Αφισέτες.
Οι μικρές αφίσες. Τα πικρά πόστερ, αν προτιμάτε. Πόσο μικρά; Θα σας γελάσω! Το
έψαξα, βεβαίως, αλλά ορισμό, από τα πόσα τετραγωνικά εκατοστόμετρα και κάτω, ας
πούμε, δεν βρήκα. Μάλλον δεν θα πρέπει να υπάρχει όπως δεν θα πρέπει, να
υπάρχει, και για τις γιγαντοαφίσες.
Πάμε
πίσω, στις αφίσες. «Αφίσα» από το γαλλικό “affiche”. «Αφισέτα» από το γαλλικό “affichette”, υποκοριστικό του “affiche”, αφισούλα. Κατά το «πόστερ» - «ποστεράκι». Να δώσουμε,
πιο κάτω λίγο, και τον ορισμό της αφίσας μήπως και κάποιος, μέχρι να δει τις εικόνες,
δυσκολεύεται να κατανοήσει περί κτήνος πρόκειται.
Αντιγράφω
από την Βικιπαίδεια την καλή:
Η αφίσα είναι ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί, με κείμενο και εικόνες, συνήθως τυπωμένο, που αναρτάται σε τοίχο ή σε άλλη παρόμοια
επιφάνεια. Συχνά είναι εργαλείο διαφήμισης, προπαγάνδας, διαμαρτυρίας ή
τρόπος για να περάσει ένα μήνυμα. Οι αφίσες έχουν επίσης προσωπική χρήση,
ειδικά για τους νέους ανθρώπους, καθώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν χαμηλού
κόστους διακοσμητικά.
Από
αφισέτες, λοιπόν, στην ωραία μας Αθήνα πάμε καλά, πολύ καλά! Στο κέντρο, και σε
Πλάκα, Μοναστηράκι και γύρω-γύρω, σε πλήθος τοίχους και υαλοπίνακες, τι να
κάνουμε έτσι τους λένε!, κενών καταστημάτων φυτρώνουν αφισέτες πολλές! Πολλές και
πολύχρωμες!
Κυρίως
ενημερώνουν το φιλόμουσο κοινό της πόλης για εμφανίσεις καλλιτεχνών (του
άσματος), συναυλίες, αρπαχτές, τέτοια. Το κάθε παλικάρι έχει το ελεύθερο με το
πινελάκι του, το κουβαδάκι του με την κόλα, και τις αφισέτες παραμάσχαλα να
μαγαρίσει, με τα σύνεργα του αυτά, όπου και όσο γουστάρει! Διότι εμείς δεν
είμαστε απολίτιστοι μήτε κουτοί! Ιερό το καθήκον της πληροφόρησης για των
καλλιτεχνών τη δράση και οι τοίχοι και τα τζάμια τσάμπα και στη θέση τους!
Τώρα
αν μαγαρίζουμε ασυστόλως και αν ο ταλαίπωρος του τοίχου, ή του μαγαζιού με τον
υαλοπίνακα ιδιοκτήτης, πρέπει να πληρώσει για να ξεβρομίσει την περιουσία του,
σκασίλα μας μεγάλη και δέκα παπαγάλοι! Εμάς εκεί μας βόλευε εκεί την μπουμπουνίσαμε
και τα «αφισετοκόλητρα», έστω και ολίγα, τα ενθυλακώσαμε!
Την
άποψη μας τη γράψαμε, την ξαναγράψαμε, την είπαμε και την επαναλάβαμε. Πάμε
άλλη μία λοιπόν:
Η
Αθήνα είναι μία μαγαρισμένη, βρόμικη και άθλια πόλη.
Το
να κινείσαι στο κέντρο της, και γύρω – γύρω, μόνο χαρά δεν σου δίνει. Το οπτικό
σου νεύρο υφίσταται κανονικότατους βιασμούς από την ασχήμια και τη βρομιά και
το κορμάκι σου κινδυνεύει από τα δίποδα με τα δίτροχα (για τα οποία δρόμος,
πεζοδρόμιο, πεζόδρομος, διάβαση πεζών και κόκκινο-πράσινο είναι ένα και το
αυτό)!
Τέλος
πάντων, αν ξεπεράσουμε το που φυτρώνουν οι αφισέτες, κάποιοι συνδυασμοί τους είναι
ενδιαφέροντες. Αυτούς, φροντίζω και, αν μπορώ, τους φωτογραφίζω. Από την
συλλογή μου αυτή των συνδυασμών αφισετών φωτογραφιών διάλεξα τις δεκαπέντε (15)
που ακολουθούν:
Ένα
κλικ μακριά, Φατμέ, Χαρούλα Αλεξίου και Αφροδίτη Μάνου στο «Η Αγάπη Ίσως Ξέρει»:
Μου
αρέσει, τελευταία, να τα βιβλία διαβάζω τρία – τρία ή και περισσότερα. Εδώ και λίγες μέρες,
λοιπόν, ξεκίνησα μία ακόμα τριάδα. Τριάδα που απαρτίζουν τα εξής βιβλία:
[Τετάρτη,
23 Μαΐου 2018, 21:09] «Η Μπριτ Μαρί Ήταν Εδώ», Fredrik Backman, Κέδρος, 2018, ISBN: 978-960-04-4910-5,
σε μετάφραση του Γιώργου Μαθόπουλου με
πλήθος σελίδων 423.
Στο
βιβλίο περιγράφεται η ζωή της μετά την απόφασή της, σε ηλικία 60+ ετών, να
διαλύσει τον γάμο της με τονΚεντ. Απόφαση την οποία παίρνει όταν ο Κεντ
υφίσταται καρδιακή προσβολή και η νεαρά ερωμένη του της τηλεφωνεί για να την
ενημερώσει.
Η
Μπριτ Μαρί είναι ιδιαίτερο, εμμονικό άτομο με μία εντελώς προσωπική ματιά για
τον κόσμο και το τι είναι ορθό και τι όχι. Το βιβλίο, κατ’ επίφαση
χιουμοριστικό, ευανάγνωστο και καλομεταφρασμένοεύκολα αποσπά χαμόγελα και γέλιο. Πίσω από
τα χαμόγελα, όμως, κρύβονται πίκρες πολλές. Πίκρες για την τρίτη ηλικία, την
οικονομική κρίση, τις σχέσεις των ανθρώπων και άλλα αρκετά.
Έχω
φτάσει μέχρι τη σελίδα [148] του βιβλίου και χαίρομαι, πραγματικά, την ανάγνωσή
του.
[Τετάρτη,
23 Μαΐου 2018, 21:35] «Φαλκό», Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε,Πατάκης, 2017, ISBN: 978-960-16-7844-3, σε μετάφραση της Τιτίνας Σπερελάκη με πλήθος σελίδων 366.
Για
να περί τίνος πρόκειται καταλάβετε αντιγράφω από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
«Ο κόσμος του Φαλκό ήταν άλλος, και σ’ αυτόν οι πλευρές ήταν απόλυτα
ξεκάθαρες – από τη μια μεριά ο ίδιος και από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι».
Η ταραγμένη Ευρώπη των δεκαετιών του ’30 και του ’40 είναι το σκηνικό για τις
περιπέτειες του Λορένθο Φαλκό, παλιού λαθρέμπορου όπλων, αδίστακτου κατασκόπου,
πράκτορα των υπηρεσιών πληροφοριών. Το φθινόπωρο του ’36, ενώ τα σύνορα μεταξύ
φίλων και εχθρών δεν είναι παρά μια ασαφής και επικίνδυνη γραμμή, ο Φαλκό
παίρνει εντολή να συμμετάσχει σε μια δύσκολη αποστολή που θα μπορούσε ν’
αλλάξει τη ροή της ισπανικής ιστορίας. Ένας άντρας και δύο γυναίκες –τα αδέρφια
Μοντέρο και η Εύα Ρενχέλ– θα είναι οι σύντροφοί του στην περιπέτεια και ίσως τα
θύματά του, σε μια εποχή όπου η ζωή γράφεται με προδοσίες και τίποτα δεν είναι
αυτό που φαίνεται.
Πρόκειται για βιβλίο που κρατά
αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και από το οποίο δεν λείπει το εύκολο και
αχρείαστο, κατά τη γνώμη μου, σεξ. Αλλά, από την άλλη, πώς να δείξει και ο
συγγραφέας τι άντρακλας είναι ο κάθε Φαλκό (του)και πόσο στητά και μεγάλα είναι τα
στήθη των γυναικών που σακατεύει με τη γοητεία του;
Υποθέτω ότι τα στοιχεία που
παρατίθενται, για πρόσωπα, καταστάσεις, κτίσματα, τοπωνύμια και οργανώσεις της
εποχής, είναι ακριβή όσο είναι και ελκυστικά και προσθέτουν στο στήσιμο του
σκηνικού της ιστορίας.
Ομολογώ, ωστόσο, ότι μεταφρασμένες
προτάσεις του τύπου:
«Ένιωσε μια επείγουσα σουβλιά», (σελ. 73)
«Η προβολή ετοιμαζόταν να αρχίσει», (σελ. 135)
«. . .δε διαθέτουμε τα μέσα για να τους εκκενώσουμε όλους»,(σελ. 154) και
«Ακολούθησε μια ενοχλημένη σιωπή» (σελ. 161)
καθώς επίσης και η απουσία του «γ» από το «καινούργιος» δεν μου κάνουν και την καλύτερη
εντύπωση.
Έχω
ήδη φτάσει μέχρι τη σελίδα [236] του βιβλίου και είμαι έτοιμος να συνεχίσω με
την περιγραφή της επίθεσης στις φυλακές του Αλικάντε
για την απελευθέρωση του ηγέτη των φαλαγγιτών Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα.
[Πέμπτη,
24 Μαΐου 2018, 20:065] «Ουλάνοι Στη Λάρισα», Αθηνά Κακούρη,ΚΑΠΟΝ, 2018, ISBN: 978-618-5209-26-1, με πλήθος σελίδων 407.
Η αδυναμία μου στη κυρία Αθηνά Κακούρη και τα έργα της είναι δηλωμένη.
Έτσι μόλις πληροφορήθηκα ότι κυκλοφόρησε καινούργιο βιβλίο της έσπευσα να
προμηθευτώ ένα αντίτυπό του.
Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο του
βιβλίου:
«Ουλάνοι στην Λάρισα!
Ποτέ κανένας ουλάνος, δηλαδή Γερμανός λογχοφόρος ιππέας, δεν εμφανίστηκε, ούτε
καν στον μακρινό ορίζοντα της Λάρισας! Η "είδηση" πλάστηκε και, μαζί
με άλλες, χρησιμοποιήθηκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως πρόφαση για να αφαιρεθεί
από την Ελλάδα η ανεξαρτησία της και να ανατραπεί το νόμιμο πολίτευμά της με μια
μπλόφα το 1917.
Στο σύντομο αυτό βιβλίο μπορεί να παρακολουθήσει κανείς μέρα με την ημέρα τα
γεγονότα εκείνης της φοβερής περιόδου. Το καθένα συνοδεύεται και από τις πηγές
του, δίνοντας στον αναγνώστη την δυνατότητα να διαπιστώσει την αλήθεια. Επίσης
ξεκαθαρίζονται ένα ένα τα θέματα -όπως του Ρούπελ και της Καβάλλας- που έχουν
θολωθεί και ξαναθολωθεί για χάρη πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Συνδυασμένα με τις ανομολόγητες βλέψεις, με τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα
των Μεγάλων Δυνάμεων, καθώς και με το τερατώδες σύστημα της Αντάντ λογοκρισίας
και κατασκευής ψευδών ειδήσεων που επέβαλε από το 1914 -φαινόμενα που μια σειρά
από σπουδαίες μελέτες εξετάζουν πλέον παγκοσμίως-, τα γεγονότα στην Ελλάδα
εμφανίζονται καθαρά και ζητούν την ερμηνεία τους».
Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για
ένα εξαιρετικό βιβλίο με το οποίο επιχειρείται από τη συγγραφέα να χυθεί φως σε
μια περίοδο της ιστορίας μας για την οποία, οι περισσότεροι από εμάς, ελάχιστα
γνωρίζουμε.
Το μόνο σίγουρο ότι, διαβάζοντάς το,
η αγιοποιημένη, για την τρέχουσα κοινή γνώμη, εικόνα του Ελευθέριου Βενιζέλου,
ως μέγιστου πολιτικού και πατριώτη, αρχίζει να θολώνει μέχρι αποκαθηλώσεως!
Τα όσα περιγράφει η συγγραφέας για
την εποχή του 1915 - 1917 είναι φοβερά και . . .βρομερά! Πολιτικομικρούληδες,
από τότε, και ολίγιστοι οι περισσότεροι
των Ελλήνων πολιτικών, με πρώτο και χειρότερο τον Βενιζέλο και αισχροί Γάλλοι,
Άγγλοι και Ρώσοι που ωστόσο υπηρετούν τα συμφέροντά τους. Χρηματισμοί, πρόταξη
του προσωπικού οφέλους, προβοκάτσιες και καραμπινάτες προδοσίες.
Ξένες δυνάμεις, σκατογάλλοι κυρίως,
Άγγλοι και Ρώσοι, που επιβάλλουν, με τους στόλους τους, αποκλεισμό στην τροφοδότηση της χώρας με
τρόφιμα, με τις ευλογίες και την προτροπή του κυρ-Λευτέρη, και καταλαμβάνουν,
με το έτσι θέλω, νησιά και περιοχές, καταπατώντας συμφωνίες και συμβάσεις.
Κατάργηση, και τότε, της ανεξαρτησίας της χώρας και απροκάλυπτη και αναίσχυντη
επιβολή στην Ελλαδίτσα του δίκιου του ισχυροτέρου.
Διαβάζω το βιβλίο και μου σφίγγεται
στο στομάχι! Έχω ήδη φτάσει στη σελίδα 118 και συνεχίζω.
Δεν μπορώ, και πάλι, να μην
σημειώσω κάποια σημεία του βιβλίου που με αιφνιδίασαν δυσάρεστα όπως:
«. . . με δύο μόνο χρόνια, από το
1915 ως το 1917, . . .», (σελ. 20)
Ας
το πιάσουμε από την αρχή. Την Κωνσταντίνα Δελημήτρου τη γνώρισα, όπως οι
περισσότεροι υποθέτω, ως blogger το
2004 / 2005. Διατηρούσε τότε το e-ημερολόγιο “psilikatzoy” το οποίο πραγματικά ξεχώριζε για τη ματιά με την οποία
η γράφουσα έβλεπε τον κόσμο. Ένα e-ημερολόγιο που πολλές
φορές ξάφνιαζε με τη δροσιά του και την πρωτοτυπία του, έκλεβε πλήθος χαμόγελα,
και αποτελούσε πραγματική όαση στο τότε διαδίκτυο. Με την Κωνσταντίνα, ως
«συνάδελφοι» blogger, γίναμε διαδικτυακοί φίλοι. Με αυτήν και τον σύζυγό της
“kaltsovrako”, ο οποίος επίσης είχε, και έχει, παρουσία στο
διαδίκτυο.
Δεν
θυμάμαι πότε έκανα το πρώτο σχόλιο στο e-ημερολόγιο της Κωνσταντίνας αλλά έχω καταγράψει, με τη
γνωστή μου έφεση στην αρχειοθέτηση, το πρώτο δικό της στo παρόν e-ημερολόγιο. Ιδού:
Ε;! Ας στοιχειώσουνε! Τα πρώτα θα
είναι ή τα τελευταία; Το ζήτημα είναι να τα έχεις βρει με τον εαυτό σου έτσι
ώστε, για την συγκεκριμένη σχέση, να μπορείς να πεις, :
- Είχα τις ευκαιρίες μου και το προσπάθησα όσο μπορούσα
Ο απέναντι είναι απέναντι και όπως λέει και ο Σεφέρης "Που να μαζεύεις τα
χίλια κομματάκια του κάθε ανθρώπου". Εξ' άλλου από ένα σημείο και πέρα
"τα άλλα" θα πρέπει να είναι των Θεών. . .
Η
επιτυχία και η απήχηση του ημερολογίου της Κωνσταντίνας ήταν πρωτοφανής. Είχε
προκαλέσει έναν μικρό σεισμό στο χώρο του διαδικτύου. Το αποτέλεσμα ήταν η
Κωνσταντίνα να εκδώσει το πρώτο της βιβλίο. Το εξαιρετικό «Η Ψιλικατζού» το οποίο η συγγραφέας διαθέτει πλέον δωρεάν στο
διαδίκτυο, σε μορφή PDF, εδώ.
Είμαι
μεγάλος άνθρωπος, υποτίθεται βιβλιόφιλος, και όμως η μόνη παρουσία που έδωσα σε
παρουσίαση βιβλίου, μέχρι τώρα, ήταν στην παρουσίαση του πρώτου βιβλίου της
Κωνσταντίνας. Την Τετάρτη, 9 Μαΐου 2007, στο επί της Πανεπιστημίου βιβλιοπωλείο
του «Παπασωτηρίου». Παρουσίαση που, ελλειπτικά, περιγράφω ως εξής:
Απόγευμα. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Καρεκλάκια
στημένα. Δίχως πλάτες. Απέναντι μια άλλη, υπαίθρια, εκδήλωση. Ένα πρόσωπο.
Μαντεύει σωστά. Συστήνεται.
Συγγένειες εκ συμπαθείας. Είναι εκεί. Παίρνει τη σκυτάλη. Εκθαμβωτική.
Αγχωμένη. Χαριτωμένη. Ανθρώπινη. Κόσμος πάει και έρχεται. Γνωρίζεται.
Συμμετέχει. Χαίρεται. Η εκδήλωση στα αναμενόμενα πλαίσια. Πόσους γνώρισε;
Πέντε, έξι; Όχι περισσότερους. Αρκεί.
Εύχεται. Όλα να πάνε καλά στη
ζωή της. Όλα να πάνε καλά στη ζωή τους. Ένα ταιριαστό ζευγάρι. Διάβαζε και έφτιαξε
μια εικόνα. Τη συντηρούσε. Και ήρθε η πραγματικότητα και την ανέτρεψε. Πώς
μπορεί να συνδέσει κανείς έναν άνθρωπο με τα κείμενά του; Πως μπορείς από
χίλιες γραμμές να σκαρώσεις ένα πρόσωπο; Η πραγματικότητα δικαιούται να πάντοτε
διαψεύδει. Είναι ευτυχία να υπάρχει μυαλό και ψυχή στην ομορφιά. Και όχι. Δε
ζήτησε αφιέρωση. Προτίμησε την αφιέρωση που με την ματιά γράφτηκε στην μνήμη
και την καρδιά . . .
Από
την ορχήστρα του Paul Mauriatακούγεται
το αγαπημένο “L' Amour Est Bleu”. Τραγούδι με το
οποίο η Βίκυ Λέανδρος, εκπροσωπώντας το Λουξεμβούργο, κατέκτησε την
τέταρτη θέση στον διαγωνισμό της Eurovision του
1967.
Ένα
εξαιρετικό βιβλίο, «Η Ψιλικατζού», με
δύο όψεις. Η πρώτη είναι αυτή του e-ημερολογίου της
«ψιλικατζούς». Η δεύτερη αυτή των προσπαθειών της Κωνσταντίνας προκειμένου να
τεκνοποιήσει. Ένας αριστοτεχνικός συνδυασμός, θα έλεγα, χαράς – λύπης, εύθυμου
– σοβαρού. Ένα βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζω το πώς και
αν ρωτάς σχετικά με ζητήματα που αφορούν την τεκνοποίηση.
Ακολούθησε
ένα ακόμα βιβλίο της Κωνσταντίνας. Το βιβλίο «Υπόκοσμοι» το οποίο εκδόθηκε το 2011 και το οποίο, βεβαίως,
υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου.Και το βιβλίο αυτό μπορείτε να το
κατεβάσετε δωρεάν, σε μορφή PDF,εδώ.
Φτάνουμε,
έτσι, στο τρίτο βιβλίο της Κωνσταντίνας το οποίο τιτλοφορείται «Ex- Έλληνες», Εκδόσεις Διάπλαση, Μάιος 2018, ISBN:978-960-567-153-2. Ένα βιβλίο 127 σελίδων, μεγέθους, περίπου 20,5X14 τετραγωνικών εκατοστών, το οποίο δηλώνεται ως
«Μυθιστόρημα». Απόκτησα ένα αντίτυπο του βιβλίου, από την «Πρωτοπορία», την
Τρίτη, 15 Μαΐου 2018. Ολοκλήρωσα την ανάγνωσή του, εχθές, Σάββατο, 19 Μαΐου
2018.
Λοιπόν,
δεν θα έλεγα ότι πρόκειται για «μυθιστόρημα». Πρόκειται, κυρίως, για ημερολογιακού τύπου
καταγραφή γεγονότων και σκέψεων. Καταγραφή, με τον γνωστό και αγαπημένο τρόπο
της Κωνσταντίνας, που έχει να κάνει με τον ξεριζωμό της οικογένειας της από την
Ελλάδα, λόγω της οικονομικής κρίσης, και την αποδημία της στην Κύπρο.
Η
αφήγηση ξεκινά από το φθινόπωρο του 2011 και για να την παρακολουθήσεις κανείς
χρειάζονται κάποια, στοιχειώδη, Αγγλικά και κάποιες, στοιχειώδεις και πάλι,
γνώσεις ορολογίας και λειτουργίας του διαδικτύου. Α! και κάποια πραγματάκια για
ταινίες!
Στο
βιβλίο περιγράφεται, όπως ήδη γράψαμε, η κρίση στην Ελλάδα και πώς αυτή βιώθηκε
από τη συγγραφέα και την οικογένεια της. Με την έννοια αυτή δεν είναι ένα
βιβλίο για χαλάρωση. Ευτυχώς, υπάρχει το, βεβαιωμένο, χιούμορτης Κωνσταντίνας το οποίο, σε κάθε
περίπτωση, βοηθάει.
Σε
κάποια σημεία η περιγραφή της κρίσης θα μπορούσε να θεωρηθεί έως και υπερβολική
αλλά «όποιος πονάει γαϊδουρινά φωνάζει». Το μόνο σίγουρο ότι αυτό που διεκδικεί
η Κωνσταντίνα, για αυτήν, την οικογένειά της και τον κόσμο όλο, και εκφράζει
στο βιβλίο της, είναι το στοιχειώδες. Λογική, συνέπεια και αξιοπρέπεια.
Πράγματα τα οποία, οφείλουμε να ομολογήσουμε, έχουν εξαφανιστεί εδώ και καιρό
από το μόρφωμα που ονομάζεται «ελληνικό κράτος».
Η
αφήγηση, στο βιβλίο, είναι προσωπική και σε αρκετές περιπτώσεις, εξομολογητική,
θα έλεγα. Η Κωνσταντίνα δεν διστάζει να ομολογήσει και να μοιραστεί πράγματα με
τους αναγνώστες της. Το να, κατ’ αυτή την έννοια, εκτίθεσαι θέλει θάρρος! Σε
κάποια σημεία, λοιπόν, αναγκάζεσαι να σταματήσεις την ανάγνωση, να σκεφτείς και,
συνηθέστατα, να συγκατανεύσεις.
Αν
δεν υπήρχε το γνωστό και αναπόφευκτο «Απαγορεύεται η με οποιοδήποτε μέσο
αναδημοσίευση. . .» θα μπορούσα να παραθέσω κάποια από τα σημεία που με το faber μολύβι μου σημείωσα. Αν αυτό δεν μπορώ να το κάνω
μπορώ να παραθέσω τις άγνωστες, ή σχεδόν, λέξεις, κυρίως Κυπριακές, που βρήκα
διαβάζοντας το βιβλίο, έστω και πριν αρχίσω το ψάξιμό τους σε διαδίκτυο και
λεξικά.
Ακόμα,
στη σελίδα με αριθμό εβδομήντα τέσσερα (74), και στη δωδέκατη αρχή από το τέλος
λείπει, θαρρώ, ένα «είναι».
Αντιγράφω
από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Η μετανάστευση δεν είναι αστείο πράγμα. Άλλα
φαντάζεσαι, άλλα βρίσκεις, πολύ περισσότερα θ’ αντέξεις, θα φοβηθείς, θα
χαρείς.
Μία ακόμη
ματιά στους καιρούς μας μέσα από την ιστορία της ηρωίδας, άλλοτε με χιούμορ,
άλλοτε με βαθύτερες εξομολογήσεις για τα μικρά αυτονόητα της νέας ζωής, που
φαντάζουν πολύτιμα σε όσους «δραπέτευσαν». Η συγγραφέας, με όχημα την προσωπική
αφήγηση και τις ιστορίες του blog της, εξιστορεί την απόφαση της μετανάστευσης
από την Ελλάδα στην Κύπρο, τις δυσκολίες και τη νέα της πραγματικότητα σ’ έναν
τόπο που λίγο μετά αντιμετώπισε επίσης κρίση.
Ακολουθείένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα για τη
συγγραφέα:
Η Κωνσταντίνα Δελημήτρου γεννήθηκε το 1973 στον Πειραιά και έκανε το
ντεμπούτο της στον συγγραφικό χώρο από το πουθενά. Ή μάλλον μέσ’ από ένα
ψιλικατζίδικο και το θρυλικό της blog Ψιλικατζού, που έγινε ομώνυμο βιβλίο
(Intro Books, 2007) και αμέσως best seller. Ακολούθησε το βιβλίο Υπόκοσμοι (Λιβάνης, 2011) και η συμμετοχή
της στο συλλογικό έργο 11 λέξεις (Καλέντης, 2013) μετά από διάκριση σε λογοτεχνικό
διαγωνισμό. Τα δύο πρώτα της βιβλία «πλέουν» πια ελεύθερα στο διαδίκτυο, ενώ
εκείνη, μητέρα πλέον δύο παιδιών, ζει και εργάζεται ως κειμενογράφος στη
Λευκωσία.
Μια
προδημοσίευση για το βιβλίο μπορείτε να δείτε εδώ.
Το
«ex-έλληνες», λοιπόν, είναι ένα ξεχωριστό βιβλίο ένα
αντίτυπο του οποίο αξίζει τον κόπο και να αποκτήσετε και να διαβάσετε!
Έτη
Πολλά και Καλά στην Κωνσταντίνα, για την αυριανή ονομαστική της γιορτή, και Έτη
Πολλά σε όλες τις Κωνσταντίνες, τις Ελένες και τους Κωνσταντίνους που αύριο
γιορτάζουν ομοίως!
