αείποτε

0800. Σχέσεις

2012-01-29T23:40:00.000+02:00

Μια φωτογραφία που μου αρέσει, ένα αγαπημένο τραγούδι και μια ακόμα εγγραφή στον αέρα. Δύσκολοι καιροί. Στεγνοί. Άνθρωποι ζορισμένοι. Φοβισμένοι. Πολιτική και πολιτικοί για φτύσιμο. Πλούσιοι - αρπακτικά. Ούτε ιερά ούτε όσια. Θα το ξαναγράψω: Πάσχουμε, πλέον, σαν είδος. Πέσαμε στη μεταβατική περίοδο. Τα πράγματα θα αλλάξουν. Αναγκαστικά και με κόστος. Θα πληρώσουμε κι ας μη φταίμε. Και από την άλλη, τα προσωπικά. Πόσο μακρινή μου φαίνεται η εποχή του Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή! Δεν υπάρχει έμπνευση. Δεν υπάρχει κίνητρο. Πάλι και πάλι η αίσθηση ότι τα έχω πει όλα. Τα δικά μου όλα. Facebook και twitter. Τόση σπαταλημένη ενέργεια! Εγγραφές επί εγγραφών, Μπουρμπουλήθρες ανθρώπων που πνίγονται. Ανθρώπων που πλήττουν. Που ζητούν να τραβήξουν την προσοχή. Που έτσι συνήθισαν, τέλος. Μετέχω. Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Ομοίως, πνίγομαι. Μόνο που κρατώ μια στάση αναμονής. Ακόμα προσπαθώ. Ελπίζω. Μέρες που έρχονται. Νύχτες που φεύγουν. Διαδρομές. Σπίτι – γραφείο – σπίτι – πατρικό - σπίτι. Υποβαθμισμένο κέντρο. Ασχήμια. Εγκατάλειψη. Χρήστες εν μέση οδώ. Κοινωνία που αδιαφορεί. Ανύπαρκτες υποδομές. Ανθρωπάκια σε θέσεις κλειδιά. Πριν την έλλειψη χρημάτων η έλλειψη ενδιαφέροντος και ευαισθησίας. Ο ένας κοιτάζει τον άλλο. Ο ένας περιμένει από τον άλλο. Όλοι σηκώνουμε τους ώμους. Τι κρίμα που ο από μηχανής Θεός έχει πεθάνει! Γκρίζα καθημερινότητα. Περιορισμένη ορατότητα. Ο καθένας για τον εαυτό του. Κουμπωμένοι. Σκυφτοί. Σκεφτικοί. Καθημερινότητα οδοστρωτήρας. Κλείσιμο επιχειρήσεων. Απολύσεις. Μείωση μισθών. Από την άλλη, αύξηση φορολογίας και επιβολή ότι είδους χαρατσιού μπορεί να συλλάβει ο ζαβός εγκέφαλος των “κυβερνόντων”. Διαμελισμός. Δελτία ειδήσεων που ψυχοπλακώνουν. Δημοσιογράφοι με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Έχω την αίσθηση ότι πολλοί από δαύτους ευχαριστιούνται να μας αραδιάζουν, με τα ισχνά Ελληνικά τους, τη μια κακή είδηση πίσω από την άλλη. Και όλοι, πια, ειδήμονες. Οικονομολόγοι ολκής! Όλα τα σφάζουν. Όλα τα μαχαιρώνουν. Πολιτικοί που ακκίζονται με τον καθρέφτη τους. Περιορισμένης φιλοπατρίας, ευφυΐας, ευθύνης. Αλαζόνες, ανάλγητοι, βολεμένοι, κουτοπόνηροι, ανίκανοι, φιλοτομαριστές. Μια Ελλάδα φύλλο και φτερό. Όλα μοιάζουν δύσκολα. Είναι δύσκολα. Το καταφύγιο είναι γνωστό. Ο άνθρωπος! Οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους. Αυτό που, τελικά, είναι η ουσία της ζωής μας. Οι σχέσεις μας με τους ομοίους μας. Φιλικές, συγγενικές, αδελφικές, ερωτικές. Ότι πιο πολύτιμο έχουμε. Οι σχέσεις μας! Αυτές που με τόση ευκολία βάζουμε σε δοκιμασία. Αυτές που τις θεωρούμε δεδομένες και δεν είναι. Που θεωρούμε πώς δεν χρειάζονται καμιά συντήρηση και καμιά φροντίδα. Αυτές που, αν τις σώσουμε, μπορούν να μας σώσουν!

Το αγαπημένο τραγούδι είναι το “Ανεβάσαμε” των Σταμάτη Κραουνάκη – Λίνας Νικολακοπούλου με ερμηνεύτρια τη δεύτερη. Μόλις ένα κλικ μακριά. . .

29/01/2012

0799. Ωά

2012-01-26T07:36:00.000+02:00

Ω! και Α!

26/01/2012

0798. Βυσσινί Μπλε και Μπεζ

2012-01-17T22:03:00.000+02:00

Κατεβαίνω στο τέρμα. Κατηφορίζω προς την Α29. Υπολογίζω ναφτάσω σε είκοσι – είκοσι πέντε λεπτά. Συναχωμένος. Εδώ και μια σχεδόν εβδομάδα.Κρυωμένος και δυσαρεστημένος. Με την τάξη των πραγμάτων. Τον εαυτό μου. Τουςάλλους. Κατηφορίζω και σκέφτομαι. Αυτά. Εκείνα. Τα άλλα. Τα χθεσινά. Τασημερινά. “Ηλεκτρονικά μηνύματα” που ταξίδεψαν. Απαντήσεις που δεν δόθηκαν. Πόρτεςπου δεν άνοιξαν. Κατηφορίζω. Σκέφτομαι. Μπρος – πίσω. Στο χέρι το C905.Λατρεύω να φωτογραφίζω. Ανθρώπους. Κτήρια. Πράγματα. Φωτογραφίζω κάποια κτήρια.Με ενοχλούν οι καμπούρες των αυτοκινήτων. Το έχω σκεφτεί. Θα βγω ένα πρωί γιαφωτογράφηση κτηρίων. Αν κάποιοι άνθρωποι μου επιτρέπαν να τους φωτογραφίσω θαήμουν ευτυχής. Κατηφορίζω με βήμα ταχύ. Μπαίνω στην οδό Α. Ο ήλιος δύει.Προλαβαίνω τρεις – τέσσερεις φωτογραφίες του πριν χαθεί. Κατηφόρισα. Σκέφτηκα.Φωτογράφισα. Έφτασα.

Ένα κλικ μακριά: “Παλιόκαιρος” των Γ.Θεοφάνους, Ε. Δρούτσα με τον Πασχάλη Τερζή, βεβαίως.

Ένα τραγούδι που τον τελευταίο καιρό,περιέργως, έχει κολλήσει στο μυαλό μου. . .

17/01/2012

0797. Θα Το Ήθελα!

2012-01-10T22:40:00.000+02:00

ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ

Ντύθηκα και στολίστηκα

Κι ύστερα ξεχτενίστηκα

Και κρέμασα τα ρούχα μου

Σ' ένα στραβό καρφάκι

Κρατούσα τα χεράκια σου

Και μέσα στα ματάκια σου

Του κόσμου τα απέραντα

Ολόκληρα κι ανέραστα

07.07.76

Ένα κλικ μακριά: Γιώργος Αλκαίος - Αρετή Κετιμέ και "Άμα Δε Σε Δω" σε μουσική του πρώτου και στίχους . . . ύδωρ!

10/01/2012

0796. Διαφάνειες

2011-12-31T22:40:00.000+02:00

Έπεσα και πάλι στηνπαγίδα. Άρχισα να σκανάρω, να σαρώνω αν το προτιμάτε, διαφάνειες που είχα στηνκατοχή μου κυρίως από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Υπήρξε μάλιστα μία εποχήπου τις εμφάνιζα και μόνος μου με τη διαδικασία Ε-6, αν θυμάμαι καλά. Τιςπερισσότερες από τις διαφάνειες τις είχα μετατρέψει σε φωτογραφίεςχρησιμοποιώντας ένα ειδικό δαχτυλίδι που προσαρμοζόταν στη φωτογραφική μηχανή(μου) και που μου είχε δανείσει ένας φίλος. Αποφάσισα να ξαναεπιχειρήσω τηνμετατροπή τους ελπίζοντας σε καλύτερα αποτελέσματα και σε μεγαλύτερο μέγεθος. Χρησιμοποίησατον σαρωτή της Τ47, έναν EPSON V350, και τα αποτελέσματα δεν με απογοήτευσαν.Εκείνο που με απογοήτευσε το γνώριζα και το υποψιαζόμουν. Κάποιες από τιςδιαφάνειες είχαν αλλοιωθεί. Ευτυχώς που το σύνολο τους το είχα διασώσει με τοδαχτυλίδι του φίλου. Όπως και να έχει είναι απογοητευτικό να βλέπεις τη φθοράνα εισβάλει στις αποτυπωμένες αναμνήσεις σου. Όλα είναι δύσκολα και το έχωξαναγράψει. Αν θέλεις να διατηρήσεις για χρόνια πολλά εικόνες, στατικές καικινούμενες, και ήχο πρέπει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Να κρατάς αντίγραφα,να αλλάζεις φορμάτ, να αποθηκεύεις δύο και τρεις φορές. Καλές είναι οιδιαφάνειες αλλά η διαδικασία του να τις δεις, στήνοντας κατάλληλους προβολείς (slide projectors), οθόνες και σκοτεινιάζοντας τον χώρο, είναι μια μικρή ιεροτελεστία. Μιαιεροτελεστία την οποία έχω τουλάχιστον πέντε χρόνια να κάνω. Μια οθόνηυπολογιστή ή τηλεόρασης προσφέρει μια ευκολότερη λύση. Το δύσκολο ήταν να φέρωτις σκαναρισμένες διαφάνειες στα μέτρα μου. Να απαλείψω, κατά το δυνατόν, τονθόρυβο και τους λεκέδες, κυριολεκτικά, του χρόνου. Photoshop, λοιπόν, και διόρθωση σε επίπεδο pixel. Διαδικασία εξαιρετικά χρονοβόρακαι κοπιαστική, από ένα σημείο και πέρα, στην οποία, λόγω ιδιοσυγκρασίας, τελειοθήραςγαρ, έπεσα με τα μούτρα! Το μόνο σίγουρο ότι ο κόπος αυτός δεν φαίνεται στηντελική εικόνα. Όποιες διαφάνειες μπόρεσα να σώσω, κατ’ αυτό τον τρόπο, τιςέσωσα. Μπήκα σε μια διαδικασία η οποία θα ολοκληρωθεί με το σκανάρισμα καικάποιων αρνητικών (φιλμ). Ήδη ξεκίνησα και τα πράγματα είναι δύσκολα.Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να αποκατασταθεί σε ικανοποιητικό βαθμό τοαρχικό χρώμα. Υγιείς να είμαστε να προσπαθούμε.

Με αυτή τηνεγγραφή κλείνει το 2011. Το 2012 είναι προ των πυλών. Ένα 2012 για το οποίοεύχομαι, τετριμμένο μεν πανάκριβο δε, Υγεία. Και ακόμα υπομονή, θα χρειαστείσίγουρα, και τύχη αγαθή. Ο Θεός να βάλει το χέρι του να δούμε πως θα προχωρήσειη ανθρωπότητα, πλέον, μετά από επιλογές που μόνο σωστές αποδεικνύεται ότι δενήταν. Βρισκόμαστε στην κατηφόρα αλλά το καλό είναι ότι παρουσιάζεται μια λαμπρήευκαιρία να σκεφτούμε και να αναθεωρήσουμε. Να δώσουμε στη ζωή μας τιςδιαστάσεις που της αξίζουν, να βάλουμε στο κέντρο τον άνθρωπο και όχι τα υλικάαγαθά, και να έλθουμε πιο κοντά. Να γίνουμε, κυριολεκτικά, φιλάνθρωποι. Προσοχήμεγάλη και στις επιλογές μας. Κουφιοκεφαλάκηδες, ανίκανοι, λεχρίτες, υποκριτές,αναξιοπρεπείς και εξαρτημένοι καιροφυλακτούν για θέσεις και εξουσία. . .

Να είσαστε όλεςκαι όλοι Καλά!

Συνεχίζουμε.

Ένα κλικ μακριά: “ΤοΤανγκό των Χριστουγέννων”, σε μουσική Γιάννου Αιόλου και στίχους Ελένης Ζιώγα,με τον Γιώργο Νταλάρα.

31/12/2011

0795. Έθιμο Του Μεσημεριού

2011-12-18T20:43:00.000+02:00

Απόσπασμα ημερολογίου της18/2/2004, ημέρα Τετάρτη:

Στις 20 τουΓενάρη, λοιπόν, τηλεφώνησα στη Φ. (μία είναι η Φ.) . . . Μιλούσαμε για μισή,περίπου, ώρα. Το βιβλίο της το τελείωσε (και μάλιστα άρχισε να γράφει καιδεύτερο) και προσπαθεί να το εκδώσει. Είπαμε να συναντηθούμε για να μου δώσειένα αντίγραφό του και να της πω τη γνώμη μου.

Συναντηθήκαμε, λοιπόν. Την Τετάρτη, 4Φεβρουαρίου 2004, 11:30 με 12:30 περίπου. Στην καφετέρια “ΠΟΛΙΣ” πάνω από τηΣτοά του Βιβλίου. Μου έφερε μια εκτύπωση του έργου της (“Η ΞΕΝΗ”). Περίπου 120σελίδες Α4 σε TimesRoman των 12. Ταείπαμε. . .

Το διάβασα το βιβλίο της μέσα στιςεπόμενες 4 – 5 ημέρες. Πραγματικά έχει κοπιάσει αλλά όχι τόσο που ο κόπος τηςνα μη φαίνεται (και αυτό το τελευταίο είναι πάντα ζητούμενο). . . Δυσκολευόμουννα συνδυάσω το κείμενο με την εικόνα που έχω για τη συγγραφέα. Την περίμενα πιολιτή, πιο δωρική. . . Θέλησε να τα πει όλα και με μιας και ανακάτεψε πολλά. . .Φυσικά και υπήρχαν και καλά σημεία με έμπνευση και σωστό, κατά τη γνώμη μου,χρώμα. Μπορεί να περιγράψει, μπορεί να πει. Χρειάζεται μόνο χαλινάρι σε έναλόγο που, από ένα σημείο και πέρα, καλπάζει ανεξέλεγκτα. Χρειάζεται να αποφύγειτην ευκολία του πολύπλοκου και του φανταχτερού και να κρατήσει ένα μέτρο στη σκέψηκαι την έκφραση. Και όλα αυτά, με δικά μου πάλι λόγια, της τα είπα.

Συναντηθήκαμε, εχθές Τρίτη, 17Φεβρουαρίου, 11 με 12:00, πάντα στο “ΠΟΛΙΣ” και τα είπαμε. Της επέστρεψα και τοέργο της. Ελπίζω να μη την κακοκάρδισα. Ήμουν προσεκτικός (κατά το δυνατό) στοπως εκφράστηκα και τι είπα. . . Με ευχαρίστησε για τον κόπο που έκανα να τοδιαβάσω. Αυτά με την κα. Μελανίτου.

Να, λοιπόν, πουήλθε το πλήρωμα του χρόνου και “Η ΞΕΝΗ”, που είχα το προνόμιο και την τιμή ναδιαβάσω τον Φεβρουάριο του 2004, εκδόθηκε. Το είχα στο νου μου, όπως και τηνίδια τη Φ., και από καιρό σε καιρό αναζητούσα νέα γιαβιβλίο και συγγραφέα στον ωκεανό των πληροφοριών που ονομάζεται διαδίκτυο.Κρατούσα έτσι επαφή με ότι δημοσιοποιημένο υπήρχε για τη ζωή και την πορεία τηςΦ. Στις 15Δεκεμβρίου 2011, ημέρα Πέμπτη, μια αναζήτηση για το “Φούλη Μελανίτου” στοGoogle με οδήγησε εδώ.

“ΈΘΙΜΟ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ”,λοιπόν, από τις Εκδόσεις Οδός Πανός. Μια νουβέλα103 σελίδων, διαστάσεων 14χ20,5 τετραγωνικών εκατοστών, με ISBN978-960-477-069-4, πρώτη έκδοση το Νοέμβριο του 2011 και συγγραφέα τη ΦούληΜελανίτου! Την χάρηκα την “ανακάλυψη” αυτή! Χάρηκα κυρίως για τη χαρά που,δικαίως, θα άντλησε η Φ, για τη δημοσίευση του έργου της. Ένα έργο που γνωρίζωπόσο κόπο και προσπάθεια κατέβαλε για να το φέρει στο φως.

Έσπευσα ναπρομηθευτώ τρία αντίγραφα της νουβέλας. Ένα για τον εαυτό μου, ένα για τον Μάνοκαι ένα για την Μαρία. Εχθές διάβασα μέχρι και τη σελίδα 89. Σήμερα το πρωίολοκλήρωσα την ανάγνωσή της. Όσο με βοηθά η μνήμη μπορώ να πω ότι το κείμενοπου διάβασα έχει αρκετές αλλαγές σε σχέση με αυτό που διάβασα τον Φεβρουάριοτου 2004. Αλλαγές που είναι σαφέστατα υπέρ του τελικού αποτελέσματος. Τοκείμενο είναι πιο στρωτό, αρκετές εκφράσεις που ξένιζαν, αν μπορώ να το πωέτσι, έχουν απαληφθεί ή έχουν ενταχθεί επιτυχέστερα στη ροή του. Ο ίδιος οτίτλος είναι ευρηματικός και προδιαθέτειγια περισσότερα από ότι το άχρωμο, θα έλεγα, “Η Ξένη” (παρά τους συνειρμούς,για τους μυημένους, με το έργο του Καμί, που έτσι κι αλλιώς είναι ένας από τουςαγαπημένους συγγραφείς της Φ.).

Η νουβέλα έχεισαφώς αυτοβιογραφικά στοιχεία, η Φ. έχεισπουδάσει γεωλογία και το δείχνει, το ύφος της είναι ελλειπτικό οι προτάσειςτης κοφτές και η ροή του χρόνου κατά βάση γραμμική με εμβόλιμες αναφορές στοπαρελθόν που δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρες. Εξακολουθούν, κατά τη γνώμη μου, ναυπάρχουν σημεία που ο αναγνώστης δυσκολεύεται να παρακολουθήσει και ποικίλματατου λόγου που επιφέρουν ακόμα και αμηχανία σχετικά με το τι ακριβώς εννοεί ησυγγραφέας. Υπάρχει σίγουρα η χάρη της περιγραφής, κάτι που πάντοτε θαυμάζω, κορύφωση,λύτρωση και μία αφήγηση που κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον. Επίσης, υπάρχει, ένα πλήθος αναφορών σε αξιόλογα κείμενα για ταοποία παρέχονται πληροφορίες στις “ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ” (σελ. 103).

“ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ” δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα. Είναι ένα ανάγνωσμα που απαιτεί όλητην προσοχή του αναγνώστη με αντάλλαγμα την ικανοποίηση ότι δεν σπατάλησεαδίκως τον (πολύτιμο) χρόνο του.

Μπορεί τα πράγματανα μην έγιναν έτσι όπως τα είχαμε πει, στις συναντήσεις μας του 2004, με δωρεέςκαι αφιερώσεις, αλλά έτσι είναι η ζωή. Οι σχέσεις αλλάζουν, φθίνουν, πεθαίνουνκαι κάποιες φορές ανασταίνονται. Οι άνθρωποι χάνονται στιςμεγάλες πολιτείες αλλά, και ευτυχώς, κάποια πράγματα διατηρούνται επί μακρώαμετάθετα ίσως μόνο και μόνο για να σηματοδοτούν ένα παρελθόν που αντιστέκεται.Ένα παρελθόν, φαινομενικά αναλλοίωτο, που ακόμα τροφοδοτεί το παρόν και ίσως νατροφοδοτήσει και το μέλλον μας.

Εύχομαι η νουβέλααυτή της Φ. να έχει μια επιτυχημένη πορεία και να ακολουθήσουν και άλλα έργατης (όπως θα διαβάσατε, στην αρχή του παρόντος, ήδη από το 2004 είχε ξεκινήσεινα γράφει το δεύτερο έργο της) με μεγαλύτερη ακόμα επιτυχία!

Καλή Επιτυχία Φ.!

Ένα κλικ μακριά:Ελευθερία Αρβανιτάκη και “Τι Θέλω Τι” σε μουσική Νίκου Ξυδάκη και στίχουςΣαπφούς (σε μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη).

18/12/2011

0794. Μια Συλλογή

2011-12-11T22:42:00.001+02:00

Στις 4 Δεκεμβρίου το απογευματάκι ανέβασα στο facebook (και ελαφρώς παραλλαγμένο στο twitter, λόγω του περιορισμού των 140 χαρακτήρων) το εξής:

Μπήκα στον πειρασμό να φτιάξω μια συλλογή μεΕλληνικά τραγούδια που αγαπώ. Για μια ψυχή, συγγενείς, φίλους, συναδέλφους καιγνωστούς. Μα το Δία! Θα το κάνω!

Και μπορεί η“ψυχή” να παρασπόνδησε, σε σημείο που να είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν τελικώς θαπεριληφθεί στους παραλήπτες, αλλά η συλλογή δημιουργήθηκε!

Η πρόθεση μουήταν, η συγκεκριμένη συλλογή, να χωρέσει σε ένα CD και να χρησιμοποιήσω, για τατραγούδια format wav και όχι mp3. Έτσι και ξεκίνησα. Σαββατοκύριακο, υπόγειοΤ47, μηχανήματα και εκατοντάδες CD με Ελληνική μουσική στη διάθεσή μου.

Για την επιλογήτων τραγουδιών στηρίχτηκα στην κατάσταση αυτών που “ανέβηκαν” στο παρόνe-ημερολόγιο. Έτσι κι αλλιώς επρόκειτο για τραγούδια που είχα ήδη επιλέξει καιαγαπούσα. Ο μόνος περιορισμός ήταν να έχω το κάθε τραγούδι σε “κανονικό” CD (μιας και, πλέον, έχω απαλλαχτείαπό όλα τα αντίγραφα CD που διέθετα). Ατυχώς δύο από τα τραγούδια που είχαεπιλέξει δεν ήταν, με την πιο πάνω λογική, διαθέσιμα.

Ξεκίνησα με τονπαλιό, καλό windows media player (και τα παλιά καλά windows XP) της Τ47 να“κατεβάζω” τα τραγούδια που είχα επιλέξει στον σκληρό δίσκο του Η/Υ. Η μόνοδυσκολία, αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο, ήταν να βρω στα ράφια μου το CD πουπεριείχε το τραγούδι που την κάθε φορά επέλεγα. Σε αυτό βοήθησε και ηταξινόμηση που υπάρχει στα ράφια μου (Ελληνικά – συνθέτες - τραγουδιστές –τραγουδίστριες – συγκροτήματα – συλλογές- Αγγλικά - . . .) αλλά και η βάση, σεMS – Access, των δίσκων μου που διατηρώ (καταγεγραμμένα κάποιες δεκάδεςχιλιάδες τραγούδια).

Με αυτά και εκείνακατέληξα σε μια συλλογή 52 τραγουδιών, πάντα σε μορφή wav. Έπρεπε, λόγω τουπλήθους των τραγουδιών, να εγκαταλείψω τα σχέδια για ένα και μόνο CD. Επέλεξα,λοιπόν, άλλα 8 τραγούδια, τα “κατέβασα” στον σκληρό δίσκο και βρέθηκα με μίασυλλογή 60 αγαπημένων μου Ελληνικών τραγουδιών. Το κριτήριο για την επιλογήτους ήταν αυστηρά το προσωπικό μου γούστο και τίποτα άλλο.

Αυτά τα 60τραγούδια τα μετέφερα σε 3, “κανονικά”, CD. Το πράγμα, όμως, είχε δυσκολέψει.Άλλο να μοιράζεις τρία και άλλο να μοιράζεις ένα CD. Η λύση του να καταφύγω,πλέον, στη λύση του format mp3 έμοιαζε αναπόφευκτη. Το έκανα! Μετέτρεψα τα 60τραγούδια μου σε format mp3 και μάλιστα στην καλύτερη δυνατή ποιότητα, αυτή των320 kbps.

Δημιουργήθηκε έτσιένα CD μεγέθους 472,2 MB. Το ερώτημα που ανακύπτει, με αφορμή και τηνπαρασπονδία της “ψυχής”, είναι το σε ποιες ή ποιους το δίνω. Ομολογώ ότι τηνιδέα της μαζικής παραγωγής και διανομής την εγκατέλειψα. Δεν αξίζει, τελικά,τον κόπο. Με εκνευρίζουν αφάνταστα οι χλιαρές ή και ανύπαρκτες αντιδράσεις σεπροσφορές παρόμοιου είδους. Προσφορές που στηρίζονται σε προσωπική εργασία,φροντίδα, και, γιατί όχι, έμπνευση.

Το αποφάσισα,λοιπόν. Το εν λόγω CD θα δοθεί σε επιλεγμένα άτομα. Σε άτομα που υπάρχειπιθανότητα να αντιληφθούν τι κρύβεται πίσω από τέτοιες προσπάθειες. Όχι, το CDδεν είναι τεχνικά άρτιο. Προσπάθησα, με τη βοήθεια της σχετικής επιλογής τουwindows media player – με το οποίο έκανα και την μετατροπή σε mp3 - να φέρω τηνένταση των, έτσι κι αλλιώς ετερόκλητων, τραγουδιών στα ίδια επίπεδα. Δεν είμαικαθόλου σίγουρος για το αποτέλεσμα. Από την άλλη υπάρχουν σημαντικά διαστήματασιωπής ανάμεσα στα τραγούδια. Είναι κάτι που θα μπορούσα να θεραπεύσω αναποφάσιζα να διαθέσω ικανό χρόνο. Προτίμησα να αφήσω τη σιωπή να κάνει τηδουλειά της. Να επιτείνει, γιατί όχι, το ενδιαφέρον για το ποιο είναι,επιτέλους, το επόμενο τραγούδι.

Ακριβώς για ναπαραμείνει αμείωτο, κατά το δυνατόν, το ενδιαφέρον των ακροατών προτίμησα ναμην γνωστοποιήσω τίτλους τραγουδιών και ονόματα ερμηνευτών. Αντ’ αυτών υπάρχειτο, κομψό, ελπίζω: Τραγούδι 01, Τραγούδι 02 . . . κ.λ.π. Για τον τίτλο τηςσυλλογής προσανατολίζομαι στο:

http://www.aeipote.blogspot.com:Μια Συλλογή 60 Άτιτλων Ελληνικών Τραγουδιών

ή κάτι παρόμοιο.

Μένει να φτιάξωτην κατάλληλη ετικέτα, να αντιγράψω το αρχικό CD, με τα τραγούδια σε format mp3στα 320 Kbps, x φορές και να το δώσω, με πλατύ χαμόγελο, στα άτομα που θαεπιλέξω.

Να είσαστε όλες καιόλοι Καλά, Καλή Εβδομάδα!

Ένα κλικ μακριά:Ραλλία Χρηστίδου και “Μια Ζωή”

11/12/2011

0793. Εφιάλτης

2011-12-04T19:27:00.001+02:00

Τη σκέψη την έκανα καιρό πριν και στο metro μέσα. Δυο ανδρικά πρόσωπαστάθηκαν η αφορμή. Τα είδα και συλλογίστηκα: “Και τι θα γινόταν αν όλοι είχαμετο ίδιο πρόσωπο;”. Το μυαλό πήρε το δρόμο του. Μέχρι να αποβιβαστώ σκεφτόμουνατο ζήτημα αυτό. Προχώρησα. “Κι αν εκτός από το ίδιο πρόσωπο είχαμε και το ίδιοσώμα;”. Άρχισε το πράγμα και γινόταν εξαιρετικά περίπλοκο, κατά μία έννοια, καιενδιαφέρον. Μπορείτε να φανταστείτε μια κοινωνία ανθρώπων “βιομηχανικήςκατασκευής”; Άνθρωποι του ίδιου φύλλου και της ίδιας ηλικίας να μοιράζονται το ίδιοσώμα ακόμα και στην παραμικρότερη λεπτομέρεια του. Ίδια χρώμα και ποσότηταμαλλιών, ίδια ίριδα, ίδια δακτυλικά αποτυπώματα, ίδιο ύψος, ίδιο βάρος! Αντέχεται;Πως θα ξεχωρίζαμε τον ένα από τον άλλο; Με τι κριτήρια θα ερωτευόμασταν; Ακόμακαι την ίδια φωνή, τη φωνή που για εμένα μετρά πολύ, σκέφτηκα να έχουν τα ανθρώπιναόντα. Πώς θα ξεχωρίζαμε, λοιπόν; Σε τι μέσα θα καταφεύγαμε για να ξεφύγουμε απότην αγέλη; Πόσο θα μετρούσε, με άπαντα τα άλλα πανομοιότυπα, ο χαρακτήρας και ηπροσωπικότητα; Και πώς μέσα στην τόση ομοιομορφία θα μπορούσαμε να βρούμε ταμονοπάτια της διαφοροποίησης; Πώς θα γινότανη περίφημη “ταυτοποίηση” για τις διάφορες δραστηριότητές μας (από τις εξετάσειςμέχρι το έγκλημα); Πόσο μονότονη θα ήταν η ζωή μας; Τι είδους χτενίσματα, βαψίματα,ενδύματα, και ότι άλλο, θα είχαν επινοηθεί για να δώσουν στους ανθρώπους μια “εξωτερική”μοναδικότητα. Θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε από την ομοιομορφία της ύπαρξης μας καινα δημιουργήσουμε; Πόση χαρά θα κουβαλούσε ο έρωτας μας όταν το αντικείμενο τουπόθου μας κυκλοφορούσε σε χιλιάδες αντίγραφα γύρω μας; Τι νόημα θα είχε το να είσαιπιστός; Με τι τρόπο και τι ένταση θα αγαπούσαμε τις ρέπλικες παιδιά μας; Έννοιεςόπως: χοντρός – λεπτός, κοντός – ψηλός και κυρίως όμορφος – άσχημος θα είχαν νόημα;Από την άλλη σκεφτείτε τις τεράστιες οικονομίες κλίμακας, τις τεράστιες ευκολίεςπου κουβαλά η ομοιομορφία. Το μόνο θετικό, ίσως, μέσα στη μαυρίλα. Προχώρησακαι άλλο. Κι αν το ίδιο συνέβαινε και στα ζώα και τα φυτά; Μπορείτε να φανταστείτεέναν κόσμο με ένα μόνο, κατά ζεύγος, αντιπρόσωπο για κάθε ζώο και φυτό; Ο σκύλοςσας σκύλος του καθενός. Η τριανταφυλλιά σας σε όλους τους κήπους επί γης. Και πάλι:Αντέχεται; Προφανώς, θα έλεγα, όχι! Ο απόλυτος εφιάλτης! Είναι ευτύχημα, λοιπόν,που έχουμε στη διάθεσή μας την ποικιλομορφία και τη διαφοροποίηση. Που είμαστεμαύροι – άσπροι, κοντοί – ψηλοί, ευτραφείς – ισχνοί, βαρύτονοι – υψίφωνοι,φαλακροί – μαλλιάδες. Που έχουμε λυκόσκυλα, κανίς, ντόπερμαν, μεγάλους Δανούςκαι όλα τα καλά σκυλάκια που μπορείτε να απαριθμήσετε. Είναι καλό που η γυναίκαμας δεν είναι αντίγραφο της πρώτης τυχούσας (σιγά να μην έγραφα “τυχόν”, όπως οι“μορφωμένοι”) γειτόνισσας κι εμείς του πρωθυπουργού (Θεός να μας φυλάει)! Ευτυχώς!Όλα αυτά τα έχουμε αποφύγει!

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά καινα μην ξεχνάτε να αντέχετε τους, παγκοσμίως, κολοκύθες, ανίκανους καιεξευτελισμένους πολιτικούς που μας έτυχαν, και ας τους εκλέξαμε, στη ζήση μας.

Καλή Εβδομάδα!

Ένα κλικ μακριά, για όσους διαθέτουνχρόνο, μέσα και διάθεση, το αγαπημένο “In A Gadda Da Vida” των (και με τους) IronButterfly συντομευμένο, υποθέτω για λόγους οικονομίας του μέσου, στα 08:54 απότα 17:05 λεπτά του ομώνυμου άλμπουμ.

04/12/2011

0792. Ιππώναξ Ο Εφέσιος

2011-11-29T21:13:00.001+02:00

Εγώ τον Ιππώνακτα, τονΕφέσιο, δεν τον γνώριζα. Σήμερα όμως ξεφυλλίζοντας ένα από τα βιβλία που παρέλαβαγια τη Βα. (Β’ Έτος Φιλολογίας) έπεσα επάνω του! Το βιβλίο “Ελεγεία Και Ίαμβος”του Ιω. Θεοφ. Α. Παπαδημητρίου, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και η σελίδαη 155, μιας και έπεται της 154! Εκεί εδιάβασα το του Ιππώνακτος:

τις ομφαλητόμος σε τον διοπλήγα

έψησεκαπέλουσεν ασκαρίζοντα;

Και μπήκα στον πειρασμό. Τι θέλεινα πει ο ποιητής; Και μου ήρθε να το μεταφράσω (ο αμήχανος μηχανικός εγώ). Ημόνη πληροφορία που δίνει ο καλός καθηγητής είναι ότι:

Ασκαρίζειν σημαίνει το κινείσθαι.Σκαίρω, σκαρίζω, και ασκαρίζω.

Ως άνθρωπος της εποχής όμωςσκέφτηκα πρωτού προβώ εις το απονενοημένο να ρίξω μια ματιά και στο διαδίκτυομήπως και βγω από τον κόπο. Λοιπόν, έριξα! Δεν βρήκα τη μετάφραση του δίστιχουπου είχα την (κρυφή) ελπίδα να βρω. Άρχισα να ψάχνω τις λέξεις:

“ομφαλητόμος” . . . καίομφαλητόμος η μαιεύτρια, βρήκα

“διοπλήγα” . . . ουδέν

“καπέλουσεν” . . . ένα αρχείο PDFμε τίτλο “ΣΥΜΜΙΚΤΑ” το οποίο δεν επιτρέπει αναζήτηση λέξεων και το οποίο εντούτοις. . . λύνει, εν πολλοίς, το πρόβλημα (μου) της μετάφρασης.

Με λίγοψάξιμο, λοιπόν, στο σώμα του κειμένου βρίσκουμε την ενότητα “Καταλεπτολογήματα”το δεύτερο τμήμα, ας το πω έτσι, της οποίας έχει τίτλο:

2. Ιπώνναξ, απ. 33 Degani⁵

Με “xαρτοκοπτική” (ας είναι καλάη εφαρμογή Gadwin PrintScreen) έχουμε την “εικόνα” που ακολουθεί:

Το κείμενο των “Καταλεπτολογημάτων”υπογράφει ο κ. Μ. Ζ. Κοπιδάκης του Πενεπιστημίου της Θεσσαλονίκης.

Μετά από όλα αυτά προκύπτει, θαρρώ,ένα συμπέρασμα για το δίστιχο του “βαρύγλωσσου ιαμβογράφου”. Σε εντελώς ελεύθερημετάφραση θα απέδιδα το:

τις ομφαλητόμος σε τον διοπλήγα

έψησεκαπέλουσεν ασκαρίζοντα;

Ως εξής:

Ποιος σε αφαλόκοψε εσένα τον κεραυνοβολημένο

βοηθώντας και καθαρίζοντάς σεενώ σπαρταρούσες;

Μια ακριβέστερη μετάφραση υποθέτω ότιθα μπορούσε να βρεθεί σε ένα από τα δύο βιβλία, κατά το διαδίκτυο, που έχουν νακάνουν με τον Ιππώνακτα. Πληροφορίες εδώ.

Να είσαστε όλοι Καλά!

29/11/2011

0791. Άλλα Οκτώ

2011-11-24T22:33:00.001+02:00

Μην ταυτίζεις την αλήθεια με το κομματάκιτης που κατέχεις.

Υπάρχουν ήττες που μοιάζουν μεαποσκευές έτσι όπως μεταφέρονται από μέρα σε μέρα.

Ποια ομορφιά μπορεί να υπάρχει στονα φωτογραφίζεις την ασχήμια;

Αν η κοινωνία δεν σου εξασφαλίζειτροφή, ενδυμασία, στέγη και εργασία γιατί να συμμετέχεις;

Περισσότερο από το ότι δεν μπορώνα πάρω με βασανίζει το ότι δεν μπορώ να δώσω.

Κοσμάκης, πολιτικοί, ισχυροί τουχρήματος: ο ένας μέσα στο βρακί του άλλου.

Αντιλαμβάνεσαι ότι μεγάλωσες όταντα ορντέβρ αποκτούν δυσανάλογη αξία σε σχέση με το κυρίως πιάτο.

Οι θρησκείες απέτυχαν. Τα πολιτικάσυστήματα απέτυχαν. Ο άνθρωπος πώς να πετύχει;

Αφτά!

======================================

Ένα κλικ μακριά: Booker T. Jones - "Everything Is Everything".

24/11/2011

0790. Βιλέτ

2011-11-20T23:12:00.003+02:00

Τελείωσα την Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011, την ανάγνωση και του δεύτερου μυθιστορήματος, μετά την “Τζέιν Έιρ”, της Σαρλότ Μπροντέ. Μιλώ για το ομώνυμο του τίτλου της εγγραφής βιβλίο ένα αντίτυπο του οποίου είχα στην κατοχή μου από την Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009. Πρόκειται για ένα βιβλίο 718 σελίδων των εκδόσεων “ΣΜΙΛΗ” (ISBN 960-7793-48-X, Αθήνα 2004) σε μετάφραση της κυρίας Μαρίας Λαϊνά.

Την ανάγνωση την ξεκίνησα τη Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011, και πραγματικά την ευχαριστήθηκα. Αισθάνομαι, μάλιστα, τυχερός που ακόμα μπορώ και αντλώ ευχαρίστηση από τέτοιες δραστηριότητες. Στα δύο βιβλία . . . του βιβλίου περιγράφεται η ζωή της Αγγλίδας γκουβερνάντας, αρχικώς, Λούση Σνόουι και κυρίως τα της διαμονής της στη Βιλέτ, ή Βρυξέλες (!), πρωτεύουσα της Λαμπασκούρ, ή Βέλγιο (! δεύτερο). Εξιστορείται κυρίως η συναισθηματική ζωή της Λούσης, η οποία από γκουβερνάντα προβιβάζεται σε δασκάλα, και η οποία αλλιώς ξεκινά (από τον υψηλό και αρρενωπό γιατρό Τζον Γκράχαμ Μπρίτον) και αλλιώς καταλήγει (στον “ανθρωπάκο” καθηγητή Πολ Εμανιουέλ).

Η κλιμάκωση των αισθημάτων της πρωταγωνίστριας για τον καθηγητή περιγράφεται με γλαφυρό, διεισδυτικό τρόπο και κρατά τεταμένο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Στο βιβλίο περιέχονται πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία της συγγραφέως η οποία και στη Βιλέτ σπούδασε γαλλικά και τις περιπέτειες της είχε με τον διευθυντή της σχολής κ. Εζέρ (όπως γράφουν οι βιογράφοι της). Υπήρχαν σημεία που θυμήθηκα, διαβάζοντάς το, την αγαπημένη μου Τζέιν Ώστεν αν και αυτό είχε να κάνει περισσότερο με την εποχή και τις συνθήκες που περιγραφόντουσαν παρά με το ύφος της Μπροντέ. Ένα ύφος αδρό, θα έλεγα, σε σχέση με το εκλεπτυσμένο, κατά την άποψη μου, της Ώστεν. Σε κάθε περίπτωση, και αν είσαστε από αυτούς που διαβάζουν λογοτεχνία, αξίζει τον κόπο να διαθέσετε χρόνο για να διαβάσετε τη “Βιλέτ”.

Παραθέτω κάποιες από τις προτάσεις που, με το Faber μηχανικό μολύβι μου, σημείωσα:

Σελ. 53: Το συμπέρασμα που βγαίνει καλοπροαίρετα δεν μπορεί να είναι βλαβερό. . .

Σελ. 114: Επιπλέον, φαινόταν πως είχα δύο ζωές: τη ζωή της σκέψης και τη ζωή της πραγματικότητας. . .

Σελ. 147: . . . και πιστεύω πως δοκιμάζουμε κάποια ευχαρίστηση όταν οι άνθρωποι που δεν είναι ικανοί να καταλάβουν την αληθινή μας φύση μας αγνοούν τελείως.

Σελ. 259: . . . οι κινήσεις της ήταν νεανικές: θα πρέπει να είχε περάσει τα πενήντα, αλλά ούτε οι σωματικές ούτε οι πνευματικές της δυνάμεις φαίνονταν να έχουν επηρεαστεί από τη σκουριά του χρόνου. [Ωχ! . . .Μιλάμε για τα μέσα του 19^ου αιώνα].

Σελ. 266: . . . στην επιφάνεια άλλωστε πέφτει το βλέμμα του κόσμου. Όσο για το τι κρύβεται από κάτω, αυτό αφήστε να το κρίνει ο Θεός.

Σελ. 281: Δεν ήταν συνηθισμένος άντρας, δεν είχε πλαστεί από χυδαία υλικά.

Σελ. 338: Η Λογική είναι εκδικητική σαν το διάβολο.

Σελ. 378: . . . σε καθένα απ’ τα μάτια της είχε φωλιάσει ένας δαίμονας.

Σελ. 396: Βαθιά μέσα μου ένας παλμός ευγνωμοσύνης έστελνε νέο αίμα στην καρδιά μου.

Σελ. 415: Οι Σκοτσέζοι είναι παροιμιωδώς υπερήφανοι.

Σελ. 420: Υπάρχουν εξάλλου ορισμένες υπάρξεις που η μία επιδρά πάνω στην άλλη έτσι, ώστε όσο πιο πολλά λένε τόσο περισσότερα βρίσκουν να πουν.

Σελ. 573: Υπήρχε κάτι ψεύτικο στην «Αγία Εκκλησία», και γύρω γύρω ένας καλλωπισμός που ελάχιστα με γοήτευε.

Σελ. 594: Η ζωή είναι φτιαγμένη έτσι που το γεγονός να μη συμβαδίζει – ούτε μπορεί, ούτε πρόκειται ποτέ να συμβαδίσει – με την προσδοκία μας.

Σελ. 640: - μα, τι είναι η αγάπη των πολλών;

Σελ. 672: Όταν βλέπεις και ξέρεις πια το χειρότερο, τότε στερείς από το Φόβο το κύριο πλεονέκτημά του.

Μένει ακόμα ένα βιβλίο της Σαρλότ Μπροντέ, ή μήπως δύο με τη “Σίρλεϊ” – αν έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά;, για να ολοκληρώσω τον κύκλο, το βιβλίο: “Ο Καθηγητής”. Θα το αναζητήσω, προφανώς!

Να είσαστε Καλά!

Ένα κλικ μακριά: Rondo Veneziano και “Odissea Veneziana”.

20/11/2011

0789. Μετά Δυσκολίας

2011-11-10T19:38:00.003+02:00

Θέλω, εδώ και ημέρες, να ανεβάσω ακόμα μία εγγραφή στο παρόν e-ημερολόγιο. Δυσκολεύομαι. Δυσκολεύομαι αφάνταστα. Είναι όλη αυτή η κατάσταση που έχει δημιουργεί. Η ανικανότητα και η αφιλοπατρία (αν αυτή η λέξη υπάρχει) που έχει ξεχειλίσει. Οι “ηγέτες” μας που αποδεικνύεται περίτρανα πως δεν αξίζουν δεκάρα τσακιστή. Ότι δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα. Μικρόψυχοι, μικρόνοες, υστερόβουλοι, κατώτεροι των περιστάσεων, χαζοχαρουμενογελαστοί για τα “κατορθώματά” τους και πάνω από όλα και πάντα: ΑΝΙΚΑΝΟΙ. Όσο σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι αυτοί στις επερχόμενες εκλογές θα πάρουν απίστευτα ποσοστά (το πάνω από 3% για ΠΑΣΟΚ και ΝΔ το θεωρώ εγκληματικό) τρελαίνομαι.

Από τη μία το γενικότερο πλαίσιο, λοιπόν, και από την άλλη το περιβάλλον που ζω και κινούμαι. Δυσκολεύομαι. Προσπαθώ. Ελπίζω. Βρίσκω, για πολλοστή φορά, την ηρεμία και την ευχαρίστηση στο διάβασμα. Σαρλότ Μπροντέ και “Βιλέτ”. Θαυμάσιο!

Από την άλλη μπήκα στον πειρασμό να αποκτήσω μια χαμηλού κόστους ψηφιακή μηχανή dSLR. Το ψάχνω.

Δεν είναι ότι με αυτή τη σύντομη επαφή “βγάζω μια υποχρέωση”. Είναι ότι θέλω να κρατήσω αυτό το ημερολόγιο ζωντανό, πάλλον. Όσο μπορώ.

Να είσαστε Όλες και Όλοι Καλά, να Αντέχετε!

Ένα κλικ μακριά: Paul Mauriat και “I Like Chopin”.

10/11/2011

0788. Με Δέρμα Ανθρώπου

2011-10-30T18:33:00.002+02:00

Υπάρχουν κάποιοι ανάμεσά μας που φοράνε δέρμα ανθρώπου και πιστεύουν ότι αυτό αρκεί για να είναι άνθρωποι. Κάποιοι του είδους που αφήνει το αυτοκίνητό του όπου του γουστάρει.

Τρανό παράδειγμα τα “δέρματα” που αφήνουν τα αυτοκίνητά τους πάνω σε διαγραμμίσεις και μάλιστα μπροστά από φανάρια κυκλοφορίας και, η αποθέωση, το ένα δίπλα στο άλλο. Η φωτογραφία που παρατίθεται τραβήχτηκε την Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011 και στις 12:15, και δείχνει τα φανάρια της διασταύρωσης Χαλκοκονδύλη – Πατησίων, προς την Πλατεία Κάνιγγος. Εκεί τα βόλευε τα καθοίκια εκεί άφησαν τις “κούρσες” τους αναγκάζοντας τους πεζούς - μεγάλους, μικρούς, ΑΜΕΑ, χοντρούς, λεπτούς - να στριμώχνονται σε διαδρομάκια των πενήντα εκατοστών. Γιατί το θράσος, η αυθάδεια, ο ωχαδερφισμός και η αγάπη στην καλοπέραση του εαυτού τους περισσεύει.

Γιατί, από την άλλη, κανένας δεν μιλάει και όλοι σκύβουμε το κεφάλι και υποκύπτουμε στις αυθαιρεσίες του κάθε ακοινώνητου τσόγλανου. Γιατί το κέντρο δεν αστυνομεύεται και το προφανές, πάντα για το κακό, έχει πάψει να είναι τέτοιο. Αν αυτό γίνεται μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας φανταστείτε τι γίνεται πιο έξω.

Είναι ακριβώς η αυθάδεια αυτών των δερμάτων, το που φτύνουν κατάμουτρα τους συνανθρώπους τους, που με εξοργίζει. Μπορεί το παράπτωμα να μοιάζει μικρό και ασήμαντο μπροστά σε αυτά που βιώνουμε αυτή την εποχή αλλά, πιστέψτε με, δεν είναι. Και δεν είναι γιατί δείχνει την τάση αυτών των ξεγάνωτων τενεκέδων να βολέψουν τον εαυτούλη τους αδιαφορώντας για κανόνες και γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τα δικαιώματα των διπλανών τους. Τα μεγάλα ξεκινάνε από τα μικρά. Αδυνατώ να πιστέψω ότι τα δέρματα αυτά έχουν σωστή συμπεριφορά στα υπόλοιπα.

Έτσι ξεκινάει το ξήλωμα του κοινωνικού ιστού. Αν αυτά, τα δέρματα, μπορούν γιατί να μην μπορώ κι εγώ, κι εσύ και όλοι; Και τι θα γίνει τότε; Θα ξυπνήσει η ωραία κοιμωμένη (αστυνομία) και θα αρχίσει να μοιράζει κλήσεις ή θα σφαχτούμε; Κι αυτό το “σφαχτούμε”, με τα νεύρα που υπάρχουν, μόνο απίθανο δεν είναι. Μετάνιωσα, ομολογώ, που δεν κάλεσα το 100. Το μόνο που έκανα ήταν να το πω σε δυο παιδάρια – αστυνομικούς οι οποίοι είπαν ότι αυτοί “είναι για την Τοσίτσα” και να καλέσω το 100. “Κι αν το καλέσω, θα έλθουν;” ρώτησα και τα παιδιά, ευγενέστατα, σήκωσαν τους ώμους.

Την επόμενη φορά θα το πράξω. Θα καλέσω το 100. Μπορεί και να έλθουν. Τέτοιες συμπεριφορές δεν πρέπει να μένουν αστιγμάτιστες και, πολύ περισσότερο, ατιμώρητες. Διαφορετικά τα δέρματα αποθρασύνονται και οι υπόλοιποι υποφέρουν. Δεν ζητάω να πάνε στην κόλαση. Ζητώ ίσα – ίσα τα προβλεπόμενα από τον ξεκοιλιασμένο, από κάτι σαν τα μούτρα τους, Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Ας γίνει επιτέλους μια αρχή να μπει σε τάξη η ζωή στο κέντρο. Ας αντιδράσουμε!

Ένα κλικ μακριά το τραγούδι «Πάρε Μου μια Πίπα» του Γιάννη Λογοθέτη με τον Δημήτρη Πουλικάκο. . .

30/10/2011

0787. 3Χ9 Εμά Σε Twitter Και Facebook

2011-10-22T12:13:00.001+03:00

Τι κρίμα που η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας μοιάζει όλο και λιγότερο με την εικόνα μας που αποτυπώνουν οι φωτογραφικές μηχανές. . .
@kathimerini_gr Ώστε "επίταξη των εργαζομένων" ε; Δεν πάτε να μάθετε Ελληνικά πρώτα και μετά να μιλάτε;
Το βουβαλοκόριτσο επιβιβάστηκε και ακινητοποιήθηκε. Μέχρι που κατέβηκα έφραζε με την κορμάρα της μισή λεωφορείου πόρτα.
@kathimerini_gr Άτσα Ελληνικούρες! Και πώς "δημοσιοποιείς" έναν, έστω, μεγαλοοφειλέτη να ούμε;
Αφτό δεν είναι κράτος, είναι τσατσά.
Μείωση αποδοχών και παράλληλα αύξηση φορολογίας, εισφορών, χαρατσιών. . . Καραμπινάτος ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΣ. Λοιπόν; ΟΥΣΤ Χ 1000!
"Αποδείξεις έως 50% του εισοδήματος και πέναλτι 10% επί της διαφοράς" - Άι σιχτίρ κυρ- βαγγέλη! που θα μου βάλεις και τέτοια όρια. . .
Λοιπόν, κυρ-βαγγέλη, ευχαριστημένος;
Vodafone: Άι σιχτίρ και σεις και τα γκρίκλις σας. . .
Πολύ μου αρέσουν οι χοντροκώληδες της κυβέρνησης που μιλάνε για δικαιοσύνη. Αυτή, και αυτοί, που την έχουν χεσμένη πατόκορφα.. . .
Κι αφτό το διάβασα: Ποτέ δεν με ενδιαφέρανε αυτά που μπορούσα να σου πάρω παρά, μόνο, αυτά που θα ήθελες να μου δώσεις.
Το διάβασα: "Άκουσέ με. Δεν είμαι πλούσιος επειδή έχω να δώσω. Είμαι πλούσιος γιατί μπορώ να στερηθώ."
Αγαπημένο: Με συγχωρείτε που δεν σας γνώρισα, Έχω αλλάξει πολύ τελευταία! ΚαληΗμέρα Σας! :)
"Τα Μάτια Σου Έκλεισες και Μ' Άφησες Απέξω". Αφτό! Και είναι πολύ. . .
Καλτσόνε με επιπλέον μανιτάρια και πιπεριά. Σαλάτα καπρέσε. Από Benvenuto. Μπύρα Amstel Premium Pilsener. Στη βεράντα. Μόνος. Το τέλειο!
Κάθε που βλέπω μηχανή ή μηχανάκι εν κινήσει σε πεζοδρόμιο ή πεζόδρομο μου 'ρχεται να του χώσω μια σπρωξιά! Πειράζει;
Φίλος, που με επισκέφθηκε εχθές, εδήλωσε "Κατά φαντασίαν υγιής". ΚαληΗμέρα Σας!
"Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων" ωραίος και κενός υπουργού, εν Ελλάδι, τίτλος. Εκτός αν. . . που δεν το βλέπω. . .
Αφτό δεν είναι ανασχηματισμός. Είναι ανακύκλωση (της) και μαλακία!
Νέο είδος: Σκληρά αναπαυόμενος. . .
Πρόταση: Πρωθυπουργούς, υπουργούς, κρατικούς αξιωματούχους, τέως και νυν, να τους αποκαλούμε στο εξής με το: αναιδέστατε (ή αναιδέστατη).
Ανέκδοτο: Ελληνικό κράτος.
Ω! Τι ωραία Ελληνικά από τη "σοβαρή" Καθημερινή - "επίταξη των οδηγών και των απορριμματοφόρων" άνθρωποι και μηχανήματα στο ίδιο τσουβάλι!
Το ζήτημα δεν είναι να αλλάξουν οι υπηρέτες του Συστήματος (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, κ.λ.π.) αλλά το ίδιο το Σύστημα. . .
Καλημέρα, Καλή Εβδομάδα και Καλό Οκτώβριο! [Ένας αλλεργικός στα περισσότερα από ένα σημεία στίξεως (με εξαίρεση τις τρεις τελείες που ακολουθούν). . .]
Με σκουντούν και σκουντώ μα το νόημα, του "σκουντείν", αγινοώ!
Αφτά που μοιάζει να μην μπορώ να συγκρατήσω. Τα δύσκολα που έρχονται και ένα "Αχ!" που θέλει να τα σκεπάσει όλα. . .

Κλικ ένα μακριά: Τα διάσημα “Πράσινα Κρεμμύδια” με το συγκρότημα των Booker T & MG's, βεβαίως, από «ζωντανή» μαγνητοσκόπηση.

22/10/2011

0786. Ειδοί

2011-10-15T22:10:00.000+03:00

Μια λέξη της επικαιρότητας λόγω της προβολής της καινούργιας ταινίας του Τζόρτζ Κλούνεϊ με Ελληνικό τίτλο “Αι Ειδοί του Μαρτίου” (“The Ides of March”). Οι περισσότεροι, και θα πρόσθετα και μεγαλύτεροι, πιθανότατα έχουν συναντήσει την, όντως περίεργη, αυτή λέξη στο ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη “Μάρτιαι Ειδοί”.

Τι σημαίνει όμως “Ειδοί”; Ιδού η απορία.Ανατρέχω στην ηλεκτρονική έκδοση του Ελληνικού Λεξικού του Τεγόπουλου καιδιαβάζω:

ειδοί (αι)

[<λατιν. idus] η 15η ημέρα των μηνών Μαρτίου,Μαΐου, Ιουλίου και Οκτωβρίου και η 13η των υπόλοιπων στο ρωμαϊκό ημερολόγιο.

Ετυμολογία

[<λατιν. idus]

Μάλιστα! Από τα λατινικά, λοιπόν, η λέξη καιδικαίωμά της! Συνεπώς, αν σας ρωτήσουν, όπως εμένα ένας συμπαθέστατος ταξιτζής,για το τι σημαίνει “Ειδοί”, γνωρίζετε!

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά! Έτσι! σε πείσματων καιρών και των περιστάσεων. . .

Από το συγκρότημα των . . . Ides Of March ακούγεται(και βλέπεται και η φωτογραφία ενός δίσκου 45 στροφών) το τραγούδι “Όχημα” (“Vehicle”).

15/10/2011

0785. Μία Μέθοδος

2011-10-09T00:07:00.000+03:00

Είναι και αυτή μία μέθοδος.Να ανοίγεις τον Η/Υ και το MS Word να επιλέγεις νέο έγγραφο/ λευκή οθόνη και να λες: Τώρα θα γράψω γιατί έτσι θέλω.

Είναι πολλά αυτά που σε βασανίζουν τον τελευταίοκαιρό. Τόσα όσα και όλους τους άλλους Έλληνες. Δεν πάμε καλά. Είναι γεγονός.Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι αυτό που κυριαρχεί μέσα μου είναι η οργή.Είμαι οργισμένος με όλους και με όλα. Με τους κυρ-γιώργηδες και τουςκυρ-βαγγέληδες που σε άλλες εποχές το πολύ –πολύ να ξυστρίζανε γαϊδούρια. Με τηδικαιοσύνη στη χώρα μου που μοιάζει μονίμως απούσα. Αναρωτιέμαι. Όλο αυτό τομπάχαλο που έχουν προκαλέσει με τις δαγκάνες της συνεχούς μείωσης μισθών καισυντάξεων και την ακραία και επαναλαμβανόμενη φορομπηχτική τακτική τους είναι“εντός των πλαισίων της Συνταγματικής νομιμότητας”; Πώς μπορούν με τόση ευκολίανα καταστρέφουν ζωές; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να υποθηκεύουν το μέλλον τηςχώρας; Υπάρχει δικαστής να σηκώσει το ανάστημά του και να καταγγείλει τέτοιουείδους ολέθριες παρεκκλίσεις και συμπεριφορές; Υπάρχει δικαστής, αν αποδειχτείότι παρανόμως δρουν, να τους καθίσει στο σκαμνί; Έχουν βαλθεί να μας σώσουν μετο ζόρι και στον καθρέφτη τους μόνο τον καραγκιόζη δε βλέπουν. Προσωπικάπιστεύω ότι το μόνο που χρειαζόταν για να μη βουλιάξει η χώρα θα ήταν ναεφαρμοζόντουσαν, επιτέλους, οι νόμοι. Κάθε κατεργάρης να καθόταν στον πάγκο τουκαι να τραβούσε το κουπί του. Εφαρμογή των νόμων και ούτε παράθυρα, ούτεπαραθυράκια, ούτε αδράνεια, ούτε τίποτα. Αυτό το απλό το Μέγα.

Συνεχίζω. Είμαι οργισμένος με τους ηλίθιους που,στο κέντρο της Αθήνας, αφήνουν τις “κούρσες”τους πάνω στις διαγραμμίσεις, αν και εφόσον υπάρχουν, ή και μπροστά σταφανάρια. Με τους άλλους ηλίθιους που το επιτρέπουν. Με την περιοχή πουβρίσκεται το γραφείο μου η οποία έχει γίνει κέντρο διακίνησης ναρκωτικών καιχρήσης τους και κανένας από τους “αρμόδιους”, αν και ειδοποιήθηκαν, δεν μοιάζεινα ενδιαφέρεται ή, και αυτό είναι το χειρότερο, αν ενδιαφέρεται δεν μπορεί νακάνει τίποτα. Είμαι οργισμένος με το σκουπιδαριό που χρόνια τώρα αντικρίζω στοκέντρο της Αθήνας όταν πηγαίνω στην εργασία μου. Είμαι οργισμένος με τουςηλίθιους που, με τις μηχανές ή τα μηχανάκια τους, ανεβαίνουν πάνω σε πεζοδρόμια,διασχίζουν πεζόδρομους και παρκάρουν όπου γουστάρουν. Είμαι οργισμένος μεαυτούς που έχουν γραμμένα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τα σήματα τουΚώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και παραβιάζουν, όλο και περισσότεροι, το κόκκινο τουσηματοδότη ή το σήμα του Stop ή μπαίνουν ανάποδα σεμονόδρομους.

Πλέον δεν βλέπω, τουλάχιστον συστηματικά, ΔελτίαΕιδήσεων. Προσπαθώ να διατηρήσω όση ηρεμία μου έχει απομείνει. Αυτά δεν είναιΔελτία Ειδήσεων είναι Πολεμικά Ανακοινωθέντα και μάλιστα τελευταία αναφέρονταισυστηματικά σε ήττες. Που έχουμε πέσει Θεέ μου; Αν θα έπρεπε να κατατάξω κατάσειρά “εκτίμησης” τα διάφορα είδη θα πρότεινα: δικαστικοί, πολιτικοί,(μεγαλο)δημοσιογράφοι. Και βεβαίως, από πίσω τους, πρώτοι και καλύτεροι οιπλούσιοι, όσο χρειάζεται και θέλετε, που κινούν τα νήματα και διαφθείρουν. Οιπλούσιοι που, πλέον, έχουν παγκοσμίως την κυριαρχία και κάνουν ότι τους έρθει (τουςλένε και “αγορές” για ξεκάρφωμα). Τις μέρες αυτές συστηματικά την ώρα τουΔελτίου Ειδήσεων ακούω Νίκο Ξυδάκη και, αντί να μαυρίζει, ευφραίνεται η ψυχήμου. Νίκος Ξυδάκης ένας συνθέτης που, κατά την άποψή μου, είναι της κλάσης τουΧατζιδάκι.

Λειτούργησε, θαρρώ λοιπόν, η μέθοδος της λευκήςοθόνης κι ας μην ήταν ιδιαίτερα ευχάριστα τα όσα έγραψα.

Είπαμε: Είναι οι καιροί και οι ηλίθιοι.

Καιροί και ηλίθιοι που με κάνουν να είμαιοργισμένος με τον εαυτό μου, τους συμπατριώτες και τη χώρα μου. . .

Σάββατο βράδυ και κάπου πρέπει να υπάρχει μιαδιέξοδος. Τη δική μου, για σήμερα, τη λένε “Μεσάνυχτα Στο Παρίσι”. Ξεκινώ σελίγο και ελπίζω να περάσω καλά. . .

[Λοιπόν, την είδα την ταινία, σε μία κατάμεστη αίθουσα,και την βρήκα εξαιρετική. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!]

Να είσαστε όλες και όλοι, ακόμα και καθ’ υπέρβαση,Καλά!

Ένα κλικ μακριά αγαπημένος Ξυδάκης, βεβαίως, και “ΒάλεΜου Να Πιω”, με συμμετοχή και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, σε στίχους του ΤάσουΣαμαρτζή.

08/10/2011

0784. Σαν Μια Αντίστασης Μορφή

2011-09-27T22:21:00.002+03:00

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Σε γνώρισα ναυαγός σε μια μεγάλη πόλη

που οι άνθρωποι περνούν και χάνονται

με μιαβουή ωκεανού.

Κι ήταν σαθαύμα το πώς βγήκαν

καινούργια λόγια απ’ το στεγνό μου στόμα.

Τ’ απόθεσα χωρίς καμιάν εγγύηση, παράλογα

σ’ έναμπουκάλι και το ‘ριξα στην άσφαλτο.

Ήξερα πως δεν είχα τίποτα να περιμένω

μα δε βρισκόμουν πια στην πρώτη νιότη μου

κι η σύνεση γινόταν μια πολυτέλεια δυσβάσταχτη.

Παρίσι, Νοέμβριος 1962

Ποίημα του Τίτου Πατρίκιου από την αγαπημένησυλλογή του “Θάλασσα Επαγγελίας” [Εκδόσεις Θεμέλιο, Δεύτερη Έκδοση, 1985].

Να είσαστε όλοι Καλά. Να αντέχετε και να,παντοιοτρόπως, αντιστεκόσαστε. Και να θυμόσαστε: Και αυτό θα περάσει!

27/09/2011

0783. Τρεις Λέξεις Μόνο

2011-09-20T21:48:00.001+03:00

Επίορκος

-η, -ο επίθ.

Ετυμολογία

[<αρχ. ἐπίορκος < ἐπί + ὅρκος]

Ερμηνεία

που αθέτησε υπόσχεση δοσμένη με όρκο.

Προδότης:

(ο) ουσ. θηλ. προδότρια κ. προδότρα κ. προδότισσα

Ετυμολογία
[<αρχ.προδότης < προδίδωμι]

Ερμηνεία
1. αυτόςπου προδίδει την πατρίδατου

2. που καταδίδει πρόσωποσε εχθρούς

3. που αθετεί ηθικές υποχρεώσεις

4. που εγκαταλείπει φίλους ήοικείους σε ώραανάγκης

5. που φανερώνει μυστικά.

Μαλάκας:

(ο) ουσ. [< θηλ. μαλάκα < επίθ. μαλακός]

Ετυμολογία
[<θηλ.μαλάκα < επίθ. μαλακός]

Ερμηνεία

1. ο αυνανιζόμενος
2.(μτφ.) αποβλακωμένος.

20/09/2011

0782. Ποιο Είναι Το Άλλοθι Του Μεταφραστή

2011-09-03T11:48:00.000+03:00

Διαβάζω, στη σελίδα 82 τουβιβλίου για το οποίο έγραψα στην προηγούμενη εγγραφή:

Επιστρέφειπίσω από τον ίδιο δρόμο, γυρνά στα Σκαλάκια του Σάο Κρισπίμ περιμένονταςκάποιον να φανεί.

Ώστε, λοιπόν, “επιστρέφει πίσω”; Δυο λέξεις για τοίδιο πράγμα Ακόμα και το “γυρίζει πίσω” μοιάζει να δίνει την ίδια αίσθηση. Τοαπλό και σκέτο “επιστρέφει” είναι ότι θα περίμενα να δω γραμμένο.

Το ερώτημα είναι ποιος ασχολείται με τα τοιαύτα;Ποιος ενδιαφέρεται; Εδώ έχουμε αποδεχτεί ασχήμιες του τύπου, και δεν θακουραστώ να το λέω και να το γράφω, “αποκατάσταση της βλάβης” στο “επιστρέφειπίσω” θα κολλήσουμε; Και σε αυτό και σε όλα τα παρόμοια απαντώ και θέλω ναπιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί που τους ενδιαφέρει το ζήτημα της γλώσσας πουμιλάνε και ακούνε και για τους οποίους τέτοιες, ας τις πω, ατασθαλίες δενπερνάνε απαρατήρητες. Όσο, λοιπόν, έχουμε τη δυνατότητα να τις επισημαίνουμεκαλό είναι να μιλάμε και να, πώς να το πω;, αντιστεκόμαστε. Να σας θυμίσω, ενπροκειμένω, και αυτό.

Ένα άλλο ερώτημα είναι το ποιος θα “χρεωθεί” το “επιστρέφειπίσω” μιας και πρόκειται για μετάφραση (από τα Πορτογαλικά). Ποιος το διέπραξε,λοιπόν; Η συμπαθέστατη και ικανή κα. Ψυλλιά ή ο μέγιστος Σαραμάγκου; Αν στοπρωτότυπο έγραφε σε άψογα Πορτογαλικά “επιστρέφει πίσω” πώς να το αλλάξει ημεταφράστρια; Πώς να διορθώσει κοτζάμ Σαραμάγκου; Ή μήπως έπρεπε, στηνπερίπτωση αυτή, “να πατήσει πόδι” και να μεταφράσει, με ήσυχη συνείδηση,“επιστρέφει” σκέτο και πάει και τελείωσε (και ο αείποτε, και οι όμοιοι του,ικανοποιημένος!).

Στο ερώτημα του τίτλου, λοιπόν, θα απαντήσω:

Το άλλοθι του μεταφραστή είναι ο συγγραφέας!

Κι ας πάμε, στην περίπτωσή μας, να μάθουμεΠορτογαλικά να ελέγξουμε το άλλοθι. . .

Να γράψω, κυρίως για τους τακτικούς αναγνώστες τουπαρόντος e-ημερολογίου (και ελπίζω να είναι ένα – δύο), ότι σήμερα το απόγευμααναχωρώ για το νησί της Χίου (ίσως μάλιστα να επισκεφθώ και αυτό της Λέσβου)και θα επιστρέψω σε δέκα – δώδεκα ημέρες. Αν σκεφτεί κανείς ότι πέρυσι δενβγήκα από το λεκανοπέδιο της Αττικής αντιλαμβάνεται τι σημαίνουν για εμένα οιεπόμενες ημέρες. . .

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά. Καλό Σεπτέμβριο!

Ένα κλικ μακριά: RondòVeneziano - Rondo Veneziano

03/09/2011

0781. Ραϊμούντο Σίλβα – Μαρία Σάρα

2011-08-29T21:55:00.005+03:00

Ο Ραϊμούντο Σίλβα είναι επιμελητής σε ένα εκδοτικό οίκο. Ένας επιμελητής επιμελής και άξιος. Τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που εσκεμμένα θα συνδέσει το όνομά του με ένα ατόπημα. Το ατόπημα τού να προσθέσει ένα “δεν” σε μια πρόταση, να αντιστρέψει το νόημά της και να τινάξει το περιεχόμενο τού βιβλίου, τού οποίου έχει την επιμέλεια, στον αέρα. Παραδίδει τα τυπογραφικά του βιβλίου στον εκδοτικό οίκο και περνά μέρες αγωνίας προσμένοντας την αποκάλυψη της αυθαιρεσίας του και αναλογιζόμενος τις συνέπειές της.

Η αποκάλυψη γίνεται την δέκατη τρίτη μέρα. Ο συγγραφέας του βιβλίου και οι διευθύνοντες του εκδοτικού οίκου μένουν κατάπληκτοι από την ενέργεια αυτή του Ραϊμούντο Σίλβα. Τον καλούν να δώσει εξηγήσεις. Πηγαίνει. Τις εξηγήσεις τις δίνει στο λογοτεχνικό διευθυντή και στον διευθυντή παραγωγής. Παρούσα είναι και μία γυναίκα. Του τη συστήνουν ως εκείνη που, στο εξής, θα αναλάβει “το έργο της διεύθυνσης όλων των επιμελητών που εργάζονται στον εκδοτικό οίκο”. Είναι η Μαρία Σάρα.

Ο Ραϊμούντο παραδέχεται ευθέως το σφάλμα του και, λόγω του άμεμπτου παρελθόντος του και της προσφοράς του, “πέφτει στα μαλακά”. Γλιτώνει με μια επίπληξη και την υποχρέωση η δουλειά του, όπως και των υπολοίπων επιμελητών τού οίκου, να παίρνει την τελική έγκριση από την Μαρία Σάρα.

Από το σημείο αυτό αρχίζει και ξετυλίγεται με τρόπο μαγικό η ιστορία της σχέσης του Ραϊμούντο Σίλβα με την Μαρία Σάρα. Είχα καιρό πολύ να διαβάσω μια τόσο αριστοτεχνικά δοσμένη ερωτική ιστορία και να με ζώσει αγωνία, γιατί όχι;, για την εξέλιξή της. Μια ιστορία που ξεκινά με την προτροπή – απαίτηση της Μαρίας ο Ραϊμούντο να γράψει από την αρχή το βιβλίο, την ουσία του οποίου αλλοίωσε, και να υποστηρίξει το “δεν” που πρόσθεσε. Ο Ραϊμούντο, παρόλο που, όπως ξεκαθαρίζει, είναι ένας απλός επιμελητής και όχι συγγραφέας, δέχεται την πρόκληση και όλα παίρνουν το δρόμο τους.

Η σχέση Ραϊμούντο – Μαρίας εξελίσσεται παράλληλα με τις προσπάθειες του πρώτου να γράψει το βιβλίο που του ζήτησε η δεύτερη και μερικές φορές αναμιγνύεται αριστοτεχνικά με την πλοκή του. Στη σχέση αυτή η Μαρία είναι μαγικά διεκδικητική και ο Ραϊμούντο συγκρατημένα δεκτικός. Όταν το βιβλίο ολοκληρωθεί, και, συνεκδοχικά, το “δεν”, που τα προκάλεσε όλα, αιτιολογηθεί, ο Ραϊμούντο και Μαρία θα είναι ζευγάρι.

Παραθέτω, για να στο πνεύμα της σχέσης μπείτε, ένα απόσπασμα από την πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Ραϊμούντο και της Μαρίας:

. . .

- Πώς είστε

Η φωνή ήχησε απρόσμενα, ο Ραϊμούντο Σίλβα περίμενε να ακούσει ξανά την υπηρέτρια να λέει κάτι σαν “Σας δίνω την κυρία δοκτορέσσα” και να υπάρξει μια καθυστέρηση τριών τεσσάρων ακόμα δευτερολέπτων, κι αντί γι’ αυτό η άμεση ερώτηση, “Πώς είστε”, που αναποδογύρισε την κατάσταση, γιατί εκείνος, μάλιστα, δικαιούταν να εκφράσει το ενδιαφέρον του για την κατάσταση της ασθενούς

- Είμαι καλά, ευχαριστώ

Και πρόσθεσε γρήγορα

- Ήθελα να μάθω αν είστε καλύτερα

- Πώς μάθατε ότι είμαι άρρωστη

- Στον εκδοτικό οίκο

- Πότε;

- Χθες το πρωί

- Επομένως τηλεφωνήσατε για να μάθετε τι κάνω

- Ναι

- Σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον, μέχρι στιγμής είστε ο μοναδικός επιμελητής που ενδιαφέρθηκε

- Θεώρησα ότι ήταν χρέος μου, ελπίζω να μην σας ανησύχησα

- Το αντίθετο, σας είμαι ευγνώμων, είμαι καλύτερα και ίσως αύριο, το νωρίτερο, θα μπορέσω να επιστρέψω στο γραφείο

- Δεν θέλω να σας ενοχλήσω περισσότερο, σας εύχομαι ταχεία ανάρρωση

- Προτού το κλείσουμε, πώς μάθατε τον αριθμό του τηλεφώνου μου

- Μου τον έδωσε η δεσποινίς Σάρα

- Η άλλη

- Ναι, η τηλεφωνήτρια

- Πότε;

- Σας το είπα, χθες το πρωί

- Και μου τηλεφωνήσατε τελικά σήμερα;

- Φοβήθηκα μήπως πέσω σε άκαιρη στιγμή

- Και νίκησε ο φόβος;

- Έτσι φαίνεται, απόδειξη ότι μιλώ τώρα μαζί σας

- Ωστόσο όμως, προηγουμένως, θα πληροφορηθήκατε ότι θέλησα εγώ να μιλήσω μαζί σας

Για δυο δευτερόλεπτα ο Ραϊμούντο Σίλβα σκέφτηκε να προσποιηθεί πως δεν είχε λάβει το μήνυμα, κι όταν πήγαινε να τελειώσει και το τρίτο δευτερόλεπτο

- Ναι

- Μπορώ λοιπόν να υποθέσω ότι μου τηλεφωνήσατε επειδή δεν μπορούσατε να κάνετε αλλιώς, μιας και είχα πάρει την πρωτοβουλία

- Μπορείτε να υποθέσετε ό,τι θέλετε, είναι δικαίωμά σας, να υποθέσετε όμως επίσης ότι, αφού κι εγώ ζήτησα τον αριθμό σας από την τηλεφωνήτρια, δεν το έκανα για να τον κρατήσω στην τσέπη μου, περιμένοντας δεν ξέρω κι εγώ τι

- Μα περιμένατε όντως δεν ξέρω κι εγώ τι

- Ήταν άλλος ο λόγος

- Ποιος;

- Απλούστατα μου έλειψε το κουράγιο

- Το κουράγιο σας, κατά τα φαινόμενα, περιορίστηκε σ’ εκείνο το επεισόδιο με την επιμέλεια, που δεν σας αρέσει να συζητάμε

- Πραγματικά, σας τηλεφώνησα μονάχα για να μάθω για την υγεία σας και να σας ευχηθώ περαστικά

- Και δεν νομίζετε πως είναι ώρα να με ρωτήσετε γιατί σας τηλεφώνησα εγώ;

- Γιατί μου τηλεφωνήσατε εσείς;

- Δεν νομίζω ότι μου αρέσει αυτό το ύφος

- Δώστε σημασία στις λέξεις και όχι στον τρόπο

- Υπέθετα ότι η εμπειρία σας ως επιμελητή θα σας είχε διδάξει ότι οι λέξεις χωρίς το ύφος δεν είναι τίποτα

- Μια λέξη γραμμένη είναι μια λέξη μουγκή

- Η ανάγνωση της δίνει φωνή

- Εκτός κι αν είναι σιωπηλή

- Ακόμα κι έτσι, ή μήπως νομίζετε κύριε Ραϊμούντο Σίλβα ότι ο εγκέφαλος είναι σιωπηλό όργανο

- Εγώ είμαι μονάχα ένας επιμελητής, κάνω ό,τι και ο τσαγκάρης που αρκείται στο σανδάλι, ο εγκέφαλος ξέρει τα πάντα για μένα, εγώ όμως δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτόν

- Ενδιαφέρουσα παρατήρηση

- Ακόμα δεν απαντήσατε στην ερώτησή μου

- Ποια ερώτηση;

- Πώς και μου τηλεφωνήσατε

- Τώρα πια δεν ξέρω αν έχω όρεξη να το πω

- Τελικά δεν είμαι ο μόνος δειλός

- Δεν θυμάμαι να μίλησα για δειλία

- Μιλήσατε για έλλειψη κουράγιου

- Δεν είναι το ίδιο

- Οι δυο όψεις του νομίσματος είναι διαφορετικές. Το νόμισμα όμως είναι ένα

- Η αξία του πάει μόνο απ’ τη μία όψη

- Δεν την καταλαβαίνω αυτή τη συζήτηση και νομίζω ότι δεν να τη συνεχίσουμε, εξάλλου δεν είναι φρόνιμο, έτσι άρρωστη που είστε

- Δεν σας πάει ο κυνισμός

- Δεν είμαι κυνικός

- Το ξέρω, ωστόσο τον προσποιείστε

- Ειλικρινά, μου φαίνεται ότι δεν ξέρουμε πια τι λέμε

- Εγώ ξέρω πολύ καλά

- Τότε εξηγήστε μου

- Δεν χρειάζεστε εξηγήσεις

- Αποφεύγετε το ερώτημα

- Εσείς αποφεύγετε το ερώτημα, κρύβεστε πίσω απ’ τα δάχτυλό σας και θέλετε να σας πω αυτό που ήδη ξέρετε

- Παρακαλώ

- Παρακαλώ τι

- Νομίζω ότι είναι καλύτερα να κλείσουμε, αυτός ο διάλογος εξελίσσεται σε αμφίσημο

- Είναι γιατί εσείς τον οδηγείτε προς τα εκεί

- Εγώ;

- Ναι

- Είστε γελασμένη, εμένα μου αρέσουν τα ξεκάθαρα πράγματα

- Τότε γίνετε ξεκάθαρος και πείτε μου γιατί είστε επιθετικός κάθε φορά που μιλάτε μαζί μου

- Δεν είμαι επιθετικός με κανέναν, δεν έχω αυτή τη μοντέρνα ιδιότητα

- Από την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε , αν θα πρέπει να σας το θυμίσω

- Οι περιστάσεις

- Οι περιστάσεις όμως αργότερα άλλαξαν και η επιθετικότητά σας συνεχίστηκε

- Συγγνώμη, δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση

- Τώρα σας ζητώ εγώ και σας παρακαλώ να μη χρησιμοποιείτε ανώφελες λέξεις

- Σωπαίνω

- Τότε ακούστε, σας τηλεφώνησα γιατί ένιωθα μόνη, γιατί ήμουν περίεργη να μάθω αν δουλεύατε, γιατί ήθελα να μου ευχηθείτε περαστικά, γιατί

- Μαρία Σάρα

- Μη λέτε έτσι το όνομά μου

- Μαρία Σάρα μου αρέσετε

Μεγάλη παύση

- Είναι αλήθεια;

- Αλήθεια

- Σας πήρε πολύ μέχρι να μου το πείτε

- Κι ίσως να μη σας το έλεγα ποτέ

. . .

Ακολουθούν σκορπίσματα από το βιβλίο:

Το λέτε με ελάχιστο ενθουσιασμό, Με άλλο τόσο κάνατε κι εσείς την ερώτηση.

Μα η ζωγραφιά δεν είναι παρά λογοτεχνία φτιαγμένη με πινέλα.

Όλο και κάποια συμβουλή έχουμε πάντα για τον Θεό.

Είναι που τίποτα δεν κουράζει τους ανθρώπους περισσότερο από την αυστηρή τήρηση των αρχών τους.

Τα βιβλία είναι εδώ, σαν ένας πάλλων γαλαξίας, και η λέξη μέσα τους πλέει σαν άλλη κοσμική σκόνη, περιμένοντας το βλέμμα που θα τη στερεώσει πάνω σε μία σημασία ή θα αναζητήσει σ’ αυτήν μια καινούργια σημασία.

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του π άλλων της ζωής σου.

Είναι αυτές οι μικρές αθλιότητες του πνεύματος που πρέπει να πληρώσει το σώμα, αυτό που δεν φταίει σε τίποτα.

Όλα τα μυθιστορήματα είναι αυτό ακριβώς, απελπισία και μια αποτυχημένη προσπάθεια να μην είναι το παρελθόν ένα πράγμα οριστικά χαμένο.

Τη νύχτα εδώ, ανάμεσα στα χαμηλά σπίτια, μαζεύονται τα τρία φαντάσματα, αυτό που έγινε, αυτό που ήταν να γίνει κι αυτό που θα μπορούσε να έχει γίνει, δεν μιλούν, κοιτάζονται όπως κοιτάζουν οι τυφλοί και σωπαίνουν.

Ωστόσο οι προειδοποιήσεις δεν ωφελούν, όσο κι αν η εμπειρία μας αποδεικνύει καθημερινά πως η κάθε λέξη είναι μια επικίνδυνη θητεία στη μαγεία.

Οι στιγμές είναι πάντα πολλές, ακόμα κι όταν τα δευτερόλεπτα είναι λίγα.

Τη χείριστη παραφωνία που έχουμε όταν δεν συνάδει η λέξη με τον ήχο και οι δυο τους με την πρόθεση.

Όσο βρέχεται κανείς στον ωκεανό τόσο βρέχεται και στο ποτάμι του χωριού του.

Πίσω από το χρόνο έρχεται πάλι ο χρόνος.

Θεέ μου, τέτοια γλυκιά κι απαλή θλίψη ας μη μας λείψει ποτέ, ούτε και την ώρα της χαράς μας.

Γιατί μόνο οι άνθρωποι με λειψή εκπαίδευση πιστεύουν πως έχουν όλα τα δικαιώματα και κρατούν όλα τα κλειδιά του κόσμου.

Τον φτωχό ο πλούσιος δεν τον πιστεύει.

Η περίπτωση να είναι εξίσου αδιάφορα για το Θεό και το ναι και το όχι, και το καλό και το κακό, δεν χωράει σε κεφάλια σαν τα δικά μας, γιατί, σε τελευταία ανάλυση, σε κάτι πρέπει να χρησιμεύει κι ο Θεός.

Θεέ μου, λυπήσου τους ανθρώπους που ζουν από τη φαντασία τους.

Ίσως γιατί θα χρειαζόταν πολύ μεγάλη εξυπνάδα για να εξηγήσει κανείς την ηλιθιότητα.

Παρόλο που είχαμε συνείδηση ότι επινοήσαμε το ψέμα, νομίζαμε ακόμα πως ήμασταν ικανοί να ζούμε την αλήθεια.

Όλα τούτα, εμείς το ξέρουμε, είναι υποθέσεις ενός αφηγητή που τον απασχολεί η αληθοφάνεια περισσότερο κι από την αλήθεια, που την έχει για ανέφικτη.

Στην αρένα χρειάζεται τη συμβουλή ο μονομάχος.

Τα προβλήματα αρχίζουν πάντα όταν μπαίνουν στο προσκήνιο οι διαμεσολαβητές του Θεού, είτε λέγονται Ιησούς είτε Μωάμεθ, για να μην αναφερθούμε σε προφήτες και ελάσσονες αγγελιοφόρους.

Η χρήση φτιάχνει τον κανόνα.

Στην αφελή απορία για την επίδραση που έχει ο καθένας μας στις πράξεις των άλλων χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουμε.

Άνθρωπος που δεν μιλάει και σκύλος που δεν γαβγίζει δεν είναι για εμπιστοσύνη.

Πες μου πώς ζεις να σου πω ποιος είσαι, Το αντίθετο, θα σου πω πώς δεν πρέπει να ζεις αν μου πεις ποιος είσαι.

Ποτέ δεν θα μάθουμε πόσο πολύ θα μπορούσαν οι ζωές μας ν’ αλλάξουν αν κάποιες φράσεις που ακούσαμε, αλλά δεν αντιληφθήκαμε, τις είχαμε καταλάβει.

Τόσα όπλα και να μην υπάρχει κανείς για να σκοτώσεις.

Όπως είναι γνωστό, ό,τι αξίζει ένας στρατιώτης το χρωστά στο λοχία του.

Κάτω από το κοινό χέρι του άντρα βρισκόταν το θαύμα του στήθους.

Από την καρδιά όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς, ακόμα και την αρμονία των αντιφάσεών της.

Αν, μετά από όλα αυτά, αναρωτιόσαστε για ποιο βιβλίο πρόκειται δεν έχω σκοπό να το κρατήσω μυστικό. Πρόκειται για το βιβλίο:

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΤΗΣ ΛΙΣΑΒΟΝΑΣ

του αγαπημένου Ζοζέ Σαραμάγκου.

Βιβλίο του εκδοτικού οίκου ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ (ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΑΠ’ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, 1998) μεταφρασμένο, ως συνήθως, από την κα. Αθηνά Ψυλλιά με 398 σελίδες και ISBN: 978-960-03-3917-9.

Αποκτήστε ένα αντίτυπό του, διαβάστε το, ζήστε την ιστορία του Ραϊμούντο και της Μαρίας, ΧΑΡΕΙΤΕ!

Να είσαστε όλοι και όλες Καλά!

Από το μακρινό 1956, και μόλις ένα κλικ μακριά ως συνήθως, ακούμε το τραγούδι “In Old Lisbon” με την ορχήστρα του αγαπημένου Frank Chacksfield.

29/08/2011

0780. ΔΕΗ Α.Ε.: ή Τρία Μηνύματα Σε Μια Εισηγμένη

2011-08-18T07:40:00.010+03:00

Ακολουθούν, με αντίστροφη χρονολογική σειρά, τρία μηνύματα που ο γράφων έπεμψε στη ΔΕΗ Α.Ε. για το λεπτό, μόνον για τον ίδιο προφανώς, ζήτημα της “αποκατάστασης ζημιών, βλαβών και όλων των σχετικών″ και, τελικώς και δυστυχώς, προκοπή δεν είδε:

From: ΝΚ
Sent: Friday, August 12, 2011 7:59 AM
To: 'info@dei.com.gr'
Subject: "Αποκατάσταση Ζημιών" ως συνήθως

Καλημέρα,

Αφού σας ευχαριστήσω για την, στην πράξη, ανταπόκρισή σας στο χθεσινό σχετικό μου μήνυμα επιτρέψτε μου να διαμαρτυρηθώ και πάλι.

Τόσο δύσκολη είναι, λοιπόν, η συνέπεια και τόσο εύκολο το επαναλαμβανόμενο λάθος ώστε στο τέλος να χρήζεται σωστό;

Αντιγράφω από το τελευταίο Δελτίο Τύπου (ΑΗΣ Καρδιάς: ταχεία επαναλειτουργία των Μονάδων):

«Με την ευκαιρία η Διοίκηση της ΔΕΗ ευχαριστεί δημόσια το προσωπικό του Ατμοηλεκτρικού Σταθμού (ΑΗΣ) Καρδιάς για την επιτυχημένη αντιμετώπιση του συμβάντος τόσο στη φάση της εκδήλωσής του όσο και σε αυτήν της ταχείας αποκατάστασης των ζημιών».

Πιστέψτε με. Αν είχαν «αποκατασταθεί οι ζημιές» θα εξακολουθούσαμε να έχουμε το πρόβλημα στο ακέραιο. . .

Να είσαστε Καλά

Με εκτίμηση

ΝΚ

_____________________________________________

From: ΝΚ
Sent: Thursday, August 11, 2011 9:05 AM
To: 'info@dei.com.gr'
Subject: "Αποκατάσταση Βλαβών" και πάλι

Καλημέρα,

Διαβάζω στο Δελτίο τύπου (Επίσκεψη Προέδρου ΔΕΗ Α.Ε. κ. Α. Ζερβού, στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δ.Χριστόφια)

«. . . η ΔΕΗ ΑΕ θα παράσχει κάθε δυνατή τεχνική βοήθεια για την ταχεία αποκατάσταση των ζημιών».

Τόσο δύσκολο είναι, λοιπόν, να απαλλαγούμε από αυτά τα φρικτά Ελληνικά;

Με εκτίμηση

ΝΚ

_____________________________________________

From: ΝΚ
Sent: Monday, March 28, 2011 12:55 PM
To: 'info@dei.com.gr'
Subject: "Αποκατάσταση Βλαβών"

Διαβάζω στην επικεφαλίδα του τελευταίου δελτίου τύπου της Επιχείρησης:

Πλήρης αποκατάσταση των βλαβών σε Σκιάθο, Σκόπελο, Αλόννησο, Άνδρο και Τήνο

Η έκφραση “αποκατάσταση των βλαβών”, παρότι δεν παύει να είναι του συρμού, εξακολουθεί να είναι λανθασμένη.

Αποκατάσταση σημαίνει, από ότι γνωρίζω και όπως, θαρρώ, αναφέρεται στα λεξικά, “επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση”, π.χ. “αποκατάσταση της Δημοκρατίας” (και αυτό του συρμού αλλά σωστό!) και όχι “διόρθωση” ή “θεραπεία” ή κάτι σχετικό.

Η χρήση συνεπώς της έκφρασης “αποκατάσταση των βλαβών” τόσο στην επικεφαλίδα όσο και στο σώμα του υπόψη δελτίου τύπου είναι τουλάχιστον ατυχής και προκαλεί, σε όσους στοιχειωδώς κατέχουν την Ελληνική και, κυρίως, ενδιαφέρονται γι’ αυτήν απογοήτευση και ειρωνικά μειδιάματα.

Θα πρότεινα την έκφραση “διόρθωση των βλαβών” ή κάτι αντίστοιχο που δεν θα πρόσβαλε τους αναγνώστες και, συνεκδοχικά και γιατί όχι, το κύρος της ΔΕΗ Α.Ε.

Με εκτίμηση

ΝΚ

Για το τελευταίο αυτό (και χρονικά πρώτο) μήνυμα έλαβα την απάντηση:

Αγαπητέ

Πολύ σωστή η παρατήρησή σου. Το σωστό είναι αποκατάσταση της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας.

από το Διευθυντή Τύπου & ΜΜΕ της ΔΕΗ Α.Ε. κ. Κ. Στεριώτη και πραγματικά η επικεφαλίδα διορθώθηκε σε “Πλήρης αποκατάσταση της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας σε Σκιάθο, Σκόπελο, Αλόννησο, Άνδρο και Τήνο″.

Κοιτώντας, όμως, και πάλι το Δελτίο Τύπου που αφορά την Επίσκεψη Προέδρου ΔΕΗ Α.Ε. κ. Α. Ζερβού, στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δ.Χριστόφια βλέπω ότι μάλλον βιάστηκα να ευχαριστήσω τους αρμόδιους “για την, στην πράξη, ανταπόκρισή” τους. Στην κυριολεξία το σφάλμα αποκαταστάθηκε (μιας και κάποια στιγμή, μετά το μήνυμα μου, εμφανιζόταν διορθωμένο) και, συνεπώς, παραμένει!

Ομοίως και μέχρι τη στιγμή αυτή η διατύπωση στο Δελτίο Τύπου “ΑΗΣ Καρδιάς: ταχεία επαναλειτουργία των Μονάδων″, της ΔΕΗ Α.Ε., παραμένει ως έχει με το:

«. . . όσο και σε αυτήν της ταχείας αποκατάστασης των ζημιών»

να προκαλεί τα όσα, και σε όσους, προκαλεί. . .

Για μία ακόμα φορά:

Είναι κρίμα. . .

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά και, παρακαλώ, να θυμόσαστε ότι εκφράσεις όπως:

Αποκατάσταση βλαβών, ζημιών, καταστροφών, ανωμαλιών και όλων των σχετικών

είναι καταδήλως λανθασμένες, ανυπόστατες και, γιατί όχι, φρικτές!

Για το ζήτημα αυτό έχω γράψει, μεταξύ άλλων, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ.

Και για να μη νομίζετε ότι μόνο να παραπονιέμαι και να γκρινιάζω είμαι ικανός και εδώ!

Ένα κλικ μακριά: Μάνος Χατζιδάκις – Νίκος Γκάτσος και “Κούντου Λούνα Βίνι” με τον Ηλία Λιούγκο και τη Μαρία Φαραντούρη.

18/8/2011

0779. Ζοζέ Σαραμάγκου Και Πάλι

2011-08-15T21:54:00.004+03:00

Τελείωσα πριν από λίγες ημέρες, την 10/8/2011 συγκεκριμένα, την ανάγνωση ενός ακόμα βιβλίου του αγαπημένου Ζοζέ Σαραμάγκου. Επρόκειτο για το, 478 σελίδων, “Το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιον” (Καστανιώτης, ISBN 978-960-03-1793-0, Αθήνα 1996) σε μετάφραση, πάντα, της κα. Αθηνάς Ψυλλιά.

Μου άρεσε πολύ. Μου άρεσε η πρωτοτυπία με την οποία ο συγγραφέας προσέγγισε το θέμα και ο τρόπος, ο γνωστός του Σαραμάγκου, με τον οποίο αναπτύσσει σκέψεις και περιγραφές. Ένας ύμνος στον άνθρωπο και στις εγγενείς δυνατότητές του. Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση, πέρα από την οπτική της θρησκείας, για τη σχέση ανθρώπου – Θεού. Μιας σχέσης που, στην παρούσα φάση, είναι εξαιρετικά ετεροβαρής προς όφελος του Θεού (του όποιου Θεού). Μου άρεσε, ακόμα, η θέση και ο ρόλος που δόθηκε στον Ιωσήφ, τον “πατέρα” (αν υποτεθεί ότι τα εισαγωγικά χρειάζονται) του Ιησού. Θέση σημαντική και καθοριστική για έναν άνθρωπο παραπεταμένο και αγνοημένο, και αυτές είναι οι λέξεις, από την επίσημη θρησκεία. Σε αντίθεση η θέση και ο ρόλος της Παναγίας, στο βιβλίο αυτό, είναι στοιχειώδεις.

Μια απλή αναζήτηση της προτασούλας “Σαραμάγκου Ευαγγέλιον” στη μηχανή αναζήτησης Google θα σας δώσει 7.230 αποτελέσματα σε μόλις 0,27 δευτερόλεπτα. Αν το θέμα σας ενδιαφέρει ψάξτε το. . .

Ξεκίνησα, από προχθές, την ανάγνωση ενός ακόμα βιβλίου του Σαραμάγκου (ας είναι καλά η Βα. Που είχε πάρει από τη βιβλιοθήκη το “Αλεξανδρινό Κουαρτέτο” το οποίο ήθελα να διαβάσω. . .). Πρόκειται για το, 397 σελίδων, βιβλίο “Ιστορία Της Πολιορκίας Της Λισαβόνας” (Καστανιώτης, ISBN 978-960-03-3917-8, Αθήνα 1998) σε μετάφραση, το μαντέψατε;, της κα. Αθηνάς Ψυλλιά. Βρίσκομαι στη σελίδα 112 και το βρίσκω, και αυτό, εξαιρετικά ελκυστικό και ενδιαφέρον. Επιτρέψτε μου να γράψω την ταυτότητα:

Ο Σαραμάγκου είναι Σαραμάγκου

Και να το εννοώ!

Έχω ακόμα να διαβάσω το πρώτο βιβλίο του Σαραμάγκου που απέκτησα (δώρο της ΜΦ) “Η Χρονιά Που Πέθανε Ο Ρικάρντο Ρέις” (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, ISBN 960-221-071-0, Αθήνα 1993 σε μετάφραση, έκπληξη!, από την κα. Άννυ Σπυράκου) πριν από δέκα χρόνια (27 Μαρτίου 2001)! Το ξεκίνησα, μου άρεσε, το παράτησα! Συμβαίνουν και αυτά.

Έχω μισοδιαβάσει, επίσης, το βιβλίο “Μικρές Αναμνήσεις”, το οποίο, ομολογώ, δεν με “τράβηξε” (το μόνο του Σαραμάγκου μέχρι τώρα).

Αύριο θα αναζητήσω και θα αγοράσω από ένα αντίτυπο δυο ακόμα βιβλίων του Σαραμάγκου. Πρόκειται για τα βιβλία: “Το Χρονικό Του Μοναστηριού” και “Το Τελευταίο Τετράδιο”.

Για τον Σαραμάγκου έχω γράψει, μεταξύ άλλων, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ.

Έτη Πολλά, και από εδώ, σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα. Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!

Ένα κλικ μακριά: Acker Bilk και “Strangers On The Shore”.

15/08/2011

0778. Ποιος, Στις Μέρες Μας, Διαβάζει Γκαίτε;

2011-08-08T09:32:00.004+03:00

Η απάντηση στο ερώτημα / τίτλο της παρούσας εγγραφής θα μπορούσε, θαρρώ, να περιλαμβάνεται στο σύνολο “ελάχιστοι, λίγοι, αρκετοί”. Προσωπικά θα επέλεγα το πρώτο μέλος του συνόλου. “Ελάχιστοι”. Δύσκολοι οι καιροί, από πολλές απόψεις, δύσκολες οι επιλογές δύσκολος, γιατί όχι, και ο Γκαίτε. Ο Γκαίτε που και αυτόν τον γνώρισα καλύτερα μέσα από τις σελίδες της “Ιστορίας Του Ευρωπαϊκού Πνεύματος” του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Ο Κανελλόπουλος τον είχε περί πολλού, θεωρώντας των έναν από τους τελευταίους “οικουμενικούς” ανθρώπους του αφιέρωσε δεκάδες σελίδες στο έργο του που προαναφέραμε.

Στον δέκατο έβδομο τόμο της εγκυκλοπαίδειας “Πάπυρος – Λαρούς - Μπριτάννικα” (έκδοση 1996) και ξεκινώντας από τη σελίδα 360 υπάρχουν 27 μονόστηλα (μέχρι τη σελίδα 366) αφιερωμένα στο Γκαίτε και το έργο του. Αντιγράφω από το πρώτο μονόστηλο:

Ο Γερμανός συγγραφέας Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε (Johann Wolfgang von Goethe) ένας από τους γίγαντες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, κατά καθολική αναγνώριση ήταν ίσως ο τελευταίος Ευρωπαίος που είχε την πολυμέρεια των μεγάλων αναγεννησιακών μορφών∙ κριτικός, δημοσιογράφος, ζωγράφος, διευθυντής θεάτρου, πολιτικός, παιδαγωγός, φυσικός. Ο όγκος και η πολυεδρικότητα του έργου προκαλούν τον θαυμασμό: και μόνο τα επιστημονικά του συγγράμματα πιάνουν περί τους 14 τόμους. Η λυρική του διάθεση είναι διάχυτη σε μία απέραντη ποικιλία θεμάτων και στυλ. . .

Περισσότερα για τον συγγραφέα και το έργο του μπορεί κανείς να διαβάσει εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Με όλα όσα, λοιπόν, διάβασα για τον άντρα παρακινήθηκα να γνωρίσω το λογοτεχνικό, τουλάχιστον, έργο του και να διαβάσω κάποια από τα μυθιστορήματά του. Το έψαξα. Απόκτησα, για αρχή, ένα αντίτυπο του έργου του “Τα χρόνια της μαθητείας του Γουλιέλμου Μάιστερ”. Πρόκειται για μία έκδοση των “Εκδόσεων Κανάκη” (Αθήνα 1997) σε δύο τόμους με σύνολο σελίδων 701 και ISBN 960-7420-34-9 (για το “set”). Η μετάφραση έχει γίνει από την κα. Τούλα Σιετή (και των ποιημάτων από την κα. Σιετή και τον κ. Τάσο Τανούλα) και είναι, όσο μπορώ να κρίνω, καλή. Το έργο το απέκτησα την Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010 με κόστος 20 ευρώ. Το διάβασα στο χρονικό διάστημα 12/06/2011 έως και 25/07/2011 κυρίως στη βεράντα της Α29.

Στο οπισθόφυλλο των δύο τόμων μπορούμε να διαβάσουμε:

Ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε (1749-1832), κορυφαίος Γερμανός στοχαστής και συγγραφέας, ήταν πνεύμα πολύπλευρο, "οικουμενικό". Αγάπησε την κλασική αρχαιότητα, παρακολούθησε βήμα προς βήμα την Ελληνική Επανάσταση και προέβλεψε την πτώση του Καποδίστρια.

Ο Γουλιέλμος Μάιστερ, που συχνά θυμίζει τον ίδιο τον Γκαίτε, μορφώνεται και διαμορφώνεται από τις εμπειρίες και τις δοκιμασίες της ζωής. Δεν είναι όμως αυτός ο ήρωας του βιβλίου. Πραγματική ηρωίδα στο έργο είναι η ίδια η ζωή.

Ο Μάιστερ αμφισβητεί τα οικογενειακά του πιστεύω, κάνει παρέα με θεατρίνους, γίνεται ο ίδιος ηθοποιός, δραματουργός, σκηνοθέτης και σκηνογράφος. Ονειρεύεται ότι μόνο μέσα από την τέχνη και μάλιστα τη θεατρική θα υπερβεί την κοινωνική του τάξη και τη μιζέρια της, ενώ παράλληλα, αναζητώντας την αλήθεια, θα ολοκληρωθεί ως άνθρωπος.

Στις σελίδες του βιβλίου βλέπουμε να συμβαίνουν πράγματα που ερεθίζουν τη σκέψη μας, ενώ συγχρόνως απολαμβάνουμε τον ποιητή, το θεατρίνο, τον άνθρωπο, και, σε τελική ανάλυση, ανακαλύπτουμε ένα υπέροχο ανάγνωσμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Το βιβλίο αυτό, λοιπόν, μου άρεσε. Μου άρεσε πολύ. Είχε το άρωμα του παλιού και διαφορετικού (από τη σημερινή ύφους “video clip” εποχή μας) στην εξιστόρηση και την περιγραφή γεγονότων και χαρακτήρων. Χαρακτήρων, το σημαντικό πλήθος των οποίων, στα τελευταία κεφάλαια του έργου, αποδεικνύεται, με ένα τρόπο, θα έλεγα, μαγικό, ότι κάθε άλλο παρά ασύνδετο είναι. Όλα τα πρόσωπα βρίσκουν τη θέση τους στο πάζλ του πίνακα του έργου και συσχετίζονται αναδεικνύοντας έτσι το σοφό σχεδιασμό και δίνοντας στον αναγνώστη την αίσθηση της πληρότητας και του “καλώς έχειν”. Καίριες και επεξηγηματικές και οι 206 υποσημειώσεις της μεταφράστριας καθώς και το Επίμετρο, πάντα της κα. Σιετή, με το οποίο κλείνει ο δεύτερος και τελευταίος τόμος.

Θα μου επιτρέψετε να παραθέσω μερικά, χαρακτηριστικά ελπίζω, σημεία του έργου τα οποία επισήμανα, πάντα με το Faber μου, διαβάζοντάς το:

Το καημένο το κορίτσι . . . είχε δει τι άθλιο πλάσμα είναι η γυναίκα που δεν εμπνέει, μαζί με την επιθυμία, αγάπη και σέβας. . . (σελ. 42).

Η τάξη και η σαφήνεια μεγαλώνουν την όρεξη για αποταμίευση και απόκτηση αγαθών. (Σελ. 47).

«Αχ αυτά τα νιάτα! Πάντα ταλαντεύονται ανάμεσα στα άκρα! Δεν βρίσκω τίποτε πιο φυσικό από το να συνδυάζει κανείς όλα όσα είναι συνάμα τερπνά κα ωφέλιμα. Αγαπάς τον ένα, άσε να πληρώσει ο άλλος∙ αρκεί να είμαστε αρκετά γνωστικές ώστε να τους κρατήσουμε μακριά τον ένα από τον άλλο». (Σελ. 56).

. . . το τετελεσμένο ασκεί ακαταμάχητη δύναμη πάνω στις ψυχές των περισσοτέρων, και ό,τι πριν φαινότανε αδύνατο, ευθύς μόλις συμβεί, παίρνει τη θέση του πλάι στο κοινό και καθημερινό. (Σελ. 67)

. . . μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αβεβαιότητας και δίνοντας στο φίλο του να γευτεί όλες τις πίκρες που οι φλεγματικοί άνθρωποι συνηθίζουν να χαρίζουν τόσο απλόχερα και με ενάρετη χαιρεκακία στους ερωτευμένους. (Σελ. 74)

«Είναι, γιατί ένα ποίημα ή είναι άριστο ή δεν έχει λόγο ύπαρξης∙ γιατί όποιος δεν έχει την έμφυτη ικανότητα να παράγει άριστα έργα, οφείλει να απέχει από την τέχνη και να φυλάγεται από κάθε πειρασμό του είδους. . . (Σελ. 97).

Της αρέσει να χαρίζει, αλλά πρέπει να είναι κανείς πάντα έτοιμος να της επιστρέψει το δώρο». (Σελ. 118).

«Δεν υπάρχει πιο ανυπόφορο πράγμα από το να λογαριάζει κανείς προκαταβολικά την ευτυχία που απολαμβάνει. (Σελ. 120).

. . . εάν έχει μάθει ό,τι δεν θα χρειαστεί ποτέ να ξεμάθει,. . . (Σελ. 145).

Όποιος ποτέ δεν έβρεξε με δάκρυα το ψωμί του,

όποιος ποτέ βαρύς τις νύχτες

στου κρεβατιού την άκρη δεν κάθησε θρηνώντας,

δεν σας γνωρίζει εσάς, ουράνιες δυνάμεις.

Μας φέρνετε μες τη ζωή,

Στέργετε τον φτωχό στην αμαρτία

Και τον εγκαταλείπετε μετά στην τιμωρία.

Το καθετί γιατί σ’ αυτή τη γη πληρώνεται. (Σελ. 162).

. . . συχνά αυτοί που μέμφονται με περισσότερη θέρμη τον εαυτό τους είναι ακριβώς οι επιπόλαιοι και ανίκανοι να αλλάξουν∙ (Σελ. 226).

. . . και τα θερμά φιλιά τους τούς χάριζαν τέτοια ευδαιμονία που μόνο από τον πρώτο αναβράζοντα αφρό του μόλις γεμισμένου κύπελλου του έρωτα να ρουφήξουμε μπορούμε. (Σελ. 240).

. . . ο έρωτάς του για την Οφηλία ήταν ένα σιγανό προαίσθημα γλυκύτατων αναγκών∙ (Σελ. 258).

. . . δεν μπορείτε να φανταστείτε τι φοβερή ενέργεια απαιτείται για να φύγεις με τη βία από τον ίδιο σου τον εαυτό! (Σελ. 332).

. . . όπως είχαν αξιώσει χωρίς πίστη, έτσι δέχονταν τώρα χωρίς ευχαριστώ. (Σελ. 348).

Λίγοι Γερμανοί και ίσως γενικά λίγοι μόνο άνθρωποι όλων των νέων εθνών έχουν ιδέα τι θα πει αισθητικό όλον∙ επαινούν και επικρίνουν μόνο αποσπασματικά, γοητεύονται μόνο αποσπασματικά. (Σελ. 351).

. . . ήταν Γερμανός, και αυτός ο λαός ό,τι κάνει συνηθίζει να το εξηγεί και αναλύει∙ (Σελ. 364).

. . . διότι οι ηθοποιοί ήθελαν να ακούγονται όπως μιλούσαν, και λίγοι μόνο προσπαθούσαν να μιλούν έτσι ώστε να ακούγονται. (Σελ. 373).

. . . τα προεόρτια εξαντλούν την όρεξη και τις δυνάμεις που γεννούν την προσπάθεια και που οφείλουν να μας συμπαραστέκονται όσο μοχθούμε. (Σελ. 394).

. . . η γυναίκα έπρεπε να κρατά τις γνώσεις της πιο μυστικές απ’ ό,τι ο καλβινιστής μιας χώρας την πίστη του∙ (Σελ. 445).

. . . φοβότανε πάρα πολύ τη γελοία εντύπωση που κάνει στον κόσμο η φοβισμένη ευσυνειδησία. (Σελ. 449).

Το πιο σπουδαίο από όσα μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος παραμένει το εξής: να ορίζει όσο το δυνατό περισσότερο τις συνθήκες και να ορίζεται όσο το δυνατό λιγότερο από αυτές. (Σελ. 478).

Πρώτος και κύριος προορισμός του ανθρώπου είναι η εργασία. . . (Σελ. 489).

«Χρονοβόρες μελέτες», απάντησε ο Λοθάριος, «δείχνουν συνήθως πως έχει χάσει κανείς από τα μάτια του αυτό ακριβώς που επιδιώκει, ενώ βεβιασμένες ενέργειες πως ούτε καν το γνωρίζει. . . (Σελ. 506).

. . . γιατί ο ηθοποιός, εάν δεν φαίνεται κάτι στον εαυτό του και στους άλλους, δεν είναι τίποτα. (Σελ. 511).

Δεν φτάνει να ριψοκινδυνεύει κανείς τη ζωή του για έναν φίλο, στην ανάγκη πρέπει να αρνείται και τις πεποιθήσεις του. (Σελ. 516).

Πόσο έντονη είναι η αίσθηση ότι γινόμαστε ο εαυτός μας, μόνο όταν κάποιος άλλος μας δίνει απόλυτο δίκιο! (Σελ. 520).

Η ιστορία του ανθρώπου είναι το ήθος του. (Σελ. 521).

. . . αλλά οι γυναίκες γενικά επιμένουμε πολύ σοβαρότερα απ’ τους άντρες να μη γίνονται σπατάλες. (Σελ. 529).

Ό,τι κανείς δεν το συζητάει, δεν το σκέφτεται σωστά. (Σελ. 530).

Όσοι είναι κοσμικοί ολόκληρο τον χρόνο, την εποχή της ανάγκης φαντάζονται πως θα ‘πρεπε να ‘ναι πνευματικοί∙ βλέπουν το αγαθό και ηθικό σαν γιατρικό που το καταπίνει κανείς με αηδία. (Σελ. 537).

«Όσο νωρίτερα δει κανείς πόσο περιττός είναι στον κόσμο τόσο το καλύτερο. . . (Σελ. 553).

Το πράττειν είναι εύκολο, το σκέπτεσθαι δύσκολο∙ το πράττειν με περίσκεψη άβολο. (Σελ. 575).

«γιατί όπως είναι καλός πατέρας αυτός που στο τραπέζι δίνει πρώτα στα παιδιά του φαΐ, έτσι είναι καλός πολίτης μόνο όποιος πριν από όλα τα άλλα έξοδα βάζει στην πάντα ό,τι πρέπει να αποδώσει στο κράτος» (Σελ. 590).

“Εάν παίρνουμε τους ανθρώπους όπως είναι”, έλεγες, “τους κάνουμε χειρότερους∙ εάν τους αντιμετωπίζουμε σαν να είναι ό,τι θα όφειλαν να είναι, τους φέρνουμε εκεί που πρέπει”. (Σελ. 614).

Μέμνησο της ζωής. (Σελ. 623).

Τον συνομιλητή μου θέλω να τον βλέπω, γιατί είναι ένα μοναδικό άτομο που η φυσιογνωμία και ο χαρακτήρας του καταξιώνουν ή απαξιώνουν τα λόγια του. (Σελ. 626).

. . . όταν ο Γερμανός χαρίζει, σίγουρα αγαπά. (Σελ. 641)

Τρομερό είναι να ψάχνεις πάντα. Αλλά ακόμα τρομερότερο να έχεις βρει και να πρέπει να εγκαταλείψεις. (Σελ. 652).

Υπάρχει μάλιστα μια ταινία (του 1975), του Βιμ Βέντερς, με Ελληνικό τίτλο “Λάθος Κίνηση” (“Falsche Bewegung”, ο πρωτότυπος τίτλος) που βασίζεται στο βιβλίο αυτό. Περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ.

Μετά την εξαιρετική εντύπωση που μου έκανε το συγκεκριμένο βιβλίο σκοπεύω να συνεχίσω την ανάγνωση έργων του Γκαίτε. Το πιθανότερο ότι θα συνεχίσω με τις “Εκλεκτικές Συγγένειες” και πάλι του εκδοτικού οίκου “Κανάκη”.

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά. Καλή εβδομάδα.

Ποια μουσική ταιριάζει στην περίσταση; Ιδού η απορία. Με πίεση χρόνου, όπως πάντα, επιλέγω:

Raymond Lefevre και “Reviens Mon Amour Reviens”.

Ένα κλικ μακριά, όπως πάντα.

08/08/2011

0777. Ο Αλοΐσιους Τραβάει Το Σχοινί

2011-08-01T22:41:00.009+03:00

Πέρασε καιρός αρκετός από την τελευταία φορά που ανέβασα κείμενο του Αλοΐσιους σε αυτό το e-ημερολόγιο. Δύσκολοι καιροί, ζέστη που στεγνώνει την έμπνευση και δυσκολεύει τις κινήσεις. Για πολλοστή φορά, λοιπόν, θα καταφύγω στην εύκολη λύση. Στα κείμενα του Αλοΐσιους που έχω την κατοχή μου. Αν δεν είναι κατάλληλο, για τη στιγμή και τη διάθεση, το πρώτο κείμενο που θα τραβήξω από τη στοίβα των χαρτιών του, θα είναι το δεύτερο. Και αν όχι το δεύτερο, το τρίτο ή, έστω, το τέταρτο. Έτσι και τώρα. Ακατάλληλα τα τρία πρώτα, κατάλληλο το τέταρτο. Κατάλληλο και, ως συνήθως, σύντομο. Ένας ακόμα λόγος για τον οποίο εκτιμώ τον συγγραφέα. Ως συνήθως, και πάλι, καμιά ένδειξη, στο κείμενο ή το χαρτί, για το πότε γράφτηκε ή ποιαν αφορά. Ευελιξία και προσαρμοστικότητα, θα έλεγα. Η ζέστη είναι ανυπόφορη. Παραθέτω το κείμενο, επιλέγω τραγούδι, μπανάκι και στο κρεβατάκι μου. Εργαζόμενος άνθρωπος γαρ. Ιδού:

Ομολογώ ότι δεν μου πολυαρέσει η κατάσταση. Για να είμαι ειλικρινής δε μου αρέσει καθόλου. Άλλα θα ήθελα και αλλιώς. Λίγο τράβηξα το σχοινί και αμέσως κόπηκε. Από τις μικρές, καθημερινές, μονόπαντες και φρούδες, όπως αποδείχτηκε, ελπίδες έμεινα με την χειροπιαστή βεβαιότητα του πληρωμένου τίποτα. Πλέον συναντιόμαστε και ανταλλάσσουμε τυπικές καλημέρες. Μήτε λόγια, μήτε πληροφορίες, μήτε χαμόγελα μήτε τίποτα. Ο καθένας το δρόμο του. Ότι προηγήθηκε και ότι έχτιζα μοιάζει να πετάχτηκε στα σκουπίδια. Ώστε λοιπόν, όλη η σχέση οι πράξεις μου κι εγώ; Ποτέ δεν το θέλησα. Προσπάθησα να βάλω την κρίσιμη μάζα. Να ξεκινήσω τη διαδικασία της προσέγγισης. Δεν πρόσθεσε το παραμικρό τίποτα. Κύκλους έκανα. Βαυκαλιζόμουνα. Το συνειδητοποίησα. Σταμάτησα. Όλα εξανεμίστηκαν. Έσβησαν. Μοιάζει να μην έμεινε τίποτα. Ακόμα μια φορά, λοιπόν, πήρα το μάθημά μου. Το είπα, δεν μου αρέσει καθόλου. Αλλά πώς αλλιώς; Αφού έτσι είναι ο κόσμος, οι άνθρωποι, οι σχέσεις, εκείνη κι εγώ. . .

Καλό Αύγουστο!

Ένα κλικ μακριά. Άκης Πάνου και “Δεν Κλαίω για Τώρα” με τη Βίκυ Μοσχολιού.

01/08/2011

0776. Γυμνάσιο Αρρένων Ηλιουπόλεως – Σήματα

2011-07-25T13:57:00.003+03:00

Υπήρχε μια εποχή που οι μαθητές Γυμνασίου φορούσαν στο πέτο ένα σήμα. Το σήμα το σχολείου τους. Δεν θυμούμαι αν ήταν υποχρεωτικό ή όχι. Εξ’ άλλου εκτός σχολείου ήταν δύσκολο να ελεγχθεί.

Ήταν, φυσικά, η εποχή που οι μαθήτριες φορούσαν μπλε σχολικές ποδιές (και αυτό ήταν κάτι που εύκολα μπορούσε να ελεγχθεί. . .). Στο Γυμνάσιο Αρρένων της Ηλιουπόλεως πήγα στην Α΄, Δ΄ και Ε΄ Γυμνασίου (στη Β΄ και στη Γ΄ στο, τότε, Γυμνάσιο Τερψιθέας Γλυφάδας και στην ΣΤ΄ στο, ένα και μοναδικό τότε, Γυμνάσιο Γλυφάδας).

Από τα χρόνια του (εξατάξιου τότε) Γυμνασίου έχω στην κατοχή μου δύο, μεταλλικά, σήματα του Γυμνασίου Ηλιουπόλεως. Το πρώτο, σε μπλε και άσπρο, υποθέτω ότι είναι από τη Σχολική χρονιά 1967-68 το δεύτερο, σε κίτρινο, μπλε και χρυσό, από τη Σχολική χρονιά 1970-71. Λοιπόν, τα “σκανάρισα” και σας τα παρουσιάζω. Ιδού:

Από την εποχή εκείνη, τέλη της δεκαετίας του ’60, και το τραγούδι (του ενός πάντα κλικ) που ακολουθεί. Η καταπληκτική Βίκυ Λέανδρος στο τραγούδι των Mario Panas (συνθέτης, πατέρας της τραγουδίστριας) και Νίκου Ελληναίου “Χαμένη Αγάπη”.

0775. “Οι Αρχαιοελληνικές Καταβολές των Σύγχρονων Μαθηματικών”.

2011-07-19T22:03:00.007+03:00

Από το κυριακάτικο φύλλο μια εφημερίδας πληροφορήθηκα την ύπαρξη και κυκλοφορία του βιβλίου “Οι Αρχαιοελληνικές Καταβολές των Σύγχρονων Μαθηματικών”. Συγγραφέας του η κα. Χριστίνα Π. Φίλη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ε.Μ.Π. Το είδος και το περιεχόμενο του βιβλίου με ενδιέφερε και έτσι έσπευσα, ως συνήθως, να προμηθευτώ ένα αντίτυπό του.

Πρόκειται για ένα ογκώδες βιβλίο, 938 σελίδων μεγάλου σχήματος (16,8x23,9 τετραγωνικά εκατοστά), του εκδοτικού οίκου “Παπασωτηρίου” (ISBN 960-7182-34-0) με ονομαστική τιμή πώλησης αυτή των πενήντα ευρώ. Το βιβλίο, το περιεχόμενο του οποίου προλογίζει ο Δρ. Τεύκρος Μιχαηλίδης, είναι αφιερωμένο στη “Μνήμη Πατρός” και περιλαμβάνει εκτεταμένη βιβλιογραφία (σελίδες 879-924) και ευρετήριο ονομάτων (σελίδες 925-938). Ως υπεύθυνος έκδοσης αναφέρεται ο κ. Παναγιώτης Ασωνίτης και ως επιμελήτρια η κα. Ελένη Καλαϊτζή.

Το βιβλίο το αγόρασα τη 17 Ιουνίου (2011) και άρχισα να το διαβάζω από την επόμενη μέρα. Σήμερα, 19/7/2011, βρίσκομαι μόλις στη σελίδα 93 και . . . δυσκολεύομαι. Στο προλογικό, της συγγραφέως, σημείωμα αναφέρεται ότι το βιβλίο γεννήθηκε από τη διδασκαλία της Ιστορίας των Μαθηματικών στο τμήμα Ναυπηγών του Ε.Μ.Π. κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1994-95 και 1995-96. Για να προκύψει το τελικό κείμενο του βιβλίου υπήρξαν συμπληρώσεις με την ελπίδα, κατά τη συγγραφέα, ότι αυτό θα είναι χρήσιμο τόσο στους σπουδαστές των Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. όσο και στους μαθηματικούς.

Στο “Προλογικό Σημείωμα”, και συγκεκριμένα στην πρώτη σελίδα του, χτύπησε και το πρώτο καμπανάκι. Διάβασα:

Παράλληλα όμως απ’ αυτή την επιδιωκόμενη ενότητα. . .

“Παράλληλα από” δε γνωρίζω. “παράλληλα προς” ή “Παράλληλα με”, γνωρίζω. Αλλά είπαμε. Υπάρχει πλέον πρόβλημα μέγα στη χρήση των προθέσεων. Συνέχισα, πάντα με το Faber μηχανικό μολύβι μου σιμά μου.

Στη σελίδα 26 (δεύτερη γραμμή από την αρχή) διαβάζω:

Αν ο μανθάνων δεν έχει καμία αντίθετη γνώμη, αυτή η ίδια υπόθεση είναι λοιπόν και αίτημα. Και απ’ αυτό προκύπτει η διαφορά μεταξύ υπόθεσης και αιτήματος.

Δεν κατανοώ. Πώς από την ταύτιση υπόθεσης και αιτήματος προκύπτει η διαφορά τους;

Στη σελίδα 28 (έβδομη γραμμή από την αρχή):

(όπως αρκετά από τα θεωρήματα του Ευδόξου, του Θεαίτητου)

Λείπει, προφανώς, ένα “και”. Πταισματάκι.

Στη σελίδα 55 (πέμπτη γραμμή από την αρχή):

Επειδή ΑΒ=ΔΕ → Δ≡Ε

Εμφανές λάθος. Το σωστό: Β≡Ε

Σελίδα 61 (έβδομη γραμμή από το τέλος):

Από το Δ φέρνουμε την ΔΕ//ΒΖ και από το Θ την ΚΜ//ΑΒ

Το σωστό είναι: φέρνουμε την ΔΗ//ΒΖ

και το σημείο Θ δεν έχει οριστεί (αν και εμφανίζεται στο σχετικό σχήμα).

Πάλι στη σελίδα 61 (τέταρτη γραμμή από το τέλος):

(ΓΔΘΛ) + (ΔΒΜΘ) = (ΘΗΖΜ) + ΔΒΜΘ) < ΓΒΜΛ) = ΒΖΗΔ

Το σωστό:

(ΓΔΘΛ) + (ΔΒΜΘ) = (ΘΗΖΜ) + (ΔΒΜΘ) = (ΓΒΜΛ) = (ΒΖΗΔ)

Όπου, βεβαίως, οι παρενθέσεις δηλώνουν εμβαδόν.

Στη σελίδα 62 (δέκατη γραμμή από το τέλος):

Επειδή ΑΓ=ΓΒ → τα ορθογώνια ΑΓΛΚ=ΓΒΘΛ

Ιδιότυπη σύνταξη, αν μη τι άλλο. . .

Σελίδα 63 (στο τέλος της τέταρτης γραμμής):

η πρόταση 6^η γράφεται

Σκαμπανέβασμα. Πόσο δύσκολο ήταν το:

η 6^η πρόταση γράφεται;

Σελίδα 65 (δέκατη τρίτη γραμμή από την αρχή):

Πρόταση 16^η. Η κάθετη στο άκρο διαμέτρου του κύκλου θα πέσει εκτός του κύκλου. Μεταξύ του κύκλου και της ευθείας δεν γίνεται να αχθεί ημιευθεία με αρχή το άκρο της διαμέτρου.

Ερώτηση: Ποιας ευθείας; Γιατί όχι “Μεταξύ του κύκλου και της εφαπτομένης αυτής. . .”;

Σελίδα 65 (υποσημείωση 147):

Ο κύκλος (καθώς και η σφαίρα) στην αρχαία Ελλάδα θεωρείτο τέλειο σώμα.

Απορία: Ο κύκλος είναι σώμα;

Σελίδα 67 (δωδέκατη γραμμή από το τέλος):

Ù Ù Ù

Άρα ΑΓΔ = ΑΓΔ = 2ΓΔ

Το σωστό:

Ù Ù Ù

Άρα ΑΓΔ = ΑΔΓ = 2ΓΑΔ

Σελίδα 67 (δέκατη γραμμή από το τέλος) και πάλι:

. . . και τα τμήματα ΑΒ, ΒΓ, ΓΔ, ΔΕ και ΕΔ.

Το σωστό:

. . . και τα τμήματα ΑΒ, ΒΓ, ΔΕ και ΕΑ.

Στη σελίδα 81 (ενδέκατη γραμμή):

Ο Commandino αποδεικνύει ότι η στερεογραφική προβολή των κύκλων της σφαίρας, εκτός από τους μέγιστους κύκλους που διέρχονται από τους πολλούς προβάλλονται σε κύκλους. Το αποτέλεσμα αυτό χρησιμοποίησε ο Πτολεμαίος αλλά δεν το απέδειξε . . .

Εμφανώς το “πολλούς” θα πρέπει να αναγνωστεί σαν “πόλους”. Η διατύπωση, στη δεύτερη πρόταση, είναι τέτοια που κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι ο Πτολεμαίος είναι μεταγενέστερος του Commandino.

Στη σελίδα 83 (Τρίτη γραμμή από το τέλος):

Το σημείο φυγής²¹⁶ ευθείας δεν είναι παράλληλο στο επίπεδο της εικόνας, καθώς το σημείο όπου η ευθεία δια μέσου του οφθαλμού είναι παράλληλη στην ευθεία, συναντά την εικόνα (σχ. 3).

Για παραλληλία μεταξύ σημείου και επιπέδου πρώτη φορά ακούω! Ακόμα μία φορά στρυφνή διατύπωση / άσχημα Ελληνικά. (Και το αναφερόμενο σχ. 3, πιστέψτε με, ουδόλως διαφωτιστικό).

Στη σελίδα 84 (πρώτη γραμμή):

Η ημιευθεία 1 τέμνει το επίπεδο Π στο Ι, το σημείο φυγής V είναι το σημείο όπου η ευθεία διά μέσου του οφθαλμού (Ο) παράλληλο στο Ι τέμνει το Π. Το βασικό θεώρημα αναφέρει πως η Ι ζωγραφίζεται από την Ι₁V₁.

Ελληνικά που με δυσκολεύουν. Ανεπαρκες το σχήμα αναφοράς (δεν υπάρχουν τα σύμβολα 1 (ημιευθεία κατά το λεκτικό) και V).

Απορία: Ποιο ή τι είναι “παράλληλο στο Ι”;

Στη σελίδα 84 (Πέμπτη γραμμή από το τέλος):

Συνδυάζοντας αυτό με την απλή παρατήρηση ότι το σημείο όπου η ευθεία τέμνει την εικόνα είναι η δική του εικόνα, λαβαίνει το αποτέλεσμα ότι η εικόνα της γραμμής ορίζεται από τα σημεία τομής της με την εικόνα και το σημείο φυγής, (βασικό θεώρημα της προοπτικής).

Απορία: ποιος, ή ποια ή τι, “λαβαίνει το αποτέλεσμα”;

Με τη διατύπωση “ορίζεται από τα σημεία τομής της με την εικόνα” μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η γραμμή, στην οποία αναφερόμαστε, βρίσκεται επί του επιπέδου της εικόνας (αν φυσικά μιλάμε για επιπεδομετρία). . . Το σωστό θα ήταν “ορίζεται από το σημείο τομής της με την εικόνα και. . .”.

Σελίδα 86 (τέταρτη γραμμή από την αρχή):

Η προοπτική λοιπόν μαθηματικοποιεί τον οπτικό χώρο εγκαθιστώντας την διάταξη.²²⁸ Αυτή η προοπτική θεώρηση του χώρου θα μεταστοιχειώσει την ουσία σε φαινόμενο. Μέσα από τα διαχρονικά αριστουργήματα της τέχνης αυτή η ουσία φθάνει σε μας.

Ουπς!

Σελίδα 94 (τελευταία γραμμή):

Ο πέρσης Nasir Eddin²⁵⁶ (1201-1274) για να αποδείξει το 5^ο αίτημα χρησιμοποιεί την παρακάτω υπόθεση²⁵⁷:

«Από τα σημεία της ευθείας ΑΒ φέρουμε κάθετες προς την ευθεία ΓΔ. Τότε οι κάθετες προς το μέρος του Β σχηματίζουν οξείες γωνίες και προς το μέρος του Α αμβλείες γωνίες. Οι αρχικές ευθείες μέχρι να τμηθούν, πλησιάζουν συνεχώς η μία την άλλη στην κατεύθυνση του Β και απομακρύνονται στην κατεύθυνση του Α (τα μήκη των καθέτων μικραίνουν στην κατεύθυνση του Β και μεγαλώνουν στην κατεύθυνση του Α)»²⁵⁸

τότε αποδεικνύει ότι τα τετράπλευρα που σχηματίζονται είναι ορθογώνια. Και από αυτό το αποτέλεσμα εξάγει πως το άθροισμα των γωνιών ενός τριγώνου ισούται με δύο ορθές. Για τα ορθογώνια τρίγωνα, οτιδήποτε είναι προφανές, αφού είναι το μισό του ορθογωνίου, τα άλλα τρίγωνα τα χωρίζει σε δύο ορθογώνια τρίγωνα.

Αποθέωση! Ούτε καν η υπόθεση, ή η διευκρίνιση, ότι οι ευθείες ΑΒ και ΓΔ είναι ομοεπίπεδες. Πώς ο αγαπητός Πέρσης αποδεικνύει ότι τα τετράπλευρα που σχηματίζονται είναι ορθογώνια; Μήπως η υπόθεση, όπως μας την παρουσιάζει η κα. Φίλη, είναι λειψή; Και πώς από αυτό το “αποτέλεσμα” οδηγείται στο συμπέρασμα πως το άθροισμα των γωνιών ενός τριγώνου ισούται με δύο ορθές; Όσο για το “Για τα ορθογώνια τρίγωνα, οτιδήποτε είναι προφανές” κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό και, βεβαίως, άκρως “μαθηματικό”! Απορία: πόσα ορθογώνια τρίγωνα είναι το μισό του ορθογωνίου; Και άλλη μία (απορία): Ποια είναι τα “άλλα τρίγωνα” και ποιος, ή τι, και πώς τα “χωρίζει σε δύο ορθογώνια τρίγωνα”; Και μία τελευταία: αφού, τέλος πάντων, τα χωρίσει (αυτά “τα άλλα”), τι τα κάνει;

Επιπλέον στο σχήμα, στο οποίο αναφέρονται τα της υπόθεσης του Nasir Eddin, και έχει ήδη παρατεθεί, ουδόλως εμφανίζεται η ευθεία ΓΔ αλλά, υποθέτω, μια εξαδέλφη της η CD! Tόσο δύσκολο ήταν να μπουν ελληνικοί χαρακτήρες στα σχήματα ενός βιβλίου το οποίο, ακριβώς, αναφέρεται στα Ελληνικά μαθηματικά;

Μετά από τα της σελίδας 94, λοιπόν, οδηγήθηκα αυτοβούλως σε διάλλειμα ολίγων ημερών το οποίο, πιστέψτε με, θεώρησα εντελώς απαραίτητο. . .

Εν συμπεράσματι:

Η προσπάθεια, γενικώς, είναι πραγματικά αξιέπαινη.

Το θέμα του βιβλίου είναι εξαιρετικά ελκυστικό.

Υπάρχει μεγάλος και χρήσιμος όγκος πληροφορίας για όποιον ενδιαφέρεται για τα όσα το βιβλίο πραγματεύεται.

Τα Ελληνικά του βιβλίου είναι σε πολλά σημεία στρυφνά και, για εμένα τουλάχιστον, δυσνόητα.

Η διατύπωση, μιλώντας πάντοτε για ένα βιβλίο που αφορά τα μαθηματικά και είναι γραμμένο από πανεπιστημιακό δάσκαλο (ή πανεπιστημιακή δασκάλα, αν ακριβολογήσουμε), δεν διακρίνεται πάντοτε για τη σαφήνεια και την καθαρότητά της.

Υπάρχουν λάθη και λαθάκια που εκνευρίζουν τον προσεκτικό αναγνώστη (όπως, π.χ., αυτά των σελίδων 55, 61, 62 κ.λ.π.).

Το πλήθος, ο όγκος και η διάταξη των υποσημειώσεων δεν βοηθούν πάντοτε και δε συμβάλλουν στο να είναι το κείμενο ευανάγνωστο.

Επειδή γνωρίζω τον εαυτό μου πιστεύω ότι θα συνεχίσω και θα ολοκληρώσω την ανάγνωση του βιβλίου και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αντλήσω και γνώσεις και ευχαρίστηση. Θα εξακολουθήσω να κρατώ το Faber μηχανικό μολύβι μου αλλά θα αποφύγω την εκτεταμένη χρήση του και έτσι, ελπίζω, και τον εκνευρισμό που μου προκαλούν τα παρεμφερή με τα όσα ήδη σημείωσα.

Όπως και να έχει αισθάνομαι ότι, πραγματικά, χάθηκε μια ευκαιρία για κάτι το πολύ καλύτερο. Είναι κρίμα. . .

Να είσαστε όλες και όλοι Καλά . . . και στη δροσιά!

Ένα κλικ μακριά: “Ένας Κόμπος Η Χαρά Μου”, τραγούδι σε στίχους και μουσική του Σταύρου Κουγιουμτζή, με τον Γιώργο Νταλάρα.

19/7/2011

0774. Μηχανική [ή Δίχως Λόγια]

2011-07-11T21:22:00.009+03:00

Στέφανος Κορκολής, Νίκος Μωραΐτης, Δημήτρης Μητροπάνος και: Δέκα Χρόνια

11/07/2011

0773. Η Αθήνα Ακόμα Πιο Άσχημη

2011-06-30T18:51:00.013+03:00

Την Αθήνα, σαν πόλη, δύσκολα, θαρρώ, τη λες όμορφη. Λίγα είναι τα σημεία στα οποία μπορεί να ξεκουραστεί το βλέμμα και να φτερουγίσει η ψυχή. Η ασχήμια είναι, πλέον, ένα ακόμα εθνικό μας σπορ. Αρκεί να κατεβείς πρωί στο κέντρο για να σφιχτεί η καρδιά σου και να υποφέρει η μύτη σου. Σκουπίδια, βρωμιά, εγκατάλειψη και πανάσχημες επιγραφές παντού. Ουδείς ενδιαφέρεται να αποκαταστήσει την τάξη και να φροντίσει για μια, στοιχειώδη έστω, καθαριότητα. Βεβαίως και δήμαρχος υπάρχει και υπουργοί (σιγά να μην τους βάλω και κεφαλαίο το πρώτο γράμμα!) και “αρμόδιοι” και απ’ όλα. Όλοι τους, όπως αποδεικνύεται, επαγγελματίες του ελληνοπρεπέστατου “ΘΑ!” (αυτό σηκώνει κεφαλαία μέχρι αηδίας!) και της “ες αεί” αναβολής.

Ένα από αυτά, τα λίγα, που μου άρεσαν στην πόλη της Αθήνας ήταν οι μαρμάρινες είσοδοι του μετρό στην οδό Πανεπιστημίου. Μου άρεσαν τα σχέδια τους, η κατασκευή τους, ο όγκος τους η λευκότητα των μαρμάρων τους. Ήρθε η χθεσινή μέρα, των διαδηλώσεων και των επεισοδίων, και κάποιοι επιτέθηκαν με σφυράκια στα μάρμαρα των εισόδων αυτών προκειμένου, υποθέτω, να αποκτήσουν “πυρομαχικά”. Δεν έχω λόγια να τους χαρακτηρίσω. Η λέξη “ζώα” μάλλον θα τους τιμούσε και, σαφώς, δεν θα τους χαρακτήριζε. Αυτό που σφοδρά επιθυμώ είναι το αδύνατο. Να συληφθούν και να πληρώσουν. Οι ίδιοι ή οι γονείς τους αν είναι ανήλικοι.

Δε γνωρίζω αν και πότε θα αποκατασταθούν οι είσοδοι αυτές. Το εύχομαι αν και γνωρίζω ότι η αποκαταστημένη ομορφιά τους θα προκαλέσει και πάλι την μήνη των μεγαλωμένων μέσα στην ασχήμια. Των ασεβών και θρασύτατων “πολιτών” που παράγει η κοινωνία μας. Του κάθε κουφιοκεφαλάκη “επαναστάτη” ή και “αναρχικού”. Ίσως είναι προτιμότερο να μείνουν ως έχουν για να θυμίζουν σε ντόπιους και ξένους πόσο σε αυτή τη χώρα μισούμε και καταστρέφουμε την ομορφιά. Και είναι κρίμα. Μεγάλο κρίμα. . .

Καλό Ιούλιο, συνέλληνες!

Αντιστάθμισμα στην ασχήμια η υπέροχη Μελίνα Ασλανίδου στο “Πόσο - Πόσο” σε μουσική Zeliko Joksimovic και στίχους Νίκου Μωραΐτη.

30/06/2011

0772. Απορίες

2011-06-29T22:55:00.003+03:00

Πως κτίσαμε έτσι τις κοινωνίες μας; Που στράβωσε το πράγμα; Που έγιναν τα λάθη; Γιατί στα δημόσια πράγματα επικράτησαν οι άτιμοι και οι διεφθαρμένοι και όχι οι έντιμοι; Οι ανίκανοι και όχι οι ικανοί; Οι παραδόπιστοι και όχι οι υπεράνω χρημάτων; Οι απάτριδες και ανθέλληνες και όχι οι Έλληνες; Οι ημιμαθείς και όχι οι μορφωμένοι; Οι δήθεν και όχι οι πραγματικοί; Οι πονηροί και όχι οι ευφυείς; Οι λιγδιάρηδες και όχι οι καθαροί; Οι ασυνεπείς και όχι οι συνεπείς; Οι συμφεροντολόγοι και επίορκοι και όχι οι του καθήκοντος;

Γιατί οι πολιτικοί στην Ελλάδα είναι τόσο αναξιόπιστοι; Γιατί αδυνατούν να εμπνεύσουν την παραμικρή σιγουριά; Γιατί αδυνατούν να δώσουν την παραμικρή προοπτική για το μέλλον; Να αποδείξουν, στο τέλος, ότι γνωρίζουν πόσο κάνει 1 +1. Γιατί δεν παραδέχονται ανοιχτά ότι πλέον δεν κάνουν αυτοί κουμάντο αλλά οι περίφημες “αγορές” τους; Μέχρι πότε θα λένε δεν μπορούμε, δεν έχουμε, δεν βγαίνουμε; Δε σκυλοβαρεθήκανε; Γιατί κάθε φορά που έχουμε εκλογές το μόνο που αλλάζει είναι το χρώμα του σκουπιδοτενεκέ;

Γιατί η δικαιοσύνη στην πατρίδα μας μοιάζει να είναι άβουλη, αργή, δυσκίνητη, μεροληπτική και, το χειρότερο όλων, ανύπαρκτη; Γιατί αυτοί που μας οδήγησαν και μας έσπρωξαν στον γκρεμό είναι ακόμα στα πράγματα; Τι περιμένουμε πλέον από αυτούς; Γιατί ανεχόμαστε να μειώνονται οι ήδη πενιχρές συντάξεις γεροντισσών και γερόντων; Γιατί, μια ζωή, ανεχόμαστε τη βάρβαρη και παντελώς άδικη υπερφορολόγηση μισθωτών και συνταξιούχων; Των διπλανών μας τις μικρές ή και μεγάλες παρανομίες; Γιατί ανεχθήκαμε να υποθηκευτεί η αξιοπρέπεια, η αξιοπιστία, το μέλλον και αυτή η υπόσταση της πατρίδας μας;

Γιατί έγιναν τα όσα έγιναν εχθές και σήμερα στο κέντρο της Αθήνας; Ποιοι είναι αυτοί που ταλαιπωρούν, βασανίζουν και χτυπούν πολίτες; Που δυσφημούν τη χώρα; Ποιοι είναι αυτοί που επιτρέπουν να καταστρέφεται δημόσια περιουσία και ολιγωρούν και αδιαφορούν; Θα αποδοθούν ευθύνες; Θα υπάρξει κάποιος ή κάποιοι που θα υποστούν τις συνέπειες των αποφάσεων και των πράξεων ή παραλείψεων τους;

Τα συναισθήματα:

Αγανάκτηση. Πίκρα. Θλίψη. Αβεβαιότητα. Ανασφάλεια. Απελπισία. Και κυρίως: ΟΡΓΗ!

Κανένα τραγούδι δεν ταιριάζει στην περίσταση.

29/06/2011

Ο771. Θεωρία Ομάδων και Τρυβλίο Πέτρι

2011-06-26T21:17:00.012+03:00

Ακόμα ένα βιβλίο πέρασε στο σύνολο αυτών που έχω διαβάσει. Το βιβλίο “Θεωρία Ομάδων” (“ο μαθηματικος, η sυμμετρια, και το Τερας”) (με την ορθογραφία που εμφανίζεται στο εξώφυλλο του βιβλίου) του Marcus du Sautoy. Πρόκειται για ένα βιβλίο 556 σελίδων των εκδόσεων “Τραυλός” (ISBN 978-960-6640-59-9) τη μετάφραση του οποίου υπογράφει ο Κωνσταντίνος Σίμος. Δύσκολο βιβλίο, ειδικού ενδιαφέροντος την ανάγνωση του οποίου ολοκλήρωσα την Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011.

Το βιβλίο αναφέρεται, βεβαίως, στη θεωρία Ομάδων και, συνεκδοχικά, σε θέματα συμμετρίας όχι μόνο στο πεδίο των μαθηματικών αλλά και γενικότερα. Το βιβλίο δεν αποτελεί, βεβαίως, εγχειρίδιο μαθηματικών αλλά είναι σίγουρο ότι αναγνώστες που δεν διαθέτουν μαθηματικό υπόβαθρο θα δυσκολευτούν πολύ να το διαβάσουν. Πληροφορίες για το βιβλίο εδώ, εδώ και εδώ.

Στη σελίδα 388 διαβάζω:

Πριν από λίγα χρόνια, επισκέφθηκα ένα εργαστήριο. Ο βοηθός του εργαστηρίου με άφησε να ρίξω μια ματιά σε ένα τρυβλίο Πέτρι κάτω από το μικροσκόπιο. Ήταν ένα ανθρώπινο γονιμοποιημένο ωάριο που διαιρούνταν σε τέσσερα κύτταρα στην πορεία του προς μια πλήρως ανθρώπινη μορφή.

“Τρυβλίο”, λοιπόν. Ανοίγω το Ελληνικό λεξικό Τεγόπουλος – Φυτράκης (Γ’ Έκδοση, 1990). Το λήμμα αυτό δεν υπάρχει. Συνεχίζω με το λεξικό της εγκυκλοπαίδειας Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάννικα. Τόμος 58, σελίδα 456, έκδοση 1993 και διαβάζω:

Τρύβλιο, το / τρύβλιον, ΝΜΑ, και τρυβλίο Ν, και τρούβλιον και τρίβλιον Α∙ κούπα, ποτήρι ή πιάτο∙|| (νεοελλ.) ειδικό πορσελάνινο δοχείο για τη λειοτρίβηση φαρμάκων∙ || (μον.-αρχ.) (κυρίως στην ιατρ.) μονάδα μέτρησης ισοδύναμη με το ¼ της κοτύλης, περίπου 1/8 της λίτρας, οξύβαφον*∙|| (αρχ.) κεραμεικό δοχείο που είχε χωρητικότητα ίση με είκοσι περίπου αρτάβες.

[ΕΤΥΜΟΛ. Τεχνικός όρος του καθημερινού λεξιλογίου της Αρχαίας, άγνωστης ετυμολ.]

Συνεχίζω με αναζήτηση στο διαδίκτυο. Μηχανή αναζήτησης Google και “Τρυβλίο Πέτρι”. Αποτέλεσμα; Περίπου 1.450 αποτελέσματα (0,19 δευτερόλεπτα).

Η πρώτη παραπομπή αφορά την Βικιπαίδεια. Ανοίγω και διαβάζω:

Τρυβλίο Πέτρι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το τρυβλίο Πέτρι (Petri) είναι ένα ρηχό γυάλινο ή πλαστικό κυλινδρικό πιάτο που χρησιμοποιείται από τους βιολόγους για την καλλιέργεια μικροοργανισμών. Οφείλει το όνομα του στον Γερμανό βακτηριολόγο Julius Richard Petri ο οποίος πραγματοποίησε αυτή την εφεύρεση όταν εργαζόταν ως βοηθός του Ρόμπερτ Κοχ.

Στα τρυβλία Πέτρι τοποθετείται θρεπτικό υλικό στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν τα κύτταρα που θα καλλιεργηθούν. Σαν βάση του θρεπτικού υλικού τοποθετείται υγρό άγαρ το οποίο στην συνέχεια στερεοποιείται. Τα δισκία τοποθετούνται σε ειδικούς φούρνους εκκολάψεως και πάνω τους σχηματίζονται αποικίες μικροοργανισμών με μορφή κηλίδων πάνω στο λείο θρεπτικό υλικό. Το τρυβλίο Πέτρι χρησιμοποιείται και στα εργαστήρια χημείας. Σε αυτά περιλαμβάνει βάση και καπάκι και η κύρια χρήση του είναι η φύλαξη ταινιών διηθητικού χαρτιού στο οποίο έχουν τοποθετηθεί αντιδραστήρια.

Έχω καλυφθεί! Έμαθα και για το τρυβλίο και για τον Πέτρι.

Αφτά! Καλή Εβδομάδα!

Ένα κλικ μακρυά η υπέροχη Μελίνα Ασλανίδου και το “Λάθος” των Αντώνη Βαρδή – Βίκυς Γεροθόδωρου. Απολαύστε το!

26/06/2011

0770. το δίκιο είναι ζόρικο πολύ

2011-06-13T21:30:00.006+03:00

Την Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011, δεν ολοκλήρωσα μόνο την ανάγνωση του βιβλίου “Είσοδος Κινδύνου” αλλά και αυτή του τελευταίου βιβλίου της Μάρως Δούκα. Πρόκειται για το μυθιστόρημα “το δίκιο είναι ζόρικο πολύ”. Μυθιστόρημα 567 σελίδων των εκδόσεων Πατάκη με πρώτη έκδοση τον Οκτώβριο του 2010 (σε 5.000 αντίτυπα) με ISBN 978-960-16-3789-1 και ονομαστικό κόστος 21,50 ευρώ. Αγόρασα ένα αντίτυπο του έργου αυτού την 21/10/2010, ξεκίνησα την ανάγνωσή του το Σάββατο, 2 Απριλίου 2011, εδώ, στο υπόγειο της Τ47, και την ολοκλήρωσα την 9/6/2011, όπως ήδη ανέφερα, στη βεράντα της Α29.

Το μυθιστόρημα αφορά τη γερμανική κατοχή στα Χανιά και ιδιαίτερα την παράτασή της μέχρι τον Μάιο του 1945 αλλά και την αγγλογερμανική κατοχή που ακολούθησε για δυο μήνες περίπου, έως τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς.

Η πλοκή χτίζεται πάνω στην προσπάθεια της εγγονής του κατάκοιτου και ετοιμοθάνατου γιατρού, και πρώην βουλευτή Χανίων, Κριαρά να πληροφορηθεί την αλήθεια για τα πώς και τα τι της γερμανικής κατοχής της πόλης των Χανίων. Προσπάθεια που ξεκινά με την πρόσβαση που αποκτά στο χειρόγραφο ημερολόγιο και τις σημειώσεις του παππού της.

Δύσκολο ανάγνωσμα με πυκνή γραφή, όπως όλα τα βιβλία της συγγραφέως που έχω διαβάσει, που απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη για να μη χαθεί μέσα στον καταιγιστικό όγκο πληροφοριών που παρατίθενται και χάσει το νήμα της πλοκής και της αφήγησης. Όπως και να έχει θαυμάζω τη συγγραφέα για τον όγκο των πληροφοριών που έχει επεξεργαστεί και παραθέτει έστω και αν σε κάποια σημεία αισθάνθηκα να κουράζομαι και να πνίγομαι από τον βομβαρδισμό ονομάτων και τοπωνυμιών. Υποθέτω ότι ένας Κρητικός, και πολύ περισσότερο ένας Χανιώτης, θα αισθανότανε πολύ πιο άνετα με όλα αυτά.

Το κείμενο που ακολουθεί, και προηγείται του Πρώτου Κεφαλαίου του βιβλίου, είναι αποκαλυπτικό για το πώς οριοθετεί, αν κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί, η συγγραφέας το έργο της αυτό:

Αυτονόητο ότι οι κεντρικοί ήρωες του βιβλίου είναι πρόσωπα φανταστικά. Όταν οι φανταστικοί ήρωες διασταυρώνονται με πρόσωπα για τα οποία έχει μιλήσει η Ιστορία, αναπόφευκτα το φανταστικό συμπλέκεται με το πραγματικό. Στην αποτύπωση των ιστορικών γεγονότων η επινοημένη αφήγηση ακολουθεί με ακρίβεια και συνέπεια τις πολύμορφες γραπτές πηγές, τις οποίες συχνά ενσωματώνει στη ροή της. Ως προς τη συγγραφική προθετικότητα, τα ιστορικά γεγονότα, αναπόσπαστα της βαθύτερης αιτίας του βιβλίου δεν ανασύρονται για να υπηρετήσουν τη μυθοπλασία αλλά για να την εκθέσουν, διεκδικώντας διαβρωτικά τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο. Και κάτι ακόμη: Το μυθιστόρημα Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ, παρά την αυτοτέλεια και αυθυπαρξία του, θα μπορούσε να είναι το δεύτερο βιβλίο μιας τριλογίας εν εξελίξει, με πρώτο βιβλίο το Αθώοι και φταίχτες. . .

Παραθέτω επίσης ένα απόσπασμα από το βιβλίο που μου έκανε εντύπωση και με άγγιξε βαθιά (και ελπίζω, και πάλι, να μη με μηνήσουν που δεν την γραπτή τους άδεια πήρα…). Στη σελίδα 154 (Ηχώ από πέρα – Κεφάλαιο τέταρτο), λοιπόν, διαβάζω:

Αλλ’ ο δικός μου Στέφανος, σχεδόν χαρούμενος, ανεβασμένος σ’ ένα δέντρο στην Πλατεία Δικαστηρίου, ακούει την ομιλία του διορισμένου Πασσαδάκη απ’ το μπαλκόνι. Και δίπλα του ένας πάπαρδος με χαϊμαλιά και χρυσοσταυρούς. Κι ανάμεσά τους αγέλαστοι, ατσαλάκωτοι οι Γερμανοί. Και κάτω στην πλατεία κόσμος πολύς, πεινασμένος και ψειριασμένος. Κι άρχισε να βγάζει λόγο ο Πασσαδάκης. Να μη βαρούνε τους Γερμανούς, τους έλεγε. Να μη βοηθούνε το αντάρτικο. Και άλλα πολλά. Κι εκεί που έλεγε τις παπάρες του ο γερμανόψυχος, άρχισε σαν ψίθυρος και μετά να δυναμώνει και να υψώνεται: Ψωμάκι-λαδάκι, πεινούμε, κύριε Πασσαδάκη! Ο κύριος Πασσαδάκης εκεί, στο ωραίο πέτρινο μπαλκόνι, κοντούλης και ασχημούλης, συνέχιζε την ομιλία του ατάραχος. Ψωμάκι-λαδάκι, πεινούμε, κύριε Πασσαδάκη! Αντιβούιζε η πλατεία. Όπου παίρνει αμέσως τον λόγο ο βροντόφωνος πάπαρδος. Καλά παιδιά μου, το ξέρω πως πεινάτε, μα μην πειράζετε τους Γερμανούς. Και τότε ακούστηκε η φωνή: Στο διάολο κι εσύ κι οι Γερμανοί.

Αυτό το: “Ψωμάκι-λαδάκι, πεινούμε, κύριε Πασσαδάκη!” μου έχει μείνει.

Τι απόμεινε από την ανάγνωση αυτού του μυθιστορήματος (πέρα από την ευχαρίστηση της ανάγνωσης των στρωτών Ελληνικών του και των ιστορικών γνώσεων που αποκτήθηκαν); Πίκρα και οργή. Πίκρα για το τόσο αίμα και τον ιδρώτα που χύθηκε δίχως το αναμενόμενο αποτέλεσμα και οργή για το πώς μια ζωή οι κατέχοντες την εξουσία στην πατρίδα μας είναι μικρόψυχοι, κατώτεροι των περιπτώσεων και ξεπουλημένοι.

Αν θέλετε, λοιπόν, να διαβάσετε ένα βιβλίο για το οποίο θα απαιτηθεί η συγκέντρωση και προσοχή σας με ανταμοιβή την ευχαρίστηση της ανάγνωσής του αλλά και γνώσεις, σκέψεις και συναισθήματα αποκτήστε ένα αντίτυπο του μυθιστορήματος “το δίκιο είναι ζόρικο πολύ” και διαβάστε το!

Κλείνοντας την εγγραφή αυτή ανάγκη να γράψω πόσο τυχερός αισθάνομαι που άνθρωποι σαν τη Μάρω Δούκα είναι συγκαιρινοί μου και γράφουν στα Ελληνικά. Να έχει την υγεία της να μελετά, να γράφει και να μας χαρίζει των κόπων της τους καρπούς.

Να είσαστε Όλες και Όλοι Καλά!

Ένα κλικ μακριά: Χαΐνηδες και “Παντιγιέρα”.

14/06/2011