Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2005

Για Όσους [Ίσως] Ρωτήσουν . . . [ΝΚ]

Από την Δευτέρα 18 Ιουλίου και για τρεις εβδομάδες θα βρίσκομαι [πρώτα ο Θεός] σε κανονική άδεια. Ελπίζω, όμως, στην διάρκειά της να προσθέσω μερικές εγγραφές ακόμα. Να περνάτε καλά!

15/07/2005

Louis L’ Amour [ΝΚ]

Ανακαλύπτω και πάλι, 20- 30 έτη μετά, την μαγεία του Louis L’ Amour. Ιστορίες, κυρίως γουέστερν, όπου ο καλός είναι καλός [και ηθικός], γενναίος και επιδέξιος με τα όπλα και ο κακός κακός. Ιστορίες που πολλές φορές μοιάζουν με ότι σκεφτόμαστε στο κρεβατάκι μας λίγο πριν να μας πάρει ο ύπνος. Πρόκειται για καλογραμμένα βιβλία τσέπης [Βίπερ, για τους παλαιότερους] που διαβάζονται σε 2-3 ώρες σε μεταφέρουν στον κόσμο τους και σε κρατούν σε μία λεπτή, διακριτική αγωνία. Έχω περισσότερα από 100 από αυτά και η ανάγνωσή τους πραγματικά με ξεκουράζει. Αν, λοιπόν, τα βρείτε διβάστε τα! [Θαρρώ ότι ταιριάζουν πολύ και με το κλίμα της παραλίας …].

15/07/2005

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2005

Ακόμα Μία [ΝΚ]

Καλημέρα, καλό μήνα σε όσους ευγενικούς αναγνώστες διαβάζουν αυτές τις γραμμές. Θα ήθελα ο τόπος αυτός να λειτουργήσει σαν ένα αποθετήριο σκέψεων και ιδεών. Θα μπορούσε, έτσι, να αντικαταστήσει και μηνύματα [προς και από κινητά] και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Μοιάζει, και είναι, δύσκολο. Το προσπάθησα μερικές φορές και το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Μοιάζει, επί πλέον, να μην έγινε αντιληπτό τι είχε εμφανιστεί [στο ημερολόγιο αυτό] και για ποιον [γενικώς]. Είναι, εξ’ άλλου, πολύ πιθανό, και ακόμα περισσότερο απογοητευτικό, αυτός ο προηγούμενος “ποιος” να μην πέρασε ποτέ από εδώ.

Μποτίλιες στο πέλαγος λοιπόν; Κάπως έτσι. Οι λέξεις και η σημασία τους. Οι καημένες οι λέξεις που τις προσπερνάμε έτσι αβίαστα. Πόσοι τις πιστεύουν, πόσοι τις ψάχνουν στα λεξικά, πόσοι τις αγαπούν; Κι όμως. Τελικά όλα είναι λέξεις. Και κυρίως λέξεις είναι όσα αισθανόμαστε γιατί μόνο έτσι μπορούν να υπάρξουν. Τις αφήνουμε πίσω, τις αλλοιώνουμε, τις ταλαιπωρούμε. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε γινόμαστε, έτσι, φτωχότεροι στα αισθήματα και ισχνοί στις σκέψεις. 

Όμως, και πάντα “ευτυχώς”, υπάρχουν ένα σωρό “άλλα” να τραβήξουν το ενδιαφέρον μας, να αποσπάσουν την προσοχή μας και να καταναλώσουν το χρόνο μας. Σημασία πλέον έχει το “μήνυμα” [το πάντα “ασυνόδευτο”], η κίνηση, η πράξη. Δεν έχουμε χρόνο “για λόγια”, δεν μας περισσεύει. Βιαζόμαστε να ζήσουμε και να κάνουμε [ακόμα κι αν δεν γνωρίζουμε τι]. Έτσι. Και η ζωή μας πάει.

Με βασανίζει πάντα το του Φρανσουά Μωριάκ “Δεν μπορούμε να πούμε τίποτα, αν δεν μπορούμε να τα πούμε όλα” [από την “Ερημιά του Έρωτα”] και το έχω πει και γράψει σε πολλούς. Πώς όμως και σε ποιους να τα πούμε όλα; Δύσκολα. Γι’ αυτό προτιμάμε τις μίζερες σιωπές και παρακαλάμε ο απέναντι να υποθέσει, να μαντέψει, να πράξει. Συνηθέστατα δεν πράτττει. Που καιρός να μαντεύεις και να λύνεις μυστήρια. Και “απέναντι” έχουμε υπάρξει όλοι [τουλάχιστον . . . μια φορά]. 

Έτσι, πρωτομηνιάτικα! Και τώρα, τα κεφάλια μέσα. Χρυσή καθημερινότητα και καλά μπάνια!