1035. Σύνταγμα – Ομόνοια: Τεθλασμένη Διαδρομή (Β)

Μετά την 26^η Οκτωβρίου, ω τι θαύμα!, εμφανίστηκε η 27^η, μια περιποιημένη μισοαργία, και εγώ, ακόμα μία φορά, ακολούθησα τη διαδρομή Σύνταγμα – Ομόνοια, για τους λόγους που περιγράφω στην προηγούμενη εγγραφή.

Η συγκομιδή σε φωτογραφίες πλούσια. Η διαδρομή τεθλασμένη και διαφορετική από αυτή της προηγούμενης μέρας. Από αυτές τις φωτογραφίες επέλεξα να ανεβάσω τις που ακολουθούν 60. Οι 54 “πρωινές” και οι έξι τελευταίες, αυτές του Ιερού  Ναού της Παναγίας της Χρυσοσπηλιώτισσας, “μεσημεριανές” (όταν κατηφόρισα από το γραφείο μου προς το Μοναστηράκι).

Στη συγκεκριμένη διαδρομή μοιάζει να περισσεύει αυτό που, σκωπτικά, ονομάζω “Ελληνική Ομορφιά”. Φωτογραφίες, δηλαδή, με μαγαρισμένες επιφάνειες. Όμως να μην επαναλαμβάνω όσα έχω πει – γράψει εδώ.

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά, Καλό Νοέμβριο!

Ένα κλικ μακριά “The Breeze And I”, με την ορχήστρα του Frank Chacksfield:

01/11/2015

1034. Σύνταγμα – Ομόνοια: Τεθλασμένη Διαδρομή (Α)

Όπως έγραψα και στην προηγούμενη εγγραφή συνηθίζω, όταν πηγαίνω στο γραφείο με το metro,  να κατεβαίνω στο σταθμό του Συντάγματος και να κατηφορίζω προς την Ομόνοια.

Ο σκοπός διττός. Άσκηση και φωτογράφιση (με την κάμερα του κινητού - Samsung S3 Neo). Για την ποικιλία του πράγματος προσπαθώ να ακολουθώ διαφορετικές διαδρομές προκειμένου, κυρίως, να εξυπηρετήσω αυτόν τον δεύτερο σκοπό.

Το καλό είναι ότι, γύρω στις επτά το πρωί που κατηφορίζω, η κίνηση, ανθρώπων και οχημάτων, είναι μειωμένη και η διαδικασία της φωτογράφισης διευκολύνεται. Τώρα μάλιστα, με την αλλαγή της ώρας, υπάρχουν και καλύτερες συνθήκες φωτισμού.

Τη γνώμη μου για την πόλη της Αθήνας την έχω καταθέσει εδώ και αυτό δεν αλλάζει. Από την άλλη το μόνο σίγουρο ότι υπάρχουν σημεία - οάσεις ομορφιάς τα οποία απομονώνοντάς τα, σε μία φωτογραφία για παράδειγμα, μπορείς να τα φωτίσεις και να τα αναδείξεις.

Από τη διαδρομή (μου) Σύνταγμα – Ομόνοια, λοιπόν, της Δευτέρας, 26 Οκτωβρίου, ακολουθεί μια επιλογή 31 φωτογραφιών:

Ένα κλικ μακριά, “Των παπουτσιών Η Σκόνη”, των Πέτρου Ταμπούρη – Θοδωρή Γκόνη, από το άλμπουμ τους “Τα Πορφυρά Καμπάγια”, με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο:

28/10/2015

1033. Σταθμός metro, Σύνταγμα

Το πόστο του είναι στην κλίμακα που οδηγεί από την οδό Πανεπιστημίου, έξω από τη Μεγάλη Βρετανία, στις πλατφόρμες του metro (και αντιθέτως!). Πέντε ή έξη σκαλάκια κάτω από το επίπεδο της οδού.

Καθισμένος, συνήθως μαυροφορεμένος. Καλοβαλμένος, γύρω στα τριάντα με περιποιημένο μούσι. Στα χέρια προτεταμένο ένα πλαστικό ποτηράκι. Επαιτεί. Τον συναντώ τα πρωινά που κατεβαίνω στο συγκεκριμένο σταθμό για να περπατήσω μέχρι το γραφείο.

Όταν πέρασα, κάποιες φορές, μόνος δεν είπε κουβέντα. Όταν βρεθούμε αρκετοί να βαδίζουμε προς την έξοδο που έχει εγκατασταθεί, μοιράζει ευχές. Καλημέρα, καλή εβδομάδα, υπέρ υγείας ημών και των οικογενειών μας. Φωνή σταθερή, ευχάριστη. Μια φορά τον ελέησα.

Από κάποιο σημείο και πέρα ενοχλήθηκα από την παρουσία του. Άλλαξα διαδρομή. Δεν γνωρίζω αν έχει κάποια πάθηση, κάποιο πρόβλημα. Δεν τον έχω δει καν όρθιο. Όμως έκανα τη σκέψη: Αν δεν έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα γιατί, νέος άνθρωπος, δεν αναζητά εργασία;

Δεν επιθυμώ να αδικήσω κανένα μα μήπως, με τη δικαιολογία των δύσκολων καιρών που περνάμε, όσοι είναι επιρρεπείς στην τεμπελιά βρίσκουν την ευκαιρία να τείνουν πλαστικά ποτηράκια επαιτείας και να βγάζουν καθιστοί μεροκάματο μοιράζοντας βλέμματα και ευχές;

Όπως και να έχει, να είναι καλά ο άνθρωπος. Αυτός γνωρίζει πώς και γιατί έφτασε να επαιτεί. Έκανα τη σκέψη “Αν μπορεί γιατί δεν αναζητά εργασία;”. Την κατέθεσα. Αυτό είναι όλο.

Να είσαστε Καλά, καλή Εβδομάδα!

Ένα κλικ μακριά, “Τα Χέρια”, των Γιάννη Σπανού – Λευτέρη Παπαδόπουλου, από το άλμπουμ “Ας Ερχόσουν Για Λίγο” σε ενορχήστρωση  και διεύθυνση ορχήστρας του Γιώργου Παγιάτη:

18/10/2015