Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

0548. Αργοναύτες


Tο πρώτο βιβλίο του Γιώργου Σεφέρη που αγόρασα ήταν τα “ΠΟΙΗΜΑΤΑ”, του εκδοτικού οίκου ΙΚΑΡΟΣ, στις 23 Νοεμβρίου 1974, ημέρα Σάββατο. Τον Μάρτιο του 1986, και ενώ βρισκόμουνα στην Πτολεμαΐδα, το βιβλιοδέτησα. Απόκτησε, λοιπόν, κόκκινο χρωματάκι και ένα παράγωνο σχήμα. Προφανώς, ο βιβλιοδέτης που επέλεξα δεν ήταν και ο καλύτερος. Όπως και να έχει, όμως, το αγαπάω αυτό το αντίτυπο.
Είχε προηγηθεί, στις 6 Δεκεμβρίου 1973, ένας δίσκος, βινιλίου βεβαίως, με τίτλο “Ο Σεφέρης Διαβάζει Σεφέρη Ι”, ΔΙΟΝΥΣΟΣ XDL 0851, που μου είχε δωρίσει ο αγαπητός Κ. Φ. Περιείχε τις ενότητες: Μυθιστόρημα, Η Στέρνα και Επιφάνια, 1937. Τον ίδιο δίσκο τον έχω και σε CD, μιας και δόθηκε με το τεύχος Νο. 50, Δεκέμβριος 1999, του περιοδικού MEΤΡΟ.
Έκτοτε στη βιβλιοθήκη μου προστέθηκαν δώδεκα ακόμα βιβλία του Σεφέρη και στη δισκοθήκη μου άλλα δύο CD.
O Σεφέρης είναι ο πρώτος ποιητής έργα του οποίου διάβασα και αγάπησα. Το πιο αγαπημένο μου από τα έργα του είναι το Μυθιστόρημα από το οποίο και το Δ’ Kεφάλαιο, “Αργοναύτες”, που ακολουθεί:

Δ'
ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ
 
Και ψυχή
ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν
εις ψυχήν
αυτή βλεπτέον:
τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.
Ήτανε καλά παιδιά οι σύντροφοι, δε φωνάζαν
ούτε από τον κάματο ούτε από τη δίψα ούτε από την παγωνιά,
είχανε το φέρσιμο των δέντρων και των κυμάτων
που δέχουνται τον άνεμο και τη βροχή
δέχουνται τη νύχτα και τον ήλιο
χωρίς ν' αλλάζουν μέσα στην αλλαγή.
Ήτανε καλά παιδιά, μέρες ολόκληρες
ίδρωναν στο κουπί με χαμηλωμένα μάτια
ανασαίνοντας με ρυθμό
και το αίμα τους κοκκίνιζε ένα δέρμα υποταγμένο.
Κάποτε τραγούδησαν, με χαμηλωμένα μάτια
όταν περάσαμε το ερημόνησο με τις αραποσυκιές
κατά τη δύση, πέρα από τον κάβο των σκύλων
που γαβγίζουν.
Ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν, έλεγαν
εις ψυχήν βλεπτέον, έλεγαν
και τα κουπιά χτυπούσαν το χρυσάφι του πελάγου
μέσα στο ηλιόγερμα.
Περάσαμε κάβους πολλούς πολλά νησιά τη θάλασσα
που φέρνει την άλλη θάλασσα, γλάρους και φώκιες.
Δυστυχισμένες γυναίκες κάποτε με ολολυγμούς
κλαίγανε τα χαμένα τους παιδιά
κι άλλες αγριεμένες γύρευαν το Μεγαλέξαντρο
και δόξες βυθισμένες στα βάθη της Ασίας.
Αράξαμε σ' ακρογιαλιές γεμάτες αρώματα νυχτερινά
με καλαηδίσματα πουλιών, νερά που αφήνανε στα χέρια
τη μνήμη μιας μεγάλης ευτυχίας.
Μα δεν τελειώναν τα ταξίδια.
Οι ψυχές τους έγιναν ένα με τα κουπιά και τους σκαρμούς
με το σοβαρό πρόσωπο της πλώρης
με τ' αυλάκι του τιμονιού
με το νερό που έσπαζε τη μορφή τους.
Οι σύντροφοι τέλειωσαν με τη σειρά,
με χαμηλωμένα μάτια.
Τα κουπιά τους
δείχνουν το μέρος που κοιμούνται στ' ακρογιάλι.
Κανείς δεν τους θυμάται. Δικαιοσύνη. 


Από τον δίσκο “Παράλογα” του Μάνου Χατζιδάκι ακούγεται το ορχηστρικό “Ο Χορός Των Ποιητών”.



12/11/2008

Δεν υπάρχουν σχόλια: