και σφιχταγκαλιαστήκανε.
Αγρίμια είμαστε
δυο ζώα άγρια κι ευγενικά
που το 'να μπαίνει μέσα στ' άλλο
να χτίσει τη φωλιά του.
Κι αν γη χωρίς νερό ξεραίνεται,
η γη δεν είμαστε, μήτε νερό,
μα δυο ποτάμια διψασμένα
που σπάσανε τα φράγματα, υπόγεια
και το 'να μέσα στ' άλλο ξεδιψάει.
3. ΜΟΝΟΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Ο
ΤΕΛΕΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
Έλα
πάλι στα όνειρά μου απόψε
Έλα
άνθος που ανοίγεις και κλείνεις και γίνεσαι πέτρα.
Και
γίνεσαι άγριο πουλί κι άλλοτε πάλι ραγισμένο χαμόγελο.
Έλα
μέσα στον κήπο μου όσο θα κρατάει η εφήμερη βλάστηση.
Όσο θα παίζουν τα τρυφερά βιολιά των γρύλων
Κάτω από τ' ανύποπτα φύλλα.
Έλα
πριν να πέσει η πάχνη.
Πριν να σύρει το γυάλινο ξίφος της
η σκοτεινή αυγή.
Πριν να ματώσουν τα βλέφαρα.
Έλα
και γίνε εσύ το κλειδί που ανοίγεις τις πόρτες.
Και γίνε η βροχή και ο κρύος αγέρας.
Έλα
και χτύπα σαν το αστροπελέκι και χτύπα με.
Χτύπα με στην ασίγαστη επιθυμία μου να σ' αγγίξω
και να σε κρατήσω για πάντα.
Για
πάντα όπως κρατάει ο ουράνιος θόλος
τον ήλιο και το φεγγάρι και τ’ άστρα.
Κι
έτσι από στιγμή σε στιγμή
Μέσα από ίσκιους κι από ψεύτικα είδωλα
ας σε κερδίζω.
Κι ας σε χάνω πάλι σε λίγο.
Κι ας γίνεσαι πέτρα κι ας γίνεσαι βροχή και κρύος αγέρας.
Εγώ
θα είμαι εκεί, εκεί θα βρίσκομαι πάντα.
Εκεί θα σε περιμένω.
Ακόμα
κι ως την άλλη ζωή θα σε περιμένω.
Αγγίζοντάς σε μονάχα στον ύπνο μου.
Τα
ποιήματα από το βιβλίο «Σύγχρονη
Ερωτική Ποίηση» (Καστανιώτης, Αθήνα 1989, ISBN 960-03-0196-4).
Καλό
Απρίλιο!
Ένα
κλικ μακριά ο Ludovico Einaldi στη
σύνθεσή του “Dolce Droga” η οποία,
στα αφτιά μου μοιάζει σκανδαλωδώς με τη μουσική του τραγουδιού «Το Όνομά Μου»,
με τη Νατάσα Μποφίλιου, το οποίο ανέβασα εδώ, και στο οποίο ως
συνθέτης εμφανίζεται ο Θέμης Καραμουρατίδης:
Το
πέμπτο είναι το πλέον αγαπημένο. Στην προπροηγούμενη
εγγραφή αναφερθήκαμε στο ενδέκατο. Ήρθε, λοιπόν, η σειρά και για το έβδομο. Και
για όσους, δεν ήδη, το αντιλήφθηκαν τα «πέμπτο», «ενδέκατο» και «έβδομο»
αναφέρονται στα βιβλία τα οποία συναπαρτίζουν την Παλατινή
Ανθολογία(Π.Α).
Κατά
τη Βικιπαίδεια:
·Το
βιβλίο VII, από τα καλύτερα της Ανθολογίας, περιέχει 748 επιτύμβια επιγράμματα,
πραγματικά ή φανταστικά, σε τάφους γνωστών και αγνώστων προσώπων.
Για
μία πρώτη γνωριμία με το έβδομο, των «Επιτύμβιων Επιγραμμάτων», αυτό βιβλίο της
Π.Α προμηθεύτηκα ένα αντίτυπο του βιβλίου «Ναυαγού
Τάφος Ειμί» της Τασούλας Καραγεωργίου (Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2016, ISBN 978-960-576-542-2).
Το
βιβλίο ξεκινά με «Προλεγόμενα», έκτασης τριών σελίδων, και περιλαμβάνει αρχαίο
κείμενο και μετάφραση για 51, αν τα μέτρησα σωστά, επιγράμματα από το έβδομο
βιβλίο. Παράλληλα, και για κάθε επίγραμμα, υπάρχει «εικαστική ανάγνωση» από τον
Γιώργο Ξένο την οποία, μέρα που είναι και για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας,
προτιμώ να αφήσω ασχολίαστη. Στο βιβλίο, σχήματος 16,4Χ24,2 τετραγωνικών
εκατοστών, περιλαμβάνονται επίσης επτά σελίδες με «Σημειώσεις» και «Πίνακας
Περιεχομένων».
Μεταφέρω,
από τον ιστότοπο του Εκδότη, ένα απόσπασμα από τα «Προλεγόμενα» της
μεταφράστριας:
Δεν είναι αλήθεια πως ό,τι αφορά τον θάνατο
συνδέεται μόνον με συναισθήματα θλίψης. Τα επιτύμβια επιγράμματα από το έβδομο
βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας, που αφορούν ναυαγούς και ναυάγια, μέσα στη
μελαγχολική τους πυκνότητα -καθώς, σε δύο ή τέσσερις ή έξι στίχους βιογραφείται
ο νεκρός ναυαγός - φέρουν παράλληλα τα ευφρόσυνα δείγματα ενός ανθρωπισμού που
απαντά στον αποτρόπαιο και κατά κανόνα πρόωρο θάνατο με ένα επιτύμβιο
"σήμα". Πρόκειται για ένα νοερό κενοτάφιο που σε πείσμα της
"τετρηχυίας" θάλασσας υψώνει μαγικά η αρχαία ελληνική ποίηση για να
διασώσει ό,τι συνιστά το πρόσωπο του θαλασσοπνιγμένου: το όνομα, την ηλικία και
ενίοτε την καταγωγή.
Μπορείτε
να έχετε, μέσω You Tube, μια«εικόνα» του βιβλίου: εδώ.
Και
για αυτό το βιβλίο ισχύει το:
Λατρεύω τα βιβλία στα οποία δεν
υπάρχει αυτό το απωθητικό “Απαγορεύεται να αντιγράψετε να . . .
και να . . .”!
ψαροκάλαθο, αλιευτικό καλάθι με στενό λαιμό και με δολώματα, στο οποίο όταν μπουν τα ψάρια δεν μπορούν να
βγουν
αρχ.
1. είδος κοσκίνου
2. κλουβί πτηνού.
7.270
Τούσδε ποτ' ἐκ Σπάρτας ἀκροθίνια Φοίβῳ ἄγοντας
ἓν πέλαγος, μία νύξ, ἓν σκάφος ἐκτέρισεν.
Σιμωνίδου
Σε αυτούς που απ’ τη Σπάρτη
ακροθίνια δώρα στον Φοίβο μετέφεραν
μία νύχτα, ένα πέλαγος, ένα καράβι
κτερίσματα πρόσφεραν.
όπου:
ἀκροθίνιον,
το και ἀκροθίνια ή ἀκρόθινα, τα (Α) 1. το ανώτερο ή καλύτερο μέρος από έναν
σωρό 2. τα πρώτα γεννήματα τού αγρού, οι απαρχές 3. το καλύτερο μέρος τών
λαφύρων που προσφέρονταν στους θεούς 4. φρ. «ἀκρόθινα πολέμου» οι Ολυμπιακοί
αγώνες …
Θα
σταματήσω εδώ και θα ομολογήσω ότι για κάποια σημεία των πιο πάνω μεταφράσεων
έχω απορίες (όπως π.χ. γιατί το «κρυερός» μεταφράζεται σαν «άδειος), για να
θέσω το ζήτημα «κομψά». Επίσης διερωτώμαι γιατί στις «Σημειώσεις» δεν δίνεται η
ερμηνεία λέξεων όπως π.χ. «κύρτη» και «ακροθίνιο» και υποχρεώνεται ο αναγνώστης
να ψάχνει. . .
Λοιπόν,
επειδή κάτι δεν μου πήγαινε καλά με την τελευταία μετάφραση, το έψαξα! Για το
συγκεκριμένο επίγραμμα ο David
A. Campbellπαραθέτει την ακόλουθη μετάφραση
These men, when bringing the firstfruits from Sparta
to Phoebus, one sea, one night, one ship brought to the grave.
ή,
σε πρόχειρη μετάφραση:
Αυτούς τους άντρες, όταν έφερναν τα ακροθίνια από
την Σπάρτη στον Φοίβο, ένα πέλαγος, μια νύχτα, ένα πλοίο τους έφερε στον τάφο.
Όπου
τα ακροθίνια με την έννοια «2. τα πρώτα γεννήματα τού αγρού, οι απαρχές» που πιο
πάνω αναφέραμε. Αν μη τι άλλο βγαίνει νόημα!
Περισσότερες
πληροφορίες για το “firstfruits” και εδώ.
Να
είσαστε Καλά,
Καλή
Εβδομάδα!
Ένα
κλικ μακριά η Λαμπρινή Καρακώστα στο τραγούδι «Γαλάζια Σκόνη» σε μουσική
Σωκράτη Μάλαμα και στίχους Γιώργου Κλεφτογιώργου από το άλμπουμ «Κάτοπτρα» του
πρώτου:
