέρια σου και να διαβάζεις ένα βιβλίο.
Ένα κλικ μακριά Elias
Rahbani και “When Love Fades Away”:
Η προτελευταία την Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2021. Η τελευταία πέντε μήνες και δέκα οκτώ ημέρες μετά. Την Παρασκευή, 8 Απριλίου 2022. Μιλώ για τις δύο τελευταίες καθόδους μου στην Αθήνα.
Για την τελευταία κάθοδο, καθώς και την επιστροφή
μου, μιας και οι διαδρομές μου ήταν εκτός ωρών αιχμής, χρησιμοποίησα όχι ταξί
αλλά τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Μου έκανε μια μικρή εντύπωση που στους συρμούς
του metro δεν υπήρχαν πλέον μέτρα προφύλαξης απέναντι στην
πανδημία, πλην της μάσκας.
Αποβιβάστηκα στον σταθμό metro της Ακρόπολης. Περπάτησα μέχρι την περιοχή της πλατείας Ομονοίας. Το Huawei P20 Pro στο χέρι. Φορτισμένο και έτοιμο. Μια διαδρομή που την έχω κάνει δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες, φορές. Μια διαδρομή κατά την οποία έχω βγάλει εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, φωτογραφίες.
Μόνο που να, κι ας μην έτσι ήταν, η φιλοσοφία μου,
για των φωτογραφιών τη λήψη, έχει αλλάξει. Τελικά μοιάζει να με κούρασε η
ευκολία των κλικ. Αυτή η κατάσταση που βρίσκεσαι με δεκάδες φωτογραφίες τις οποίες
πρέπει να τις ξεσκαρτάρεις, να τις, στοιχειωδώς, επεξεργαστείς και να τις
αποθηκεύσεις.
Με δεδομένη την, (και) στα τοιαύτα, τελειομανία μου, μιλάμε για απίστευτο πλήθος σπαταλημένων ωρών. Συνεκδοχικά για ένα συνολικό τελικό πλήθος φωτογραφιών δύσκολα διαχειρίσιμο. Λοιπόν το άλλαξα. Ξεκίνησα να χρησιμοποιώ τις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές σαν τις παλιές, καλές αναλογικές. Όπως τότε που είχες στη διάθεσή σου το πολύ τριάντα έξι «πόζες» και μετά θα έπρεπε να αλλάξεις φιλμ.
Τώρα κάθε φορά που σηκώνω τη μηχανή, είτε το κινητό, για να φωτογραφίσω το σκέφτομαι λίγο περισσότερο. Είμαι πιο προσεκτικός στη σταθερότητα της λήψης, στο καδράρισμα, στο να αποφύγω «σκουπίδια» στο κάδρο μου. Ονόμασα τη στάση μου αυτή: «Οικονομία των κλικ» και πιστεύω έκανα τη «φωτογραφική» ζωή μου ευκολότερη.
Οικονομία των κλικ, λοιπόν, αλλά, κυρίως, στα άψυχα. Όταν φωτογραφίζω ανθρώπους είμαι πιο χαλαρός με τα κλικ μου. Προσπαθώντας να αποτυπώσω την έκφραση, τη στάση του σώματος, τα ξοδεύω κομμάτι πιο εύκολα.
Αθήνα. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και, στο εκεί
καφέ, χυμός με μία φίλη. Για τη συνέχεια Εξάρχεια, στο «Όξο νου», και φαγητό με
τον Μάνο (ένας είναι ο Μάνος).
Προηγήθηκε μια στάση στον «Ιανό», επί της Αιόλου, και η αγορά τεσσάρων μουσικών άλμπουμ. Ακολούθησε η αγορά, από το παλαιοβιβλιοπωλείο «Αθηνά», επί της Χαριλάου Τρικούπη 38, του εξαιρετικού βιβλίου: «ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΟΥ ΓΙΑΠΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΥ (Γλωσσάρι της Μαστοράντζας)», του Γιάννη Σιμωνέτη, Σχεδιαστή – Επιπλοποιού – Διακοσμητή. Εκδόσεις Ξύλο Έπιπλο. (Αʹ έκδοση Μάρτιος 2001).
Πρόκειται για μια πραγματικά σημαντική έκδοση, για
όσους αγγίζει το θέμα, τετρακοσίων ογδόντα (480) σελίδων μεγάλου
σχήματος (διαστάσεις του βιβλίου 29,7Χ21,8Χ3 cm3) με πλήθος ασπρόμαυρων σκίτσων και κόστος μόλις 20
€. Πραγματικά αξίζει.
Να είσαστε Καλά, να αγοράζετε βιβλία, να τα διαβάζετε.
Ένα κλικ μακριά ο Brendon Wood στο “Gimme Little Sign” [1967], σύνθεση του ίδιου (με το πραγματικό του όνομα, Alfred Smith) και των Joe Hooven, Jerry Winn:
