Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

0600. Ρουλέτα

Πολλά θα μπορούσα να γράψω και κάποια τα σκέφτηκα ήδη. Θα μπορούσα π.χ. να ανεβάσω μια εγγραφή για τη νοσταλγία ή μια άλλη για τα συναρμολογούμενα. Επιφυλάσσομαι. Έτσι κι αλλιώς υπάρχει μια φθίνουσα πορεία όσον αφορά το πλήθος των επισκεπτών του παρόντος e-ημερολογίου. Δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι ο κύριος όγκος των επισκεπτών οδηγείται εδώ μέσω των μηχανών αναζήτησης όμως, όπως και να έχει, αυτό καθόλου δεν τροποποιεί το γεγονός.

Προφανώς ο κόσμος βαρέθηκε και κουράστηκε. Είμαι κι εγώ όλο με κάτι θέματα νερόβραστα ήρθε το πράγμα και έδεσε. Ποιος νοιάζεται για τα σώψυχα του άλλου; Να είναι τίποτα σκάνδαλα, τίποτα πιπεράτα, τίποτα επαναστατικά, τότε μάλιστα! Να κοπιάσει ο ταξιδιώτης να ευφρανθεί η ψυχή του! Να το πει και στους φίλους του να γίνει σαματάς και τζίρος. Ας είναι. Είμαι μεγάλος πια για να αλλάξω. Θα συνεχίσω, λοιπόν, με παρόμοια θεματολογία και· όσοι πιστοί προσέλθετε.

Στο θέμα μας τώρα. Πρόκειται για ένα “παιχνίδι” που έπαιζα με τη Φ. στο περίφημο, επιτρέψτε μου, υπόγειο της Τ47. Σπουδαστής εγώ, φοιτήτρια εκείνη. Και το παιχνίδι “Ρουλέτα”. Της έδινα ένα εύρος αριθμών και της ζητούσα να επιλέξει έναν. Ο αριθμός που επέλεγε αντιστοιχούσε σε μια του ημερολογίου μου εγγραφή την οποία και της διάβαζα. Όπως αντιλαμβάνεστε πολύ εύκολα θα μπορούσα να βρεθώ εκτεθειμένος. Και για να είμαι ειλικρινής κάποιες φορές κινδύνευσα.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα ερχόμενος από την Τ47 στην Α29. Και στο μυαλό μου καρφώθηκε ένας αριθμός. Εκατόν είκοσι οκτώ (128) το όνομα του. Και είπα να παίξω, τόσα χρόνια μετά, ρουλέτα και πάλι. Μαζί σας! Σας διαβεβαιώνω, λοιπόν, ότι η εγγραφή 128 παρατίθεται αναλλοίωτη και ολόκληρη. Το μόνο που έκανα, για λόγους ευνόητους, ήταν να αντικαταστήσω κάποια κύρια ονόματα με τα αρχικά τους. Ιδού!

Τώρα. Θα γράψω, όσο μπορώ, ότι μπορώ. Στην αρχή ήταν η δύσκολη κατάσταση στο σπίτι (ασθένεια της μητέρας μου, προστριβές μητέρας-πατέρα και η απουσία του Γ. σε σχέση με τη Δ.). Μετά, ήταν η κοπέλα της Άσκησης Γραφής Νο 5, και όπως πάντοτε η Φ..

Στις 8 του Μάη μίλησα στην κοπέλα. Γίνηκε το βράδυ στις 10 και 30 στην στάση του 86. Το αποτέλεσμα ήταν ενθαρρυντικό. Την Δευτέρα, μέρα που βρισκόμουνα σε πολύ άσχημη κατάσταση, πρόσμενα την Φ. στην στάση του 172. Αισθανόμουνα δεσμευμένος απέναντί της και ήθελα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια προσέγγισης, η Φ. δε φάνηκε. Όταν επίστρεψα στο σπίτι της τηλεφώνησα. Με τη σειρά της είχε επιστρέψει την Κυριακή από την σχολική εκδρομή στη Ρόδο.

Συζήτηση σε τόνο απαλό, σε ύφος ανάλαφρο και αβίαστο. Έλπιζα σε τηλεφώνημά της, δεν ευδόκησε. Προσπάθησα να την συναντήσω την Τετάρτη 12 του Μάη, απότυχα. Την Παρασκευή κίνησα για την κοπέλα, απότυχα. Στο Ζάππειο συνάντησα τη Φ., τη συνόδευσα. Πού ήταν τόσο καιρό κρυμμένη η ηρεμία του τρόπου μας; Σαν χωρίσαμε έλπιζα. Την επόμενη μέρα επιδίωξα και τη συνάντησα, έλπισα ακόμα περσότερο.

Οι Θεοί δεν το θέλησαν. Την ίδια μέρα συνάντησα, αν και δεν θα το θελα, την κοπέλα. Οι Θεοί αποφασίζουν αλλιώς. Η κοπέλα την λένε Κ., πάει στην 6η Γυμνασίου και είναι χαριτωμένη, υψηλή και κύρια ευφυής. Έχει και το μέγιστο χάρισμα να ανταποκρίνεται και να κατανοεί ζεστά, ανθρώπινα και αβίαστα.

Όταν την άφησα μουρμούριζα “Βοήθησέ με να μη σε αρνηθώ” και εννοούσα τη Φ.. Οι Θεοί δίνουν σαν Θεοί και οι άνθρωποι σαν τέτοιοι παίρνουν. Χθες, στην επιδίωξη μου να συναντήσω τη Φ., βρισκόμουν στον Α. Τ.. Μια κοπέλα φάνηκε λαχανιασμένη και χώθηκε σ’ ένα άσπρο αυτοκίνητο με δύο νεαρούς. Το χρώμα των μαλλιών δε με βοήθησε, λάθεψα και αστόχησα.

Χθες βράδυ στις 9 και 30 τηλεφώνησά της. Ήταν η κοπέλα του Α. Τ. και με είχε ιδεί. Ο Γ. ο ένας απ’ τους δύο στο αμάξι. Της μίλησα την αλήθεια, δεν ήταν άλλος τρόπος. Δεν είχε καταλάβει τίποτα, ισχυρίστηκε. Δε βλέπω για ποιους λόγους θα έπρεπε. Το σφάλμα ήταν όλο δικό μου. Και το ομολόγησα. Μια ζωή μέσα στη φαντασίωση και το άρρωστο. Θάρρευε ότι την αντιμετωπίζω σαν “μικρό”. Το λάθος όλο δικό μου. Όσο μπορούσα της μίλησα την αλήθεια.

Κι εκείνη σε πανάσχημη κατάσταση. Μιαν άσχημη Κυριακή πέρασε, δίχως να μπορεί να διαβάσει, μόνη στο σπίτι. Σκέφτηκε να τηλεφωνήσει σε μένα, ντρέπονταν, δεν ήξερε να το εξηγήσει. “Η μητέρα σου μου φάνηκε αυστηρή”, είπε, εννοώντας προηγούμενα τηλεφωνήματά της.

Ξανασυνδέθηκαν με τον Γ. εδώ και δύο εβδομάδες. Τι είδους αγάπες είναι αυτές που αφήνουν μια νέα, όμορφη κοπέλα να υποφέρει σ’ ένα άδειο σπίτι; Της συνέβηκαν πολλά, μου είπε. Η μητέρα της και η Ε. τη μαλώσανε σκληρά για την συμπεριφορά της στα πράγματα με τον Γ.. Θα πρέπει να είναι μια σχέση άρρωστη κι εκείνη δεμένη από κάπου δε μπορεί να την ξεφύγει. Δεν περνά, στα σίγουρα, ευτυχισμένους καιρούς η κοπέλα. Είναι τρομαγμένη, είναι φοβισμένη, τσακώνεται με τους φίλους της. Θέλει από κάπου να πιαστεί για να ζήσει. Ψάχνει απογνωσμένα ίσως. Είναι η μοίρα της. Με τον Γ. θα τα ξαναχαλάσει σύντομα και θα τα ξαναφτιάξει αργά ή γρήγορα.

Δεν είχε καταλάβει τίποτα από τα αισθήματά μου. Τίποτα. Τίποτα. Θεοί γύρτε να ιδείτε έναν άντρα να σφίγγει τις γροθιές του και να δαγκάνει τα χείλια του. Χίλιες φορές τυφλός! Στην πορεία της συζήτησης της αποκάλυψα την ύπαρξη της Κ. και το δικό μου ενδιαφέρον. Αυτά που της μίλησα χθες δε θα μπορέσει να τα δει καθαρά σ’ αυτούς τους καιρούς. Θα τα κατανοήσει όταν απομακρυνθεί από το κέντρο των συγκινησιακών δονήσεων και ταραχών και θα της κοστίσουν μια θλίψη κι ένα πόνο οξύ.

Η Φ. είναι ένα σανιδάκι στο πέλαγο, ένας άνθρωπος στον χρόνο το σκληρό. Και σ’ αυτό το χρόνο θα έπρεπε να τη συντρέξω και να τη βοηθήσω. Και ίσως το κάνω αποσβήνοντας διαρκώς την προσωπικότητά μου ανεξάρτητα από τα πράγματα ανάμεσα εμένα και την Κ. ή όποια άλλη. Δεν είμαστε οι μόνοι που πονάμε. Εγώ, που ξέρω από πόνο, από θλίψη και από μοναξιά, θα πρέπει να τη συντρέξω, χωρίς ελπίδα να κρατήσω την αμοιβή της.

Μήπως δεν είναι αυτή που με σύντριψε πάνω στα όριά μου, τόπου και χρόνου, κάνοντάς με να τα αλλάξω; Με ξανάφερε κοντά στους ανθρώπους, με έκανε να αποδεχθώ το ανθρώπινο μέγεθός μου και να παραδεχτώ τις ανθρώπινες αδυναμίες μου. Όλα αυτά συντελέστηκαν εν αγνοία της, όμως πρόσφερε την υπηρεσία να “είναι” με τον τρόπο που ήταν.

Έχω γράψει πολλά πράγματα για εκείνη που τώρα θα μου ήταν αδιανόητα. Κοίταξέ τα με το φως που σήμερα σου δίνω, ευγενικέ αναγνώστη, και προσπάθησε να καταλάβεις τα περάσματα της ψυχής μου μ’ όλους τους φόβους και τις αδυναμίες της. Είμαι κουρασμένος...


Ακούγεται η Νέλλη Μάνου στο τραγούδι “Φεύγω” των Γιώργου Μουζάκη – Νίκου Μουρκάκου.

13/03/009

9 σχόλια:

ViSta είπε...

Μια καλημέρα να στείλω όσο αναλογίζομαι την πολυπλοκότητα των σχέσεων, αυτών που ποτέ δεν άρχισαν, εκείνων που μόλις αρχίζουν, των άλλων που φθίνουν, ή και αυτών που δεν βρίσκει κανείς το κουράγιο να διαλύσει...
Καλησπέρα με ήλιο, και τιτιβίσματα πουλιών...:)

aeipote είπε...

Δε γνωρίζω τι, τελικώς, ζει περισσότερο. Μια σχέση που ολοκληρώθηκε ή μια που έμεινε στο αχ!;

Καλημέρα από μια ηλιόλουστη Αθήνα. . .
[Μην και η Καλησπέρα σας είναι Καλημέρα;]

Φιλιά!

ViSta είπε...

ω.... μα φυσικά, πρέπει να με μπέρδεψε ο ήλιος γιατί με έβγαλε από την συνήθεια ;-)

violet είπε...

Ας ξεκινησω απο την αρχή.
Η φθίνουσα πορεία των επισκεπτών οφείλεται κατα τη γνωμη μου εν μέρει στο ότι γίναμε πολλοι σε αυτον το χωρο (τι να πρωτοδιαβάσει κανείς;) και εν μέρει στο ότι όπως και να το κανουμε κανενας δεν έχει καθημερινα τα "τρομερα" πράγματα να γραψει.
Αλλα αυτο ειναι κατι που φανταζομαι δε σας ανησυχει ιδιαιτερα, ούτε και σας απασχολει. Όσοι χρησιμοποιουμε αυτες τις σελίδες, το κανουμε πρωτιστως απο τη δική μας ανάγκη έκφρασης. Τωρα, αν ανταλασσουμε και μερικες ευγενικες απόψεις, αυτο ειναι λίαν ευχαριστο.

Μια σχέση που ολοκληρωθηκε έγινε βίωμα, μας έδειξε τον καλό και τον άσχημο εαυτό της, ίσως να μας άλλαξε, σιγουρα μας προσδιόρισε.
Η άλλη που έμεινε στο αχ!, ειναι μια ονειροφαντασία. Δε θα της έδινα πραγματική ζωή, παρά μονάχα τα λίγα λεπτά που αναπολώντας την, την πλάθει το μυαλό κατα πώς εκείνο επιθυμει.

Αυτο που μου κανει εντυπωση ειναι αυτη η τελευταια σας φραση. "Ειμαι κουρασμένος". Πόσο ευκολα νιωθουν οι νεοι την κουραση ! Πόσο ευκολα πεφτουν σε βαθια μελαγχολία !
Κι όμως έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους κι όλα τα δωρα της ηλικιας τους...
Ας μην το φιλοσοφησω άλλο

Να έχετε ένα όμορφο απόγευμα!
Και περιμενουμε την επόμενη αναρτησή σας

violet είπε...

Συγχωρήστε μου, που παραλείπω τους μισούς και παραπάνω τόνους. Είναι ένα "κουσούρι" που απέκτησα γράφοντας στον υπολογιστη.:-)

Dralion είπε...

Ο Αειποτε ειπε "οσοι πιστοι προσελθετε".
Προσερχομαι λοιπον.

Ευχαριστω για το κερασμα - κειμενο. Η "Ρουλετα" ειναι παιχνιδι με φαντασια. Τι κανεις ομως οταν δεν εχεις ημερολογιο (ποτέ δεν ειχα);

Σε ελλειπεις σαν εμενα θα ταιριαζε η Ρουλετα να περιειχε στιχους απο αγαπημενους Ποιητες. Η σελιδες απο αγαπημενα βιβλια.

Πονταρω και θελω η μπιλια να σταματησει στο 14. Ο τυχερος μου αριθμος εδω και μερικους μηνες - και "ευθυνεσαι" εσυ γι' αυτο (θα εξηγησω καποτε).

Αειποτε, επιλεγεις το καταλληλο βιβλιο και μας διαβαζεις το 14ο αποσπασμα;

aeipote είπε...

Αργώ, αλλά συνήθως, δεν ξεχνώ. . .

violet:

Θα συμφωνήσω και στο ότι "γίναμε πολλοί" και στο ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να γράφεις, έστω και τρεις φορές την εβδομάδα, "τρομερά" πράγματα. Όμως η συντριπτική πλειονότητα των αναγνωστών μου προέρχεται από μηχανές αναζήτησης και συνεπώς αλλού θα πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια. . . Όχι δεν ανησυχώ ιδιαίτερα αλλά, κάποιες φορές που θεωρώ ότι ανέβασα κάτι καλό, εκνευρίζομαι λιγάκι. Βεβαίως και γράφω για να εκφραστώ αλλά από τη στιγμή που "εκτίθεμαι", κατ’ αυτόν τον τρόπο, έχω την, δικαιολογημένη θέλω να πιστεύω, επιθυμία να υπάρχει ένα ελάχιστο ανταπόκρισης. . . Με προβλημάτισε κομμάτι η φράση σας: Τώρα, αν ανταλλάσσουμε και μερικές ευγενικές απόψεις, αυτό είναι λίαν ευχάριστο.
Λέτε;

Για τα των σχέσεων, μοιάζει να ανάποδα λειτουργώ. Με βαραίνουν οι σχέσεις που έμειναν στο αχ! Όχι αυτές που ολοκληρώθηκαν. Ίσως φταίει το "Ο ποιητής διαλέγει να χάνει".

Τότε, που το έγραψα, ήμουν πραγματικά, και για λόγους πολλούς, κουρασμένος ή, και κυρίως, αδικαίωτος. . .

ας ευχαριστώ και σας εύχομαι Καλό Ξημέρωμα

.Dralion:

Αφτή η "Ρουλέτα" είχε και ένα "Ρώσικη" μπροστά της που το παρέλειψα. Τουλάχιστον τότε έτσι το αισθανόμουν. . .

Δυσκολεύομαι να μπω στην διαδιακσία που μου προτείνεις και ελπίζω να με καταλαβαίνεις, μεγάλωσα και έγινα δύστροπος ίσως

Κάθε φορά που δίνεις σημάδια ζωής χαίρομαι!

Να είσαι Καλά!

violet είπε...

Νομιζω πως εκτός του ότι σας προβλημάτισα ίσως και να σας στεναχώρησα λιγάκι, κάτι που σίγουρα δεν ήταν μέσα στις
προθέσεις μου.Και λυπάμαι πραγματικά αν συνέβει κάτι τέτοιο. Θα προσπαθήσω να είμαι πιο προσεχτική. Ειλικρινα.

Έχετε κάθε δίκιο να επιθυμείτε ανταπόκριση, οταν έχετε γράψει κατι πραγματικά καλό.Και το κανετε πολυ συχνα (και γνωριζετε καλά πως δεν έχω πρόθεση να σας κολακέψω) Γι' αυτο δημοσιοποιούμε τις σκέψεις μας και δεν τις κρατάμε για τον εαυτό μας. Από την άλλη , το βλέπετε και μονος σας, όπως και στην έξω ζωή μας οι χαμηλών τόνων άνθρωποι ακομη και αν μεγαλουργουν σε κάποιον τομέα δεν τραβούν την προσοχή....κάπως έτσι κι εδώ μεσα. Από τα ιστολογια που διαβαζω ειναι το δικο σας τα armirikia, την dianathenes....θεωρω τα κειμενα σας απο τα πιο αξιολογα του χωρου, όμως τα σχόλια που εισπράττετε, ειναι αντιστρόφως ανάλογα σε αριθμό, της αξίας των κειμένων. Μονο με αυτο το σκεπτικο ήταν γραμμενη η παραπάνω φράση μου που αντιγραψατε, και που αν σας πικρανε σας ζητω συγγνωμη

aeipote είπε...

Δε με προβληματίσατε και δε με στενοχωρήσατε. Με φέρνετε όμως στη θέση του να σας ζητήσω κι εγώ συγγνώμη για τους ίδιους λόγους! Βλέπετε στους άχαρους καιρούς μας ευγένεια και λεπτότητα, όπως αυτές εκφράζονται στο σχόλιο σας, σπανίζουν.
Ευχαριστώ, και πάλι, για τα καλά σας λόγια. Ο χώρος των “ημερολογιστών” είναι πραγματικά δύσκολος. Εύκολα μπορεί να τραυματίσει, να αλλοιώσει, να παρεκτρέψει. Έχω, θαρρώ, συναίσθηση του πραττόμενου. Τώρα αν μουρμουρίζω καμιά φορά είναι ανθρώπινο. Θέλω όμως να γνωρίζεται ότι το:

Εις εμοί μύριοι, εάν άριστος η.

του Ηράκλειτου το πιστεύω και το υπηρετώ.

Σας ευχαριστώ και πάλι για τη λεπτότητα και την ευαισθησία που αναδίδει το σχόλιο σας και σας βεβαιώνω ότι δε με πικράνατε στο παραμικρό, αντιθέτως. . .

Να είσαστε Καλά!