«Τίτλος» - Συγγραφέας - Μεταφραστής - Εκδότης - Έτος Έκδοσης - ISBN - Κόστος Αγοράς Ή Δώρο - Ημερομηνία Αγοράς - Ανάγνωση Από - Ανάγνωση Έως - Πλήθος Ημερών Ανάγνωσης - Πλήθος Σελίδων - Πλήθος Αναγνωσμένων Σελίδων Ανά Ημέρα
Α! Αυτή τη φορά (και στο εξής) αποφάσισα να μην βάλω συνδέσμους (βαρβαριστί: Links) για βιβλία, συγγραφείς και μεταφραστές μιας και δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως, στον αιώνα της ταχύτητας και της, φευγαλέας, εικόνας, θα άξιζε τον κόπο (μου). . .
Εκτός αν, βεβαίως!
Το μόνο σίγουρο πως οι, εις τα τοιαύτα, επιμελείς, αν παρακινηθούν, θα ψάξουν!
Τον Νοέμβριο, του 2025, λοιπόν, διάβασα έξι βιβλία. Τα εξής:
Δύσκολο ανάγνωσμα και όχι πάντα με την απαιτούμενη σαφήνεια κατά την ταπεινή μου άποψη. Αλλά Μάνος είν’ αυτός και κάποια προνόμια τα έχει κατακτήσει με την τέχνη (του).
Σαν ετελείωσεν ο πόλεμος η Αμερική, τι εντροπή, τον δίκασε και τον ενέκλεισε σε ψυχιατρείο. Ίσαμε που οι νεώτερες γενιές της τον εδοξάσανε αργότερα και τούδωσαν τον θρόνο καθώς τούπρεπε. Κι αυτή την εντελώς γνησίως ποιητική περιπέτεια κάτι αφελείς νέοι του φασισμού στις μέρες μας την κάνανε δική τους. Όπως οι αφελείς θρησκόληπτοι κάναν δικό τους τον Παπαδιαμάντη, και οι τραβεστί κάναν δικό τους τον Καβάφη. [Σελίδα 139]
Σημείωση: Το πιο πάνω απόσπασμα αναφέρεται στον Έζρα Πάουντ.
Θα ομολογήσω πως χρειάστηκε να ξεφυλλίσω αυτό το αντίτυπο μου για να θυμηθώ τι είχα διαβάσει. Κλασικό, θαρρώ, έργο της Ρωσικής λογοτεχνίας το οποίο, ατυχώς, δεν με άγγιξε. Συμβαίνει κάποιες φορές να υπάρχει αδυναμία συντονισμού. Ίσως αν το διάβαζα κάτω από άλλες συνθήκες τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. . .
Και λαχταράω τόσο να δώσω μια γερή κλοτσιά σ’ ολάκερη τη γης και σε μένα τον ίδιο για να στριφογυρίσουν όλα -και γω μαζί- σ’ ένα χαρούμενο ανεμοστρόβιλο, με το γιορταστικό χορό των ανθρώπων που ‘ναι ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλον, μ’ αυτή τη ζωή π’ αρχίσανε για χάρη μιας αλλιώτικης ζωής- μιας ζωής όμορφης, καλόκαρδης, τίμιας. . . [Σελίδα 374]
Κάποια στιγμή ο Tim Marshall και οι «Γεωγραφίες» του έγιναν, στη χώρα μας, της μόδας. Καθόλου άσχημα θα έλεγα μιας και από τα βιβλία του αυτά μαθαίνεις. Θαρρώ πως το συγκεκριμένο βιβλίο του ήταν το πρώτο που κυκλοφόρησε και έκανε τον σχετικό θόρυβο. Ευτυχώς για εμένα ήταν το τελευταίο (του) που αγόρασα (είχαν προηγηθεί άλλα τρία). Έτσι απέκτησα την «Πλήρως Ενημερωμένη Έκδοση που Καλύπτει Τα Διεθνή Γεγονότα Των Τελευταίων 10 Ετών». Ακόμα ένα βιβλίο από αυτά που ονομάζω «ξεστραβωτικά». Διάβασα, πληροφορήθηκα, ξέχασα! Γιατί έτσι η ζωή, η διαδικασία και, βεβαίως, η ηλικία. Πέρα από τα αστεία πάντως είναι αδύνατο να συγκρατήσουμε το σύνολο των όσων διαβάζουμε. Αυτό που ελπίζουμε είναι να παραμείνουν στην επιφάνεια τα βασικά και να λειτουργήσει, για τα δευτερεύοντα, η διαδικασία της ανάκλησης αν και όταν χρειαστεί.
Το γερμανικό έθνος-κράτος, παρότι εν έχει συμπληρώσει εκατόν εξήντα χρόνια ζωής, είναι σήμερα η αδιαμφησβήτητη δύναμη της Ευρώπης. Στις οικονομικές υποθέσεις είναι ασυναγώνιστη, μιλάει ήρεμα αλλά κρατάει κι ένα μακρύ ραβδί υπό την μορφή του ευρώ, και η Γηραιά Ήπειρος την ακούει. Ωστόσο στην παγκόσμια εξωτερική πολιτική αρκείται στο να μιλάει ήρεμα, κάποιες φορές ακόμα και καθόλου, και έχει μια απέχθεια προς τα ραβδιά. [Σελίδα 211]
Μεγάλο, κλασικό μυθιστόρημα από τον Ζάουμε Καμπρέ που έγινε γνωστός κυρίως από το εξαιρετικό “Confiteor”. Βιβλίο που δεν εξαντλείται με την πρώτη ανάγνωση και αναφέρεται στην Ισπανία την εποχή του εμφυλίου πολέμου και μετέπειτα. Εξαιρετικά σκιαγραφημένες προσωπικότητες και κλίμα εποχής. Διαβάστε το!
«Ότι σου μάθαμε να μην πιστεύεις στις προλήψεις, σου εξηγήσαμε ότι το ανθρώπινο μεγαλείο έγκειται στην εντιμότητα και ότι το να κάνεις το καλό συνίσταται στο να είσαι τίμιος με τον εαυτό σου και με τους άλλους, ακόμη περισσότερο σε έναν κόσμο κάθε μέρα πιο παγκοσμιοποιημένο, και ότι όλα όσα μας έχει βάλει η εκκλησία στο κεφάλι δεν είναι παρά μία πλάνη, ένας τρόπος για να έχεις εξουσία πάνω στους ανθρώπους. Μήπως δεν ήμαστε αρκετά σαφείς; [Σελίδα 99]
Ένα βιβλίο του μεγάλου στιχουργού Λευτέρη Παπαδόπουλο σε τόνο προσωπικής αφήγησης, προσφορά της εφημερίδας «Η Καθημερινή».
Δεν ήξερε γράμματα. Υπέγραφε, «αντ’ αυτής», ο πατέρας μου. Όταν, όμως, άρχισα τη δημοσιογραφία, αποφάσισε να μάθει να διαβάζει. Κι έμαθε! «Θέλω να βλέπω εγώ η ίδια, με τα δικά μου μάτια, αυτά που γράφεις», μου ’λεγε. «Άλλο ν’ ακούς να σου διαβάζουν αυτά που γράφει το παιδί σου, κι άλλο να τα διαβάζεις η ίδια., ’φχαριστιέσαι! Κάθε λέξη είναι μπουκιά γλυκό ψωμί. . .» Κι έπιανε μια γωνιά στο ντιβανάκι της, φορούσα τα γυαλάκια της κι άρχιζε να γεύεται, μπουκιά μπουκιά, αυτό το γλυκό ψωμί. . . [Σελίδα 87]
Σημείωση: Το πιο πάνω απόσπασμα αφορά (χωρίς «στην» που θα έγραφαν οι βαριά μορφωμένοι) τη μητέρα του συγγραφέα.
Ό,τι χειρότερο έχω διαβάσει από Νίκο Τσιφόρο. Ανερμάτιστο, με άσχημα Ελληνικά (από «εισχώρησαν μέσα», μέχρι «υπάγονται κάτω από») και, θαρρώ, ανακρίβειες. Βεβαίως δεν είναι χιουμοριστικό αλλά δεν «το κόβω» και για σοβαρό και κρίμα!
Όπως ισχυρίζεται [ο δόκτωρ Βολμά], υπάρχει μία πνευματική επαφή των σχιζοφρενών που εύκολα παρασύρουν ο ένας τον άλλο.
Ένα ζωντανό παράδειγμα είναι οι Μπητλς, οι μουρλοί αυτοί μουσικοί, που για κάποιο μεγάλο χρονικό διάστημα καταφέρανε να παρασύρουν σε μια σχιζοφρενική εκδήλωση τη νεολαία όλου του κόσμου. Οι ίδιοι πιθανόν να μην είναι ανώμαλοι πνευματικά, να βρήκαν απλώς έναν τρόπο να διακριθούνε. Αλλά όλη εκείνη η νεολαία που παρασύρθηκε, τα τριάντα περίπου τις εκατό της νεολαίας των «πολιτισμένων χωρών», ορισμένως κάτι έχουν το μη ομαλό. Και να μην ξεχνάμε ότι αυτές οι ανωμαλίες βασίζονται καθαρά σε σεξουαλικά αίτια. [Σελίδα 37]